Catcalling

Het is één van de privileges die ik heb ingeleverd toen ik in transitie ging: verschoond blijven van catcalling. Het nageroepen worden op straat om hoe je eruit ziet. Vanmorgen gebeurde het me op weg naar werk.

Toen ik nog als jongen leefde kon ik zo ongeveer alles aantrekken wat ik wilde zonder dat ik er opmerkingen over zou horen op straat. Slecht zittend pak, te strakke of te wijde spijkerbroek, verwassen t-shirts. Zolang het geen Borat-style mankini is kom je als man eigenlijk met alles wel weg.

Sinds ik mezelf als vrouw ben gaan presenteren is dat anders. Men verwacht dat ik me vrouwelijk kleed en dat ik make-up gebruik. Dingen die ook wel doe, steeds vaker zelfs, maar alleen als ik daar zin in heb. Want zo ben ik, en zou had ik me ook gedragen als ik gewoon met een beter passend lijf geboren zou zijn. Dan zou ik me ook richting de tomboy kant van het spectrum hebben gepresenteerd.

Nog steeds 0 posing skills.

Niet vandaag, vandaag droeg ik één van mijn favoriete jurken. Niet zo figure hugging als sommige andere van mijn pencildresses, wel aansluitend en comfortabel. En strak genoeg dat ik ‘m wat op trek op de fiets. Ik voel me goed in die jurk, en als ik me niet lekker voel dan trek ik ‘m ook echt niet aan. Vandaag voelde ik me dus goed, ook al was ik aan de late kant, dus haar in een snelle staart en geen make-up.

Op de fiets op weg naar mijn werk vanmorgen werd ik nageroepen: “Heeey, dat ziet er lekker uit!” Ik fietste stoïcijns door zonder op of om te kijken, ik was laat. De rest van de dag vroeg ik me af; wat gaat er in de hoofd van zo’n man om? -Ja man, ik probeer zo min mogelijk seksistisch te zijn. Maar ik ben nog nooit door een vrouw zomaar nageroepen.- Waarom zou iemand zoiets roepen? Verwachtte hij dat ik zou stoppen voor een praatje, dat hij daarmee een date zou scoren? Op zijn minst vriendelijk zou bedanken voor dat geweldige compliment?

Het is zo gewoon, het is best triest dat dit normaal gevonden wordt. Blijkbaar ben je als vrouw alleen maar op de wereld om het mannelijk deel van de mensheid te plezieren in de ogen van sommige mannen. Waar is dat ooit mis gegaan in de culturele evolutie, welk voordeel voor de overleving van de soort heeft het om zulke memen* in stand te houden? Het is blijkbaar niet normaal om als vrouw mannen na te fluiten of na te roepen dat het een lekker ding is. Of nog erger: dat ie eens lief moet lachen. Het wordt wel normaal gevonden om dat als man naar vrouwen te doen.

Tot zo’n 5 jaar geleden, toen ik begon met mezelf vrouwelijker presenteren, heb ik nooit hierbij stilgestaan. Het is me ook nooit opgevallen dat het gebeurde. Als ik er al eens van hoorde dacht ik dat het wel mee zou vallen met hoe vaak het voorkwam en àls het al eens gebeurde, dan was dat toch heus niet zo erg? Nu ik zelf catcalls naar me toe geslingerd krijg denk ik daar anders over. Vind zo iemand zelf dat het complimenteus is, en zou hij werkelijk niet door hebben hoe creepy zoiets over komt? Ik vind het al vijf jaar een raar fenomeen.

*Memen, memes in het Engels is een afgeleide van het woord genen. Het is de culturele tegenhanger van het genetisch materiaal: zichzelf voortplantende ideeën of opvattingen.

Brilvolutie

Na 3,5 jaar was het wel weer eens tijd voor een nieuw referentiekader. Mijn laatste brillen heb ik uitgezocht voor ik daadwerkelijk aan mijn transitie begon. In de tussentijd heb ik wel een paar keer mijn glazen laten vervangen maar niet mijn montuur gewisseld. Onder het mom van te druk/geen zin/geen tijd. Sowieso heb ik met een bril uitzoeken liefst iemand mee die mij en mijn stijl een beetje kent. Die opticientypes vinden bijna alles leuk staan. Aan samen met iemand moeten plannen om een bril uit te gaan zoeken had ik altijd een goede uitstel smoes. Tussendoor heb ik enkel de glazen laten vervangen door andere sterkte.

Ik heb ze eens op een rijtje gelegd: mijn brillen van de afgelopen vijf of zes jaar. Van het behoorlijk strakke en mannelijke halve montuur met aluminium pootjes van Mexx, de bril waarmee ik zo’n 5 jaar geleden voor het eerst het VUmc binnenstapte. Ik herinner me nog de aantekeningen die de psycholoog bij mijn intake destijds maakte, er stond iets mij als ‘mannelijke bril’ – Mijn vaardigheden om ondersteboven handschrift te kunnen lezen is sindsdien alleen maar beter geworden. – Daarna kwamen de twee middelste, een frivole Elizabeth Arden en een tweede brilletje uit de budgetcollectie ‘voor erbij’. Uitgezocht toen ik bezig was met mijn diagnose. Met de uitroep van de verkoopster: “Die zijn wel uit de damescollectie hoor!”

Brilvolutie

Brilvolutie

Al snel werd dat tweede brilletje mijn standaard montuur, behalve ik en mijn toenmalige partner vond niemand dat montuur met opengewerkt bladmotief echt mooi. Te tuttig hoorde ik vaak, waardoor ik dus terugviel op de bril die ik er eigenlijk voor erbij had: mijn censuurbalkje. Op zo’n beetje alles foto’s die heb met die bril op kijk ik tegen het montuur, of overheen. Als ik mijn haar nu nog in een knot zou doen zou ik zo door kunnen voor een strenge schooljuf kijk maar. Zo schuin over mijn bril heen kijken was mijn blue steel, kijk maar:

Blue steel

Blue steel

Tijd voor wat nieuws dus. Mijn moeder heeft ook al een paar keer gehint dat bij mijn transitie ook echt wel een nieuwe bril hoorde. De foto meest links hier boven is al van ruim twee jaar terug, de meest rechtse van een paar weken geleden. Is gelijk te zien hoeveel mijn haar in die tijd gegroeid is. Ze had gelijk ook, in de afgelopen jaren is mijn uiterlijk behoorlijk veranderd. Net als mijn kledingstijl, ik ben ineens kleuren gaan dragen bijvoorbeeld, in plaats van de grauwe en onopvallend muis uit te hangen. Alles werd anders, behalve mijn bril. Dat kadertje rond mijn ogen bleef maar hetzelfde

Het was een van de eerste monturen die ik op had en het beviel mij, en mijn shopgezelschap al snel. Nadat ik het montuur opzij had laten leggen nog even verder gekeken bij andere opticiens, maar dit bleef toch mijn favoriet. Die smartphones zijn toch verdraaid handig met dit soort dingen, want je kan zo heel snel en makkelijk monturen vergelijken. Ik moet nu wel gaan werken aan mijn magnum, want blue steel kan echt niet meer.

wpid-wp-1414436882909.jpeg

 

Metamorphose

Toen ik nog in de Binnenstad van Den Haag woonde vond ik het nooit erg om te moeten wachten als ik in het postkantoor was. Om een pakketje af te geven, het ophalen van mijn OV-Studentenkaart of voor een velletje postzegels. Voor dat laatste ging ik nooit naar de kantoorboekhandel verderop, ook al was de wachttijd daar aanzienlijk korter. In het postkantoor aan het Kerkplein hing toen nog Metamorphose III van M.C. Escher. Nooit raakte ik uitgekeken op dat werk, ook niet verwonderlijk, het is bijna 50 meter lang.

Opening van Metamorphose III - M.C. Escher

Opening van Metamorphose III – M.C. Escher

 Het schilderij begint met haar eigen titel: ‘Metamorphose’ dat via een soort stratenpatroon overgaat in een schaakbord. Vervolgens vervormt het patroon tot onder andere hagedissen, vogels, boten vlinders, vissen, een stad en uiteindelijk een schaakspel. Om uiteindelijk weer te eindigen zoals het was: één woord ‘Metamorphose. Ondanks de vele transformaties en tussenstappen die het patroon ondergaat blijft het ook hetzelfde.

Daarin zie ik vergelijkingen met mijn eigen metamorfose. De veranderingen die mijn transitie maken zijn soms klein en subtiel, soms groots en plotseling. Maar uiteindelijk blijf ik toch gewoon wie ik ben: mijzelf. Ik ben begonnen als mijzelf en zal eindigen als mijzelf. Al zijn er toch veel dingen veranderd. Ik voel me niet wezenlijk anders dan voor mijn transitie, maar ik voel me wel veel meer mezelf. Steeds meer en het einde van dat proces heb ik nog niet in zicht.

Mijn operatie heeft wel meer teweeg gebracht dan ik had verwacht. Uiteraard heb ik er vooraf lang en veel over nagedacht. Mijn uiteindelijke conclusie was dat die operatie het juiste pad zou zijn om te volgen. Maar dat het zo snel, zo goed zou gaan voelen, ondanks de pijn had ik niet verwacht. Al na een week voelde ik me comfortabel om mijn anatomie te benoemen volgens de nieuwe set termen. Nu het genezen langzaam vordert voel ik me meer en meer thuis in mijn lichaam, echt thuis. Dat is voor mij een nieuwe ervaring.

 ‘Well, perhaps you haven’t found it so yet,’ said Alice; ‘but when you have to turn into a chrysalis—you will some day, you know—and then after that into a butterfly, I should think you’ll feel it a little queer, won’t you?’ 

‘Not a bit,’ said the Caterpillar.

De rups had gelijk, het voelt geenszins queer, of vreemd, het voelt goed. Het fragment komt uit Alice’s Adventures in Wonderland en is ook afgedrukt op de geboortekaartjes die ik rondstuurde.

Nu ik me steeds meer thuis begin te voelen in mijn lichaam voel ik ook veel meer de behoefte om er beter voor te zorgen, er lief voor te zijn en het te versieren. Eigenlijk precies wat je doet om van een huis een thuis te maken. Het idee om mijn operatie te markeren met een tattoo heeft de kop weer opgestoken. Ook al zal ik de rest van mijn leven de zichtbare sporen bij me dragen in de vorm van littekens, die zal ik niet zomaar met trots aan iedereen laten zien. Ik heb bedacht dat ik deze stap in mijn metamorfose wil markeren.

De tattookriebels zijn terug en in die kriebels onderscheid ik twee plannen: Groot Plan, een groot bloemmotief over mijn flank en Klein Plan. Voor Groot Plan staan er nog heel veel vragen open: soort bloemen, stijl van de tattoo, exacte formaat, artist. En het is nogal een groot plan, met ook het bijbehorende grote prijskaartje. Het is iets voor de langere termijn waar ik nog wel even mee bezig zal zijn. Ook de ontwikkeling van mijn lichaam onder invloed van de hormonen speelt hier nog een rol in.

Klein Plan is al iets concreter. Om mijn unbirthday en sociale transitie te markeren en kenbaar te maken heb ik anderhalf jaar geleden geboortekaartjes verstuurd. De afbeelding, speciaal voor mij ontworpen door Mapije, verbeeld een rups die veranderd in een vlinder. Op de kaartjes met beterschaps- en gelukswensen die ik afgelopen weken heb gekregen komt het thema vlinder regelmatig terug. Vlinders zijn een thema geworden dat vaker terug is gaan komen in mijn leven en maken inmiddels deel uit van Klein Plan.

Kaartje web 2De rups op het kaartje kreeg vleugels, en ontpopte tot vlinder. Voor mij is het nu tijd om ook te kiezen voor vleugels. Hoe ik dat precies doe ben ik nog niet over uit. Eén van mijn ideeën is om alleen de vleugels in een gestileerde versie te laten tattooëren. Daarin ben ik geiïnspireerd door het logo van het VUmc. De griffioen die het originele logo vormt van de Vrije Universiteit is tegenwoordig teruggebracht tot een paar abstracte strepen die de vleugels van het mythologische dier verbeelden.

Nu zal ik het voor mezelf minder gestileerd houden, herkenbaarder. Hoe stilistisch of abstract dan wel ben ik nog niet uit. Sowieso moet ik hierover ook nog eerst overleggen met de ontwerpster zelf. Als er een tattoo komt gebaseerd op haar ontwerp dan zal ik haar daar ook zeker in betrekken.

Voorlopig zijn beide tattooplannen voor later zorg. Mijn eerste prioriteit ligt nu echt bij de genezing. Dat gaat langzaam vooruit, maar ik ben nog lang niet de oude. Ik heb vanmiddag mijn moeder vol trots kunnen mededelen dat ik zélf mijn schoenveters heb vastgemaakt, voor het eerst in 4 weken. Nooit gedacht dat ik dát op mijn leeftijd zo blij kon verkondigen, sommige van mijn standaarden liggen een beetje anders dan normaal.

Passabiliteit

Het is een woord, een concept, waar ik voordat ik aan mijn transitie begon veel over nadacht en me zorgen om maakte: passabiliteit Eigenlijk heb ik er sinds ik aan de medicatie zit er niet meer bewust over nagedacht. Maar onbewust beïnvloed het bijna alles wat ik doe. Het lijkt soms een doel op zich te worden, dat passabel zijn, in plaats van een middel om mijn doel, mijzelf uiten als wie ik ben, te bereiken.

Het is weer zo’n stukje trans-jargon wat ik even zal uitleggen. Passabiliteit komt vanuit het engels, het betekent in dit opzicht zoveel als: voldoende of doorgaan als. Met passabel zijn wordt er bedoeld dat men je aanziet voor het gender dat je bent. Dat de lichamelijke kenmerken zover zijn veranderd dat het geboortegeslacht niet meer opvalt en men je leest als hoe je je voelt. Daar sluit de term ‘stealth’ bij aan. Stealth gaat nog een stapje verder dan passabel. Bij stealth ziet men je geboortegeslacht en alle bijkomende kenmerken niet meer en houdt je ook je trans-zijn verborgen. Sommigen gaan daar ver in, inclusief breken met vrienden, verhuizen naar een andere stad en een nieuwe baan.

Zelf streef ik stealth zijn niet na. Ik heb geen zin om te breken met mijn vrienden, het zijn mensen die mij van begin af aan gesteund hebben. Aan verhuizen heb ik echt een pesthekel en ik heb de afgelopen jaren, ook voor de komende tijd, mijn verhuisquotum wel opgemaakt. Een nieuwe baan zoeken zie ik ook niet zitten. Niet alleen vanwege de crisis, ik heb het ook gewoon naar mijn zin op mijn werk en een werkgever die me de ruimte geeft om mezelf te zijn.

Wat ik eigenlijk wel jammer vind is het gemak waarmee ik mijn nieuwe identiteitskaart kreeg. Twee weken terug heb ik al een vergelijking van mijn oude en nieuwe paspoortfoto laten zien. De ambtenaar die mijn aanvraag opnam heeft alleen maar een moment bedenkelijk naar mijn pasfoto’s gekeken maar geen vragen gesteld over de M die achter geslacht staat. Bij het ophalen zijn er evenmin vragen gesteld, terwijl er juist een paar dagen in het nieuws was dat er bij de uitgifte van identiteitsbewijzen beter gecontroleerd moest worden omdat er zoveel identiteitsfraude wordt gepleegd. Blijkbaar zie ik er nog mannelijk genoeg voor uit.

Zodoende plotpe passabiliteit als begrip weer eens op. Wat is passabel, en wanneer ben ik het genoeg? Is het ooit genoeg? Ik heb gelezen en inmiddels ook wel ervaren dat ‘men’ je ‘leest’, een combinatie van factoren maakt dat de persoon tegenover je oordeelt of ze je als man of vrouw benaderen. Het is een beetje als Vrouwe Justitia: ze is geblinddoekt en zal zonder aanziens des persoons oordelen. Gaat de weegschaal de ene kant op: man en de andere kant: vrouw. Onder die factoren zijn onder andere stem, kleding, haardracht, lichaamsvorm, gezichtsvorm en vast nog een boel andere dingen waarop wij onbewust de andere classificeren. Mensen die ik persoonlijk ken zijn niet geblinddoekt, zij negeren de weegschaal en gaan af op mij als persoon. Als ook de geblinddoekten tot een afgewogen conclusie komen die strookt met wat je probeert uit te stralen dan ben je passabel.

Dan vraag ik me nog af wanneer het genoeg is en vooral hoever ik moet gaan. Het is makkelijk om passabiliteit als doel na te gaan streven, in plaats van als een middel om je doel te bereiken. Mijn doel is mijn leven te kunnen leiden zoals wie ik ben, als ik passabel ben zal dat best een stuk makkelijker zijn. Maar ik ben nog altijd van mening dat ik vooral mijzelf moet blijven en vooral niet teveel moet gaan leven naar de verwachtingen die anderen van mij hebben. Ik zie het gebeuren: transen die doorschieten, die zo hun best doen en het er zo dik bovenop leggen dat het ze niet meer hunzelf zijn. Ik zal bijvoorbeeld niet zo snel zware make-up dragen. Zo ben ik gewoon niet, ik zou ook niet doen als ik gewoon als meisje geboren was. Ik denk dat ik in dat geval zelfs een behoorlijke tomboy zou zijn geweest: in bomen klimmen tijdens het prinsesje spelen, zoiets.

De transitie gaat langzaam en in sommige opzichten zal ik altijd nog mijn jongenskantjes houden. Gisteren vroeg een klant ernaar, ze merkte op dat ik duidelijk aan het veranderen ben, maar vroeg zich af of ik soms ‘ertussen in’ wil blijven hangen. Dat is niet mijn insteek, maar ik heb er wel voor gekozen mijn transitie geleidelijk te laten verlopen en vooral mijzelf te blijven. Daar voel ik mij het prettigst bij. Ik wil me niet laten opleggen hoe ik moet zijn.

 

 

Transitie tijdlijn

Al een tijdje wil ik de belangrijkste data uit mijn transitie op een rijtje hebben, om zo inzicht te hebben in hoe lang mijn transitie nu helemaal duurt. Daarvoor heb ik even flink terug moeten zoeken naar de datums wanneer ik mij voor het eerst heb aangemeld bij het Genderteam en wanneer ik mijn intake gesprek heb gehad. Dat is nog van de tijd vóór dit blog en voordat ik mijn dagboek ging bijhouden. Maar met wat omwegen heb ik het toch weten te vinden. Ik heb vooral de data neergezet die van belang zijn voor de medische zaken. Maar ook een aantal datums die om persoonlijke datums memorabel zijn staan vermeld.

Het is de bedoeling dat ik dit nog uitwerk in een mooie infographic. Maar daar moet ik nog wat onderzoek naar gaan doen hoe ik dat mooi kan maken. (Tips zijn welkom!) Vooralsnog een lijstje in omgekeerde chronologische volgorde.

Edit: Ik heb inmiddels de tijdlijn verwerkt tot een infographic. Die vindt je op het  tablad ‘Tijdlijn’ bovenaan deze site. Tevens heb ik een datum aan gepast. Mijn aanmelding bij het genderteam deed ik niet in februari 2010 maar al in november 2009. Dat is nog drie maanden langer wachten geweest!

Transitie tijdlijn:

10 November 2012 – ‘Officiële’ unbirthday

6 Oktober 2012 – Eerste portretfoto waarop ik mijzelf herken.

23 Augustus 2012 – Gestart met logopedie.

10 Augustus 2012 – Begonnen met Progynova (oestrogeen)

6 Augustus 2012 – Definitief groen licht gekregen.

6 Juli 2012 – Eerste Dexa Scan.

16 April 2012 – Begonnen met Androcur (testosteron blokkers).

12 April 2012 – Start laserontharing om mijn baardgroei te stoppen.

5 April t/m 16 April 2012 – Bij elkaar driemaal in de fertiliteitskliniek geweest.

23 Maart 2012 – Eerste bezoek endocrinoloog.

8 Maart 2012 – Openlijke coming out via dit blog en Facebook.

9 Februari 2012 – Voorlopig groen licht en eerste doorverwijzing naar de endocrinoloog op zak.

11 Mei 2011 – Eerste diagnostische gesprek bij het Genderteam. N.b.: Werkelijke wachttijd sinds intake: 11 maanden.

15 Augustus 2010 – Coming out naar mijn ouders.

23 Juni 2010 – Bevestiging van het intake gesprek, plekje op de wachtlijst verworven. N.b.: verwachtte wachttijd: 6 maanden.

10 Juni 2010 – Intake gesprek bij het VU MC Genderteam. 7 maanden sinds aanmelden.

23 Februari 2010 – Aangemeld bij het Genderteam.  Chasecall gedaan om te vragen waarom het zo lang duurt.

19 November 2009 – Aangemeld bij het Genderteam.

Voortgangsvergelijk

Een weekje geleden waarde een filmpje over het Nederlands deel van het internet. Een filmpje van een transgender die drie jaar lang dagelijks een foto maakte en zo haar transitie liet zien. Reken er maar op dat ik daar niet omheen kan, dat soort dingen krijg ik via fora, facebook, twitter en e-mail voor m’n neus.  Zelf heb ik mij aan het begin van mijn transitie voorgenomen om regelmatig foto’s te maken, dagelijks is niet gelukt. Maar de verschillen zijn duidelijk:

Progress Januari 2013 (800x599)

 

Het verschil sinds het begin. Half april begon ik met Androcur en begin augustus met Progynova. Dat betekent respectievelijk 9 en 5 maanden tot nu. Zoals iemand al opmerkte over deze compilatie: bij iedere foto staan je mondhoeken verder omhoog. Dat vind ik een mooi bewijs voor het feit dat een transitie zo onnoemelijk veel meer is dan alleen maar die operatie.

Terugblik op het afgelopen jaar.

Het einde van het jaar is ook altijd weer het moment van de lijstjes, terugblikken en jaaroverzichten. Het afgelopen jaar is voor mij niet onfortuinlijk geweest, behalve op het gebied van fortuin dan, het saldo op mijn bankrekening is niet miraculeus omhooggeschoten. Terugdenkend aan het goede voornemen dat ik maakte bij de jaarwisseling 2010-2011 en dat ik tijdens de jaarwisseling ’11-’12 ook ten uitvoer bracht, is het moeilijk om te bevatten hoeveel vorderingen ik heb gemaakt.

Eind januari, had ik mijn laatste echte pure diagnosegesprek bij het VUmc om daarna besproken te worden door het genderteam in het geheel. Op 9 februari kreeg ik dan ook dat verlossende telefoontje. Althans, ik moest er zelf achteraan bellen nadat ik niets hoorde in de week waarin mij dat oorspronkelijke telefoontje was beloofd. Gelukkig kreeg ik het antwoord waar ik op hoopte, daarmee viel er echt wel een last van mijn schouders. Ook al wist ik al een beetje wat de uitslag zou worden, mijn psychologe had al beloofd dat ze een positief advies zou geven aan het team en is in januari al mijn status in de administratie van het VUmc aangepast. Voortaan prijkte er een V op mijn ponskaart, dat tegenwoordig een velletje stickers is.

Nadat al vrienden en familie op de hoogte waren en ik ook al een aantal collega’s in vertrouwen had genomen was het tijd om een en ander aan de grote klok te hangen. Bread & Roses, ofwel Internationale Vrouwen dag, greep ik aan om dit blog te koppelen aan mijn facebookaccount. Het was 8 maar toen ik de link naar mijn open brief op facebook zette.  Daarmee zichtbaar voor alle collega’s, bekenden en oud-klasgenoten die ik daar al had verzameld. De reacties op het werk de dagen later waren bijzonder en mijn facebook werd overspoeld met reacties en vind-ik-leuks. Hiermee viel de grootste last ooit van mijn schouders. Ik hoefde niet meer geheimzinnig te doen of opmerkingen inslikken. Dat openlijk uit de kast komen was enorm bevrijdend.

Eind maart was het dan zover: ik had een afspraak bij de endocrinoloog, de hormoonarts. De uitslagen van mijn bloedwaarden waren in orde en er stond me niets in de weg om aan het eerste deel van de medicatie te gaan beginnen. Behalve nog één dingetje, als ik ooit nog kinderen zou willen verwekken dan moest ik daar nú zorg voor dragen. Het was best een dilemma, want ik ging die middag naar huis met twee doosjes medicatie die me bijna smeekten om geslikt te worden.

Maar ik heb gewacht en ervoor gekozen om toch sperma in te laten vriezen. Ik heb daar veel over nagedacht. Ik wil namelijk helemaal geen kinderen, maar die deur definitief dichtgooien kon ik voor mezelf ook nog niet. Dus in april zat ik dan in Masturbatorium 1 van het AMC. Een vreselijk kil kamertje wat ze hebben proberen op te leuken met een dimbare schemerlamp. Echt in de voorlichtingsfolder word nadruk gelegd op de dimbaarheid van die lamp. Dat er achter je een enorm raam bevind, weliswaar matglas, dat het licht van dat lampje volstrekt overbodig maakt, was voor het gemak niet genoemd.

Behalve het AMC heb ik mij in april ook vervoegd tot een privékliniek, huidtherapeuten zitten nu eenmaal vaak in privéklinieken. Daar ben ik begonnen met een proces dat iets meer bezoekjes dan de drie aan de fertiliteitskliniek vergt: permanente verwijdering van mijn baardhaar. Ik heb van die laserbehandelingen er al een aantal opzitten en ik heb er nog wel wat te gaan. Hoe het voelt? Met een laser wordt het pigment in je haarwortels verbrand, dat gebeurt in een flits en zo voelt het ook. Gelukkig duurt die behandeling slechts twintig minuten per keer. Onhandig was wel het moeten vermijden van de zon. Hoe groter het contrast tussen huid en haar, des te beter die laser zijn werk doet. Ik heb nogal wat factor 50 gesmeerd deze zomer.

Half april was het dan écht zover. Ik kon die pillen die me al een week of drie aanstaarden van onder mijn tv gaan innemen. De cyproteron-acetaat die ik sinds die dag ben gaan nemen onderdrukt het effect van testosteron op mijn lichaam en brein. Ik zou er minder emotioneler van worden (check!) mijn huid zou uitdrogen (check!) en nog wat andere effecten zouden merkbaar op gaan treden. Wat ik vooral merkte was een omgekeerde puberteit en vooral een hele fijne sereniteit in mijn hoofd. De woeste kolkende rivier van gedachten in mijn hoofd was verworden tot een kalm kabbelend beekje.

De zomer was druk. Ik kreeg de sleutels van mijn nieuwe appartement wat natuurlijk het nodige klussen vergde en ingericht moest worden. Daarvoor had ik wat vakantie opgenomen om lekker aan de gang te kunnen en door te werken. Na mijn klusvakantie ben ik op het werk begonnen met het gebruik van mijn nieuwe voornaam. Zo even een onderbreking maakt die omschakeling wat duiderlijker.

In die zomerperiode stonden er ook de nodige bezoeken aan medici op het programma. Eerst een drie-maanden-voortgangsgesprek met een psycholoog. In een uurtje heb ik kort mijn verhaal gedaan aan de inval psych van het genderteam en ik heb hem ervan weten te overtuigen dat nú het moment was om de volgende stap te gaan zetten: het beginnen met de tweede stap van de medicatie: vrouwelijke hormonen, oestrogeen. Dat is gelukt. Ook al moest ik wéér wachten op een bespreking van het genderteam voor het officiële groene licht. Maar ik liep naar buiten met afspraken bij de endocrinoloog en de KNO-arts in mijn agenda.

Dat onderzoek bij de KNO-arts was ik voor gewaarschuwd, het zou een zeer onprettig onderzoek zijn. Noodzakelijk wel, omdat ik mijn stem inmiddels behoorlijk aan het belasten ben met de logopedie technieken en oefeningen die ik doe, was het vooraf noodzakelijk om mijn stembanden te laten onderzoeken. Onderweg naar het ziekenhuis heb ik me behoorlijk zitten opvreten, ik vroeg me zelfs af of die mascara wel zo’n goed idee was geweest en of degene die ik ophad wel waterproof genoeg was. Uiteindelijk viel het wel mee. Prettig is anders, maar het horrorverhaal waar ik vanuit ging was het zeker niet. Ook al heb ik die dag nog best keelpijn gehad.

Met die logopedie ben ik inmiddels begonnen. Ik merk voortgang, al is het minimaal. Het is gewoon ontzettend moeilijk om je stem op een volstrekt andere manier te gaan gebruiken. Dat kost veel energie en concentratie. Het gaat me nu beter af dan een paar maanden terug, maar er zal nog heel veel oefening voor nodig zijn wil men me aan de telefoon niet meer als ‘meneer’ herkennen.

Op 10 Augustus was het zover: weer een afspraak bij de endocrinoloog. Deze keer met als doel het voorschrijven van oestrogenen. Nou heeft het wel wat voeten in de aarde gehad. Want ook deze keer ben ik niet gebeld door het VUmc met de uitslag van het overleg. Ik heb dus weer zelf moeten bellen en erom vragen. Maar alles was in kannen en kruiken, ik kreeg ‘groen licht’ en mocht verder. Het bezoekje aan de arts had weinig om het lijf, binnen twintig minuten stond ik buiten met een doosje pillen. Pillen die mijn leven ingrijpend zouden doen veranderen. Onwerkelijk idee is dat.

In de eerste weken dat ik die hormonen slikte heb ik de effecten gevoeld. Het heeft me een paar emotionele huilbuien opgeleverd. Toen ik daarover vertelde kreeg ik van een aantal vriendinnen een “Welkom bij de club!” Aan dat emotionele heb ik wel even moeten wennen. Maar ik ben er uiteindelijk heel blij mee. Ik heb nu meer contact met mijn emotionele zelf en dat voelt heel erg fijn. Ook op lichamelijk vlak hebben die pilletjes van zich laten voelen. Een paar weken lang heb ik gewoon pertinent niet op mijn buik kunnen slapen. Nu is het wat rustiger, maar die hypergevoelige tepels en borsten mis ik een beetje. Het geeft je een gevoel dat er wat gebeurd.

Oktober is voor mij een grote ommekeer geweest, in die maand is er wat gebeurd wat mijn zelfbeeld enorm heeft veranderd: ik ben op de foto gegaan. Als ik het zo zeg klinkt het als iets onbenulligs, eenvoudigs. Maar die foto die Chell’s View van me maakte heeft een enorme impact op me gehad. Het was de eerste keer dat ik écht mijzelf herkende op een foto en dat is een heel bijzonder gevoel. Inmiddels prijkt een ingelijste afdruk op het dressoir van mijn ouders, daar ben ik heel trots op.

Drie maanden nadat ik ben begonnen met de hormonen heb ik mijn unbirthday gevierd. Ik heb die dag stil gestaan bij het nieuwe begin in mijn leven. Het is ook de bedoeling dat ik die dag blijf vieren als een tweede verjaardag. Op die dag heb ik ook mijn unbirthday of wedergeboortekaartje verstuurd. Om zo aan de buitenwereld duidelijk te maken dat het nu echt zover is en ik die nieuwe start echt heb gemaakt. Op dat kaartje heb ik heel erg veel goede reacties gekregen, ontroerende wel en soms ook emotionele.

De laatste maanden van dit jaar is er veel aandacht voor transgenders geweest in de media. Regelmatig kreeg ik berichtjes en smsjes dat er die avond weer een tv-programma  zou zijn. Er is een hoop gesproken over alle media aandacht, ook door mij. Maar waar ik graag nog even de aandacht op vestig is de presentatie van Valentijn tijdens TEDx Amsterdam. In slechts een paar minuten spreekt ze over wat haar transitie voor haar heeft betekend, in haar verhaal zie ik veel herkenning.

Het jaar heb ik besloten met de drukke decemberperiode. Op het werk en dus ook in het dagelijks leven heb ik daarin nog wat drempels overwonnen. Ik ben zonder broek aan het werk gegaan en heb de dagen voor kerst op hakken doorgebracht op de werkvloer. Goed, ik was blij dat ik na sluitingstijd weer mijn gewone gympies weer aan kon, maar ik heb het gered zonder al te veel ongemak. Het is een ommekeer die ik vooraf niet had verwacht. Echt, in januari had ik niet durven dromen dat ik tegen de kerst aan het werk zou zijn in een little black dress.

2012 is voor mij een goed jaar geweest, ik kijk er met plezier op terug. In mijn transitie heb ik enorme stappen vooruit gemaakt. Sommige die ik zelfs weken ervoor nog niet had verwacht te maken. In 2013 gaat het hele proces verder en zullen er nog meer drempels te overwinnen zijn. Maar voor nu ben ik tevreden.

IJsbreker

Zoals je twee weken terug hebt kunnen lezen ben ik bezig met het inrichten van mijn nieuwe woning. Nu mijn klusvakantie weer voorbij is en ik weer gewoon aan het werk ben, pak ik ook mijn blogregelmaat weer op.  Het leuke is dat het hele blok net is opgeleverd en ook al mijn nieuwe buren nog druk aan het klussen, schilderen, behangen en inrichten zijn. Gister kwam ik per toeval op het station een van mijn onderburen tegen die me herkende. Het gesprek kwam dus al snel op hoe ver we al waren en hoe we bepaalde dingen hadden aangepakt en meer van dat al. Het gesprek resulteerde in een wederzijdse uitnodiging om bij elkaar te komen kijken.

Mijn nieuwe woning gaan betrekken wil ik doen in mijn nieuwe, ware gedaante. Dat is ook een van de redenen waarom ik er bij de psych vorige week op aangestuurd heb om nu, en niet over drie maanden, pas te beginnen met hormonen en de volgende stap: de RLE. Dat valt dan mooi samen met mijn verhuizing: een nieuw begin. Ook zit ik op mijn werk in de rustige zomerperiode en kan wat eventuele moodswings wat beter hebben dan in de drukke en stressvolle najaarsperiode. Maar wat ik al zei in Hoi, ik ben transseksueel, ik werd vooral in mijn oude kluskloffie toch wel aangezien als de nieuwe buurmán.

Toen ik de onderbuuv dus een rondleiding gaf in mijn verder geheel witte stulpje keek ze wel even op van de roze slaapkamermuur. Dat blijkt een goede ijsbreker te zijn, die muur. Het roept gelijk vragen op waarom iemand zover buiten de genderbinair een kleur voor op de slaapkamer muur kiest. Om een beeld te schetsen hiernaast de emmer die tegen de muur gegaan is. Die roze muur is een prima aanleiding om uit de kast te komen en te verklaren dat de buurman toch de buurvrouw blijk. Gelukkig pakte ze het goed op, dat is altijd spannend natuurlijk.

Morgen vast een extra blogje. Ik mag me bij de KNO-arts melden voor een stemonderzoek. Kijk ik niet heel erg naar uit, maar het is noodzakelijk.

 

 

Geboortekaartje

Over drie weken moet ik weer naar het genderteam in het VUmc. Zoals ik al zei in mijn van de hak op de tak post eerder deze week, ben ik gebeld dat er weer drie afspraken voor mij in de agenda waren gezet. Gelukkig wel allemaal op de zelfde dag en redelijk kort achter elkaar. Die dag valt natuurlijk wel precies in de periode die ik had uitgetrokken voor mijn aanstaande verhuizing. Wat dat betreft is het een verloren dag. Ik weet uit ervaring dat die bezoekjes aan het VU aardig wat energie kosten.

Wat heb ik dan allemaal te doen, dat er drie afspraken op dezelfde dag zijn ingeboekt?

Allereerst is er een voortgangsgesprek met een psycholoog. De afgelopen 2 maanden heb ik anti-androgenen genomen. Behalve wat lichamelijke uitwerkingen heeft dat spul ook psychische effecten. Al vallen die bij mij erg mee. Ik heb van de bijwerkingen enkel last van een beetje vermoeidheid. De andere uitwerkingen zijn positief en de impotentie deert me echt helemaal niks. Ik vind het ergens zelfs een verademing en een bevrijding. Eerlijk gezegd heb ik mij nooit zo prettig gevoeld, met een vooruitzicht dat dat alleen nog maar bergopwaarts zal gaan als mijn uiterlijk meer gaat lijken op mijn innerlijk.

Dan mag ik langs de afdeling radiologie voor een botscan. Met een zogenoemde DEXA meting wordt er gekeken naar mijn botdichtheid. Osteoporose kan een bijwerking zijn van de veranderende hormoonhuishouding. Op zich is het geen groot bezwaar, als er adequaat gehandeld wordt zijn problemen te voorkomen. Voldoende lichaamsbeweging en voedingssupplementen met vitamine D en calcium en veel beweging schijnen al een enorm verschil te maken. Maar dan moet je het wel in de gaten houden, vandaar nu die scan om mijn basiswaarden vast te stellen. Wat ik heb begrepen van het alwetende internet is die scan min of meer een röntgenfoto is van de onderrug. Valt dus wel mee.

Als dagafsluter mag ik nog langs bij de endocrinoloog. In ieder geval voor een nieuw recept cyproteron-acetaat, ik ben bijna door mijn eerste voorraad heen. Waarschijnlijk ook een kleine medische controle van gewicht, bloeddruk en hartslag. Ik vermoed dat de vampieren van het laboratorium nog wel een paar buisjes van mijn bloed gaan lusten. Daar hebben ze niets over gezegd aan de telefoon. Maar ach, ik heb daar nooit moeite mee gelukkig.

Gisteren besefte ik ineens iets. Met mijn psycholoog heb ik afgesproken dat ik zou beginnen met eerst alleen anti-androgenen en als dat goed zou gaan later er ook oestrogenen bij zou gaan nemen.  Die ‘proefperiode’ zou drie tot zes maanden duren. Die drie maanden zijn nu haast om. Het is natuurlijk allemaal in overleg, maar het zou best kunnen dat ik over drie weken niet met één, maar met twee recepten naar huis ga. Dat betekent dat de volgende stap wel eens erg dicht bij kan zijn, best eng en spannend. Ook al leef ik er al jaren naar toe, het komt nu gewoon heel dicht bij.

Ik ben wel voornemens om te wachten met het nemen van een nieuwe hormoonmix tot na mijn verhuizing. Ik heb een hoop te doen voordat ik mijn appartementje kan gaan bewonen. Al dat geregel en geplan en geklus brengen me al genoeg stress en kosten me al genoeg energie. Dan heb ik graag dat mijn lichaam een beetje voorspelbaar reageert. Ik zit niet te wachten op extra moodswings, minder energie of andere onvoorspelbaarheden als ik mijn badkamer aan het betegelen ben.

Die volgende stap in mijn transitie zit eraan te komen. Of het nu volgende maand al is, of over drie maanden. Het betekent dat ik werk moet gaan maken van mijn geboortekaartjesidee. Ik heb al eerder gesproken over het idee om een soort weder-geboortekaartje te gaan versturen om mijn overstap te symboliseren. Maar daar heb ik eigenlijk nog geen echte acties voor ondernomen. Ik heb alleen nog maar wat rondgeneusd op sites met geboortekaartjes. Maar daar heb ik gewoon helemaal niets gevonden wat mij aanspreekt. Als ik echt een passend en leuk kaartje wil hebben, dan zal ik toch wat moeten laten ontwerpen.