Beste reiziger…

Uiteraard is mij een paar keer gevraagd wat ik van de genderneutrale omroepen van de NS vindt. Mijn eerste gedachte, en leedvermaak, waren alle gekrenkte dames en heren die online hun onvrede met deze ontwikkeling uitten.

Als ik de commentaren onder de nieuwsberichten en op social media zie valt het mij op dat vooral de groep die graag de woorden als SJW’s, linkschmensch, gutmensch, en policors bezigt ineens zoveel waarde hecht aan correcte aanspreekvormen. Men moet normaal doen en zich maar vooral niet beledigd voelen en gewoon gehoorzamen.

Als LGTQIA+ minderheid mag je precies zijn wie je bent in Nederland. Zolang je maar niet opvalt en je precies gedraagt zoals de cis-meerderheid dat het liefste ziet. Mannen die hand in hand lopen zijn aanstootgevend. Vrouwen die zoenen worden behandeld alsof ze een live pornovoorstelling geven. Verbaal en fysiek geweld moeten we als LGBT’er maar normaal vinden en ‘gewoon’ een dikke huid kweken of de gevolgen maar dragen.
Het was hetzelfde riedeltje als er eens gewezen wordt op privileges van de meerderheid. Door anderen dezelfde privileges te gunnen, of dat nu een huwelijk is, mogen dienen in het leger, een veilig toilet of inclusive taalgebruik voelen de geprivilegieerden zich te kort gedaan. Als je niet beter zou weten zou je nog denken dat de overheid een belasting op het niet uitmaken van een minderheid had geïntroduceerd.
Persoonlijk voel ik mij prima aangesproken als een een omroep begint met “Dames en Heren.” Ik identificeer als vrouw en voel mij daar comfortabel bij. Maar inmiddels heb ik ook genoeg mensen leren kennen die zich daar minder prettig bij voelen. Mensen die schuilgaan achter de Q en I van de LGTQIA+. Een grote groep is het niet, ik ken er verhoudingsgewijs gewoon veel. Desalniettemin is het een geval kleine moeite, groot gebaar. Nog belangrijker: het is een duidelijk standpunt in een tijd dat discriminatie van minderheden onder het mom van ‘vrijheid van meningsuiting’ steeds meer salonfähig wordt gemaakt.
In een week waarin de Amerikaanse president op eigen houtje beslist dat alle transgender militairen oneervol ontslag moeten krijgen. En dat onze eigen Stichting Ideële Reclame selectief terug naar de jaren ’50 wenst te gaan. -In de tijd van enkel mannelijke onderwijzers werd ‘jongensgedrag’ beloond met een paar fikse tikken met een liniaal. Buiten dat het de campagne ontbreekt aan iedere wetenschappelijke onderbouwing.- Is het voortschrijdend inzicht van de NS en de Gemeente Amsterdam erg welkom.
Ik kan me echt op geen enkele manier voorstellen hoe je als cispersoon benadeeld wordt als de omroep op het station begint met “Beste reiziger” in plaats van “Dames en heren”. Als het vervolg van die omroep is dat mijn trein 25 minuten vertraging heeft, voel ik me met beide aanspreekvormen evenveel benadeeld als aangesproken. Omdat ik voor anderen niet kan bepalen door welke woorden zij zich beledigd of buitengesloten voelen nodig ik je uit om me dat uit te leggen. Je kan hieronder, als je wilt zelfs anoniem, uitleggen waarom jij zoveel moeite hebt met: “Beste reiziger.”

Donkere wolken in het politieke landschap

Veel LGBT+ gerelateerd nieuws afgelopen week: Duitsland stelt het huwelijk open voor mensen van hetzelfde geslacht, het Amerikaanse leger stelt de acceptatie van trans personeel minstens een jaar uit en hier in Nederland onderhandeld de informateur met de ChristenUnie. Donkere wolken pakken zich samen aan de horizon. Je mag me een zwartkijker noemen, maar ik zie het voor de komende jaren somber in.

Laten we beginnen bij de openstelling van het huwelijk in Duitsland, dat was namelijk een plotselinge ommekeer. Bondskanselier en partijleider Angela Merkel heeft voor de stemming daarover in het parlement de partijdiscipline van haar partij (CDU) opgeheven. Parlementsleden mochten nu naar eigen geweten stemmen over het voorstel en hoefden daarbij niet de standpunten van de partij te volgen. Het CDU is de Duitse tegenhanger van ons CDA: gematigd christelijk conservatief en daarmee tegenstander van het homohuwelijk. Blijkbaar leefde het onderwerp zo onder de CDU-parlementsleden dat er voldoende verdeeldheid binnen de partij is ontstaan en dat ze tégen het partijstundpunt stemden en vóór de openstelling van het huwelijk.

De nieuwsberichten waren vooral lovend en positief. Al plaatste zelfs de NOS de nodige kanttekeningen: Merkel stemde zelf tégen het wetsvoorstel. Waar ze als een van de meest invloedrijke politici van Europa een standpunt had kunnen maken in de vooruitgagn en het verbeteren van LGBT+ rechten over de hele wereld, deed ze dat niet. Ze gaf conservatieven een houvast om LGBT+ rechten af te houden of zelfs af te breken. Het lichten van de partijdiscipline was niet meer dan een truc: met de aankomende parlementsverkiezingen weet ze zo de zwevende liberale kiezer aan zich te binden zonder de conservatieve achterban teveel voor het hoofd te stoten. Politiek spel in optima forma, Frank Underwood zou trots zijn.

Ondertussen heeft de Amerikaanse minister van Defensie James Mattis het toelaten van transgender militairen in het leger met minstens 6 maanden uitgesteld. De regels die onder President Obama vorig jaar werden aangepast en deze zomer van kracht zouden worden blijven in de kast liggen. Duidelijke argumentatie over het waarom van dit uitstel ben ik nog niet tegen gekomen. Alles wijst erop dat het een staaltje Trumpiaans conservatisme is.

In de voortslepende coalitieonderhandelingen probeert oud-minister zalm een coalitie te smeden tussen de VVD, D66, CDA en de Christen Unie. Om die reden waren CU onderhandelaars Segers en Schouten op bezoek bij het COC. De LGBT+ belangenorganisatie maakt zich zorgen, ik ook. De CU is altijd fel gekant geweest tegen gelijke rechten voor de LGBT+ doelgroep. Ze zijn tégen openstelling van het huwelijk, tégen verplichte LGBT+ voorlichting op scholen en tégen de wet voor lesbisch ouderschap. Het rechts-christelijk-conservatief kabinet dat er nu lijkt te gaan komen zal de positie van LGBT+’s niet verbeteren, waar mogelijk zullen verworvenheden zelfs afgebroken worden.

We hebben het over de partijen waarvan de achterban ‘verdrietig is’ om het levensgeluk van anderen. In een redactioneel van de hoofdredactie pleit het Reformatorisch Dagblad zelfs voor een grondwetswijziging om discriminatie op christelijke grondslag wettelijk toe te staan. (Artikel is niet te lezen op zondag, op zondag preekt men onverdraagzaamheid alleen vanaf de kansel.)

In de komende kabinetsperiode staan er de nodige aangelegenheden rondom het familierecht op de agenda. Zaken als ouderschap door meer dan 2 ouders, verbeteringen van adoptiewetgevingen en de wetgeving rondom draagmoerderschap. Zaken die nu op zijn minst flinke vertragingen zullen oplopen. Net zoals het afschaffen van overbodige geslachtsregistraties, het vrijwillig levenseinde en de nieuwe, prostitutiewetgeving (die laatste is al enorm vertraagd). De trend in politiek, zowel internationaal als hier in Nederland is niet alleen een de ruk naar rechts, maar ook een ruk terug in de tijd en een ruk naar religieuze bemoeienis.

Dan kunnen de VVD en D66 nog zo leuk een bootje laten meevaren tijdens de Utrechtse Canalpride. Vooralsnog moet ik maar zien of ze hun ‘Vrije’ en ‘Democratische’ standpunten niet verkwanselen aan de mores van het christelijk conservatisme. Ik zie de toekomst voor ons LGBT+ somber in, heel erg somber. De na regen beloofde zonneschijn kan nog wel een paar jaar op zich laten wachten.

Utrecht Canalpride

Uit onvrede met de vercommercialisering van de Amsterdamse Canalpride waardoor het voor kleine organisaties niet meer te doen is om daar mee te varen is er in Utrecht een nieuwe Canalpride ontstaan. Gisteren was de eerste, en ik was erbij. Op een boot.

Boot nummer 7 van de Meerminners was een bescheiden bootje, met een iets te bescheiden muziekinstallatie. Met 28 man (m/v/anders) vertegenwoordigden we de niet-monogame kant van seksuele diversiteit. Daarover is nog vooral veel onwetendheid, ik merk dat iedere keer weer als ik het over mijn verschillende love interests heb. “Weten ze de dan van elkaar?” is dan altijd de meest gestelde vraag. Meestal gevolgd door een: “Maar wil je dan niet trouwen?” Over die relationship escalator en hoe ik daarin sta lees je binnenkort meer.

Het was best spannend. De Amsterdamse Gaypride is een groots en bekend evenement. Deze Utrechtse editie was niet alleen kleinschalig opgezet, maar vooral minder bekend. Zou er wel publiek op af komen, of moesten we het doen met het winkelend publiek in langs de Oude gracht. Bij het vertekpunt aan het Sterrenburg heerste al een gezellige drukte. Grote en kleine boten, muziek, ballonnen en alles dat bij een Canalpride hoort. Langs de kant en op de bruggen over de Singel stond al veel publiek.

DSC_0053

Martinusbrug over de Catharijnesinge

Ook langs de Oude Gracht waren de werven, bruggen en de kades volgepakt met publiek. Het was een succes!

DSC_0057

Langs de Oude Gracht

Volgend jaar wil ik zeker weer mee doen. 16 juni 2018, de datum voor de volgende Utrechtse Canalpride, staat al in mijn agenda. Op welke boot ik dan sta? Geen idee, genoeg lettertjes van de LGBTQIA+ waar ik bij hoor.

 

 

Als een litteken

Dit blog gaat over suïcidaliteit, als je dat een moeilijk onderwerp vindt sla je deze wellicht beter over.

In de film lijkt het allemaal zo makkelijk: je loopt naar iemand die op het randje staat toe, praat een beetje op hem in, bied een sigaretje aan en kletst hem nonchalant van het randje af. De werkelijkheid was voor mij vandaag anders: ik bevroor en raakte geëmotioneerd.

Na een check-up vanmorgen in het VUmc en een lunch in het park liep ik door Amsterdam. Bij de Torontobrug zag ik iemand over de reling uitkijken, zijn rugzak naast zijn voeten en iemand naast hem. Een voet ging er omhoog, op de eerste stang van de reling, een tweede werd erbij gezet. Ik hield mijn pas in, kijkend naar wat er voor me afspeelde.

Die eerste voet ging nog een stang omhoog. De intentie van de klimmer was duidelijk, die stond daar niet voor het uitzicht over de Amstel. Ik bevroor. Ik kon niet wegkijken, ik kon niet doorlopen en ik kon niet helpen. Een eerste voorbijganger sprong van zijn fiets, liep naar de klimmer en pakte zijn arm. Op een afstand zag ik hoe hij op hem in begon te praten. En tweede voorbijganger pakte haar telefoon en belde 112, een auto stopte, een passerende wegenwacht zette met zijn auto en pylonnen de rijbaan af.

Voor ik het doorhad waren er vier man, vier toevallige voorbijgangers die de moed hadden erop af te gaan. Bezig om de klimmer van de reling af te krijgen. Het kostte hen moeite, veel moeite om de radeloze naar een veilige plek te tillen en hem op de grond te houden.

Ik stond daar nog steeds te kijken. Bevroren. Tranen stonden in mijn ogen. Ook al kende ik de klimmer niet: het raakte me. Wat me nu zo verdrietig maakte weet ik niet: Dat iemand zo ten einde raad is dat hij een duik in de Amstel als oplossing ziet. Dat er wildvreemden waren die de moed en goedheid hadden om hem van die reling af te trekken. Dat bemoeials zijn keuze om een einde te maken aan zijn leven dwarsboomden. Het kwam dichtbij.

Na een paar hele lange minuten arriveerde politie. Nog steeds op een afstand zag ik hoe de agenten op de man inpraatten. Het duurde even voor hij geboeid werd afgevoerd, ik hoop naar een goede crisisdienst. De helpers schudden elkaar de hand en lostten langzaam weer in het doorgaande verkeer op. Het enige dat ik heb bijgedragen is de fiets van één van de helpers opvangen toen deze omviel en steviger tegen de brugreling neerzetten.

Op een bankje langs het water probeerde ik het vooral te laten bezinken. Emotioneel, met tranen in mijn ogen en trillende handen. Het was zo dicht bij, niet alleen in afstand, ook in mijn hoofd. Ik heb er nooit naar gehandeld, ik ben nooit zelfs maar richting die reling gelopen. Maar suïcidale gedachten zijn als een litteken. Hoe goed het ook geneest, altijd zal je het blijven zien en soms doet het nog even pijn.

Kaal, alsnog

De vermoedens waren er alweer een poosje. Met het loshalen van een elastiekje trok ik al een noemenswaardige pluk mee. Mijn borstel zag er vanmorgen na één beurtje borstelen zo uit:

Opbrengst van één keer uitborstelen.

Mijn haar valt weer meer uit dan toe te schrijven is aan een voorjaars-rui die ik nog vermoedde. Ik heb net de waarheid, en de spiegel, onder ogen gezien en mijn inhammen zijn duidelijk groter en meer aanwezig dan een paar maanden terug.

Mijn haar verliezen hoort tot mijn grote angsten, ik haal een groot deel van mijn zelfbeeld uit mijn haar. Het lijkt voor jullie misschien wat triviaal, voor mij is het echt een groot ding. Het idee kaal te worden is een bron van wanhoop en onzekerheid. Mijn lange haar is een van de factoren die ik in de hand dacht te hebben voor mijn passabiliteit als vrouw.

Over twee weken zit ik bij de endocrinoloog, dan vraag ik wel om advies. Ik vermoed dat het met mijn migrainemedicatie te maken heeft. Haaruitval staat met een frequentie van 1:1000 tot 1:10.000 bij de zelden voorkomende bijwerkingen, zoveel geluk heb ik nou nooit in de staatsloterij. Dat zal wel schipperen gaan worden tussen endocrinoloog en neuroloog om hier wat aan te doen.

Ondertussen kan ik gaan bedenken hoe ik een haar transplantatie kan financieren. Dat staat nu hoog op mijn prioriteitenlijstje. Zelfs nog boven de boob-issues.

 

Seksueel geweld, de Godwin onder de ad hominems

Het was een bewogen weekje in medialandschap: NRC en Volkskrant stonden op tegen het seksisme en de verkrachtingsverheerlijking van GeenStijl. Ondertussen gebruikte het Parool verkrachting als omschrijving voor Elzasser pizza’s die ze niet zo lekker vonden, om nog maar even te laten zien hoe gemakkelijk er over seksueel geweld wordt gedacht. 

GeenStijl

Het begon met een column in het NRC en mondde uit in dit pamflet dat Volkskrant en NRC publiceerden ondertekend door ruim honderd vrouwelijke journalisten, columnisten en andere opiniemakers. Onder de titel ‘Beste adverteerders op GeenStijl en Dumpert, u betaalt mee aan vrouwenvernedering’ vragen opstellers Loes Reijmer, Esma Linnemann en Rosanne Hertzberger aan adverteerders of ze beseffen dat ze met hun marketingbudgetten geïnstitutionaliseerde vrouwenhaat financieren. Of brands als de Belastingdienst, De Efteling, Defensie en Grolsch dat wel in hun imago vinden passen. Een aantal adverteerders hebben hun advertenties op GeenStijl en Dumpert inmiddels ingetrokken.

De redactie en reaguurders van GeenStijl stonden natuurlijk op hun achterste benen door deze vorm van dwangcensuur. Oproepen tot een boycot. Bedreiging van het vrije woord. Inperking van hun vrijheid van meningsuiting. Het is door de fuchsia gekleurde bril van GeenStijl allemaal heel oneerlijk. Voor het gemak gingen ze daarbij even voorbij aan hun eigen acties in het verleden. Zoals deze: Zwarte Piet-boycot sloopt HEMA volledig. Waar er vol trots wordt gerapporteerd dat hun ‘boycot een succes is’ en dat ‘HEMA totaal is gesloopt’.  Maar nu GeenStijl een georganiseerd weerwoord krijgt zijn ze, om even in hun eigen bewoordingen te blijven, helemaal huilie.

Ook elders, bijvoorbeeld op de Frontpage van FOK! – Leuk forum, maar de frontpage lijkt een liefdesbaby van Stormfront en GeenStijl, onder luide aanmoediging door eigenaar Danny.- werd GeenStijl met hand en tand verdedigd. Want je moet kunnen zeggen wat je wilt, want dat is vrijheid van meningsuiting. Net als op GS is op de Fok! FP “Daar moet een piemel in!” een uitstekend argument tegen iedere door een vrouw geuit standpunt. Reageren op inhoud is onnodig, gewoon even verkrachten, dan houdt ze haar mond wel. Verkrachting en online seksuele intimidatie is een wapen dat veelvuldig wordt ingezet.

Het Verdrag van Genève vermeld systematisch als wapen ingezette verkrachting onder de noemer misdaden tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden. Vrouwen die hun mening geven in columns, kranten, online, bij politieke bijeenkomsten of op social media worden bedreigd met iets dat de VN classificeert als misdaden tegen de menselijkheid, laat dat maar even inzinken.

Fantasie

“Seksuele vrijheid? Verkrachtingsfantasieën delen is ook vrijheid!” Nee, jouw vrijheid houdt op waar die van mij begint. Ik heb in de GeenStijl verdediging zelfs het Fifty shades of Grey argument gehoord: “Al die Viva vrouwen zwijmelen toch van verkrachting?” Ook niet, en als ze dat al wel doen dan is dat onder duidelijke voorwaarden en met instemming. Maar het begrip consent, instemming, ligt nog steeds erg moeilijk bij vooral het hetero mannelijk deel van de maatschappij.  

Tenslotte verschuilen ze zich achter “Het zijn maar woorden op internet.” Het privilege druipt er vanaf. Pesten is ook alleen maar woorden op internet, schoolplein, briefjes of werkvloer. Toch drijft het regelmatig de slachtoffers tot wanhoop die uitmondt in zelfmoord. Het woord is machtiger dan het zwaard, niet beseffen wat de schade van ‘woorden’ kan zijn getuigt van het privilege nooit gepest te zijn. Ze snappen gewoon niet wat het vernietigende effect kan zijn van constant zulke dingen op je afgevuurd te krijgen.

Ik vraag me af of zulke mannen ook zo tegen hun moeder, vrouw of dochter praten. Of ze hun naasten ook zo bestoken met verkrachtingsfantasieën. En als ze dat tegen geliefden niet doen, waarom dan niet? Want het is toch zo normaal om met dergelijke ‘argumenten’ iemand de mond te snoeren.  

Verkrachtte flammkuchen

In dezelfde week schreef het Parool in weekendbijlage PS een artikeltje over flammkuchen (achter betaalmuur), de hippe Elzasser pizzavariant met zure room in plaats van tomatensaus. Daarin de zinsnede: “…en dat vervolgens naar hartenlust mag worden verkracht met allerhande fantasie ingrediënten…” Want iets verkracht noemen is namelijk hetzelfde als zeggen dat je een gerecht niet lekker vindt.

Vuurkoek op een plankje, Parool 6 mei 2017

Verkracht gebruiken als zomaar een beschrijving is vergelijkbaar schelden met kanker: taal technisch is het correct, maar het heeft een bepaalde lading. Voor veel, heel veel, mensen is het de harde realiteit dat ze het hebben meegemaakt en ziet wat het doet met henzelf of hun omgeving. Seksuele intimidatie is iets wat dagelijks gebeurd. Wat er zo slecht is aan dergelijk gebruik van het woord wist de vriendin die me op het artikel wees goed uit te leggen als antwoord op de vraag wat er zo erg aan is:

Normalisering van kwetsende/gewelddadige taal. Door het woord op deze manier losjes te gebruiken bagatelliseer je (de impact van daadwerkelijke) verkrachtingen. Zulk casual taalgebruik support het heersende sociale systeem waarin seksueel geweld niet serieus genomen wordt, waarin mensen er niet voor uit durven te komen dat ze verkracht zijn, omdat ze bang zijn voor leugenaar te worden uitgemaakt, of te horen krijgen dat ze zich “gewoon” over hun trauma heen moeten zetten. Een systeem waarin aangifte doen maar al te vaak niet tot vervolging leidt, laat staan veroordeling, of waarin je letterlijk in je gezicht wordt uitgelachen door de dienstdoende politieagent.

Door verkrachting te gebruiken als omschrijving in een culinaire recensie bagatelliseert Parool de impact van het woord. Als het iets is dat je met eten in de kroeg doet, dan zal het heus niet zo erg zijn. Alsof het net zoiets als je teen stoten is; pijnlijk genoeg om het even uit te schreeuwen, maar de volgende dag alweer vergeten. Dat is verkrachting dus niet. Ik heb het zelf nooit meegemaakt, ik kan mezelf slechts een vage voorstelling van die ervaring maken. Maar ik heb genoeg vrouwen om heen die het wel overkomen is en die daar jaren later nog steeds last van hebben. Door het opgelopen trauma dat sluimert. Door het idee dat de dader onbestraft is gebleven. Doordat ze niet geloofd werden. Zelfs doordat ze als slachtoffer zelf de schuld kregen.

Verkrachting is iets ernstigs, het wordt niet voor niets tot oorlogsmisdaden (en oorlogswapens) gerekend. Daar moet je niet zomaar lichtvoetig over praten al je die kroegsnack niet lekker vindt. En je moet het al helemaal niet gebruiken als argument in een discussie om iemand waarmee je het niet eens bent de mond te snoeren. Als je dat doet ben je geen haar beter dan een willekeurige oorlogsmisdadiger. Seksueel geweld als argument is de Godwin onder de ad hominems: “Als een vrouw haar mening geeft op het internet zal ze de mond worden gesnoerd met de dreiging van seksueel geweld.”

Edit: Ondertussen doen reaguurders hun best om mijn punt te bewijzen met praktijkvoorbeelden door mentions te sturen dat ik te lelijk ben om verkracht te worden:

Quod erat demonstrandum

Logical Fallacy Referee

Catcalling

Het is één van de privileges die ik heb ingeleverd toen ik in transitie ging: verschoond blijven van catcalling. Het nageroepen worden op straat om hoe je eruit ziet. Vanmorgen gebeurde het me op weg naar werk.

Toen ik nog als jongen leefde kon ik zo ongeveer alles aantrekken wat ik wilde zonder dat ik er opmerkingen over zou horen op straat. Slecht zittend pak, te strakke of te wijde spijkerbroek, verwassen t-shirts. Zolang het geen Borat-style mankini is kom je als man eigenlijk met alles wel weg.

Sinds ik mezelf als vrouw ben gaan presenteren is dat anders. Men verwacht dat ik me vrouwelijk kleed en dat ik make-up gebruik. Dingen die ook wel doe, steeds vaker zelfs, maar alleen als ik daar zin in heb. Want zo ben ik, en zou had ik me ook gedragen als ik gewoon met een beter passend lijf geboren zou zijn. Dan zou ik me ook richting de tomboy kant van het spectrum hebben gepresenteerd.

Nog steeds 0 posing skills.

Niet vandaag, vandaag droeg ik één van mijn favoriete jurken. Niet zo figure hugging als sommige andere van mijn pencildresses, wel aansluitend en comfortabel. En strak genoeg dat ik ‘m wat op trek op de fiets. Ik voel me goed in die jurk, en als ik me niet lekker voel dan trek ik ‘m ook echt niet aan. Vandaag voelde ik me dus goed, ook al was ik aan de late kant, dus haar in een snelle staart en geen make-up.

Op de fiets op weg naar mijn werk vanmorgen werd ik nageroepen: “Heeey, dat ziet er lekker uit!” Ik fietste stoïcijns door zonder op of om te kijken, ik was laat. De rest van de dag vroeg ik me af; wat gaat er in de hoofd van zo’n man om? -Ja man, ik probeer zo min mogelijk seksistisch te zijn. Maar ik ben nog nooit door een vrouw zomaar nageroepen.- Waarom zou iemand zoiets roepen? Verwachtte hij dat ik zou stoppen voor een praatje, dat hij daarmee een date zou scoren? Op zijn minst vriendelijk zou bedanken voor dat geweldige compliment?

Het is zo gewoon, het is best triest dat dit normaal gevonden wordt. Blijkbaar ben je als vrouw alleen maar op de wereld om het mannelijk deel van de mensheid te plezieren in de ogen van sommige mannen. Waar is dat ooit mis gegaan in de culturele evolutie, welk voordeel voor de overleving van de soort heeft het om zulke memen* in stand te houden? Het is blijkbaar niet normaal om als vrouw mannen na te fluiten of na te roepen dat het een lekker ding is. Of nog erger: dat ie eens lief moet lachen. Het wordt wel normaal gevonden om dat als man naar vrouwen te doen.

Tot zo’n 5 jaar geleden, toen ik begon met mezelf vrouwelijker presenteren, heb ik nooit hierbij stilgestaan. Het is me ook nooit opgevallen dat het gebeurde. Als ik er al eens van hoorde dacht ik dat het wel mee zou vallen met hoe vaak het voorkwam en àls het al eens gebeurde, dan was dat toch heus niet zo erg? Nu ik zelf catcalls naar me toe geslingerd krijg denk ik daar anders over. Vind zo iemand zelf dat het complimenteus is, en zou hij werkelijk niet door hebben hoe creepy zoiets over komt? Ik vind het al vijf jaar een raar fenomeen.

*Memen, memes in het Engels is een afgeleide van het woord genen. Het is de culturele tegenhanger van het genetisch materiaal: zichzelf voortplantende ideeën of opvattingen.

Hand in Hand

Het land is nationaal geschokt door het nieuws van twee mannen die in elkaar geslagen zijn door een groep jongeren omdat ze hand in hand liepen. Als ludieke protestactie staan social media vandaag vol met foto’s van mannen die hand in hand poseren, in navolging van Barbara Barend en haar hashtag #allemannenhandinhand Van voetbalteams en radio-dj’s tot politieagenten en lijstrekkers op weg naar formatieonderhandelingen.

Aan de ene kant juich ik deze actie van harte toe en vind ik het een positief signaal. Maar het steekt me ook wel, bang dat het bij een eenmalige actie blijft. Even hand in hand poseren voor de foto is leuk en aardig. Maar zo’n actie is over een paar weken weer vergeten. Of weet jij nog wie er allemaal een fransvlaggetje in hun facebookprofiel had na de aanslagen in Parijs, of een regenboogvlag na Orlando.

We leven 48 jaar na de Stonewall rellen, waarmee de homorechtenbeweging begon, en we zijn ver gekomen in dit land. Maar geweld tegen homo’s en discriminatie van transgenders is helaas nog altijd aan de orde van de dag. Ik keek net op de site van de NOS en zie daar nog meer nieuwsberichten over agressie gericht op homo’s.

Belangrijk is dat er duidelijk wordt opgetreden tegen homohaat – ik gebruik dat woord hier als samenvattende term voor alle vormen van agressie tegen mensen uit de LGBTQIA-gemeenschap-. Want homo en gay worden nog steeds als scheldwoord of in een andere negatieve context gebruikt. “Oh man, dat is zoooo gay, dat doe ik niet…” of “Nee, ik ben geen homo!” Ook over transgender hoor ik nog regelmatig grappen en opmerkingen waarvan de maker vaak niet eens doorheeft dat deze kwetsend of transfoob zijn. Daarin spelen vervoegingen van het woord ‘ombouwen’ opmerkelijk vaak een rol in. Zolang dat nog normaal gevonden en geaccepteerd wordt zullen dingen als homohaat, transgender-discriminatie en het daarbij horende geweld ook niet verdwijnen. Als je vrienden of familie zo’n uitspraak hoort doen: zeg daar iets van. Ook al lijkt het ogenschijnlijk onschuldig of grappig bedoelt het is normalisering van homohaat.

In het onderwijs is het ook nodig om aandacht te besteden aan deze onderwerpen. Door kinderen al vroeg bij te brengen dat homoseksualiteit een normaal en geaccepteerd onderdeel van de maatschappij is. Net als het aan de media is om positieve rolmodellen te laten zien. Er zijn tegenwoordig steeds meer homo-karakters in series en films, maar in de regel zijn dat over de top typetjes van het Will & Grace niveau. In plaats van karakters die toevallig ook als homo, lesbisch, trans of een andere variant op de LGBTQIA identificeren.

Poseer je ook hand in hand? Go jij! Want iedere medestander is er één. Maar alsjeblieft: laat het niet bij dat ene momentje voor de camera. Wees ook een medestander op school, in de kleedkamer, op werk of aan de eettafel. Vandaag, morgen en alle dagen daarna.

Had ik al een vrije zaterdag aangevraagd en een plekje op een boot geregeld voor de Canal Pride dit jaar? Volgens mij niet, morgen maar eens gaan doen.

Gezocht: ervaringen met borstvergroting

I think I’ve misplaced my boobs.
[…]
Oh, the scales know where they went; vanished into thin air.

Dat komt uit recent app-gesprek. Ik had het niet voor mogelijk gehouden, want het stelde al nauwelijks iets voor. Sinds ik ben gestopt met de androcur, ben ik al volume kwijtgeraakt. Maar nu ik een paar kilo ben afgevallen, ben ik haast net zo plat als voor mijn transitie. Zo goed als ik me het afgelopen najaar er nog over voelde, nu is dat helemaal weg. Ik vraag me zelfs af of ik niet gewoon onder de Schippers-norm van maximaal 1 cm klierweefsel val. Als er ook nog een spier onder moet zitten kan er nooit veel overblijven.

Het idee van een borstvergroting speelt dus weer in mijn hoofd. Nu zo sterk dat ik op zoek ben naar ervaringen. Omdat ik nog steeds geen goed idee heb hoe het voelt. Want dat is voor mij heel belangrijk, continue gewaar zijn van twee implantaten durf ik zelfs een dealbreaker te noemen. Dan zoek ik liever mijn heil in de risico’s van androcur of progesteron.

Ik ben dus op zoek naar vrouwen die een borstvergroting hebben ondergaan en mij wat willen vertellen over hun ervaring ermee. Dat mag als een (anonieme) reactie hieronder of in een berichtje via het contactformulier, als je niet wilt dat je reactie voor anderen zichtbaar is.

Dit artikel is onderdeel van een reeks blogs over mijn persoonlijke issues met mijn cupmaat en de verzekeringstechnische aspecten van borstvergrotingen. Lees hier de rest van de artikelen. 

 

Van de hak op de tak: Daily Oaks

“I am Daniëlle, first of her name, writer of blogs and mother of Oaks.” Ik zou een heraut moeten hebben om mezelf aan te kondigen. Zo af en toe heb ik inspiratie om iets compleet ongerelateerds te schrijven. Iets dat niets van doen heeft met de gebruikelijke gender, seksualiteit, maatschappelijke onderwerpen. Daarvoor heb ik ‘van de hak op de tak’ als categorie in het leven geroepen. Het is tenslotte mijn eigen blog en ik mag doen wat ik wil. “It is known!”

Ezri Oak

Als je me persoonlijk kent weet je het waarschijnlijk al, ik praat er nogal veel over: ik heb al twee jaar een eik als huisdier. Een kat of een hond vind ik teveel gedoe, vogels maken me teveel herrie en goudvissen doen me ook weinig. Dus ik heb Ezri Oak, opgekweekt uit een eikel gevonden in de tuin van mijn ouders. En ja, mijn eik heeft een naam in mijn verzorging ervan ga ik zover dat ze tijdens mijn laatste vakantie een weekje bij mijn ouders heeft gelogeerd. De bedoeling is om Ezri als een bonsai op mijn balkon te houden.

Tijdens een wandeling over de heide in de buurt deze week heb ik rondom de vele eiken die daar staan wat rond gescharreld. Ik was benieuwd of er nu het lente wordt ontkiemende eikels te vinden zijn. Met een kwartiertje had ik bij twee verschillende bomen elk drie eikels gevonden die aan het opengebarsten waren en waar een kiem zichtbaar was. Zoeken hoefde ik er niet naar, er lagen er genoeg en ik had makkelijk een paar handen vol mee kunnen nemen.

Maar zes nieuwe bomen leek me al wel genoeg, zo groot is mijn balkon ook niet. Er staan immers al een eik, vier appels en een pas gezaaide esdoorn. Dan heb ik ook nog Plantnonymous the anarchy tree, die ik cadeau kreeg van een speciaal iemand en waarvan ik nog steeds niet weet wat het is. Eenmaal thuis bedde ik de zes in potgrond in om ze bij mijn balkonboomgaard te zetten.

De volgende ochtend voelde ik me Graaf Tel. Met een blik op mijn balkon telde ik 1, 2, 3, 4, 5, … vijf eikels.  Vlak voor ik richting mijn werk vertrok later telde ik opnieuw: 1, 2, 3, 4, … vier eikels? Van de zes waren er nu nog maar vier over, dat en twee vogels met een volle maag. Om de eikjes wat meer kans te geven heb ik ze nu maar binnen op de vensterbank staan tot ze geen vogelvoer meer zijn. Feeder of birds  hoeft niet op deze manier aan mijn titels toegevoegd te worden. 

Met de hashtag #DailyOaks kan je het welzijn van de vier op Instagram gaan volgen, ik zal vanaf nu dagelijks een foto plaatsen.

The Daily Oaks, day 1: Six sprouting acorns that I’ve found on a short walk. #oak #treesofinstagram #DailyOaks

Een bericht gedeeld door Daniëlle (@fadinggender) op