Home Sweet Home

Het heeft langer geduurd dan ik had verwacht, ook al had ik vooraf niet een duidelijk beeld van hoelang het zou duren. Maar eindelijk is het zover: ik ben thuis! Na weken bij mijn ouders te hebben verbleven, en daar meer dan uitstekend ben verzorgd, ben ik eindelijk thuis, in mijn eigen huisje.

De operatie is een goede maand geleden en de genezing maakt voortgang. Al is het wel met twee stappen vooruit en eentje terug. Een week eerder had ik al het plan opgevat om naar huis te gaan. Een slechte nacht en veel pijn gooiden toen roet in het eten. Alles werd een week uitgesteld. Dit weekeinde had ik weer tegenslag terug, dat bijna weer zou voorkomen dat ik naar huis zou gaan. Dit keer in de vorm van een bloeding. Dat lijkt nu ook weer onder controle en ik kon toch naar huis.

De laatste dagen voelt het ook eindelijk alsof de genezing vooruit gaar. Ik heb sinds de operatie voortdurend pijn. Met pijnstillers is dat wel terug te brengen naar een dragelijk niveau, maar de pijn is wel aanwezig. Maar de laatste dagen heb ik zo af en toe een zeldzaam en kort momentje dat ik op de schaal van 1 tot 10 een 0 scoor. Het duurt helaas nooit lang, de paar keren dat het gebeurde lag ik ontspannen op de bank of bed en zodra ik bewoog was de pijn er weer. Maar na zo lang altijd pijn hebben zijn die momentjes een genot. Ondertussen voel ik al steeds meer bewegingsvrijheid, al loop ik nog steeds moeilijk.

Nu ik weer thuis ben heb ik mijn dressoir opnieuw ingericht. Het staat nu vol met inspiratie voor de genezing. Daar ben ik ook echt op aan het focussen nu, dat thuiszitten ben ik zat aan het worden. Een week terug ben ik even langs mijn werk geweest voor de gezelligheid. Het was maar een uurtje en verder heb ik die dag niets gedaan en toch was ik doodmoe. Ik kijk er echt naar uit om mijn werk en sociale leven weer op te pakken.

wpid-img_20140428_174629.jpg

Inspiratie

Opnamedag

Dan is het eindelijk zover, dat wat vierenhalf jaar geleden echt begon met een telefoontje naar het Genderteam om me aan te melden. Later vandaag zal ik me melden op de afdeling plastische chirurgie van het VUmc voor opname. Morgen is dan echt de grote dag dat die operatie gaat plaatsvinden. Dat het zolang heeft geduurd maakt toch wel duidelijk dat de daadwerkelijke geslachtsveranderende operatie toch echt slechts een klein deel is van mijn hele transitie. Want ook aan dat telefoontje waar mijn traject bij het Genderteam mee begon is het nodige vooraf gegaan.

Inmiddels moet ik wel toegeven dat die operatie veel meer voor me betekent dat ik aanvankelijk dacht. Het is niet zomaar de kers op de slagroom, zoals ik me lang heb voorgehouden.De zenuwen van de afgelopen weken hebben me dat wel duidelijk laten merken Niet alleen was ik nerveus voor de ingreep zelf. Ik was ook gewoon nerveus en blij dat dit nu eindelijk ging gebeuren. Hoe dichterbij de datum was, des te nerveuzer ik werd. Ik vind het nog steeds knap van mezelf dat ik nog een beetje rechtuit kon denken. Het was ook zo erg dat ik er slecht van sliep, terwijl slapen voor mij nooit een probleem is. Als ik slecht slaap, dan is er ook echt iets aan de hand. Voor de afgelopen dagen heb ik maar wat hulp gezocht van over-the-counter melatonine en valeriaan om beter te slapen en wat meer rust te hebben. Dat hielp redelijk, vooral de valeriaan wist het scherpe kantje er een beetje af te halen. Van de melatonine ben ik niet zo onder de indruk.

Gisteren had ik een vrije dag, mijn laatste reguliere. Ik had de dag vrij gemaakt om nog de nodige dingen te doen in huis. Dat het opgeruimd is als ik weer terug kom. Alle was weggewassen, nog een keertje gestofzuigd, de koelkast ontdaan van bederfelijke waar, en nog een paar boodschappen. Zorgen dat alles in orde is, vond ik erg belangrijk.

Opmerkelijk genoeg voelde ik mezelf opvallend kalm en rustig. De pilletjes heb ik links laten liggen en heb op mijn gemak gedaan wat ik moest doen. Het zal vast ook geholpen hebben dat niet iedere vijf minuten iemand aan me vroeg of ik al nerveus was. Mijn collega’s zijn echt geweldig en leven enorm mee. Maar soms had ik zo het idee dat zij nerveuzer waren dan ik. Nooit zag ik zoveel gekruiste benen bij elkaar. Ik heb in elk geval veel steun aan ze. De kaart die ik op mijn voorlopig laatste werkdag kreeg staat ook vol met lieve, mooie en originele gelukswensen. Ik heb het met mijn werkomgeving best wel getroffen.

De kaartjes beginnen trouwens al langzaam binnen te druppelen. Van vrienden, van mijn werk. Maar ook de collega’s van mijn moeder stuurden er eentje. -*Zwaait* Ik weet dat jullie meelezen.- Het is een fijn gevoel om te merken dat er mensen zo meeleven met alles wat me gebeurt. Dat maakt het echt een stuk dragelijker.

Ik ga zo maar eens richting Amsterdam, om in te checken en mijn balansdag (na de lunch moet ik nuchter blijven tot zaterdagochtend) te doen. Hoe het verder verloopt; ik laat het gewoon over me heen komen. Als het lukt doe ik verslag.

Operatiedatum!

Soms valt in één keer alles samen. Deze week is zo’n week. Waar ik gister de metafoor over taartbakken schreef. Ik kan nu de oven gaan voorverwarmen en het deeg gaan kneden! Ofwel ik heb een operatiedatum!

Tijdens mijn bezoekje aan het Genderteam voor de drie maandelijkse voortgangscontrole heb ik het met de psycholoog gehad over de operatie. In het najaar ben ik al bij Physician Assistant van de plastich chirug geweest. In eerste plaats om mijn vragen kwijt te kunnen en ook gelijk de mogelijkheden te bespreken. Ik heb in oktober met mijn psycholoog afgesproken dat gesprek eerst af te wachten voor ik de knoop door zou hakken. Half januari heb ik dan ook gezegd dat ik door wil gaan met de operatie. Het naakt voor de spiegel voorbeeld heb ik daar fijn bij kunnen aandragen. Maar duidelijkheid over de termijn heb ik toen nog niet gekregen. Eerst moest in het interdiscplinair overleg van het team de voorlopige goedkeuring door het gehele team nog worden omgezet in een definitief groen licht. Als vanouds was het weer eens wachten tot de onduidelijkheid duidelijker werd.

Die duidelijkheid kreeg ik: maandagmiddag werd ik plots gebeld door het Genderteam. De operatieplanning, ze hadden een datum voor me. Voor dé operatie, voor dé geslachts-veranderende operatie. Dat overviel me behoorlijk, het was niet alleen de datum maar ook gelijk de six weeks notice. Ik kan je zeggen dat mijn handen zo erg trillden dat ik mijn lepeltje alleen maar hoefde vast te houden om de suiker door mijn koffie te roeren. Eind maart was al mogelijk. Tijdens dat gesprek heb even een slag om de arm gehouden omdat ik eerst wilde overleggen met mijn werkgever. Dat overleg is er inmiddels geweest. Het was goed.

Inmiddels heb ik ook al een behoorlijk vangnet voor ná de operatie opgebouwd. Ik kan na het ontslag uit het ziekenhuis bij mijn ouders logeren. Als ik dan weer een beetje mobiel en zelfstandig ben zijn er ook meerdere personen uit mijn omgeving die hulp hebben aangeboden. Ik zal dus niet in een gat vallen. Ik prijs mezelf erg gelukkig met alle steun die ik krijg. Van familie, van vrienden, van collega’s en van mijn werkgever.

Nu ik dus echt die symbolische taart kan gaan bakken ben ik maar appeltaart gaan bakken om het morgen met mijn collega’s alvast een beetje te vieren dat het gaat gebeuren.

wpid-IMG_20140213_204846.jpg

En ja, ik bak mijn appeltaart met Jonnie Walker Black Label.

Niet zo facultatief

Lang heb ik gedacht dat een geslachtsveranderende operatie facultatief was in mijn transitie, gewenst maar niet verplicht. Het sociale deel vond ik belangrijker. Ik wilde graag mijzelf kunnen zijn en kunnen uiten als wie ik ben. Wat de buitenwereld zag was belangrijker dan wat ik zelf zag in de spiegel. Tenminste, dat was wat ik dacht voor ik op nieuwjaarsdag naakt voor de spiegel ging staan.

Op dat moment werd er een enorme steen op mijn balans gegooid en sloeg deze door. Ik was er wel uit in mijn afweging. Sindsdien ben ik veel met de gedachten bezig. Naar mate ik er meer en meer over denk kom ik er achter dat die operatie helemaal niet zo optioneel is. Dat ik voor de buitenwereld kan zijn is leuk, maar het is niet alles. Er blijft iets hangen, een gevoel van incompleetheid. Een gevoel van niet-af. Die operatie is niet de spreek-woordelijke kers op de slagroom. Het is de slagroom én de taart zelf. De presentatie naar de buitenwereld is niet meer dan een facade. Het is als een neptaart die banketbakkers in hun etalage zetten. Het ziet eruit als een taart, vaak ruikt het zelfs als taart. Maar zodra je het mes erin zet kom je erachter dat het van binnen slechts oneetbaar piepschuim is.

Mijn neptaart staat al lang in de etalage en daarmee etaleer ik wie ik ben. Ik ben ook tevreden met de facade. Er kunnen nog wat dingetjes beter worden geboetseerd. Andere kleuren fondant gebruikt. Meer bloemen gespoten. Kleine tweaks. Maar dat is minder belangrijk. Het wordt tijd dat ik eindelijk mijn echte taart ga bakken. Alle ingrediënten staan al klaar.

Ingredienten blogfoto

Naakt voor de spiegel

Dit jaar zal ik de grootste beslissing nemen die ik tot nu toe in mijn leven heb gedaan en wat altijd een van de grootste dingen in mijn leven zal zijn. Het is al bijna 4 jaar geleden dat ik mij aanmeldde bij het Genderteam en ik ben nu al vier jaar naar dat moment toe aan het werken. Eén tip die ik kreeg, vooral in het kader van zelfacceptatie, heeft mij enorm geholpen. Op Nieuwjaarsdag ben ik naakt voor de spiegel gaan staan

Dat was best moeilijk, dat advies heb ik al maanden geleden gekregen, maar ik heb er al die tijd tegen aan gehikt. Te confronterend, te eng. In het kader van het nieuwe jaar en de doelen die ik mij voor dit jaar heb gesteld heb ik me ertoe gezet om het te doen. Het was een openbaring.  

Zo naakt voor de spiegel staan en dan gewoon zien dat het niet klopt. De reflectie is niet zoals deze hoort te zijn. Hoeveel meer ik mijn lichaam ben gaan accepteren, hoe meer dat ene deel misstaat. Ineens was het me duidelijk, al het zorgvuldig afwegen wat ik tot nu toe heb gedaan lijkt haast tevergeefs. Die blik in de spiegel deed de balans keihard doorslaan. Na maandenlang denken, de voors en tegens op een rijtje zetten en twijfelen, was enkele seconden voor de spiegel staan eigenlijk genoeg.

Het gevoel heel duidelijk en heel anders dan wanneer ik kijk naar andere delen van mijn lijf waar ik niet blij mee ben. Ik vind mijn borsten te klein, het beetje haar onder mijn navel zit me in de weg en mijn voeten vind ik te groot. Met die dingen kan ik leven, daar is makkelijk wat aan te doen of simpelweg te camoufleren. Voor mijzelf kan ik die dingen (leren) accepteren. Maar als ik dan in de spiegel de reflectie zie van wat er op kruishoogte zit dan zie ik iets waar ik niet zomaar mee kan leven. Waarvoor camouflage of slim gekozen kleding niet genoeg is. De onvrede met mijn geslachtsdelen voelt heel anders dan de onvrede over mijn voeten, of dat plukje haar onder mijn navel.

Dirk Jan Spiegel

Dirkjan – Mark Retera

Ik betwijfel of er nog argumenten zijn die zwaar genoeg wegen om van gedachten te kunnen veranderen. Ik houd van spur-of-the-moment dingen, maar dit is één ding waar ik niet overhaast een besluit wil nemen. Aan het einde van de week zit ik weer in het ziekenhuis voor een controle bij de endocrinoloog en een gesprek bij mijn psychologe. Kan ik mijn gedachten weer eens wisselen met een professional die er veel objectiever tegenaan kijkt. De kans dat ik die dag een definitieve go ga geven voor de operatie en moet gaan vragen naar de planning en de actuele lengte van de wachtlijst is dan ook heel erg aanwezig.

Dat alles na minder dan een minuut voor de spiegel.

82 steken

82 steken zo breed is mijn denkproces, 82 steken okergele super bulky acryl op naald nummer 10. Na mijn bezoek aan de plastisch chirurg, al bijna drie weken geleden, heb ik mijzelf nauwelijks de tijd gegund om rustig na te denken over mijn opties. Daarom ben ik afgelopen maandag maar begonnen met het breien van een sjaal. Niet zozeer vanwege het stuk textiel dat ik er aan overhoud, maar om mezelf stil te laten zitten en na te laten denken. Aan het einde gekomen van de eerste ‘one ball, one project’ bol breigaren is mijn sjaal pas op een derde van de beoogde lengte en mijn denkproces evenmin klaar.

Het denkproces.

Ik heb nu alle informatie die ik nodig heb om een keus te gaan maken. Ik weet wat de mogelijke complicaties zijn, ik ben op de hoogte van het risico op blaasontstekingen. Ik heb een beeld van de revalidatieperiode. In mijn hoofd ben ik nu alle voors en tegens tegen elkaar aan het afwegen.

Ik ben mezelf aan mezelf verantwoorden waarom ik al die negatieve dingen het waard vind om voor de operatie te kiezen. Waarom zou ik niet gewoon blij zijn met hoever ik nu al ben gekomen? Ik draag de kleren die ik wil. Ik heb lang haar. Mensen gebruiken mijn juiste voornaam en behandelen me zoals ik behandeld wil worden. Als het een beetje opschiet in de Eerste Kamer kan ik volgende zomer een nieuw paspoort krijgen waarop staat dat ik een vrouw ben. Waarom zou ik met dat alles geen genoeg nemen? Dat zou een hele boel tijd en moeite en pijn en nasleep en blaasontstekingen schelen.

Afgelopen week keek ik na het douchen naar beneden en zag ik mijn reflectie in de natte douchevloer. Ik zag mijn lijf vanuit het perspectief van mijn grote teen en dat beeld is blijven hangen. Ik zag een hybride lijf met penis én een paar borsten. Ik zag het geslacht waarmee ik ben geboren én dat wat ik werkelijk ben. Het voelde unheimisch om mezelf zo te zien.

Wat ik daar in die weerspiegeling zag klopte niet, een gevoel wat in het afgelopen jaar alleen maar sterker is geworden. In het begin van mijn transitie was ik eigenlijk alleen maar bezig met het sociale deel. Met de dingen die voor de buitenwereld zichtbaar waren. Nu dat zijn gangetje gaat komt er tijd vrij om bezig te zijn met dingen die niet voor de buitenwereld zichtbaar zijn. Er is tijd voor de details, tijd om na te denken over hoe ik mezelf wil zien, voelen en zijn. Waar ik een jaar geleden de gedachte aan een hybride lichaam niet erg vond, stoort het me steeds meer. Ik voel me steeds minder op mijn gemak met dát deel van mijn lichaam en die penis voelt meer en meer misplaatst.

Heb ik wel een keuze? Ik bezie de operatieve mogelijkheden dan wel als opties. Maar in hoeverre heb ik daar echt een vrije keuze in? Ik merkte het bij het uitzoeken van outfits voor een feestje komend weekend. Alleen thuis, voor de spiegel en verder niemand die meekijkt en oordeelt behalve ikzelf. Ik stoorde me aan die derde bobbel. Ook al kan ik hem behoorlijk camoufleren en valt niemand het op, ik weet dat ‘ie er is. Dat is al genoeg. Waar mijn sociale dysforie afneemt, wordt mijn lichamelijke dysfore gevoelens sterker.

Ik ga deze week maar weer terug naar de winkel voor extra breigaren. Hier gaat nog wel een bolletje of twee denkwerk inzitten.

Voorlichtingsbijeenkomst

In mijn brievenbus vond ik weer eens post van het Genderteam. Deze keer met een uitnodiging voor een ‘Voorlichtingsbijeenkomst Genitale Chirurgie’. Als een verassing kwam dit stapeltje papier niet, online had ik al een vooraankondiging voor deze avond gezien. Toch hakte de uitnodiging er bij mij in en houden de gedachten erover mij alweer een paar dagen bezig.

wpid-DSC_0302.jpg

Op dit soort momenten kijk ik dan Valentijns Tedx Talk weer terug. Valentijn legt onder andere uit dat de operatie voor haar geen vernieuwd begrip van gender heeft gekregen. Dat de vragen die ze had nog steeds onbeantwoord bleven. Maar dat als ze opnieuw de keus moest maken ze direct weer voor een operatie zou kiezen, omdat ze het voor haarzelf gedaan heeft.

Dé operatie, het is voor mij nog best een groot ding. Zeker nu het niet meer die ver van mijn bed show is die het altijd was. Ook al is het nog een groot onbekend terrein. Niet dat ik helemaal niet weet hoe het in zijn werk gaat: ik ken de in Nederland gebruikte methode van penisinversie. Ik heb al eerder de patiënteninformatiefolder van het VUmc over de operatie gelezen. Toch vind ik het eng, spannend en is het nog steeds een bron van twijfels.

Aan de andere kant voel ik ook een soort berusting. In tegenstelling tot andere dingen die een permanente aanpassing van mijn lichaam betekenen. Bijvoorbeeld bij een tatoeage, het voelt echt dat ik wat te kiezen heb. Maar de operatie, dat is niet een keus. Dat is een logische volgende stap. Ook al ben ik niet zo enorm dysforisch in de zin van dat ik met een mes in mijn handen heb gestaan om ‘m er zelf maar af te snijden. Die mate van wanhoop heb ik niet.

Neem ik genoegen met de sociale transitie of ga ik door met de operatie? Ik ben er nog steeds niet uit. Waar ik wel over uit ben is dat de operatie iets voor mijzelf is en ik niet zal doen enkel om te voldoen aan het beeld of wensen van de buitenwereld. Momenteel rennen mijn gedachten rondjes door mijn hoofd, het is net een schoolplein tijdens speelkwartier: herrie en chaos. Hopelijk dat ik na die voorlichtingsbijeenkomst mijn gedachten weer in het gareel krijg.

Wachttijdverkorting & Angst

Ik had dit weekeinde een ander blogje in de planning maar dat behoeft even uitstel. Gisterochtend kwam ik in een topic over de wachttijden de link naar het actuele wachttijdendocument dat het Genderteam maandelijks op de site van het VUmc publiceert. Omdat die wachttijden zo lang zijn keek ik er eigenlijk nooit. De vorige keer dat ik er keer was het voor mijn blogje ‘Kopie van het briefje van de dokter‘. Toen had ik net te horen gekregen dat ik in voorbereiding alvast moest beginnen met de permanente ontharing van het operatiegebied. De 12-18 maanden die er toen stond voor de operatie was ergens wel geruststellend, omdat het me ineens wat te snel ging. Maar gisterochtend zag ik dit:

Wachttijd april

Dat was even schrikken. De knoop over operatie heb ik nog steeds niet definitief doorgehakt. Ik was blij dat ik daar nog wel even bedenktijd voor had vooral om het idee op me te laten inzinken. Met de 12-18 maanden wachttijd die ik in februari zag had ik daar ook ruimschoots tijd voor. Eén van die gestelde voorwaarden is het doorlopen hebben van de reallife fase, voor mij is dat in augustus. Persoonlijke omstandigheden in acht nemend zou dan voorjaar 2015 de eerste mogelijk heid zijn. Nu staat die wachttijd op zes maanden, als dat zo blijft dan is voorjaar 2014 al een optie.

Een heel jaar eerder, daar had ik nog niet op gerekend. De gedachten aan dit document en die flink kortere wachttijd hebben ook de hele dag rondjes door mijn hoofd gerend. Ik had ingecalculeerd nog tot zeker een jaar bedenktijd te hebben, om dan een beslissing te gaan nemen.  Het lijkt me nu wijs om mijn denkproces en bewustwording een tandje bij te zetten. Het fysieke proces gaat zo ook ineens een stuk sneller.

Mijn bezwaren tegen de operatie is niet zozeer twijfel of ik het wel wil, het is angst. Gewoon simpel angst. Ik vind het eng en ik ben bang. Ik heb gewoon net iets te vaak verhalen gehoord over de nasleep en hoe vreselijk veel pijn het doet en de complicaties die op kunnen treden. Die pijn is een prijs die ik best bereid ben om te betalen, maar als je dan weer eens hoort dat het dwars door de morfine heen hakt, dan is dat echt niet bemoedigend. Ik heb gister de hele dag een knoop in mijn maag gehad, hopelijk dat het vandaag beter zal gaan en ik het het een beetje los kan laten.

Kopie van het briefje van de dokter

'Aside'

Tijdens de diagnostische fase heb ik veel na moeten denken over de sociale en persoonlijk gevolgen van de stappen die ik zou gaan zetten. Ik kreeg denk-huiswerk op van mijn psychologe en dacht ook zelf heel veel na. In die tijd zijn er in mijn denkbeelden over mijzelf best wel wat dingen veranderd. De hoofdlijn is gebleven: ik wil die transitie door, maar subtielere details zijn nu niet meer het zelfde als ze waren. Mijn denken heeft een behoorlijke ontwikkeling doorgemaakt. Nu zijn mijn gedachten opnieuw als een sneeuwbol door elkaar geschud en dwarrelen er flinters aan ideeën, denkbeelden en gedachten chaotisch door elkaar heen. Er is een heel nieuw denkproces gaande met een nieuw groot thema.

Vorige week heb ik voor het eerst in enigszins concrete woorden gesproken over een operatie. Tot dan toe leek mij dat nog een heel erg ver van mijn bed show. Dat was iets voor in de toekomst. Een punt van onzekerheid ook. Ik was en ben er nog steeds van overtuigd dat ik het goede pad bewandel, maar aan een operatie zie ik ook nadelen, daar zie ik best tegenop zelfs. Nu komt dat ineens een stuk dichterbij en moet ik er echt concreet over gaan nadenken. Ook al is het alleen maar een machtiging voor de genitale ontharing die ik van het VU heb gekregen.

Slechts een briefje van de dokter. Iets waar ik niet eens wat mee hoef te doen als ik dat niet wil. Ik kan het gewoon in een lade stoppen, diep weg onderin om het pas bij een volgende verhuizing weer terug te vinden. Althans, dat dacht ik dat ik zou krijgen. Wat ik kreeg was een kopie van het briefje van de dokter, een kopie van de brief die ze naar de privékliniek van mijn voorkeur hebben gestuurd. Ik zag die brief pas toen ik ’s avonds thuiskwam terwijl ik ’s middags al een bericht van die privékliniek voor een afspraak op mijn voicemail had. Die afspraak is gemaakt en staat in mijn agenda.

De eerste sessie staat in mijn agenda.

De eerste sessie staat in mijn agenda.

Deze rare manier van doorverwijzen heeft een reden. Voor mijn gezichtshaar moest ik zelf een afspraak maken en de rekeningen schiet ik voor om ze naderhand te declareren bij mijn zorgverzekeraar. De vergoeding voor genitale ontharing verloopt anders. De zorgverlener die de behandelingen uitvoeren sturen hun rekening naar het VUmc. Het VUmc declareert op hun beurt weer bij mijn zorgverzekeraar onder de DBC-code (Diagnose Behandel Combinatie) van de operatie zelf.

Het is onwerkelijk. Vanmorgen onder de douche keek ik naar beneden en het idee dat mijn uitzicht straks anders kan zijn voelde heel erg onwerkelijk. Ook al voelt het alsof mijn penis er niet thuishoort, het voelt als een wezenlijk deel van mijn lichaam. De bloedvaten vervoeren bloed, de zenuwbanen brengen prikkels over en ook de andere onderdelen hebben in het verleden hun anatomische plicht gedaan. Daar raak je aan gewend, ook al hoort het er niet. Net zoals je gewend kan raken aan een tijdelijke oplossing waar je ook steeds maar niet aan toe komt om het netjes en definitief te repareren. Soms wordt het lastig om het nut van een goede permanente oplossing in te zien als je gemacgyverde improvisatie het ook al jaren volhoudt. Ook al kom ik mijn specifieke geval ook al heel erg ver met een rol ductape, is dat niet dé oplossing.  Voor de avonturiers onder ons: dat is NIET comfortabel, maar het staat vrij om te proberen. Google maar naar ‘tucking’.

Het idee dat mijn uitzicht tijdens het douchen straks anders is kan ik gewoon nog niet bevatten. Dan bedoel ik niet een ander douchegordijn, maar het uitzicht dat ik heb als ik naar beneden ken. Ik heb genoeg ervaringen gelezen, en gehoord en de uitleg gekregen van een plastisch chirurg. Dat laatste inclusief foto’s van voor, tijdens en na de operatie, die foto’s hadden niet gehoeven op een eerste informatie-avond. Ik heb inmiddels de patiënteninformatiefolder gelezen. (Voor geïnteresseerden: je vind ‘m op de site van het VUmc.) Ik weet hoe het een en ander in zijn werk gaat. Er zijn een aantal verschillende varianten op de methode, afhankelijk van de persoon, de voorkeur van de chirurg en het bruikbare bronmateriaal. Dat het kan, dat weet ik. Hoe het kan weet ik ook. Maar het blijft gewoon een raar idee dat het uitwendige straks inwendig wordt.

Ik kijk vooral op tegen de fysieke ongemakken van de ingreep. De pijn. De nasleep. Mogelijke complicaties. Als in mijn omgeving vrouwen ongesteld zijn hoor ik ze wel eens zeggen: “Dat zal jij nooit hebben.” Als dát de prijs zou zijn die ik ervoor moest betalen: meteen, direct, gisteren nog. Anderzijds: van ervaringsdeskundigen heb ik gehoord dat de pijn na de operatie een inhaalslag is voor al de jaren van gemiste maandelijkse ongemakken. De nasleep van de operatie is ook niet niks. Om de wonden goed te laten genezen en verklevingen te voorkomen is er nogal wat nazorg nodig. In het begin meerdere malen per dag en daarna langzaam afbouwend naar wekelijks en maandelijks.

Ik heb de TEDx Talk van Valentijn nog eens gekeken. Geluisterd naar wat ze te vertellen heeft, naar haar verhaal en haar ervaring. Ze verteld dat de operatie voor haar niet hét antwoord was, het was wel de juiste stap. Dit soort verhalen stelt me gerust. Ook al hebben ze een ietwat onheilspellend karakter.

Volgens de laatste publicatie van het genderteam over de wachttijden is de wachtlijst voor chirurgie nog altijd 12 tot 18 maanden. Die wachttijd gaat pas in als je oproepbaar bent voor de operatie en daarvoor moet je voldoen aan een aantal voorwaarden. Behalve een gezond gewicht en niet roken betekent dat ook dat de ontharing van het operatiegebied voltooid moet zijn. Dat laatste duurt op zich al snel negen maanden. Met de huidige stand van zaken is kan het nog makkelijk tot 2015 duren voor ik de chirurg zie. Ik heb dus nog even om alles op me te laten inwerken en het besef te laten doordringen.

Het houd me wel bezig. Het is alweer een tijd geleden dat ik zoveel en zo intensief heb nagedacht over mijn transitie. Het lijkt ineens een enorme stroomversnelling, terwijl het echt niet meer is dan een beekje wat rustig door kabbelt. Toch, op een dag na exact drie jaar dat ik mij aangemeld heb bij het genderteam is er gesproken over dé operatie. Die gebeurtenis die vaak als de transitie zelf gezien wordt, terwijl het slechts een onderdeel is van het traject. Ook al ben ik hier al zo lang naar onderweg, en heb ik nog een hele afstand af te leggen, voelt deze stap voorwaarts plotseling en onverwacht. Ik moet gewoon nog echt wennen aan het idee.

Lente in een potje

In iets meer dan een week tijd heb ik weer een volledig rondje langs de medici en paramedici die ik bezoek in verband met mijn transitie. Het begon bij de endocrinoloog van  het genderteam, de huidtherapeute voor het verwijderen van mijn baardhaar, logopediste en om het af te maken een voortgangsgesprek met de psycholoog bij het VU. Met recht een rondje te noemen dus.

Bij de endocrinoloog was er nieuws, maar dat had ik al verwacht te gaan krijgen. Een goed half jaar geleden is mijn botdichtheid gemeten, die bleek erg laag te zijn. Zodanig laag dat de arts het nodig vond om het vitamine D niveau te meten in mijn bloed. Vitamine D is nodig om calcium op te nemen uit voedesel. Het zit veel in vis en het lichaam maakt het zelf ook aan onder invloed van UV-B straling, zonlicht dus. De uitslag van die bloedtesten  kreeg ik vorige week. Zoals al was te verwachten was de hoeveelheid vitamine D in mijn bloed veel te laag. Behalve herhaalrecepten voor de hormonen kreeg ik dit keer ook een recept mee voor een vitamine D supplement in een flinke dosis. Nu dacht ik dat mijn andere pillen klein zijn, deze zijn nauwelijks zichtbaar. Ik heb er voor het vergelijk eentje tussen mijn andere pillen en een stuiver gelegd.

Androcur - Progynova - Devaron

Androcur – Progynova – Devaron

Ik slik die miniscule kruimels nu een week en merk duidelijk effect. Niet dat mijn botten sterker voelen, want de opbouw daarvan duurt maanden tot zelfs jaren en je voelt daar toch niets van. Het voelt alsof ik al een week dagelijks in de zon zit. Ik heb rondgezocht op internet en er zijn inderdaad aanwijzingen dat vitamine D ook van invloed is op stemming en in verband wordt gebracht winterdepressie. Ik heb altijd ontkent dat ik last heb van dat soort winterdipjes en roep dan dat ik last heb van lentevrolijk. Want dat merk iedere lente wel weer. Als de dagen langer worden gaat mijn stemming er ook wat vooruit. Nu ik die voedingsupplementen slik voel ik datzelfde, maar dan in veelvoud. Misschien verbeeld ik het me of is het gewoon een placebo-effect, maar ik heb lente in een potje.

Het bezoek aan de psycholoog was best een beetje spannend. Naar ik begreep heeft het genderteam extra geld gekregen om de achterstanden en lange wachtlijsten weg te werken. De wachttijd voor diagnose was tot voor kort nog zo’n 18 maanden, dat schijnt nu nog ‘slechts’ 8 maanden te zijn. Daardoor zijn er wat verschuivingen in het team en heb ik een andere psycholoog toegewezen gekregen. Dat is toch wennen en opnieuw kennis maken, afwachten of het een beetje klikt. Maar alles goed en wel, sowieso zie ik nu toch maar eens in de drie maanden een psycholoog om de voortgang bij te houden.

Er is ook voortgang! Het afgelopen half jaar is er niet heel veel bijzonders gebeurd, ik slikte braaf mijn pillen en zag en voelde mijn lichaam veranderen. Dat ging langzaam maar gestaag. Vooral mensen die ik niet vaak zie merken de verschillen op. Het ging rustig vooruit dus, zonder echte bijzonderheden. De laatste datum op mijn tijdlijn is November, binnenkort kan ik daar weer een datum aan toe gaan voegen. Nog meer permanent ontharen, nu in het operatiegebied.

Het genderteam heeft extra fondsen gekregen nu de zorgverzekeraars en de politiek eindelijk hebben ingezien dat wachttijden van 18 maanden van aanmelding tot diagnose toch wel erg veel is. Ook voor de operatieve ingrepen zijn er meer operatiekamers beschikbaar. Ik hoop dat dit structureel opgepakt gaat worden. In elk geval nu de wachtlijsten krimpen wordt er meer vaart gezet achter dingen die de voortgang in de weg kunnen staan. Voor dat ik de geslachtsveranderende operatie zou kunnen doen moet het haar in het operatiegebied permanent verwijderd worden. Ik zal even kort uitleggen waarom dat nodig is. De volgende uitleg is wat plastisch, je bent gewaarschuwd.

Bij een vaginoplastiek wordt er zoveel mogelijk  huid van de geslachtsdelen gerecycled om een neo-vagina te creëren. Van de scrotum huid worden na het verwijderden van de teelballen de grote schaamlippen gemaakt. De penishuid word gebruikt voor het vormen van de schede (het inwendige deel) en soms ook kleine schaamlippen. Van een deel van de eikel en zenuwen wordt een clitoris gevormd. Er zijn wat variaties op de toegepaste methoden, onder andere afhankelijk van de hoeveelheid huid die er voorhanden is, maar dit is in grote lijnen hoe het werkt. Kort gezegd word de penis binnenstebuiten naar binnen geduwd. Om te voorkomen dat er inwendig haar groeit, dat kan zorgen voor ontstekingen en andere narigheid, moet het haar dat groeit de gebruikte huid worden verwijderd.

Dat verwijderen gaat net zoals het haar in gezicht en hals ook met een laser. Dat weglaseren van mijn baardgroei is redelijk pijnlijk. Gelukkig is de pijn slechts van korte duur en prima te verdragen. Hoe dat met het ontharen in genitaal gebied gaat zijn durf ik niet te zeggen. Als het vergelijkbaar is met een brazillian dan is het prima te verdragen. Als het net zo pijnlijk is als het harsen van haar op de buik of borst, dan wordt het tandjes op elaar. Net zoals met mijn baardhaar neemt dat een aantal behandelingen die steeds een week of zes tussentijd nodig hebben. Op tijd beginnen is dus het devies. Volgende week verwacht ik de machtiging van het VUmc te ontvangen, zodat het ook financieel afgewikkeld kan worden, daarna kan ik een afspraak gaan maken.