Get the L out

Toen ik de berichten over het verloop van de Londonse Pride mars, die afgelopen zaterdag plaatsvond, las vond ik het tijd voor een lesje geschiedenis van de Pride en Gay Rights beweging.

Wat is er in Londen dan gebeurd? Een groepering die zich verzameld onder de noemer Get the L Out (Trigger Warning: haat en transfobie), heeft afgelopen zaterdag de Pride mars in Londen gekaapt. In plaats van Londonse Burgermeester Sadiq Kahn en een delegatie van de NHS, liep er een groep TERFs (Trans Exclusionary Radical Feminists) voorop. De politie en de organisatie van London Pride hebben niet op getreden, naar verluid omdat het warm weer was(?). Zo werd de Londonse Pride een mars van haat die alle connectie met de oorsprong van Pride kwijt is geraakt.

The first Pride was a riot
Even een geschiedenislesje: De Gay Pride is ontstaan uit de Stonewall rellen, die in 1969 plaatsvonden in New York. De Stonewall Inn was destijds een homokroeg waar een diverse queer gemeenschap zich verzamelde. Na herhaaldelijke invallen door de politie, gepaard met geweld en treiterijen was Marsha P. Johnson het zat. Zij was de eerste die een steen richting een agent gooide waarmee de Stonewall Riots begonnen. Die rellen tegen de politie en gezag zijn langzaam uitgegroeid tot de wereldwijde Pride evenementen en Gay Rights beweging die we nu kennen.

Wat een niet onbelangrijk detail hier is: Marsha P. Johnson was een transvrouw, van kleur én sekswerker. Vergeet de film Stonewall van Ronald Emmerich. Omdat de ware identiteit van Marsha P. Johnson de maatschappij te veel zou shockeren is haar personage gewhitewashed tot een witte gay man.

Als je nu hoort zeggen “The first Pride was a riot!” Dan weet je nu waar het vandaan komt. Er is in de queer gemeenschap nog steeds een stroming die een anti-politie instelling hebben. (Al vraag ik me af in hoeverre dat niet de reguliere antifa is.) Dat vind ik niet meer van deze tijd, althans niet in Nederland. Ja, er is bij de politie nog een hoop te verbeteren als het om LGBT+ en sekswerk gaat. Dat roze-in-blauw is een leuk initiatief, maar nog veel te klein om echt zoden aan de dijk te zetten. Maar we maken toch echt zichtbare voortgang.

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

London

De opening van London Pride

Terug naar London 2018: de Pridemars werd dus geopend door een groep haatzaaiende ‘feministen’. De Terfs zijn een kleine maar invloedrijke groepering. Ze worden geleid door types als Germaine Greer (hoogleraar) en Julie Bindel (columnist en opiniemaker) die helaas nog veel invloed hebben in de maatschappij. Ze trekken ook maar wat graag op met conservatief christelijke en extreem rechtse partijen. Vooral als het gaat om sekswerk en transgender gerelateerde onderwerpen.

Wat vinden die Terfs dan? Dat mannen mannen zijn en dat transvrouwen mannen zijn die maar op één ding uit zijn: zoveel mogelijk vrouwen verkrachten. Als het gaat om sekswerk – er is een zeer grote overlap met de sex work exclusionairy radical feminist, ofwel swerf, stroming – per definitie verkrachting is. Eigenlijk grijpen ze hard terug naar het feminisme van de jaren ’70. Ze vinden ook dat de lesbische gemeenschap zich los moet maken van de bredere LGBT+ beweging. Vandaar de ‘Get the L out’ als slogan.

Van mij mag dit clubje L’en vertrekken uit de LGBT: liever gisteren dan vandaag. Of eigenlijk: ze hebben er nooit deel van uitgemaakt. De Pride beweging is namelijk per definitie Trans-Inclusive. Helaas is deze stroming ‘feministen’ nogal invloedrijk, juist omdat ze optrekken met conservatieve groeperingen. Dat geeft ze veel tractie en een groot bereik in de maatschappij.

Tenslotte nog een voorbeeld van de de pamfletten die ze op de London Pride uitdeelden (tweet van een symapthisant):

 

Twee blokkades

Sinds mijn transitie ervaar ik in mijn leven nog twee blokkades die door diezelfde transitie worden veroorzaakt: Daten en naar het strand/zwembad gaan. Allebei heeft het te maken met een gebrek aan zelfvertrouwen en  een slecht zelfbeeld.

Over naar het zwembad of strand gaan heb al vaker geschreven. Het idee daar in een badpak of een bikini te verschijnen vergt gewoon meer zelfvertrouwen dan ik op kan brengen. Om die reden bezit ik ook al jaren geen kledingstuk meer dat gemaakt is om in te zwemmen, volgens mij al sinds het begin van het mijn hele traject, zo’n 8 jaar geleden. Het suffe: de enige reden waarom ik niet zo vaak naar de sauna ga is omdat het zo duur is. Naakt rondlopen heb ik nooit een probleem gevonden, zowel voor, tijdens (yups, ik identificeerde als vrouw ondanks zichtbare penis), als na mijn transitie. Maar een badpak of bikini? Hell no! Dat duf ik echt niet, dat legt veel te veel nadruk op de dingen waar ik onzeker over ben.

Op zich is die mate van zelfbewustzijn niet zo heel vreemd. Ik zie het ook regelmatig bij andere vrouwen, die in dergelijke kleding hyper zelfbewust en onzeker zijn. Die blokkade op daten zit dieper.

Sinds ik weer een beetje ben ga nadenken om weer eens wat te gaan daten, toen ik mentaal weer wat stabieler was na de emotionele rollercoaster van hormonen en operaties, voel ik een weerstand die me tegenhoud. Ik heb nooit zo goed begrepen wat dat nou precies was, tot ik de afgelopen weken weer wat meer energie probeerde te stoppen in daten. Die weerstand is een stemmetje dat een van de meest fnuikende dingen zegt die mijn onzekerheden voort kan brengen, on par met spookje. Het is een sluimerend gefluister; “Wie wil er nou daten met een omgebouwde vent, niemand toch?”

Juist, het is geïnternaliseerde transfobie. Of dat nu voortkomt uit mijn eigen onzekerheid, of van de media en maatschappij die transpersonen nog altijd aanwijst als freaks of minderwaardige mensen. Dat laatste gebeurde enkele weken geleden nog in de Tweede Kamer. Je kan wel zeggen dat ik me niets aan moet trekken van iemand die verdwaald in de kinderkledingafdeling van de Hema. Dat probeer ik ook. Maar zo makkelijk is het niet als je een gekozen volksvertegenwoordiger hoort zeggen dat je geen rechtsbescherming verdiend en dat discriminatie tegen je gewoon legaal hoort te zijn.

Zulks wordt door mijn eigen onzekerheid alleen nog maar verzwaard. Ik vind mezelf slechts gedeeltelijk passabel. Moet ik dan daten met een biseksueel persoon, die blijkbaar mijn mannelijke en vrouwelijke aspecten zou kunnen waarderen? Het is zo’n bizarre gedachte die in me opkomt, want anders kan zo iemand zich nooit aangetrokken voelen tot mij.

En alle relaties draaien om seks toch? Dat is wat je ziet in de media: je hebt dates om seks te gaan hebben. Soms op de eerste date al, soms kom je iedere date een honk verder. Maar seks is het hoogste en ultieme doel: twee vreemden ontmoeten elkaar in een film: seks. Twee volstrekt tegenovergestelde karakters: seks. Het lelijke eendje transformeert in een zwaan: seks. De prinses wordt gered door een koene ridder: seks. Het dorpsmeisje wordt in het kasteel opgesloten door een monster: stockholmsyndroom en daarna seks (en heel veel boeken, can’t blame her).

Terwijl ik daar helemaal niet zo’n behoefte aan heb. Inmiddels heb ik me kunnen berusten in mijn aseksualiteit, of dat nou door medicatie in de hand wordt gewerkt of niet. Van een beetje knuffelen en handjes vasthouden wordt ik al snel blij. Eén voordeel: ik zit nooit verlegen om voorbehoedsmiddelen. Heel misschien als ik me comfortabel voel komt het ooit wellicht tot iets meer dan een kusje. Maar laat ik nou niet te hard van stapel lopen.

Zo’n wens tot géén seks moet ik wel overbrengen aan een potentiële date. Want als die uitgaat van een escalator naar seks zal dat een teleurstelling worden. Dat ik polyamoureus ben heeft op dat vlak de druk al weggenomen, ik voel het nog een klein beetje.

Kom ik weer terug op die geïnternaliseerde transfobie. Vrienden worden met een transpersoon hebben mensen anno 2018 geen moeite mee. Maar thuiskomen met een trans en die voorstellen als je date, is een brug te ver. Althans, zo werkt het in mijn hoofd. Ik moet me daar overheen zetten. Dat probeer ik al jaren en het is me nog alijd niet gelukt. Ondanks dat resultaten uit het verleden mijn negatieve gedachten al meermaals hun ongelijk hebben bewezen.

Ik probeer nu uit mijn comfortzone te stappen. Wil weer wat meer sociaal gaan doen, ik heb een account op Tinder-clone HER (al vind ik dat foto’s swipen erg oppervlakkig) en ga mijn OK- Cupid profiel na heeeeeel lange tijd weer eens bijwerken. Of ik deze blokkade kan beslechten vraag ik me af, mischien moet ik op dat stemmetje maar een van mijn favoriete uitspraken afschieten: “I reject your reality and subsitute my own.”

 

Donkere wolken in het politieke landschap

Veel LGBT+ gerelateerd nieuws afgelopen week: Duitsland stelt het huwelijk open voor mensen van hetzelfde geslacht, het Amerikaanse leger stelt de acceptatie van trans personeel minstens een jaar uit en hier in Nederland onderhandeld de informateur met de ChristenUnie. Donkere wolken pakken zich samen aan de horizon. Je mag me een zwartkijker noemen, maar ik zie het voor de komende jaren somber in.

Laten we beginnen bij de openstelling van het huwelijk in Duitsland, dat was namelijk een plotselinge ommekeer. Bondskanselier en partijleider Angela Merkel heeft voor de stemming daarover in het parlement de partijdiscipline van haar partij (CDU) opgeheven. Parlementsleden mochten nu naar eigen geweten stemmen over het voorstel en hoefden daarbij niet de standpunten van de partij te volgen. Het CDU is de Duitse tegenhanger van ons CDA: gematigd christelijk conservatief en daarmee tegenstander van het homohuwelijk. Blijkbaar leefde het onderwerp zo onder de CDU-parlementsleden dat er voldoende verdeeldheid binnen de partij is ontstaan en dat ze tégen het partijstundpunt stemden en vóór de openstelling van het huwelijk.

De nieuwsberichten waren vooral lovend en positief. Al plaatste zelfs de NOS de nodige kanttekeningen: Merkel stemde zelf tégen het wetsvoorstel. Waar ze als een van de meest invloedrijke politici van Europa een standpunt had kunnen maken in de vooruitgagn en het verbeteren van LGBT+ rechten over de hele wereld, deed ze dat niet. Ze gaf conservatieven een houvast om LGBT+ rechten af te houden of zelfs af te breken. Het lichten van de partijdiscipline was niet meer dan een truc: met de aankomende parlementsverkiezingen weet ze zo de zwevende liberale kiezer aan zich te binden zonder de conservatieve achterban teveel voor het hoofd te stoten. Politiek spel in optima forma, Frank Underwood zou trots zijn.

Ondertussen heeft de Amerikaanse minister van Defensie James Mattis het toelaten van transgender militairen in het leger met minstens 6 maanden uitgesteld. De regels die onder President Obama vorig jaar werden aangepast en deze zomer van kracht zouden worden blijven in de kast liggen. Duidelijke argumentatie over het waarom van dit uitstel ben ik nog niet tegen gekomen. Alles wijst erop dat het een staaltje Trumpiaans conservatisme is.

In de voortslepende coalitieonderhandelingen probeert oud-minister zalm een coalitie te smeden tussen de VVD, D66, CDA en de Christen Unie. Om die reden waren CU onderhandelaars Segers en Schouten op bezoek bij het COC. De LGBT+ belangenorganisatie maakt zich zorgen, ik ook. De CU is altijd fel gekant geweest tegen gelijke rechten voor de LGBT+ doelgroep. Ze zijn tégen openstelling van het huwelijk, tégen verplichte LGBT+ voorlichting op scholen en tégen de wet voor lesbisch ouderschap. Het rechts-christelijk-conservatief kabinet dat er nu lijkt te gaan komen zal de positie van LGBT+’s niet verbeteren, waar mogelijk zullen verworvenheden zelfs afgebroken worden.

We hebben het over de partijen waarvan de achterban ‘verdrietig is’ om het levensgeluk van anderen. In een redactioneel van de hoofdredactie pleit het Reformatorisch Dagblad zelfs voor een grondwetswijziging om discriminatie op christelijke grondslag wettelijk toe te staan. (Artikel is niet te lezen op zondag, op zondag preekt men onverdraagzaamheid alleen vanaf de kansel.)

In de komende kabinetsperiode staan er de nodige aangelegenheden rondom het familierecht op de agenda. Zaken als ouderschap door meer dan 2 ouders, verbeteringen van adoptiewetgevingen en de wetgeving rondom draagmoerderschap. Zaken die nu op zijn minst flinke vertragingen zullen oplopen. Net zoals het afschaffen van overbodige geslachtsregistraties, het vrijwillig levenseinde en de nieuwe, prostitutiewetgeving (die laatste is al enorm vertraagd). De trend in politiek, zowel internationaal als hier in Nederland is niet alleen een de ruk naar rechts, maar ook een ruk terug in de tijd en een ruk naar religieuze bemoeienis.

Dan kunnen de VVD en D66 nog zo leuk een bootje laten meevaren tijdens de Utrechtse Canalpride. Vooralsnog moet ik maar zien of ze hun ‘Vrije’ en ‘Democratische’ standpunten niet verkwanselen aan de mores van het christelijk conservatisme. Ik zie de toekomst voor ons LGBT+ somber in, heel erg somber. De na regen beloofde zonneschijn kan nog wel een paar jaar op zich laten wachten.

Kaal, alsnog

De vermoedens waren er alweer een poosje. Met het loshalen van een elastiekje trok ik al een noemenswaardige pluk mee. Mijn borstel zag er vanmorgen na één beurtje borstelen zo uit:

Opbrengst van één keer uitborstelen.

Mijn haar valt weer meer uit dan toe te schrijven is aan een voorjaars-rui die ik nog vermoedde. Ik heb net de waarheid, en de spiegel, onder ogen gezien en mijn inhammen zijn duidelijk groter en meer aanwezig dan een paar maanden terug.

Mijn haar verliezen hoort tot mijn grote angsten, ik haal een groot deel van mijn zelfbeeld uit mijn haar. Het lijkt voor jullie misschien wat triviaal, voor mij is het echt een groot ding. Het idee kaal te worden is een bron van wanhoop en onzekerheid. Mijn lange haar is een van de factoren die ik in de hand dacht te hebben voor mijn passabiliteit als vrouw.

Over twee weken zit ik bij de endocrinoloog, dan vraag ik wel om advies. Ik vermoed dat het met mijn migrainemedicatie te maken heeft. Haaruitval staat met een frequentie van 1:1000 tot 1:10.000 bij de zelden voorkomende bijwerkingen, zoveel geluk heb ik nou nooit in de staatsloterij. Dat zal wel schipperen gaan worden tussen endocrinoloog en neuroloog om hier wat aan te doen.

Ondertussen kan ik gaan bedenken hoe ik een haar transplantatie kan financieren. Dat staat nu hoog op mijn prioriteitenlijstje. Zelfs nog boven de boob-issues.