Boobs, vrouwelijkheid en vergoedingen

Een paar weken terug schreef ik al over het conceptadvies voor het weer in de basisverzekering opnemen van borstvergrotingen. In het advies staat zo ongeveer dit: “Zonder boobs is je transitie mislukt en zinloos geweest, maar we gaan je niet helpen.”

Dat heeft even op me moeten inwerken. Want er is zoveel fout met die stellingname dat ik gewoon niet wist waar te beginnen. Maar ook omdat mijn inwendige feminist in botsing kwam met mijn zelfbeeld, dat vormt best een dilemma. Mijn mening over die geparafraseerde conclusie is zelfs tegenstrijdig.

Feminist

Laat ik maar beginnen met de feministische kant aan het woord te laten. Zonder borsten ben je blijkbaar geen vrouw. In het conceptadvies van het Zorginstituut wordt dat zo omschreven:

Als borstvorming bij een vrouw volledig ontbreekt en de borst daardoor uitgesproken mannelijk oogt, kun je spreken van een afwijking in het uiterlijk die zodanig verschilt van het normale, vrouwelijke beeld, dat deze als ‘ernstige misvorming’ – en daarmee als ‘verminking’ in de zin van het Besluit zorgverzekering – kan worden beschouwd.

Om als vrouw te worden beschouwd door de maatschappij is het hebben van duidelijk zichtbare borstvorming blijkbaar een voorwaarde. Aan andere factoren die maken dat je als vrouw wordt passabel bent voor het gemak maar even voorbij gegaan. Dingen als stem, lichaamsbouw, haardracht, vorm van de schedel, postuur, omvang van de heupen. Ik ken meerdere vrouwen die ook niet vooraan hebben gestaan bij het uitdelen van de borsten. Maar zij worden, op een enkele keer na, toch echt gezien en aangesproken als vrouw.

Passabel

Tot zover mijn feministische kijk op dit advies. Nu mijn persoonlijke kijk als transvrouw en iemand die nog best problemen heeft met passabiliteit.

Passabiliteit, ofwel passeren of aangezien worden als (in mijn geval vrouw) is als de balans van vrouwe Justitia. Het ene schaaltje van die balans wordt gevuld eigenschappen die men als ‘mannelijk’ beschouwd, zoals een zware stem, baardgroei, vierkante kaaklijn en een adamsappel. Het andere schaaltje wordt gevuld met zaken als: zachte huid, brede heupen, gevormde wenkbrauwen, make-up en borsten.

Die balans slaat uit naar de ene of de andere kant: onbewust. Net zoals Justitia oordeelt zonder aanziens des persoons. Mensen die me kennen en weten dat ik transgender ben zien me gewoon als vrouw en hebben geen moeite om me ook als zodanig te bejegenen. Maar dat is bewust, die mensen bezien me zonder blinddoek. Onbekenden zijn wél geblinddoekt en vertrouwen dan ook blindelings op hun genderbalans bij het bepalen of ze meneer of mevrouw tegen me zeggen.

Over passabiliteit staat er dit in het concept advies. Ik heb het belangrijkste even onderstreept.

Als een man-vrouw transgender niet als vrouw wordt herkend, spreekt men van een passabiliteitsprobleem. In dat geval vertonen mensen in het voorbijgaan een schrikreactie, zijn mensen bevreemd of niet respectvol. Als er een passabiliteitsprobleem bestaat, is de geslachtsverandering in feite mislukt: alle behandelingen in het kader van transseksualiteit zijn immers gericht op een geslaagde geslachtsverandering. Een geslachtsverandering is geslaagd te noemen als de persoon die dit heeft ondergaan zodanig wordt geaccepteerd door de maatschappij dat het leven in het gewenste andere geslacht niet tot beperkingen leidt

 

Tannerstadium

Even een beetje beeldvorming, dat je een idee hebt waar het voor mij om draait. Voor het vaststellen van de mate van ontwikkeling van het lichaam tijdens de puberteit wordt de Tannerschaal gebruikt. Als ik mezelf afzet tegen de beschrijvingen van de de Tannerstadia ben ik een B3. Dat betekent dat mijn borsten de ontwikkeling hebben van een 14 jarige. Combineer dat met een borstkas die wel gewoon een testosterongestuurde puberteit heeft ondergaan. Alle aanwezige borstvorming moet ook nog over een relatief groot vlak worden verdeeld waardoor het nóg minder lijkt dan het al is.

In safe spaces heb ik minder last van onzekerheid. Een safe space, letterlijk een veilige plek, is voor mij een locatie of tijd waar ik me niet enorm zelfbewust hoef te voelen over mijn mannelijke trekken. Bijvoorbeeld de sauna, daar durf ik zonder problemen naakt te zijn, in de sauna hoor je niet te kijken naar anderen. Je ziet een boel, maar kijkt niet en oordelen doe je al helemaal niet. Maar er zijn ook evenementen waar ik zonder de gebruikelijke hoeveelheid schuimrubber in mijn bh. Maar dat is in een gemeenschap waar ik inmiddels wordt gekend en herkend, waar ik dus niet nog mezelf een beetje extra moet bewijzen.

Buiten die safe spaces is het anders. Dan draag ik mijn voorgevulde BH’s en afhankelijk hoe ik mij die dag voel en de rest van mijn outfit gaan daar nog extra siliconen cleavage boosters -de vermaarde kipfilets- in. Met voldoende lagen kleding kom ik daar best mee weg en blijft mijn zelfbewustzijn op een hanteerbaar niveau.

Echter, naar het strand, of zwembad ben ik al sinds het begin van mijn transitie niet meer geweest. Simpelweg omdat ik dat niet durf. Ik voel me daar té zelfbewust en onzeker voor. Juist omdat badkleding zoveel nadruk legt op gender. Ja, ik ken de boardshorts en de surfer chick look waar je nog een beetje mee kan smokkelen. In mijn hoofd is het toch nog steeds een drempel die te hoog is.

Afbakening

De opstellers van het advies vinden het eerlijk dat voor transvrouwen en cisvrouwen aan dezelfde regels gelden. Alleen bij agenesie of aplasie, het volledig afwezig zijn van ontwikkeling van één of beide borsten, wordt vergoeding geadviseerd. Men zegt dat die strikte afbakening nodig is om te voorkomen dat er misbruik kan worden gemaakt van de vergoedingen. Omdat anders het wel of niet vergoeden van een borstvergroting aan te vaag omschreven criteria worden getoetst, en omdat men bang is dat grens gaandeweg opkruipt.

Ik ben het daarmee het niet mee eens, de groep die hiervoor in aanmerking komt is nog steeds duidelijk af te bakenen: maak de vergoeding een onderdeel van de behandeling voor genderdysforie. De groep ‘transvrouwen’ is prima objectief te definiëren. Laat die borstvergroting een optie zijn na 2 of 3 jaar hormoongebruik, als deze zijn maximale werking heeft bereikt.

De moed wat betreft borstvergrotingen is mij inmiddels in de schoenen gezakt. Ook al is het advies nog steeds in concept en is er nog mogelijkheid tot includeren van transvrouwen. Of zou het best eens kunnen zijn dat aan de < 1 cm klierweefsel voldoe (al betwijfel ik dat na een keer uitgebreid voor de spiegel staan). Dan toch ben ik aan het bedenken hoe ik binnen redelijke termijn voldoende geld bij elkaar kan sparen om zelf een ingreep te kunnen bekostigen. Die € 6.820¹ waarmee wordt gerekend in het advies heb ik niet in mijn spaarvarken. Ik ben aan het bedenken hoe ik in maandelijkse uitgaven kan snijden. Gezien het bedrag dat ik bij elkaar moet gaan sparen zet dat allemaal niet enorme zoden aan de dijk.

Dilemma

Goede vrienden weten soms de moeilijke, maar goede vragen te stellen. Vragen die me laten nadenken over hoeveel last ik heb van iets als de omvang van mijn boezem. Zoals ik hierboven al schrijf: in safe spaces voel ik me zelfverzekerd genoeg om zonder een boel vulling in mijn bloes, of zelfs topless te verschijnen. Maar in een publieke ruimte voel ik me erg onzeker, en ben ik me heel erg bewust van mijn gebrek boezem. Dat gaat zover dat het me verhinderd om naar strand of zwembad te gaan. Zoals ik zei: passabiliteit is een afweging die mensen maken. Grotere Zichtbare borsten kunnen hier aardig wat gewicht in de schaal leggen en zouden mijn zelfverzekerdheid een flinke boost kunnen geven.

Dat ik hier zoveel mee bezig ben heeft Google inmiddels ook door. Voor de Youtube video’s die ik bekijk ben ik nu al een paar keer de borstvergrotingscommercial van Bergman Clinics tegen gekomen. Ik ben geneigd om daar eens wat informatie in te winnen. Zodat ik een beter beeld heb van de mogelijkheden, kosten, voordelen en nadelen. Want ik ben er nog lang niet uit, of een vergroting wel het wondermiddel is wat ik mezelf nu voorhoud het te zijn.

De beperkingen in mijn leven zijn maar minimaal. Een vriendin wees me er laatst op dat het heel erg tussen mijn oren zit en ik die beperkingen aan mezelf opleg. Ze vroeg me nog eens goed na te denken of ik de voordelen van een borstvergroting wel vind opwegen tegen de kosten ervan. Niet alleen de financieel, maar ook de andere gevolgen: nasleep van de operatie, risico op complicaties, vervangen van de implantaten in de toekomst. Ze gaf me het advies om mijn zelfbewustzijn en onzekerheid eerst eens op de proef te stellen: “Ga deze zomer met vrienden picknicken en zit daar maar eens in het gras met enkel een bikinitop aan. Ervaar dat eerst eens, voor je drastische maatregelen gaat nemen.”

Ik ben er duidelijk nog niet uit. Wordt vervolgd…

1: DBC 990004056 Hersteloperatie van de borst met prothese, door plastisch chirurg.

Dit artikel is onderdeel van een reeks blogs over mijn persoonlijke issues met mijn cupmaat en de verzekeringstechnische aspecten van borstvergrotingen. Lees hier de rest van de artikelen. 

Inflate the deflatedness?

Bladerend door mijn foto’s op zoek naar een bepaalde foto om te zien hoelang dat ook weer geleden was, stuitte ik in datzelfde rijtje ook op een toplessfoto van mezelf. Bij het zien daarvan drong het tot me door hoeveel mijn borsten zijn geslonken sinds ik in september ben gestopt met de cyproteronacetaat. Leeggelopen als een fietsband waarvan het ventiel stuk is. Ik mis de bouncyness die ik ooit voelde bij hardlopen, de zachtheid bij het aanraken, de rondingen in het silhouet in de weerspiegeling op een natte douchevloer. Precies de reden waarom ik na mijn operatie op eigen houtje weer die testosteronblokker ben gaan slikken, terwijl het medisch gezien gewoon niet nodig was. De testosteronfabriekjes zijn er immers niet meer.

De leegheid van mijn blouse en de volheid van mijn huid met vettigheid en acne. Dát was wat me dreef om die pilletjes in vieren te gaan snijden en er dagelijks een puntje van te nemen. Lang leve de progestagene bijwerkingen van die tabletjes. Ik moet bekennen: dat weer opnieuw gaan doen, ik heb nog zat van dat spul in huis, kwam gisteren opnieuw bij mij op.

Mijn bosje twijgjes holt mijn zelfverzekerdheid nogal uit, zeker nu het weer snel lente gaat worden en de zomerjurken alweer lonken. Het voedt mijn body consciousness en staat body acceptance in de weg. Ik ben er al een goede week erg hard aan het over nadenken. Deels aangeslingerd door de laatste aflevering Hij is een Zij waar het onderwerp borstvergroting aan bod kwam.

De keuze tussen vollere boobs of niet-depressief zijn werd gisteravond bijna een reële keuze. Een dilemma waarin ik bijna zou kunnen kiezen voor de boobage ten koste van mijn emotionele gesteldheid. De optie om weer opnieuw met pilletjes te gaan prutsen heb ik kort overwogen, 0.68 seconden om precies te zijn. Tot ik me besefte wat de nadelen ook weer waren, wat het me gekost heeft en tot ik me besefte dat er een optie is waar ik niet hoef te kiezen tussen een echt bestaande cupmaat en emotionele baseline boven neutraal. I can inflate my deflatedness.

In de twitterdiscussie die volgde op de laatste Hij is een Zij werd me ook gevraagd waarom ik er niet gewoon iets aan deed als ik er zo mee zat. Een inhoudelijk antwoord kon niet geven, ik kon zo geen bezwaren aandragen, behalve financiële. Als het gaat om body-modification ben ik geen groentje meer. Ik weet wat zo’n ingreep kan brengen. Wat het toevoegt in zelfbeeld en zelfverzekerdheid. En dan is het resultaat van die eerdere operatie voor de buitenwereld zo goed als onzichtbaar. Terwijl een borstvergroting veel zichtbaarder is.

Dat dit onderwerp al even in mijn hoofd zit blijkt wel. Uit een van mijn vorige blogs: toch niet klaar? Toen kwam ik er al achter dat dit in mijn hoofd nog echt wel een ding is. Ook toen iemand me laatst vroeg hoe ik dat dan deed in het zwembad of op het strand: simpel: daar ga ik niet heen, ik zwem niet. Alleen op plekken waar ik me veilig genoeg voel zal je een glimp van mijn ware grootte kunnen zien, de rest van de tijd doe ik alsof. (Mocht je het je afvragen: het is grotendeels nep wat je ziet.)

Ik heb nog wel even te gaan in dit proces, voor ik er klaar voor ben. Niet alleen mezelf verdiepen in de opties en mogelijkheden. Ook emotioneel moet het idee nog rijpen. Dat ene financiële bezwaar vind ik ook nog wel een oplossing voor: waar een wil is, is een weg.

Dit artikel is onderdeel van een reeks blogs over mijn persoonlijke issues met mijn cupmaat en de verzekeringstechnische aspecten van borstvergrotingen. Lees hier de rest van de artikelen. 

Zelfverzekerdheid en stem

Vanmorgen bij mijn wekelijkse logopedie sessie een kleine openbaring gehad. De afgelopen weken ben ik aan het oefenen om mijn strottenhoofd opnieuw te leren gebruiken, om in een hogere toonsoort te kunnen spreken. Om een idee te geven hoe moeilijk dat is: probeer maar eens te praten in een toonsoort die niet je eigen is en zonder het gebruik van je borstkas als klankkast, houdt dat de hele dag vol. Ik gaf dus aan dat ik het erg moeilijk vind en dat ik vooral op mijn werk steeds weer het laag in duik. Zelf dacht ik dat dat vooral kwam omdat ik naar meer volume zoek. Daarin werd mijn ongelijk bewezen.

Mijn logopediste liet me een paar kleine oefeningetjes doen, om me te laten horen dat die lage toonsoort niet komt door het zoeken naar volume. Integendeel zelfs, als je harder praat gaat de toon automatisch omhoog. Dat lage komt voort uit onzekerheid, waardoor je ineen duikt en minder hard gaat praten. Ze liet me ervaren dat als ik enthousiast ben juist omhoog ga in toonsoort en het ook beter weet vast te houden. Dat was wel een enorme eye-opener. Haar advies: zorg dat je jezelf goed voelt en zelfverzekerd, ook over je uiterlijk. Besteed aandacht aan kleding, accessoires en make-up. Veel zelfvertrouwen en enthousiasme helpen mijn stem te krijgen waar ik ‘m hebben wil. Mede omdat zelfverzekerd zijn ook je houding verbeterd en daarmee een beter uitgangspunt voor bewuster stemgebruik.

Die extra aandacht aan kleding, dat wilde ik eigenlijk vanmiddag gaan regelen. Ik heb nood aan kleding voor de koude seizoenen, ik heb daar amper wat voor. Maar dat ene kwaaltje wat ik al mijn hele heb heeft roet in het eten gegooid: eczeem. De jeuk was vandaag zo ondragelijk dat ik niet meer helder kon denken en in plaats van kleding kopen, ik met niet meer dan een middeltje tegen de jeugd jeuk naar huis ben gegaan. Vechtend tegen de tranen, maar dat was tevergeefs. Ik ben wat jeuk betreft wel wat gewend, maar zó heftig heb ik het nog nooit meegemaakt. Dat kleding kopen schuif ik maar even vooruit.

Ups en downs

Ik heb zo mijn  ups en downs en die laten zich heel erg typisch kenmerken. Tijdens de ups voel ik mij goed, kan ik alles hebben en vind ik moeilijkheden slechts uitdagingen. De downs staan vooral in het teken van onzekerheid en extreme zelfbewustheid over mijn lichaam. Momenteel heb ik dus zo’n down. Ik weet ook wel hoe het komt hoor. Er zijn in mijn privéleven wat dingen gebeurd en gaande die ik mij nogal aantrek. Ik wordt daar sip van en dat heeft weer weerslag op mijn algehele stemming en gevoel.

Wat ik vooral vervelend vind is de onzekerheid die met zo’n downer gepaard gaat. Ik voel me dan extreem bewust over álle kleine dingetjes aan mijn lichaam die me niet zinnen, ook dingen die niemand ziet en waar alleen ik weet van heb. Dan vliegt al mijn zelfverzekerdheid zo het raam uit. Soms is die onzekerheid zó erg dat ik zelfs begin te twijfelen of ik wel het goede pad ben ingeslagen. Gelukkig hoef ik dan maar heel even te denken aan het alternatief om te beseffen dat ik inderdaad op de juiste manier bezig ben. Ondanks die geruststelling blijft onzekerheid op deze momenten overheersen.

Niets liever wil ik dan terug in mijn schulp kruipen. Niet opvallen, niet gezien worden. Terug naar de grauwe non-persoonlijkheid die ik vroeger was. Binnenblijven, onder een deken en vooral niet met de buitenwereld geconfronteerd worden. Het is dan heel verleidelijk om ook alle sociale contacten uit de weg te gaan.

Zo ook gisteren. Gisteren had ik een feestje met vrienden. Al maanden geleden is dat georganiseerd en is er een locatie gehuurd. Ik heb heel erg op het punt te staan om het op het laatste moment af te zeggen, omdat ik me emotioneel niet lekker voelde. Niet gaan is natuurlijk makkelijk. Gewoon bed in duiken en daar mokken dat ik nooit leuke dingen doe, het is de weg van de minste weerstand. Uiteindelijk ben ik toch gegaan. Ik heb mezelf opgepept en moed ingesproken om wél te gaan. Ik kan dat behoorlijk goed trouwens: mooi weer spelen als ik me somber voel. Zo sterk zelfs dat ik het uiteindelijk ook zelf geloof. Dat is een vaardigheid die ik gaandeweg heb opgedaan. Als je jezelf niet thuisvoelt in je eigen lichaam dan is het makkelijk om in een depressie te raken. Dat heb ik altijd willen voorkomen en dat is me ook wel gelukt.

Gelukkig maar dat ik gegaan ben. Ik heb een hele fijne avond gehad, ook al was ik niet op mijn best, vrolijkst en praterigst. De knuffels deden me goed, het sociale contact natuurlijk ook. Leuke aan dit soort evenementen: ik kom mensen tegen die ik niet heel regelmatig zie. Sommigen zie ik eens in de paar maanden in levende lijve. Hen valt het op dat mijn uiterlijk veranderd. De complimenten daarover waar een enorme opsteker voor mijn gemoedstoestand. Ik heb die down alweer kunnen ombuigen in een voorzichtig stijgende lijn.

High Heel Tuesday

Mijn werkgever vroeg vandaag wanneer ik nu eens in zo’n hippe gekleurde broek op het werk zou verschijnen. “En dan iets met bloemetjes erbij.” Vooralsnog draag ik op mijn werk mijn oude kloffie, casual overhemden met korte mouwen en jeans. Dat is gemakszucht, dat is nog niet geschikte nieuwe werkkleding hebben, dat is angst.

Die angst zit ‘m vooral in iets wat ik zie als een van mijn volgende grote drempels; mijn stem. Ik kamp niet alleen met genderdysforie, maar ook met genderdysfonie. Mijn stem is letterlijk ontstemt met mijn gender. Ik ben helaas niet gezegend met een lichte stem. Ik ken zelf ook totaal geen technieken om mijn stem goed te kunnen gebruiken. Ik heb vroeger wel logopedie gehad, zover ik me kan herinneren was dat vooral vanwege het nasale in mijn stem. Maar dat is ook al ruim 20 jaar geleden. Als ik weer naar het VUmc ga moet ik maar eens even zorgen dat ik de verwijzing naar de foniater krijg.

Even tussendoor, dan heb je als medisch specialist toch wel het slechtst klinkende beroep gekozen. Stel je voor dat je naar in internationaal congres gaat en incheckt bij het hotel: “I’m here for the semi-annual congress on phoniatrics.” Ik zou daar als receptioniste toch met moeite mijn lach in kunnen houden en ik ben best wel wat gewend achter de receptie.

Via de foniater, die uiteraard zal gaan zeggen dat mijn stem inderdaad nogal mannelijk is. (Joh, echt waar? Daar was ik zelf nooit achtergekomen.) kan ik mijzelf dan wenden tot een logopedist voor stemtraining. Ik heb al eens geinformeerd naar zanglessen, maar er werd mij door de zanglerares geadviseerd om eerst te wachten tot ik met logopedie een eind op weg zou zijn. Zodat ik geen technieken aanleer, die ik later weer moet afleren. Het zangles idee staat daarom voorlopig nog even in de ijskast, ik begin eerst met logopedie.

Wat de resultaten van logopedie gaan zijn moet ik maar afwachten. Juist omdat ik (nog) weinig controle heb over mijn stem heb ik ook geen flauw benul over mijn dynamisch bereik. Dat dynamische bereik, ofwel van hoe laag tot hoog je stem kan klinken is niet de enige factor die een stem als mannelijk of vrouwelijk wordt beoordeeld. Intonatie en woordkeuze zijn andere belangrijke factoren waar je veel meer invloed op kan hebben dan op de toonhoogte. Die laatste wordt grotendeels beïnvloed door de klankkast die je keel, strottenhoofd en mondholte vormen. Daar is weinig aan te veranderen, stemverhogende operaties hebben niet meer effect dan logopedie zal hebben ze maken het alleen makkelijker. In zo’n operatie worden je stembanden strakker aangetrokken of ingekort, nadeel is dat je dynamisch bereik kleiner wordt aan de lage kant van het spectrum. Die operatie is niet bepaald risicoloos, de KNO-artsen betrokken bij het genderteam beschouwen het dan ook als een laatste redmiddel.

Sommigen leren om altijd in een falsetto te spreken, dat is een oplossing. Dat kan best aardig klinken, zoals youtube fenomeen Nick Pitera bewijst met zijn versie van ‘A whole new world‘. Je hoort wel goed dat die falsetto wat hijgerig en nasaal is.  Wat het voor mij de mogelijkheden en opties zijn, dat zal blijken uit het oordeeel van de foniater en logopedist.

Ik denk dat als ik mijn stem beter leer te gebruiken en een andere klank, in de breedste zin van het woord, kan geven dat ik dan een stuk zelfverzekerder in het leven sta. Mijn stem beschouw ik als een enorme rode vlag.  Het is iets waar ik zelf actief wat aan moet doen. Die lichamelijke veranderingen is een kwestie van iedere dag een paar pilletjes slikken en die hun werk laten doen. Die stem vergt oefening, veel oefening.

Er is nog zoiets wat oefening vergt: het lopen op hakken. Als je je hele leven op dat grote en vooral lage oppervlak van herenschoenen gelopen heb, dan is dat balanceren best wel lastig. Vooral omdat ook nog eens mooi en elegant te doen. Overigens garandeert het hebben van een paar jaar voorsprong geen resultaat. Ik zie dagelijks genoeg tienermeisjes en vrouwen met instabiele zwikkende enkels en bibberende beentjes die proberen op de enorme hoge modieuze Lady Gaga-esque hakken te lopen. Ja die schoenen zijn sexy, maar op de manier waarop sommigen erop lopen maakt het net zo sexy als een nijlpaard in lingerie. Ik blijf voorlopig nog wel wat oefenen, mogelijk aangevuld met wat bewegingscoaching. Waar is Miss J als je hem nodig hebt.

Nu vragen mensen mij wel eens of en waarom ik met mijn lengte op hakken zou gaan lopen. Mijn standaard antwoord daarop is: “Waarom niet? Hakken gaan om zoveel meer dan lengte.” Je hele houding en postuur veranderd, been- en bilspieren worden automatisch aangespannen wat ze een mooier aanzicht geeft. Voor de heren die niet snappen wat ik bedoel: ga maar eens 5 minuten op je tenen staan en voel de verzuring in de spieren branden!  Voor extra lengte heb ik echt geen hakken nodig, maar mijn postuur wordt instant verbeterd. Dagelijks schoeisel zal het met mijn werk ook niet worden. Ik werk in een winkel, ik sta en loop de hele dag. Dan prefereer ik toch echt platte, of in ieder geval lagere schoenen.

Als ik helemaal ‘om’ ben in het dagelijks leven, zal ik hakken vooral voor mijn vrije tijd beschouwen. Op mijn werk zijn die dingen niet praktisch, niet in de laatste plaats om klanten geen stijve nek te bezorgen. Tegenwoordig heb ik wel een vaste kantoordag, een dag die ik aan een bureau doorbreng. Waar ik zo af en toe eens achter vandaan komt. Na casual friday, kan ik een High Heel Tuesday invoeren. Dat zal niet volgende week zijn of de week erna, of die daarna. In elk geval niet eerder dan dat ik fatsoenlijk en zonder doodsangsten een trap op en vooral af kan.