Life is what happens….

…while you’re busy making other plans.

In het kader van alles wat je wilt zeggen is al eens beter gezegd door iemand anders begin ik met een citaat van Beatle en hippy John Lennon: “Life is what happens while your busy making other plans.”  Het leven overkomt je terwijl je zelf druk bent met het maken van andere plannen.

Telkens als ik weer in mijn schulp wil kruipen en mijn leven op pauze wil zetten, wachtend tot mijn transitie klaar is denk ik aan die uitspraak. Ik kan wel gaan zitten wachten en plannen tot ik mijn nieuwe paspoort heb. Maar daar verpruts ik zoveel tijd mee. Ik leef nú al, niet pas over twee jaar. Ik heb vrienden, een sociaal leven en een fulltime baan. Ik ga onderwijl niet achter de geraniums zitten wachten. Ook al heb ik dagen dat ik liever niet buiten kom. Zoals gisteren, dat ik me weer niet mocht scheren vanwege een lasersessie vandaag. Ugh, ik voel me echt vreselijk op zulke dagen. Toch ga ik gewoon door, want life is what happens…

Ik probeer zo positief als kan in het leven te staan en met mijn transitie om te gaan. Dat heeft naar mijn idee zijn vruchten afgeworpen. Ik heb namelijk sterk het gevoel dat juist door heel open te zijn over wat ik doormaak, helpt bij het kweken van begrip en acceptatie door mijn omgeving. In mijn vorige blogje schreef ik dat ik tot nog toe enkel positieve reacties heb ontvangen. Dat ik zelf die juiste vibe probeer uit te stralen zal daar zeker deel in hebben. Neemt niet weg dat ik daar alsnog erg dankbaar voor ben, voor al die steun.

Er is een reden waarom ik nauwelijks met andere transen omga. Ben nog nooit naar praatgroepen geweest, of bijeenkomsten. Ik voel daar ook niet zo’n behoefte aan. Dat komt door de teneur die ik online oppik van lotgenoten. Ik lees tussen de regels door op fora toch een hoop drama en negativiteit, ik pik het op als een “wij tegen de wereld” manier van denken. Ja, ik ken de verhalen van mensen die verstoten worden door hun omgeving en familie. Die beschimpt worden op straat. Ik zie ook regelmatig voorbeelden van transen die er juist zelf vol ingaan als ze foutief worden geadresseerd als mevrouw of meneer. Met dat soort heftige reacties wordt het voor anderen ook niet makkelijker om met je om te gaan. Ik kan daar niet zoveel mee, die negatieve ondertoon. Dat kost mij alleen maar nodeloos energie, energie die ik zelf hard nodig heb. Zo’n transitie is een enorme energievreter, vergis je daar niet in.

Begrijp me niet verkeerd. Ik heb genoeg momenten waarop ik die optimistische houding vasthouden moeilijk vindt, soms lukt het ook gewoon niet. Ik heb ook genoeg tegenslagen te verduren en drempels te overwinnen. Ook al lijkt het me voor de wind te gaan met enkel positieve reacties. Ik heb die baan. -Er zijn een boel transen die hun baan kwijt raken, door discriminatie en xenofoob gedrag van hun werkgever en collega’s bijvoorbeeld.- Ik heb een familie die me accepteert zoals ik ben. Ik heb vrienden die het de gewoonste zaak van de wereld vinden. Ik heb die pillen voorgeschreven gekregen, zie resultaat en nauwelijks bijwerkingen. Het glas is halfvol, met nog ruimte voor wat wodka.  😉 Aan al die dingen probeer ik te denken als het tegenzit. Op momenten dat alle stressfactoren bij elkaar me te veel worden en mijn energie gewoon op is.

Dan hoor ik in mijn hoofd altijd Youp van ’t Hek zingen wat hij op een oudejaarsavond zong.

Dus moeten we dansen en moeten we vrijen
Moeten we lachen en drinken vol vuur
Lief hou me vast want nu ben ik nog bij je
Tijd is toch geld dus het leven is duur
En ik merk elke dag dat ik me vergis
En dat er dan nog een uur over is

Life is what happens while you’re busy making other plans. De toekomst komt, je leeft nu en geniet daarvan!

Positiviteit uit de omgeving.

Voor vandaag heb ik wat moeten zoeken naar inspiratie voor een blog. Vanmorgen had ik nog geen idee wat ik zou moeten schrijven. Door een verrassingsbezoek aan een groep kamperende vrienden is die inspiratie goed op gang gekomen. Het is voor het eerst dat ik weer een sociaal moment had sinds ik ben begonnen met de hormonen, ik heb daarom besloten om beschuit met muisjes mee te nemen. De reacties daarop was positief en ik heb een hele snelle manier van beschuit met muisjes maken geleerd.

Tot nu toe heb ik alleen nog maar positieve reacties gekregen op mijn transitie. Van collega’s “die het zo spannend vinden.” Van oud-klasgenoten “die het eigenlijk niks verbazen.” En van familie en vrienden. Alle reacties die ik tot nu te gehad heb zijn met respect en steunend. Soms vraagt men naar dingen, of ik lang hiermee bezig ben bijvoorbeeld. Naar bepaalde specifieke aspecten van mijn transitie. Hoe het met me gaat, of ik al wat voel. Eerlijk gezegd zit ik nog steeds te wachten ‘till someone freaks out’.  Iemand die het niet snapt, er niet mee overweg kan en geen contact meer wil. Die persoon ben ik nog niet tegen gekomen, en wellicht kom ik die ook gewoon niet tegen.

Ik heb het wellicht getroffen met mijn omgeving. De verhalen die ik heb gehoord en gelezen van transen die worden verstoten door vrienden of familie kan ik niet op de vingers van twee handen tellen. Zelf heb ik niets van dat al meegemaakt. De meest negatieve opmerking over mijn transitie was eigenlijk die van mijn ex. Nadat de relatie al voorbij was, maar we nog wel vriendschappelijk contact hadden heeft ze wat vervelende dingen tegen me gezegd.  Dat ik geen doorzetter zou zijn, dat ik het toch nooit zou kunnen, dat ik zou afhaken. Afsluitend met de zin: “… kom mijn ongelijk maar bewijzen als je een knap meisje bent.” Op een toon van ‘dat kan je toch niet.’ Dat deed pijn. Ik heb daarna ook resoluut het contact met haar verbroken.

Buiten dat heb ik alleen maar positieve reacties gekregen. Soms ook hulpvaardige. Zoals een berichtje van een visagiste die via via op een sociaal netwerk mij uitnodigde voor een workshop. Of de persoon die een collega van me een kaartje, van een schoonheidssalon gaf om aan mij te geven. Op mijn werk word ik door mijn collega’s al als Danielle aangesproken en ook klanten zie je soms aarzelen hoe ze me aanspreken. Er is zelfs al iemand geweest die zich verbeterde naar “mevrouw” nadat ze eerst meneer tegen me zei.

Voel je niet bezwaard als je me als hij aanduidt, of verkeerd aanspreekt.  Als je me al langer kent is dat een enorme omschakeling, dat begrijp ik. Als je me niet kent: ik zie er ook nog niet super vrouwelijk uit. Als dat wel zo zou zijn had ik die pillen die ik slik niet zo nodig en ik zie zelf ook nog genoeg ruimte tot verbetering op diverse vlakken. Als je vragen hebt, of nieuwsgierig bent naar dingen: je mag me altijd direct aanspreken of vragen. Ik ben open over dingen, ik begrijp mijn status van curiosum (want eerlijk, hoeveel transen ken je?) en als ik iemand wat kan uitleggen over wat genderdysforie is vind ik dat alleen maar leuk.