Ooit, als ik later groot ben

Afgelopen week vulde ik een vragenlijst in over niet-conventionele relaties. Niet gek dat ik daar naar gevraagd wordt met mijn non-monogame platonische relatieconstructie. Tussen die vragen stond ook nog een vraag over hoe ik over de toekomst denk. Toen besefte ik me dat ik de afgelopen jaren heel erg in het nu heb geleefd. Ik heb zelfs kunnen stellen dat voor mij alles na volgende week ‘ver weg is’ en alles na volgende maand ‘ooit, als ik later groot ben’.

De afgelopen jaren heeft mijn leven heel erg in het teken gestaan van mijn transitie. Elke keer leefde ik naar een volgende stap toe. Van de intake naar de diagnose, van de diagnose naar de real-life fase en van de real-life fase naar chirurgische ingrepen. Een heel duidelijk uitgestippeld plan voor wat ik daarna met mijn leven zou willen heb ik nooit gehad. Verder dan een vage richting komt het bij mij niet.

Nou praat ik vaak John Lennon na met zijn “Life is what happens whilst you’re busy making other plans.” Maar nu ga ik me ineens heel filosofisch afvragen of ‘plannen maken’ een voorwaarde is voor het leven om te gebeuren. Wat nou als je geen andere plannen maakt, gebeuren er dan wel dingen, doet leven dan nog steeds zijn ding? Als je geen plannen hebt kunnen ze ook niet doorkruist worden. De afgelopen tijd zijn er genoeg dingen gebeurd. Mooie dingen, fijne dingen. Life happened, om het zo maar te zeggen.

Over de afgelopen tijd had ik nog wel enige plannen, ook al waren dat steeds aan mijn transitie gerelateerde doelen. Voor de toekomst heb ik geen concrete plannen. Het meest ver vooruit geplande ding in mijn agenda is mijn vakantie in juni. Vier maanden in de toekomst. Helemaal ‘als ik later groot ben’ is het het niet, vier maanden is te overzien. Vier maanden is de tijd die het heeft geduurd tot ik na mijn operatie weer kon fietsen. Ik kan me dus wel voor de geest halen hoe lang vier maanden duren. (Lang, heel erg lang!).

Het gevoel dat ik geen plannen heb, geen concreet beeld van hoe mijn toekomst eruit gaat zien, of hoe ik zou willen dat die eruit gaat zien boezemt me wel een beetje angst in. Het algemene doel dat ik de afgelopen jaren had, mijn transitie doormaken, is nu wel zo’n beetje behaald. ‘Klaar’ zal ik er nooit mee zijn, mijn transitie zal altijd een onderdeel van mijn leven zijn. Ik zal mezelf ook altijd zien als een transgender persoon. Maar de grote tussenstations heb ik behaald. Ik sta nu in de stationshal van het leven, ingecheckt met voldoende saldo om alle mogelijke bestemmingen te bereiken maar zonder een goed idee in welke trein te stappen.

Ik begin te beseffen dat het ‘ooit, als, ik later groot ben’ nu is. Ook al heb ik er nog steeds moeite mee om mijzelf als volwassene te zien. Voor mijn gevoel ben ik nog maar net tiener-af met mijn hele volwassen leven nog voor de boeg. Dat zou me tien jaar jonger maken dan ik werkelijk ben. Dat ik de dertig al ben gepasseerd is nog steeds niet tot me doorgedrongen. Als ik plannen voor later wil maken dan zal ik dat toch moeten gaan doen, ooit is al begonnen. Ik wil het niet op mijn geweten hebben dat het leven maar werkeloos op een bankje in het park zit omdat ik het leven geen plannen geef die ze kan doorkruisen.

Of toch niet? Kan ik mijn leven verder gaan zonder concrete doelen? Is het voldoende om te weten welke windrichting ik op wil gaan, zonder een vastgesteld reisschema? Gewoon op de eerste de beste trein stappen die ongeveer in die richting gaat en dan zien waar ik uiteindelijk terecht kom.

Beide keuzes zijn vatbare opties. Van beide kan ik niet inschatten hoe waardevol ze zijn en wat ze me zullen bieden. Het door Baz Luhrman onsterfelijk gemaakte advies van Mary Schmich op dit punt het beste. Ik ben tenslotte the clas of ’99. 

Don’t feel guilty if you don’t know what you want to do with your life… the most interesting people I know didn’t know at 22 what they wanted to do with their lives, some of the most interesting 40 year olds I know still don’t.

Of ik luister naar ander advies van Scmich en luister ik daarom niet naar haar advies? Ga ik dan toch vragen om een spoorboekje? Zodat ik een reisplan op kan stellen. Alle opties staan open, het hoeft niet direct, ik kan ook de volgende trein afwachten, er zullen er meer rijden. In elk geval zal ik me er geen zorgen om maken.

Don’t worry about the future; or worry, but know that worrying is as effective as trying to solve an algebra equation by chewing bubblegum.

Antwerpen Centraal - Foto: Wylderice, via Pixabay

Antwerpen Centraal – Foto: Wylderice, via Pixabay

 

Life is what happens….

…while you’re busy making other plans.

In het kader van alles wat je wilt zeggen is al eens beter gezegd door iemand anders begin ik met een citaat van Beatle en hippy John Lennon: “Life is what happens while your busy making other plans.”  Het leven overkomt je terwijl je zelf druk bent met het maken van andere plannen.

Telkens als ik weer in mijn schulp wil kruipen en mijn leven op pauze wil zetten, wachtend tot mijn transitie klaar is denk ik aan die uitspraak. Ik kan wel gaan zitten wachten en plannen tot ik mijn nieuwe paspoort heb. Maar daar verpruts ik zoveel tijd mee. Ik leef nú al, niet pas over twee jaar. Ik heb vrienden, een sociaal leven en een fulltime baan. Ik ga onderwijl niet achter de geraniums zitten wachten. Ook al heb ik dagen dat ik liever niet buiten kom. Zoals gisteren, dat ik me weer niet mocht scheren vanwege een lasersessie vandaag. Ugh, ik voel me echt vreselijk op zulke dagen. Toch ga ik gewoon door, want life is what happens…

Ik probeer zo positief als kan in het leven te staan en met mijn transitie om te gaan. Dat heeft naar mijn idee zijn vruchten afgeworpen. Ik heb namelijk sterk het gevoel dat juist door heel open te zijn over wat ik doormaak, helpt bij het kweken van begrip en acceptatie door mijn omgeving. In mijn vorige blogje schreef ik dat ik tot nog toe enkel positieve reacties heb ontvangen. Dat ik zelf die juiste vibe probeer uit te stralen zal daar zeker deel in hebben. Neemt niet weg dat ik daar alsnog erg dankbaar voor ben, voor al die steun.

Er is een reden waarom ik nauwelijks met andere transen omga. Ben nog nooit naar praatgroepen geweest, of bijeenkomsten. Ik voel daar ook niet zo’n behoefte aan. Dat komt door de teneur die ik online oppik van lotgenoten. Ik lees tussen de regels door op fora toch een hoop drama en negativiteit, ik pik het op als een “wij tegen de wereld” manier van denken. Ja, ik ken de verhalen van mensen die verstoten worden door hun omgeving en familie. Die beschimpt worden op straat. Ik zie ook regelmatig voorbeelden van transen die er juist zelf vol ingaan als ze foutief worden geadresseerd als mevrouw of meneer. Met dat soort heftige reacties wordt het voor anderen ook niet makkelijker om met je om te gaan. Ik kan daar niet zoveel mee, die negatieve ondertoon. Dat kost mij alleen maar nodeloos energie, energie die ik zelf hard nodig heb. Zo’n transitie is een enorme energievreter, vergis je daar niet in.

Begrijp me niet verkeerd. Ik heb genoeg momenten waarop ik die optimistische houding vasthouden moeilijk vindt, soms lukt het ook gewoon niet. Ik heb ook genoeg tegenslagen te verduren en drempels te overwinnen. Ook al lijkt het me voor de wind te gaan met enkel positieve reacties. Ik heb die baan. -Er zijn een boel transen die hun baan kwijt raken, door discriminatie en xenofoob gedrag van hun werkgever en collega’s bijvoorbeeld.- Ik heb een familie die me accepteert zoals ik ben. Ik heb vrienden die het de gewoonste zaak van de wereld vinden. Ik heb die pillen voorgeschreven gekregen, zie resultaat en nauwelijks bijwerkingen. Het glas is halfvol, met nog ruimte voor wat wodka.  😉 Aan al die dingen probeer ik te denken als het tegenzit. Op momenten dat alle stressfactoren bij elkaar me te veel worden en mijn energie gewoon op is.

Dan hoor ik in mijn hoofd altijd Youp van ’t Hek zingen wat hij op een oudejaarsavond zong.

Dus moeten we dansen en moeten we vrijen
Moeten we lachen en drinken vol vuur
Lief hou me vast want nu ben ik nog bij je
Tijd is toch geld dus het leven is duur
En ik merk elke dag dat ik me vergis
En dat er dan nog een uur over is

Life is what happens while you’re busy making other plans. De toekomst komt, je leeft nu en geniet daarvan!