Southpark

Voor de liefhebbers van Southpark: There be spoilers ahead! Je bent gewaarschuwd!

Ik zag net de meest recente aflevering van Southpark: The Cissy (seizoen 18, episode 3). De aflevering waar vooral over gepraat wordt omdat er wordt geopenbaard dat singer-songwriter Lorde niet een 17-jarig Nieuw-Zeelands meisje, maar eigenlijk Randy Marsh, een 45-jarige mannelijke geoloog uit Colorado is. De aflevering heeft een bijzondere rode draad: genderdsyforie en een trans-positive boodschap.

In het verleden hebben Matt Stone en Trey Parker, de makers van Southpark, op een nogal respectloze wijze transseksuelen op de hak genomen. Ik bedoel hiermee de afleveringen waar Mr. Garrison verklaarde transseksueel te zijn en veranderde in Mrs. Garrison. Alle vooroordelen passeerden de revu en alle smakeloze grappen die je over transseksualiteit die je kan maken zijn in die periode wel gemaakt. Maar goed, Southpark heeft nooit bekend gestaan om politiek correcte humor. De serie is best als maatschappijkritisch te omschrijven en er komen regelmatig taboe-onderwerpen langs. Toch vond ik dat ze met het thema transseksualiteit ze de plank behoorlijk missloegen. Tot ik vandaag The Cissy zag.

Onder de dekmantel transginger te zijn krijgt Eric Cartman het voor elkaar om een privétoilet te krijgen in school Iets wat vooral een hele egoïstische daad is, precies passend bij het karakter van Cartman. Iets soortgelijks deed Randy Marsh om toegang te krijgen tot de damestoiletten op zijn kantoor. Hij creëerde het alter-ego Lorde, dat en passant ook nog een succesvolle zangeres werd.

De discussie die hierdoor ontstaat spiegelt die in de maatschappij. Door conservatieven en in bepaalde feministische kringen is toegang tot toiletten en kleedkamers iets wat wordt ingezet tégen transgenders. Transgenders worden dan neergezet als aanranders en verkrachters, die gebruikmaken van privileges om dichtbij hun potentiële slachtoffers te komen. In Southpark is de motivatie van Eric en Randy toegang tot rustigere, schonere en prettigere toiletten.

Uiteindelijk bevat de aflevering een trans-positieve moraal. Niet eens zo verborgen onder flauwe grappen, maar in plain sight. Je kan de aflevering online bekijken via: Comedy Central – Southpark.nl. Even doorbijten voor de reclames. Oh en je moet natuurlijk wel tegen de banale humor in de serie kunnen, je bent gewaarschuwd!

Transginger

Wendyl Testaburger & Erica Cartman

Screw you guys…. I’m going home!

Principes

Principes hebben, het is soms best lastig. Mijn principes staan me in de weg om bepaalde dingen te doen. Zoals het geven van bloed, waar ik nog steeds geen definitief besluit over heb genomen. Het is me ook al gelukt om mensen tegen me in het harnas te jagen als ik wijs op een ongelijkheid en daar inhoudelijk op doorga in stevige bewoordingen.

Als je een facbookvriendje van me bent zal je het vast al eens gezien hebben: ik post en deel regelmatig dingen die betrekking hebben op LGBT-rechten. Ik identificeer als het eerste en het laatste lettertje van die afkorting en vind het belangrijk dat er voor mij en anderen die binnen die vier lettertjes vallen gelijke rechten zijn, wereldwijd. In Nederland zijn we daar een heel eind mee. Het grootste juridische struikelblok is de transgenderwet die in de Eerste Kamer lijkt te gaan stranden. Verder zit het qua wetten voor de LGBT-doelgroep wel goed in dit land. Huwelijk, partnerschap en adoptie is mogelijk, al kunnen regels en wetten nog wel wat soepeler. 

Grappen over transgenders maak ik zelf ook vaak genoeg. Humor en zelfspot breekt de spanning en maakt de lastige onderwerpen bespreekbaar. Inhakken op iemand die een grap maakt doe ik zelden. Maar soms kan er iets gewoon verkeerd aankomen. Een grapje dat je met een grote schoenmaat maar beter niet transseksueel kon zijn schoot bij mij verkeerd. Ik kreeg er echt een naar gevoel bij, dat heb ik zelden. Alsof een grote schoenmaat het enige is wat transgender zijn tot een zware last maakt, zo kwam op het op mij over. Helemaal niet wat die persoon bedoelde, maar het liet me niet los en kon niet anders dan er op in gaan. Heb ik achteraf het nodige over gehoord. 

Ik vind het moeilijk om de balans te vinden tussen staan voor mijn principes en daar naar handelen aan de ene kant. En het de dingen doen die ik wil aan de andere kant. Dat dan ook nog eens zonder dat ik “Zucht, daar heb je Fading Gender weer hoor…” reacties oproep in mijn sociale omgeving en zonder dat ik mensen om wie ik geef in het harnas jaag.

Humor, herkenning én een boodschap

Via twitter kwam ik een fragment tegen uit het Belgische TV-programma Villa Vanthilt, een late-night talk show door Marcel Vanthilt op het Belgische net één. Het is een interview met Fran Bambust over het boek wat ze schreef. In een paar minuten zag en hoorde ik een heleboel herkenning, humor en een boodschap. Enfin, kijk het eerst maar even:

Frans boodschap: Er zijn te weinig probleemvrije transen met gezicht. Ze noemt zelf dat de transen die in de media komen meestal één van de vier P’s zijn: Pathetisch geval, Psycho of Prostituee zijn. (De vierde P mag je zelf terughoren in het filmpje.) Omgekeerd: er zijn nauwelijks transen in de media met een positieve uitstraling. Als ik in gesprek ben met iemand over mijn genderdysforie dan komt al snel “Kelly, je weet wel… die van big brother” ter sprake. Niet bepaald het rolmodel wat ik in gedachten had. Ik ben wat dat betreft ook blij dat Valentijn de Hingh regelmatig opduikt in de media. De publieke coming-out van Lana Wachowski (die samen met broer Andy o.a. The Matrix en V for Vendetta regisseerde) heb ik ook bejubeld. Succesvolle transen zullen veel meer begrip kweken in de maatschappij dan de vier P’s.

Ik snap het wel, de meeste transen duiken als hun transitie op zijn einde loopt de anonimiteit in. ‘Stealth’ noemen ze dat. Ze willen niet meer opvallen of herkend worden als trans en gewoon worden genomen voor wie ze zijn: man of vrouw zonder te worden herinnerd aan dat ene foutje in hun genen. Ik kan dat wel begrijpen hoor, op een gegeven moment heb je die periode afgesloten. Maar dat betekent wel dat er gewoon nauwelijks mensen zijn die een voorbeeld kunnen geven en een spokesperson zijn voor ‘ons transen’. Dan blijven de aandachtstrekkers over en die zetten meestal niet een heel positief beeld neer. Vandaar ook dat ik dit blog schrijf. ik ben gewoon open over wat er aan de hand is en waar ik mee bezig ben. De openheid werkt en als ik via dit blog ook maar een handjevol mensen iets kan leren dan is voor mij een doel bereikt. Stiekem hoop ik er wel een beetje op om ‘ontdekt’ te worden. Maar als het bij een handjevol blijft, dan vind ik het ook best.

Ik vind persoonlijkheden zoals Fran geweldig. Het boek wat ze heeft geschreven heb ik (nog) niet gelezen maar wat ik begrijp uit het interview en de beschrijving gaat het vooral over het laten zien dat er mensen anders kunnen zijn en over het bijbrengen van verdraagzaamheid. In het programma komt ze in elk geval als iemand met gevoel voor humor en zelfspot dat kan ik echt waarderen. Haar boek Plafondmeisje is te krijgen bij de boekhandel.