Een gezonde geest in een gemankeerd lichaam

“Mens sana in corpore sano” sprak Juvenalis: een gezonde geest in een gezond lichaam. Voor mij is het een gezonde geest in een gemankeerd lichaam, of een gemankeerde geest in een gezond lichaam. Die keuze is lastiger dan je zou denken.

Als je mijn blogs sinds de herfst hebt gevolgd, dan weet je van mijn gevecht met mijn depressie en hoe ik erachter kwam dat medicatie daar een bepalende factor in bleek te zijn. Medicatie die gebruikte om mijn lijf gezond te houden. Nee wacht, niet gezond. Ik had andere bedoelingen met het gebruik van de androcur. Ik nam het om mijn lichaam beter passend bij mijn zelfbeeld te maken. Die pillen hadden een positief effect op mijn huid, lichaamshaar en het volume van mijn borsten. Drie dingen die voor mij zwaar wegen in hoe ik mijzelf zie. Dat positieve effect was aantrekkelijk, zelfs zo aantrekkelijk dat ik ook nu ik weet wat de nadelen zijn, soms nog moeite heb om niet opnieuw met dat medicijn te beginnen. Inmiddels besef ik dat mijn mentale gezondheid toch echt (net) zwaarder weegt dan mijn zelfbeeld.

Deze week heb ik nog zo’n keuze moeten maken: gemoedstoestand of zelfbeeld. Ik heb nog steeds een redelijke baardgroei. Het is erg genoeg om me er bij vlagen behoorlijk onzeker over te voelen. Stoppen met die medicatie lijkt de haargroei nog een extra impuls te hebben gegeven. Ik heb daarom nog regelmatig laserbehandelingen bij de huidtherapeut. Voorwaarde voor succesvolle behandeling is echter wel dat je huid zo bleek mogelijk is. Dat betekent zon mijden, factor 50 smeren en hoedjes dragen.

Nu heb ik geen bezwaar tegen hoedjes dragen (mits ik ze in mijn maat kan vinden). Ik heb dat de eerste jaren gedaan: de hele zomer de zon vermijden. Als ik dan buiten kwam smeerde ik factor 50 en hield ik de tijd dat ik buiten was zo kort mogelijk en beperkt tot de momenten dat de zon op zijn zwakst was.

Vorige week heb ik nog een lasersessie bij de huidtherapeut gehad en er werd me gevraagd of ik gelijk al weer een afspraak wilde maken. Ik heb toen even overwogen om weer de hele zomer door te gaan. Maar hield de boot af, weer een zomer als vampier door brengen leek me niet slim.

Hoe slecht dat vampieren voor me is merk ik pas wanneer ik het niet doe. Ik ben nog altijd een voorzichtige zonaanbidder en gebruik sunscreen. Maar ik schuwde de zon niet. Ik nam een voorproefje op mijn vakantie en bezocht landgoed Clingendael. Ik genoot van de tuin, van een boek in de zon, van het maken van foto’s, van een goede wandeling. Aan het einde van de dag voelde ik me fysiek moe, maar mentaal verfrist.

Mens sana, een gezonde geest. Mijn spiegelbeeld zal toch nooit exact mijn zelfbeeld reflecteren. Er zullen altijd dingen zijn waar ik me onzeker van voel. Dan kan ik maar beter zorgen dat ik geestelijk sterk genoeg ben om daar mee om te kunnen gaan. Een gezonde geest is immers een gezond mens.

japanse tuin2

Japanse tuin op Landgoed Clingendael – Foto: Fading Gender

De wetenschap van laserontharing

Eén van de Youtubers die ik volg, Veritasium, heeft een video gepost met close-up en slowmotion beelden van laserontharing.

In de video zie je beelden van wat er gebeurd met een haar die wordt geraakt voor een laserpuls: De melamine absorbeert de energie in de vorm van warmte. De temperaturen lopen zo hoog op dat het water in de haar in een fractie van een seconde verdampt. Die warmte zorgt er ook voor dat de stamcellen die verantwoordelijk zijn voor het aanmaken van nieuwe haarwortels als de oude haar is uitgevallen beschadigen. Dat is het doel van laserontharing: de haarzakjes zo verzwakken dat ze geen nieuwe haren meer kunnen produceren.

Kijk zelf maar, alles ziet er tof uit in slowmotion:

In de video laten ze de effecten zien op lange haren. Maar bij een daadwerkelijke ontharingssessie gebeurt alles wat je ziet ín de huid. energieabsorptie, opwarmen, verdampen van water en denatureren van stamcelwanden. Dat voelt ongeveer even pijnlijk zoals het klinkt. Hierom wordt er ook lucht van een graad of 20 onder nul tegen je huid geblazen om het gebied te koelen, dat scheelt al behoorlijk.

Ik heb zelf een een vrij hoge pijngrens voor dit soort dingen en doorsta een sessie met op mijn tanden bijten en ademhalingsoefeningen. De daadwerkelijke behandeling van het baardgebied duurt hooguit 10 minuten en dat vind ik nog vol te houden, al kan je bij de huisarts vragen om verdovende Emla crème.

Na zo’n sessie voelt het alsof je wat te lang in de zon hebt gezeten en dat gevoel trekt met een paar uur weg. Extra koelen met een koud washandje, icepack of aftersun geeft verlichting van de napijn.

Mocht je je nog afvragen waarom mijn sociale media altijd vol staan met ‘troosttaart’ als ik weer eens een afspraak bij de huidtherapeut heb. Dat is dus hierom.

Coffee and cake after being shot in the face and belly with lasers. #laserhairremoval

A post shared by Daniëlle (@fadinggender) on

Nog een briefje van de dokter

Al een tijd geleden kreeg ik van mijn zorgverzekering een brief over de vergoedingen voor de laserontharing van mijn gezicht. Ik had niet enkel mijn 10 toegestane behandelingen gehad, ik had er meer gekregen. Zelf heb ik de tel niet nauwkeurig bijgehouden. Ik diende de rekening in en kreeg mijn declaratie uitbetaald, of ik kreeg een brief dat ze het bedrag dat ik had voorgeschoten werd verrekend met mijn eigen risico. Vaak dat laatste, die laserbehandelingen waren meestal in het vroege voorjaar.

Maar na de 13e declaratie kwam er commentaar uit verzekeringsland. De 13e zou uit coulance worden vergoed. (Lees: van mijn eigen risico afgetrokken.) maar voor meer vergoedingen moest er toch echt een nieuwe beoordeling van een medisch specialist komen. Al kan ik van het tarief voor een consult bij de endocrinoloog een of twee behandelingen bij de huidtherapeut financieren. Dat is verzekeringswiskunde, ze willen nóg een briefje van de dokter.

Ik dook nu dus weer het medische en bureaucratische circus in. Als je hier al wat langer meeleest weet je vast dat een afspraak boeken bij het genderteam niet zomaar gedaan is. Het kan niet per mail, en de tijden dat je kan bellen zijn beperkt. Als je dan contact hebt gelegd dan ben je afhankelijk van de beschikbaarheid van de arts die je moet hebben. In mijn geval een arts die maar één dag per week beschikbaar is, eerste plekje op de agenda was acht weken later.

Die acht weken later was vanmorgen, een consult van 10 minuten. Veel had het niet om het lijf, precies zoals ik al verwachtte: paar vraagjes, even kijken naar mijn kin en wat formulieren invullen.  Eigenlijk had ik een stukje baardgroei drie dagen niet mogen scheren voor de beoordeling. Dat waren ze me bij het maken van de afspraak vergeten te vertellen. Gelukkig *kuch* was er genoeg haargroei zichtbaar om een aanbeveling voor 10 extra laserbehandelingen uit te schrijven. Ik vermoed dat ik met minder toe kan gezien het verschil dat ik nu al zie, maar we nemen het ruim.

Van dat alles gaat er nu eerst een brief naar mijn zorgverzekering, die moeten de aanvraag beoordelen. Dan krijg ik hopelijk vlug bericht dat mijn huidtherapeut binnenkort weer stormtrooper-die-wel-kan-richten mag spelen met haar laserkanon. Het is dus even afwachten of mijn verzekering écht vind dat ik zelf kan bepalen wat goed voor me is.

Mijn haaruitval kwam ook nog ter sprake, ik zat nu toch bij de specialist. Daar werd ik niet echt veel wijzer van. Alle behandelingen die kaalheid tegen gaan zijn gericht op bestrijden van testosteron, en de gevolgen daarvan. Een poosje terug schreef ik daar ook al wat meer over. Maar mijn testosteronspiegels zijn zo laag als ze moeten zijn. Als het echt nodig zou zijn dan was een lage dosis androcur een mogelijkheid zijn. Dat gaan we dus niet doen, die intrigant blijft buiten de deur. Aan de gevolgen, en vooral de bijwerkingen, van androcur heb ik mijn laatste vier blogs gewijd. Als ik mijn haar echt dreig te verliezen, dan ga ik op zoek naar andere oplossingen.

 

Werking en bijwerking, drie weken verder

Mijn afgelopen blogs waren wat afstandelijker, vandaag is het tijd voor iets persoonlijkers: een voortgangsblogje. Op een dag na zit ik nu drie weken aan de progynova. De effecten laten zich gelden, sneller en heftiger dan ik had verwacht. Voor mij is het een tweede puberteit waar ik in ga, zowel lichamelijk als geestelijk, met dagelijks nieuwe ontdekkingen. Ik vind het een heel bijzondere ervaring en ben ook nieuwsgierig naar wat me allemaal te wachten staat. Het voelt ook nog best onwerkelijk allemaal. Behalve van me af schrijven en op een rijtje zetten van mijn gedachten heb ik met dit blog tot doel anderen uit te leggen wat ik zo allemaal door maak en wat er met een transitie gemoeid gaat. Vandaar de details in de onderstaande tekst.

Na een week die kleine blauwe pilletjes slikken merkte ik al hoe vaak er iets tegen de borst stuit. Mijn tepels zijn behoorlijk gevoelig geworden. Dat is uiteraard een teken van voortgang waar ik heel blij mee ben. Het is fijn te merken dat die pillen die je slikt ook echt een merkbare uitwerking hebben. Voor de mannen die dit lezen en zich er totaal geen voorstelling van kunnen maken hoe het voelt: vergelijk het met twee verse blauwe plekken van het hele gevoelige soort. Ik kan gelukkig nog steeds op mijn buik blijven slapen, maar ik vraag me af hoe lang nog, de gevoeligheid breidt zich uit. Waar het eerst nog echt puur mijn tepels waren, is het nu al het hele gebied achter mijn tepelhoven wat beurs en gevoelig is. Ik heb in de afgelopen twee weken inmiddels wel geleerd voorzichtiger te zijn, met afdrogen bijvoorbeeld.

Voor mijzelf heb ik afgelopen week wat foto’s gemaakt. Topless, om het verschil een beetje bij te kunnen houden. Vast iets wat de meeste pubermeisjes niet zullen doen, maar de meesten van heb zullen ook niet zo bewust met hun lichamelijke ontwikkeling bezig zijn tijdens de puberteit. Echte ‘voor’ foto’s kan ik het al niet meer noemen. Behalve de gevoeligheid is ook het volume aan het toenemen. Nog niet heel erg zichtbaar, maar ik merk het persoonlijk al wel. Zeker omdat mijn tepels vroeger en op de tast volstrekt onvindbaar waren. Mocht je me tegen komen: Nee, ik heb het niet koud en nee, ik ben niet opgewonden. Dat soort opgewonden ben ik al een maand of vier niet meer.

Opwinding heb ik wel op hele andere nieuwe manieren leren ervaren. Voordat ik begon heb ik al eens gezegd dat ik erop hoopte dat ik wat emotioneler zou worden, of eigenlijk makkelijker uiting zou kunnen geven aan mijn emoties. Ik werd nogal eens uitgemaakt voor ijskonijn. Nou die cake is not a lie gebleken en achievement unlocked. Eerder deze week even een hele fijne *kuch* emotionele dip gehad waar ik mijn tranen niet kon bedwingen, terwijl het om iets pietluttigs ging. Ik heb in mijn leven zo mijn dips en emotionele momenten gehad, maar zo snel emotioneel ben ik nog niet eerder geweest. Een aantal vriendinnen verwelkomden mij al tot de club. Dat zal wel even wennen gaan zijn, ik heb sindsdien al meerdere momenten gehad waar ik me véél emotioneler voelde dan ik gewend ben van mijzelf. Volgens mij is het moment om Titanic te gaan kijken aangebroken

Tenslotte nog wat goed nieuws. Vandaag ontving ik van mijn zorgverzekeraar een toezegging dat de eerste 10 laserbehandelingen voor het verwijderen van mijn baard zonder meer vergoed zullen worden en dat ik voor meer behandelingen een gemotiveerd verzoek kan doen. Dan ben ik ook vanmorgen begonnen met logopedie. De stemoefeningen die ik moet doen, ter plekke en als huiswerk, vragen wat gewenning en door een zekere gêne heen breken. Het terugluisteren naar mijzelf vond ik dan weer minder erg dan verwacht.

Factor 50

Mijn vrije donderdag had ik vandaag weer lekker volgeboekt. Eerst een bezoekje aan het fertiliteitscentrum en daarna door naar een huidkliniek voor een begin van permanente baardverwijdering. Het slechte nieuws is dat ik nóg een paar dagen moet wachten voor ik kan beginnen met mijn medicatie. Het goede nieuws: de eerste lasersessie zit er al op.

Ik had het fijn gevonden als de patiënteninformatiefolder van het fertiliteitscentrum iets duidelijker was geweest. Dat had minder verwachtingen geschept. Vandaag was mijn tweede bezoek aan het fertiliteitscentrum met ook wéér een bezoek aan het masturbatorium. Zo heet dat kamertje echt! (zie mijn post van vorige week voor de foto’s) Aansluitend een gesprekje met de embryoloog over de practische zaken. Belangrijke aandachtspunten voor de toekomst en een contract tekenen met de voorwaarden voor de opslag. De kwaliteit bleek voldoende om ingevroren te worden, echter zien ze graag voldoende kwantiteit voor meerdere bevruchtingspogingen. Standaard daarvoor moet je dus drie keer langs. Liefst zelfs vier keer. De embryloog zei dat die vierde keer goed zou kunnen want “…er zit toch geen spoed achter de medische behandeling.” Daar denk ik zelf toch echt anders over! Na het weekeinde ga ik voor de laatste keer. Dan kan ik écht eindelijk met hormonen gaan beginnen. Klein lichtpuntje: volgens de arts behoort de zorgverzekering deze procedure te vergoeden, het is op voorschrift van een arts bij het Genderteam en zou gezien moeten worden als medisch noodzakelijk.

Aansluitend ben ik naar Utrecht getogen voor een intake bij een huidkliniek. Daar wel even het verschil gemerkt tussen de publieke zorg en privéklinieken. Ik heb nog geen week geleden contact opgenomen voor een afspraak en kon vandaag terecht. Op een dag en tijd dat het mij uitkwam, zomaar bij de eerste poging al! Nu bleef het niet alleen bij een gesprekje, maar ik kon aansluitend al direct op de behandeltafel hoppen voor een eerste sessie.

Laserontharing is geen wondermiddel, wondermiddelen bestaan niet. Voorspelling van de huidtherapeute: 80%-90% vermindering van de baardgroei is haalbaar. Dat is al heel wat. Er is een techniek die effectiever is: electrolyse. Dat vergt veel meer tijd en is ook veel pijnlijker: ieder haarzakje moet afzonderlijk worden aangeprikt met een naaldje om er dan een stroomstoot doorheen te jagen. Dat kost vele behandel uren. Een lasersessie voor baardverwijdering is 20 minuutjes, met de tanden op elkaar, geheel pijnloos is het niet. Volgende keer neem ik een stressballetje mee.  Er kleeft nog een klein nadeel aan: de huid moet zo min mogelijk pigment bevatten voor een goed resultaat. Tussen de behandelingen door moet ik de zon vermijden. Behandelingen liggen zo’n 5 weken uit elkaar en ik zal er toch op zijn allerminste 6 nodig hebben. Deze zomer zal ik er dus als een bleekneusje bijlopen, de factor 50 staat al klaar.