Afremmen

Ik moet even pas op de plaats maken. De afgelopen weken ben ik druk geweest, te druk heeft mijn lichaam me laten weten in niet zo subtiele hints. Hoe graag ik zo snel mogelijk verder wil, het zal even wat rustiger aan gaan voorlopig.

‘Het’ is niet mijn transitie, dat ligt nog op schema. Althans dat hoop ik. Deze week is er weer zo’n berucht genderteamoverleg waarin besloten wordt of ik verder mag met de volgende stap. De psycholoog waarmee ik het voortgangsgesprek had een paar weken terug zou een positief advies geven in het team. Normaal gesproken worden die adviezen gewoon overgenomen door het team en voorzover ik weet zou de internist ook geen bezwaren moeten hebben. Ik ben gezond en in lichamelijk in goede conditie, dus ik ga niet uit dat ze nog wat raars in mijn bloedwaarden vinden. Ik zou daar vrijdag over gebeld moeten worden en de afspraak met de internist om dat recept daadwerkelijk voor te schrijven staat al weken in de agenda. Maar toch ben ik er nerveus over.

‘Het’ is wel mijn verhuizing. Dat kost nogal wat energie zo’n huis inrichten. Afgelopen weken ben ik al mijn vrije dagen in mijn huis bezig geweest. Met nog de nodige bezoeken aan de Ikea en het in elkaar zetten van meubels. Ik verzet veel werk en besteed er veel tijd aan, maar toch heb ik het gevoel dat ik niet genoeg opschiet. Dus zette ik er de turbo op. Dat is teveel gebleken. Ik ben duidelijk vermoeid. Ga vroeg naar bed en voel me niet uitgeslapen. Ik ben kribbig. Kan me moeilijk concentreren.

Toen ik eerder deze week werd herinnerd aan een feestje, dat pas ergens in september gaat zijn. Toen ik even nadacht over hoe ik daar zou komen en of ik gebruik zou willen maken van een overnachtingsmogelijkheid zag ik alleen maar beren op de weg. Stress en paniek viel mij ten deel om iets kleins als een simpel feestje, de tranen stonden in mijn ogen. Dan hebben ook mijn fijne klassieke stressverklikkers hebben ook weer de kop op gestoken: puistjes en eczeem. Oh Joy! alsof ik zit te wachten op jeuk met dit warme weer. Kortom ik ben gewoon moe.

Zo’n transitie vergt best wel wat energie en gooit er nog een extra schepje stress bovenop. Nadenken over dingen waar mensen nooit over na hoeven denken. Voorbereidingen treffen. Bepaalde aspecten van mijn leven omgooien. Veel bezoeken aan het ziekenhuis voor psycholoog, arts en de nodige extra onderzoeken, naar huidtherapeuten en binnenkort ook nog een een logopedist. Ik heb een fulltime baan. Ben aan het verhuizen. Daarnaast poog ik nog een sociaal leven te hebben. Dat kost me alles bij ekaar teveel energie en moet gewoon even afremmen.

Morgen laat ik die verhuizing even voor wat het is en ga ik lekker shoppen, op doktersrecept welteverstaan. De bonnetjes mag ik dan wel niet richting mijn zorgverzekeraar sturen, het schijnt wel belastingaftrekbaar te zijn (dat moet ik nog even goed uitzoeken).

Van de hak op de tak!

Normaal neem ik altijd rustig de tijd voor het schrijven van een blogje. Soms begin ik een paar dagen van te voren met een concept, andere keren heb ik een flinke en plotselinge bron van inspiratie en schrijf ik in één keer door de tekst. Maar vandaag zijn er even zoveel dingen gebeurd dat het een Van de hak op de tak wordt (wat trouwens ook een boek van Rien Poortvliet is). Mijn gedachten stuiteren zó in het rond dat ik het gewoon maar even hier neerzet. Hopelijk kalemeren mijn gedachten, die nu als een hand vol stuiterballen door mijn hoofd heen stuiteren, dan wat.

Het begon vanmorgen vroeg al met een tandartsbezoek, wortelkanaalbehandeling deel twee. Op zich viel het wel mee. Maar bijna een uur met zo’n vreselijk rubber lapje, alsof je op een ballon sabbelt, is toch niet echt prettig. Napijn is zo goed als afwezig gelukkig, na het eerste deel van de behandeling was dat wel anders. Volgende keer moet die kies nog één keer open en wordt de alles samen met een naastliggende kies, waar een gaatje zit, netjes afgewerkt met een permanente vulling.

Chick Happens!

Aansluitend ben ik naar Amsterdam getogen om wat voornemens uit mijn blog over Zomerkleding en Voortgangsdrempels ten uitvoer te brengen. Dat is gelukt! Het standaard winkelaanbod heb ik lekker links laten liggen. Ik ben gelijk doorgelopen naar de Negen Straatjes. Onderweg werd ik even afgeleid door de Gay&Lesbian Bookstore. Daar vond ik in één van de rekken deze kaart. Het is in twee woorden een aardige omschrijving van de achtbaan waarin ik nu zit. Ik ben lekker de Negen Straatje doorgewandeld op zoek naar Who’s that Girlgetipt door een collega. Eenmaal daarbinnen heb ik maar mijn gebruikelijke shop-techniek (zelf rondlopen en zoeken of ik wat vind) overboord gezet en gewoon gelijk om hulp gevraagd.

Goede zet! Voor ik het wist stond ik in een pashokje en werd zo ongeveer de halve winkel langs het gordijn aangereikt om te proberen. Ik heb weer gemerkt dat ik kleding echt aan moet zien. Dingen die me op het hangertje leuk leken waren soms vreselijk als ik het aan had en andersom ook. Ik heb nu zomerjurken gekocht waarvan ik op het eerste gezicht had gedacht dat ze echt mijlenver buiten mijn comfort zone zouden liggen. Welke dat zijn kan je zien op mijn Tumblr-Pagina.

Thuis gekomen vond ik post op de mat. Van de woningcorporatie waar ik mijn huis van koop: dat de datum voor de opleveringsinspectie en het passeren bij de notaris drie dagen eerder is dan voorzien. Aanvraag voor de vrije dag daarvoor is gelukkig gelijk goedgekeurd, dat scheelde al een beetje in de stress.

Om de dag nog even compleet te maken telefoon van het Genderteam. Dat ik weer verwacht wordt voor een aantal afspraken. Voortgangsgesprek bij de psycholoog,  controle bij de internist/endocrinoloog en een botdichtheidsmeting. Gelukkig plannen ze daar alles zoveel mogelijk op één dag. Helaas valt het precies midden in mijn klus/verbouw/verhuis periode, het kost me dus een dag waarin ik niks gedaan ga krijgen. Maar dit is gewoon belangrijk en heeft prioriteit.

Van mij mag deze dag wel om zijn…. Volgende keer weer een gewone blog met begin, middenstuk en slot.

Zomer in aantocht

De zomer is in aantocht. Het heeft even geduurd, na een late koude winter een vroege warme lente en daarna weer een lange periode met koude en veel regen. De eerste tekenen van echte lente en zomer zijn al te zien in de weerberichten. De temperaturen gaan voorzichtig wat omhoog en de voorspelde neerslag kans kruipt langzaam naar beneden. Nu heb ik al een legitieme reden om de zon te vermijden, toch kijk ik enigzins met gemengde gevoelens tegen het komende seizoen aan.

Direct zonlicht vermijden is niet zo’n probleem, of eigenlijk niet bruin worden. Dat lukt prima met een flesje factor 50 en desnoods een hoedje. Maar ik zal toch kleding aan moeten en ik zit nu in een overgangsperiode. Mijn lichaam is nog vrij mannelijk van vorm. Ik wordt ook nog steeds als zodanig ‘gelezen’ door buitenstaanders. Met dikke winterkleding zijn lichaams contouren, of het gebrek daaraan, nog prima te camoufleren. Met dunnere en strakkere zomerkleding is dat gewoon een stuk lastiger.

Flink shoppen is sowieso hard nodig, mijn garderobe is toe aan wat eigentijdse uitbreiding. Daar moet ik een balans in gaan vinden in waar ik mij fijn in voel, maar ook niet beschimpt in wordt. Dat is een lastige balans om te vinden. Ook al heb ik de benen er wel voor ;), de short-shorts en korte zomerjurkjes zullen het dit jaar nog wel niet worden. Ik zal het wat conservatiever, meer unisex moeten gaan houden.