Winkeldrempels

Met die diagnose op zak heb ik een lange weg te gaan. Hoe graag ik dat pad ook wil bewandelen, er zijn wel nog wat drempels die ik over zal moeten.

Door de buitenwereld word ik nog steeds ‘gelezen’ als man. Als men mij ziet en aanspreekt is het nog steeds “meneer”. Dat is voor mij dan wel weer een drempel met bijvoorbeeld kleding kopen. Ik voel mij erg bekeken. Want wat doet een man op de damesafdeling? Als mannen al kleding kopen voor hun partners, dan is het foute lingerie in de verkeerde maat. Dan zijn het niet broeken, jurken en truien, de gewone dagelijkse zaken. Als ik ga winkelen heb dan ook het liefste een vriendin mee, een alibi. Natuurlijk ook als extra paar ogen. Gelukkig kan ik terugvallen op meerdere personal shoppers.

Ik heb me niet de illusie dat ik volledig passabel zal worden, en volledig ‘stealth’ kan gaan leven. (Stealth is als vrouw door het leven gaan, zonder dat iemand het door heeft). Ik ben te laat met dit proces begonnen, ik heb al de pubertijd doorgemaakt. Het zal altijd wel te zien blijven dat ik als een jongen geboren ben. Dat is ook wel een van de redenen dat ik zo open probeer te zijn over mijn transitie.

Terug naar dat winkelen. Vooralsnog heb ik behalve enkele rare blik, nooit problemen of negatieve reacties gehad. Mijn ervaring is dat mensen accepterender zijn dan je op eerste gezicht zou denken. Vooral als je wat tekst en uitleg geeft over het proces waar je inzit. Maar daar heb ik ook niet altijd en in elke winkel zin in als je snel even wat wil shoppen.  Soms wil je gewoon rustig, onopvallend en op je gemak wat bij elkaar kunnen shoppen. Zonder vooroordelen, rare blikken of de aanname dat het cadeautjes zijn.