Nerveuze voorbereidingen

De operatie is nog een week weg. Nog maar een week. Dagelijks wordt me gevraagd hoe ik me eronder voel. Dat gevoel onder woorden brengen is best lastig want het is heel tegenstrijdig. Aan de ene kant vind ik het doodeng en aan de andere kant kijk ik er enorm naar uit. Die twee emoties gaan zo’n beetje gelijk op en ik zou niet kunnen zeggen welke er nu de overhand heeft. Is ook niet zo heel raar als je bedenkt wat me te wachten staat. Blijkbaar zijn er ook genoeg mensen nieuwsgierig naar de details, de link naar de informatiefolder die ik twee weken terug postte is volgens de statistieken van WordPress al ruim 25 keer aangeklikt.

Ik ben nu ook een week gestopt met de Androcur, het deel van de medicijnen dat de werking van testosteron blokkeert. De pukkels waar ik bang voor was zijn uitgebleven, wel heb ik een week lang een nare zeurende hoofdpijn gehad. Of dat nu komt door het in de war gooien van mijn hormoonhuishouding of door alle spanning rondom wat er gebeuren gaat weet ik niet. Het zou van allebei kunnen zijn. Gisteren heb ik hulp gekregen met ontspannen en dat werkte. Niet alleen was ik van de hoofdpijn af, ik heb me ook voor het eerst in een paar weken echt helemaal kunnen ontspannen. Alle stress, spanning en angsten even los kunnen laten, daar was ik aan toe.

Ondanks de aanhoudende hoofdpijn en de spanning heb ik gemerkt dat mijn stemming er een er beter op geworden is. Lichter en vrolijker. Sowieso is dat al iets wat bergopwaarts ging nadat de operatiedatum was bevestigt. De laatste week is dat nog wat steiler omhoog geklommen. Dat kan zijn door het stoppen met de medicijnen, dat kan ook door het heerlijke lenteweer van de afgelopen week. Voor dat soort dingen ben ik best gevoelig, zeker na een herfst, die een maand of vier geduurd heeft. Want zeg zelf, winter is het dit seizoen niet geweest. Een beetje zon doet wonderen na zoveel maanden met nat, grauw en somber weer. Als dan de Sakura in de buurt ook nog in bloei staan wordt dan vrolijkt me dat wel op.

wpid-IMG_20140315_224542.jpg

Afgelopen week was druk. Ik wil mijn huisje op orde hebben en ik heb op eigen wijze samen met twee dierbaren, de personen waar mijn non-monogamie blog van een paar weken terug over ging, afscheid kunnen nemen van mijn lijf. Ik verlang enorm naar de toekomst en die penis voelt niet als een echt deel van mijn lichaam. Maar ik heb er wel 30 jaar mee samengeleefd. Zo’n lange relatie, hoe gecompliceerd ook, vraagt om een gepaste afsluiting. Ik ben blij dat ik daar aan gedacht heb en het heb doorgezet. Het was een gezellige avond maar vooral heel erg persoonlijk en bijzonder.

wpid-IMG_20140313_202440.jpgMijn vrije donderdag heb ik ingeruimd voor een dagje winkelen. Gewoon omdat ik daar de komende weken, misschien wel maanden niet meer aan toe ga komen. Behalve dat heb ik ook wat inkopen moeten doen voor de periode na de operatie en eigenlijk ook voor mijn verdere leven. Al mijn ondergoed is nog berekend op de oude situatie. Ik heb een mengeling van speciale broekjes doe het nodige doen om mijn penis te verbergen en nog een collectie mannenboxers. Die laatste zijn vooral om te slapen, dat is toch echt een stuk comfortabeler dan die hele strakke en vooral heel erg synthetische broekjes. Nieuwe kopen was het devies en véél, want in mijn hele lade moet opnieuw gevuld worden. Vooral basics voorlopig, de unmentionables komen later wel, als de genezing een eind op weg is. Behalve de onderkleding heb ik nog meer bij elkaar geshopt en dat gaf gelijk aanleiding voor weer eens een kleine foto-update.

Afremmen

Ik moet even pas op de plaats maken. De afgelopen weken ben ik druk geweest, te druk heeft mijn lichaam me laten weten in niet zo subtiele hints. Hoe graag ik zo snel mogelijk verder wil, het zal even wat rustiger aan gaan voorlopig.

‘Het’ is niet mijn transitie, dat ligt nog op schema. Althans dat hoop ik. Deze week is er weer zo’n berucht genderteamoverleg waarin besloten wordt of ik verder mag met de volgende stap. De psycholoog waarmee ik het voortgangsgesprek had een paar weken terug zou een positief advies geven in het team. Normaal gesproken worden die adviezen gewoon overgenomen door het team en voorzover ik weet zou de internist ook geen bezwaren moeten hebben. Ik ben gezond en in lichamelijk in goede conditie, dus ik ga niet uit dat ze nog wat raars in mijn bloedwaarden vinden. Ik zou daar vrijdag over gebeld moeten worden en de afspraak met de internist om dat recept daadwerkelijk voor te schrijven staat al weken in de agenda. Maar toch ben ik er nerveus over.

‘Het’ is wel mijn verhuizing. Dat kost nogal wat energie zo’n huis inrichten. Afgelopen weken ben ik al mijn vrije dagen in mijn huis bezig geweest. Met nog de nodige bezoeken aan de Ikea en het in elkaar zetten van meubels. Ik verzet veel werk en besteed er veel tijd aan, maar toch heb ik het gevoel dat ik niet genoeg opschiet. Dus zette ik er de turbo op. Dat is teveel gebleken. Ik ben duidelijk vermoeid. Ga vroeg naar bed en voel me niet uitgeslapen. Ik ben kribbig. Kan me moeilijk concentreren.

Toen ik eerder deze week werd herinnerd aan een feestje, dat pas ergens in september gaat zijn. Toen ik even nadacht over hoe ik daar zou komen en of ik gebruik zou willen maken van een overnachtingsmogelijkheid zag ik alleen maar beren op de weg. Stress en paniek viel mij ten deel om iets kleins als een simpel feestje, de tranen stonden in mijn ogen. Dan hebben ook mijn fijne klassieke stressverklikkers hebben ook weer de kop op gestoken: puistjes en eczeem. Oh Joy! alsof ik zit te wachten op jeuk met dit warme weer. Kortom ik ben gewoon moe.

Zo’n transitie vergt best wel wat energie en gooit er nog een extra schepje stress bovenop. Nadenken over dingen waar mensen nooit over na hoeven denken. Voorbereidingen treffen. Bepaalde aspecten van mijn leven omgooien. Veel bezoeken aan het ziekenhuis voor psycholoog, arts en de nodige extra onderzoeken, naar huidtherapeuten en binnenkort ook nog een een logopedist. Ik heb een fulltime baan. Ben aan het verhuizen. Daarnaast poog ik nog een sociaal leven te hebben. Dat kost me alles bij ekaar teveel energie en moet gewoon even afremmen.

Morgen laat ik die verhuizing even voor wat het is en ga ik lekker shoppen, op doktersrecept welteverstaan. De bonnetjes mag ik dan wel niet richting mijn zorgverzekeraar sturen, het schijnt wel belastingaftrekbaar te zijn (dat moet ik nog even goed uitzoeken).