Seksueel geweld, de Godwin onder de ad hominems

Het was een bewogen weekje in medialandschap: NRC en Volkskrant stonden op tegen het seksisme en de verkrachtingsverheerlijking van GeenStijl. Ondertussen gebruikte het Parool verkrachting als omschrijving voor Elzasser pizza’s die ze niet zo lekker vonden, om nog maar even te laten zien hoe gemakkelijk er over seksueel geweld wordt gedacht. 

GeenStijl

Het begon met een column in het NRC en mondde uit in dit pamflet dat Volkskrant en NRC publiceerden ondertekend door ruim honderd vrouwelijke journalisten, columnisten en andere opiniemakers. Onder de titel ‘Beste adverteerders op GeenStijl en Dumpert, u betaalt mee aan vrouwenvernedering’ vragen opstellers Loes Reijmer, Esma Linnemann en Rosanne Hertzberger aan adverteerders of ze beseffen dat ze met hun marketingbudgetten geïnstitutionaliseerde vrouwenhaat financieren. Of brands als de Belastingdienst, De Efteling, Defensie en Grolsch dat wel in hun imago vinden passen. Een aantal adverteerders hebben hun advertenties op GeenStijl en Dumpert inmiddels ingetrokken.

De redactie en reaguurders van GeenStijl stonden natuurlijk op hun achterste benen door deze vorm van dwangcensuur. Oproepen tot een boycot. Bedreiging van het vrije woord. Inperking van hun vrijheid van meningsuiting. Het is door de fuchsia gekleurde bril van GeenStijl allemaal heel oneerlijk. Voor het gemak gingen ze daarbij even voorbij aan hun eigen acties in het verleden. Zoals deze: Zwarte Piet-boycot sloopt HEMA volledig. Waar er vol trots wordt gerapporteerd dat hun ‘boycot een succes is’ en dat ‘HEMA totaal is gesloopt’.  Maar nu GeenStijl een georganiseerd weerwoord krijgt zijn ze, om even in hun eigen bewoordingen te blijven, helemaal huilie.

Ook elders, bijvoorbeeld op de Frontpage van FOK! – Leuk forum, maar de frontpage lijkt een liefdesbaby van Stormfront en GeenStijl, onder luide aanmoediging door eigenaar Danny.- werd GeenStijl met hand en tand verdedigd. Want je moet kunnen zeggen wat je wilt, want dat is vrijheid van meningsuiting. Net als op GS is op de Fok! FP “Daar moet een piemel in!” een uitstekend argument tegen iedere door een vrouw geuit standpunt. Reageren op inhoud is onnodig, gewoon even verkrachten, dan houdt ze haar mond wel. Verkrachting en online seksuele intimidatie is een wapen dat veelvuldig wordt ingezet.

Het Verdrag van Genève vermeld systematisch als wapen ingezette verkrachting onder de noemer misdaden tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden. Vrouwen die hun mening geven in columns, kranten, online, bij politieke bijeenkomsten of op social media worden bedreigd met iets dat de VN classificeert als misdaden tegen de menselijkheid, laat dat maar even inzinken.

Fantasie

“Seksuele vrijheid? Verkrachtingsfantasieën delen is ook vrijheid!” Nee, jouw vrijheid houdt op waar die van mij begint. Ik heb in de GeenStijl verdediging zelfs het Fifty shades of Grey argument gehoord: “Al die Viva vrouwen zwijmelen toch van verkrachting?” Ook niet, en als ze dat al wel doen dan is dat onder duidelijke voorwaarden en met instemming. Maar het begrip consent, instemming, ligt nog steeds erg moeilijk bij vooral het hetero mannelijk deel van de maatschappij.  

Tenslotte verschuilen ze zich achter “Het zijn maar woorden op internet.” Het privilege druipt er vanaf. Pesten is ook alleen maar woorden op internet, schoolplein, briefjes of werkvloer. Toch drijft het regelmatig de slachtoffers tot wanhoop die uitmondt in zelfmoord. Het woord is machtiger dan het zwaard, niet beseffen wat de schade van ‘woorden’ kan zijn getuigt van het privilege nooit gepest te zijn. Ze snappen gewoon niet wat het vernietigende effect kan zijn van constant zulke dingen op je afgevuurd te krijgen.

Ik vraag me af of zulke mannen ook zo tegen hun moeder, vrouw of dochter praten. Of ze hun naasten ook zo bestoken met verkrachtingsfantasieën. En als ze dat tegen geliefden niet doen, waarom dan niet? Want het is toch zo normaal om met dergelijke ‘argumenten’ iemand de mond te snoeren.  

Verkrachtte flammkuchen

In dezelfde week schreef het Parool in weekendbijlage PS een artikeltje over flammkuchen (achter betaalmuur), de hippe Elzasser pizzavariant met zure room in plaats van tomatensaus. Daarin de zinsnede: “…en dat vervolgens naar hartenlust mag worden verkracht met allerhande fantasie ingrediënten…” Want iets verkracht noemen is namelijk hetzelfde als zeggen dat je een gerecht niet lekker vindt.

Vuurkoek op een plankje, Parool 6 mei 2017

Verkracht gebruiken als zomaar een beschrijving is vergelijkbaar schelden met kanker: taal technisch is het correct, maar het heeft een bepaalde lading. Voor veel, heel veel, mensen is het de harde realiteit dat ze het hebben meegemaakt en ziet wat het doet met henzelf of hun omgeving. Seksuele intimidatie is iets wat dagelijks gebeurd. Wat er zo slecht is aan dergelijk gebruik van het woord wist de vriendin die me op het artikel wees goed uit te leggen als antwoord op de vraag wat er zo erg aan is:

Normalisering van kwetsende/gewelddadige taal. Door het woord op deze manier losjes te gebruiken bagatelliseer je (de impact van daadwerkelijke) verkrachtingen. Zulk casual taalgebruik support het heersende sociale systeem waarin seksueel geweld niet serieus genomen wordt, waarin mensen er niet voor uit durven te komen dat ze verkracht zijn, omdat ze bang zijn voor leugenaar te worden uitgemaakt, of te horen krijgen dat ze zich “gewoon” over hun trauma heen moeten zetten. Een systeem waarin aangifte doen maar al te vaak niet tot vervolging leidt, laat staan veroordeling, of waarin je letterlijk in je gezicht wordt uitgelachen door de dienstdoende politieagent.

Door verkrachting te gebruiken als omschrijving in een culinaire recensie bagatelliseert Parool de impact van het woord. Als het iets is dat je met eten in de kroeg doet, dan zal het heus niet zo erg zijn. Alsof het net zoiets als je teen stoten is; pijnlijk genoeg om het even uit te schreeuwen, maar de volgende dag alweer vergeten. Dat is verkrachting dus niet. Ik heb het zelf nooit meegemaakt, ik kan mezelf slechts een vage voorstelling van die ervaring maken. Maar ik heb genoeg vrouwen om heen die het wel overkomen is en die daar jaren later nog steeds last van hebben. Door het opgelopen trauma dat sluimert. Door het idee dat de dader onbestraft is gebleven. Doordat ze niet geloofd werden. Zelfs doordat ze als slachtoffer zelf de schuld kregen.

Verkrachting is iets ernstigs, het wordt niet voor niets tot oorlogsmisdaden (en oorlogswapens) gerekend. Daar moet je niet zomaar lichtvoetig over praten al je die kroegsnack niet lekker vindt. En je moet het al helemaal niet gebruiken als argument in een discussie om iemand waarmee je het niet eens bent de mond te snoeren. Als je dat doet ben je geen haar beter dan een willekeurige oorlogsmisdadiger. Seksueel geweld als argument is de Godwin onder de ad hominems: “Als een vrouw haar mening geeft op het internet zal ze de mond worden gesnoerd met de dreiging van seksueel geweld.”

Edit: Ondertussen doen reaguurders hun best om mijn punt te bewijzen met praktijkvoorbeelden door mentions te sturen dat ik te lelijk ben om verkracht te worden:

Quod erat demonstrandum

Logical Fallacy Referee

De weg van de pauw

Ik zeg altijd dat ik nooit last heb van nare reacties op mijn transitie, althans niet meer dan een rare blik of wat gegniffel achter mijn rug. Dat is slechts ten dele waar, online is het namelijk anders. Dan heb ik het niet over de toetsenbordhelden die “Daar moet een piemel in!” een valide politiek argument vinden en reacties posten onder nieuwsberichten. Nee, ik bedoel nu de narigheden die aan mij persoonlijk zijn gericht, hier op mijn blog.

Ik heb een terugkerende cyberbully die na lange periode van stilte weer van zich laat horen. Het is exact de reden waarom ik de filterfunctie voor reacties op mijn blog aan heb staan. Voorheen verwijderde ik de reacties gewoon. Deze keer heb ik besloten te delen wat ik over me heen krijg. Een belangrijke reden dat ik besloot te gaan bloggen was aan anderen laten zien wat een transitie inhoudt en wat er bij komt kijken. Helaas is dit soort nevenschade daar ook een deel daarvan.

De onderstaande twee reacties zijn geplaatst onder mijn blog over Deadnaming.

De eerste kwam maandagochtend:

hey Daan, jij bent toch die man, die denkt dat hij een vrouw is ?..en zelfs na die mislukte verandering nog steeds als man wordt aangesproken? wegens je arrogante gevoelloze botte mentaliteit, waar geen stukje vrouwelijkheid in schuilt?
Wanneer geef je het nou eens op? je blijft altijd een man..En .men moest die vlees fabrieken sluiten, waar alleen maar tonnen geld wordt verdiend, waar wij nog wel aan mee moeten betalen(!) aan dit soort onzin.Schandalig, ja natuurlijk zij gaan er wel in mee in deze gekte.

Dinsdagochtend knipperde de push-melding van de WordPress-app opnieuw:

Zeg kerel je bent toch een man, waarvoor toch al die onzin,en geldverspillingen, zelfs na al die tevergeefse operaties , wordt je nog steeds als man aangesproken, omdat je nu eenmaal die uitstraling hebt, in je hele zijn, hoe je bv op een onbeschofte manier veroordeelt als er iemand een verhaal schrijft , dat zij in het Vumc (vleesfabriek no 1 ) constant aan het lijntje werd gehouden, voorgelogen werd en volgens jouw klopte het verhaal niet..?.wat een arrogantie, volgens mij denk je dat je een uitverkorene bent, en in name van transgenders, met al je onzin , op het internet, je zogenaamde blogs deelt
Wat een zielige eenzaamheid, met al je pogingen en al j e mislukkingen.om zogenaamd een vrouw te willen zijn.Maar zeg nou eens eerlijk , wie wil nou met zo’n mannelijke alien, als jouw iets aan gaan. Niemand toch?
Echte vrouwen hebben een geweldige empathie, zij zijn gevoelig en hebben respect voor andere mensen, een goede intuïtie, zijn warm en dragen liefde in zich. Daartegen over heb jij geen sprankeltje gevoel of liefde in je lijf. Jij bent bot en jij hebt , door je minne veroordelende reactie, dat aan iedereen laten zien, dat je, wat je ook doet , of uiterlijk probeert te veranderden, je bent en blijft een man. Zonder je blogs en al die slijmballen die je zogenaamd troosten, ben je helemaal niets. Een zielige jongen , die nergens anders meer over kan praten.Zelfs dat heb je niet door, nou ja blijf jij je zelf maar lekker in d e maling nemen,

Hopeloos, …en ja , ook gezien je foto, ben je ook nog een lelijke vent .triest hoor, misschien kun je beter als clown in een circus werken of als pinokio ?…….; met die lelijke punt neus van je whaaaaaaaaaaaaaa

In plaats van de delete-knop te gebruiken en er verder over te zwijgen deelde ik deze twee reacties in eerste instantie alleen met wat vrienden. Het verhaal van de wolf dat een vriendin me vertelde inspireerde me om er dit keer eens een blog over te schrijven.

Ken je het verhaal van de wolf? Die liet dieren graag schrikken. Hij zag een schildpad, en die schildpad kroop in zijn schulp. Dat beviel de wolf wel. Hij zag een leeuw, en die begon te brullen en achter hem aan te rennen. Maar de wolf was sneller en lachte zich een ongeluk. Daarna zag hij een pauw. Hij liet de pauw schrikken. Na te zijn geschrokken draaide de pauw zich om en zei: heej, wolf, dat vond ik niet leuk. Ik wil niet dat je dat doet. De wolf schrok, en plaagde de pauw niet meer.

Altijd heb ik de weg van de schildpad bewandeld, dat maakte geen verschil. Alleen maar een partij brullen als een leeuw gaat weinig uithalen. Dus kies ik er nu voor de weg van de pauw te volgen. Opstaan, duidelijk maken dat ik dit niet OK vind en met opgeheven hoofd verder.

Er is tegenwoordig steeds meer duidelijk wat de gevolgen van online pesten kan zijn. Het is nóg minder zichtbaar dan pesten op straat, op school of op het werk. Het is ook nóg effectiever: omdat pestacties direct in de inbox van het slachtoffer terechtkomen, ongezien door ouders, leidinggevende of leraren. Zo ook in mijn geval, de enige die deze berichten tot nog toe te zien heeft gekregen ben ik zelf.

Het is makkelijk om te zeggen dat het maar woorden op een beeldscherm zijn. Dat ik het gewoon moet negeren. Doen alsof het me volstrekt en volledig koud laat. Helaas is dat niet zo makkelijk. Deze persoon hakt doelbewust in op mijn onzekerheden, en heeft daarvoor genoeg materiaal kunnen vinden in mijn blogs. – Al vind ik met mijn neus niets mis. Geen idee waar dat vandaan komt.- Dat schoppen tegen zere schenen doet gewoon pijn, ook al is het een anoniem iemand ergens achter een toetsenbord.

Vaak genoeg heb ik me laten vertellen dat pesten gedrag is dat voortkomt uit eigen onzekerheid en voor de dader een manier is om eigen tekortkomingen te maskeren of zelfs te overschreeuwen. Wat de motivatie van mijn cyberbully is, daarover heb ik zelf mijn theorie kunnen deduceren uit alles wat er tegen me gezegd is. Hoef ik niet eens een retourtje Londen voor te boeken. Op deze plek ga ik daar niet verder op in, want het voegt niets toe.

Wat ik dan wel kwijt wil met dit blog: duidelijk maken dat ik niet OK ben met dit soort gedrag. Ook al deert het me wel degelijk: ik laat me er niet door kisten. Ja, ik ben geschrokken, pesterij succesvol. maar ik sta op en loop met opgeheven hoofd verder om de weg van de pauw te volgen. Dit soort treitergedrag is niet normaal en ik heb genoeg mensen om me heen die oprecht zijn en alles wat er hierboven tegen me wordt gezegd weerspreken.