Precies een jaar verschil

Bladerend door mijn blogs stuitte ik op een foto die ik vorig jaar van mijzelf maakte. Het bracht mij op het idee om precies een jaar later dezelfde foto opnieuw te maken voor een goed vergelijk om te laten zien hoeveel verschil een jaar kan maken. De datum, 31 mei heeft is dan ook al weken lang gemarkeerd in mijn agenda.

Op minder dan een half uur na zijn deze foto’s exact een jaar na elkaar gemaakt. Poseren is niet mijn sterkste kant, helemaal niet met een paar kilo camera balancerend op een uitgestrekte arm. Ik heb geprobeerd het origneel zoveel mogelijk te benaderen: met hetzelfde T-shirt en hetzelfde vestje en gestijled haar. In mijn gedachten had ik een iets andere tweede foto en ik zou ‘m over kunnen doen. Maar in dit experiment gaat het mij juist om het exact een jaar later principe. Aangezien ik altijd roep dat een mislukt experiment ook geslaagd is heb ik niet gesjoemeld met nieuwe foto’s maken op een andere dag.

That's me! Na zo'n zes weken cyproteronacetaat.

31 Mei 2012

310520131147

31 Mei 2013

Op de foto links zie je al resultaat van de zes weken cyproteronacetaat, het ontbreken van testorsteron heeft al behoorlijk invloed op mijn huid die behoorlijk zuiverder is geworden. Rechts een jaar later, behalve testosteronblockers heb ik er nu zo’n 9 maanden oestrogeen bij. Opvallend is vooral de haarlijn die terug is gekropen en mijn inham een aardig stuk heeft opgevuld. Ook langs de kaaklijn is er wel wat veranderd.

Helemaal mislukt wil ik het experiment niet noemen. Maar echt tevreden ben ik ook  niet. Bewust poseren is verdraaid moeilijk, zeker als je een foto na wil maken en nog wat technische hindernissen hebt. Nou ja, genoeg externe attributies. Hier het bewijs dat ik best leuk op de foto kan. Een foto die ook nog eens alle veranderingen van het afgelopen jaar veel beter tot zijn recht laten komen. Ook al is het een snelle snapshot met de webcam van mijn laptop die ik nog vlug maakte voor ik de deur uitging.

Snapshot 31 mei

Ik voel me toch beter met meer kleur.

En nu ga ik een afspraak maken met een schoonheidsspecialist. Die wenkbrauwen van me kunnen wel weer bijgewerkt enorm gewied worden. Som’s lijkt het ook echt net onkruid.

Precies een jaar verschil

Bladerend door mijn blogs stuitte ik op een foto die ik vorig jaar van mijzelf maakte. Het bracht mij op het idee om precies een jaar later dezelfde foto opnieuw te maken voor een goed vergelijk om te laten zien hoeveel verschil een jaar kan maken. De datum, 31 mei heeft is dan ook al weken lang gemarkeerd in mijn agenda.

Op minder dan een half uur na zijn deze foto’s exact een jaar na elkaar gemaakt. Poseren is niet mijn sterkste kant, helemaal niet met een paar kilo camera balancerend op een uitgestrekte arm. Ik heb geprobeerd het origneel zoveel mogelijk te benaderen: met hetzelfde T-shirt en hetzelfde vestje en gestijled haar. In mijn gedachten had ik een iets andere tweede foto en ik zou ‘m over kunnen doen. Maar in dit experiment gaat het mij juist om het exact een jaar later principe. Aangezien ik altijd roep dat een mislukt experiment ook geslaagd is heb ik niet gesjoemeld met nieuwe foto’s maken op een andere dag.

That's me! Na zo'n zes weken cyproteronacetaat.

31 Mei 2012

310520131147

31 Mei 2013

Op de foto links zie je al resultaat van de zes weken cyproteronacetaat, het ontbreken van testorsteron heeft al behoorlijk invloed op mijn huid die behoorlijk zuiverder is geworden. Rechts een jaar later, behalve testosteronblockers heb ik er nu zo’n 9 maanden oestrogeen bij. Opvallend is vooral de haarlijn die terug is gekropen en mijn inham een aardig stuk heeft opgevuld. Ook langs de kaaklijn is er wel wat veranderd.

Helemaal mislukt wil ik het experiment niet noemen. Maar echt tevreden ben ik ook  niet. Bewust poseren is verdraaid moeilijk, zeker als je een foto na wil maken en nog wat technische hindernissen hebt. Nou ja, genoeg externe attributies. Hier het bewijs dat ik best leuk op de foto kan. Een foto die ook nog eens alle veranderingen van het afgelopen jaar veel beter tot zijn recht laten komen. Ook al is het een snelle snapshot met de webcam van mijn laptop die ik nog vlug maakte voor ik de deur uitging.

Snapshot 31 mei

Ik voel me toch beter met meer kleur.

En nu ga ik een afspraak maken met een schoonheidsspecialist. Die wenkbrauwen van me kunnen wel weer bijgewerkt enorm gewied worden. Som’s lijkt het ook echt net onkruid.

Unbirthday

Mijn blogpost van afgelopen week heeft op zich laten wachten. Gebeurtenissen moesten bezinken en gedachten geordend, onderwijl ook nog een huishouden gerund, een full-time baan gewerkt en behoefden andere agendapunten aandacht.

Twee weken terug ontving ik een roze envelop. Daarin twee portretten. Twee portretten van mij. Ik had er gevraagd om slechts eentje, om aan mijn ouders te geven. Maar in haar wijsheid heeft de fotografe besloten om mij twee exemplaren te sturen. Eentje voor mijn ouders en eentje voor mijzelf. Over dat laatste deel heb ik getwijfeld, maar toen ik vorige week de tijd en gelegenheid had om fotolijstjes te kopen hakte ik de knoop door. Op mijn dressoir prijkt nu een ingelijste foto van mijzelf. Een foto waar ik blij mee en trots op ben.

Een week geleden ging ik op bezoek bij mijn ouders. Onder het voorwendsel van ‘gewoon gezellig’. Tot ik een in bruin papier verpakt pakje gaf. De twinkeling in mijn moeders ogen toen ze doorkreeg dat er een fotolijst in dat papier zat toen ze besefte dat het de foto was die ik had beloofd is het grootste geschenk wat ik ooit heb gekregen. Het staat symbool voor de acceptatie door mijn ouders. Iets wat ik enorm belangrijk vind. Tegelijk gaf ik het eerste exemplaar van het kaartje dat ik heb laten ontwerpen. Een sneak preview voor hen. Dat werd goed ontvangen en dat was voor mij een enorme opluchting, het was een privéproject. De dag was nu goed. Zelfs het half uur vertraging waarmee de NS me opzadelde op mijn weg terug naar huis deerde me niet. Ik had geen kou, niet vanwege de warme sjaal om mijn hals. Maar vanwege een warm gevoel van binnenuit.

Nu is het een week later. De gedachten en emoties hebben kunnen bezinken. Vandaag wil ik stilstaan bij de dag van vandaag. Vandaag is het de tiende.

Dat getal 10 is een aantal keer teruggekomen in mijn transitie. Op 10 Juni 2010 zat ik voor het eerst bij het VUmc voor de intake. De romeinse notatie van 10 is X, van mijn XX chromosoom ontbreekt een pootje, medici zijn druk bezig een nieuw pootje eraan te plakken om de tweede X zo compleet mogelijk te maken. Er zullen vast nog meer dingen te herleiden zijn naar het getal 10. Maar dat wordt overdrijven, ik heb met 10 niet de obsessie die Tim Krabbé heeft met 8.

Op 10 augustus begon ik met oestrogeen. Voor het genderteam zijn ze daar beginnen met tellen van mij jaar real life fase. Waarom ik toen niet een feestje heb gevierd. Ik was druk, te druk met verhuizen om het eigenlijk echt te beseffen, ik kon toen ook niet weten wat dat besef zou betekenen. Maar nu wel. Ik ervaar een gevoel van thuiskomen, thuiskomen in mijn eigen lichaam en dat voelt heel bijzonder kan ik je vertellen.  Ik herken mijzelf in foto’s. Ik voel me goed. In het licht van die veranderingen, ervaringen en gebeurtenissen die mijn pad hebben gekruist vier ik een vandaag een unbirthday.

Waarom dan deze datum? Omdat ik drie maanden geleden ben begonnen met medicatie. De voorlichting en protocol van het Genderteam dicteert dat na drie maanden de lichamelijke veranderingen niet meer te verbergen zijn en je uit de kast moet, vandaag is die drie maandengrens bereikt. Inderdaad, ik heb dan nog wel een behoorlijke weg te gaan, om de veranderingen aan mijn lichaam te verbergen zal ik toch echt mijn best moeten doen.

Vandaag vier ik voor mijzelf mijn unbirthday. Ik zou graag het Nederlandse woord, onjaardag, gebruiken, maar dat dekt de lading niet. Niet dit jaar, want het is nog geen verjaring, dat is het volgend jaar wel. Een gewone geboorte- of verjaardag is het natuurlijk ook niet, die is in april, dus unbirthday. Vandaag is mijn nieuwe begin, een dag die ik voor mijzelf voor de toekomst wil herinneren. Voor mij persoonlijk is het een klein feestje, ik heb geen bijzondere plannen. Behalve dat ik vandaag wel een stapel enveloppen bij de post afgeef. In die enveloppen mijn unbirthday kaartje, dat ik stuur. Om voor anderen en mezelf een duidelijke overstap te hebben en het heugelijke feit te delen dat ik eindelijk steeds meer mijzelf aan het worden ben.

‘Well, perhaps you haven’t found it so yet,’ said Alice; ‘but when you have to turn into a chrysalis—you will some day, you know—and then after that into a butterfly, I should think you’ll feel it a little queer, won’t you?’ 
‘Not a bit,’ said the Caterpillar. 

Vandaag is het de Tiende dag van de Elfde maand van het Twaalfde jaar. Vandaag is mijn Unbirthday.

Unbirthday cupcakes

Unbirthday

Mijn blogpost van afgelopen week heeft op zich laten wachten. Gebeurtenissen moesten bezinken en gedachten geordend, onderwijl ook nog een huishouden gerund, een full-time baan gewerkt en behoefden andere agendapunten aandacht.

Twee weken terug ontving ik een roze envelop. Daarin twee portretten. Twee portretten van mij. Ik had er gevraagd om slechts eentje, om aan mijn ouders te geven. Maar in haar wijsheid heeft de fotografe besloten om mij twee exemplaren te sturen. Eentje voor mijn ouders en eentje voor mijzelf. Over dat laatste deel heb ik getwijfeld, maar toen ik vorige week de tijd en gelegenheid had om fotolijstjes te kopen hakte ik de knoop door. Op mijn dressoir prijkt nu een ingelijste foto van mijzelf. Een foto waar ik blij mee en trots op ben.

Een week geleden ging ik op bezoek bij mijn ouders. Onder het voorwendsel van ‘gewoon gezellig’. Tot ik een in bruin papier verpakt pakje gaf. De twinkeling in mijn moeders ogen toen ze doorkreeg dat er een fotolijst in dat papier zat toen ze besefte dat het de foto was die ik had beloofd is het grootste geschenk wat ik ooit heb gekregen. Het staat symbool voor de acceptatie door mijn ouders. Iets wat ik enorm belangrijk vind. Tegelijk gaf ik het eerste exemplaar van het kaartje dat ik heb laten ontwerpen. Een sneak preview voor hen. Dat werd goed ontvangen en dat was voor mij een enorme opluchting, het was een privéproject. De dag was nu goed. Zelfs het half uur vertraging waarmee de NS me opzadelde op mijn weg terug naar huis deerde me niet. Ik had geen kou, niet vanwege de warme sjaal om mijn hals. Maar vanwege een warm gevoel van binnenuit.

Nu is het een week later. De gedachten en emoties hebben kunnen bezinken. Vandaag wil ik stilstaan bij de dag van vandaag. Vandaag is het de tiende.

Dat getal 10 is een aantal keer teruggekomen in mijn transitie. Op 10 Juni 2010 zat ik voor het eerst bij het VUmc voor de intake. De romeinse notatie van 10 is X, van mijn XX chromosoom ontbreekt een pootje, medici zijn druk bezig een nieuw pootje eraan te plakken om de tweede X zo compleet mogelijk te maken. Er zullen vast nog meer dingen te herleiden zijn naar het getal 10. Maar dat wordt overdrijven, ik heb met 10 niet de obsessie die Tim Krabbé heeft met 8.

Op 10 augustus begon ik met oestrogeen. Voor het genderteam zijn ze daar beginnen met tellen van mij jaar real life fase. Waarom ik toen niet een feestje heb gevierd. Ik was druk, te druk met verhuizen om het eigenlijk echt te beseffen, ik kon toen ook niet weten wat dat besef zou betekenen. Maar nu wel. Ik ervaar een gevoel van thuiskomen, thuiskomen in mijn eigen lichaam en dat voelt heel bijzonder kan ik je vertellen.  Ik herken mijzelf in foto’s. Ik voel me goed. In het licht van die veranderingen, ervaringen en gebeurtenissen die mijn pad hebben gekruist vier ik een vandaag een unbirthday.

Waarom dan deze datum? Omdat ik drie maanden geleden ben begonnen met medicatie. De voorlichting en protocol van het Genderteam dicteert dat na drie maanden de lichamelijke veranderingen niet meer te verbergen zijn en je uit de kast moet, vandaag is die drie maandengrens bereikt. Inderdaad, ik heb dan nog wel een behoorlijke weg te gaan, om de veranderingen aan mijn lichaam te verbergen zal ik toch echt mijn best moeten doen.

Vandaag vier ik voor mijzelf mijn unbirthday. Ik zou graag het Nederlandse woord, onjaardag, gebruiken, maar dat dekt de lading niet. Niet dit jaar, want het is nog geen verjaring, dat is het volgend jaar wel. Een gewone geboorte- of verjaardag is het natuurlijk ook niet, die is in april, dus unbirthday. Vandaag is mijn nieuwe begin, een dag die ik voor mijzelf voor de toekomst wil herinneren. Voor mij persoonlijk is het een klein feestje, ik heb geen bijzondere plannen. Behalve dat ik vandaag wel een stapel enveloppen bij de post afgeef. In die enveloppen mijn unbirthday kaartje, dat ik stuur. Om voor anderen en mezelf een duidelijke overstap te hebben en het heugelijke feit te delen dat ik eindelijk steeds meer mijzelf aan het worden ben.

‘Well, perhaps you haven’t found it so yet,’ said Alice; ‘but when you have to turn into a chrysalis—you will some day, you know—and then after that into a butterfly, I should think you’ll feel it a little queer, won’t you?’ 
‘Not a bit,’ said the Caterpillar. 

Vandaag is het de Tiende dag van de Elfde maand van het Twaalfde jaar. Vandaag is mijn Unbirthday.

Unbirthday cupcakes

Lekker in mijn vel

Had je me een jaar geleden gevraagd of ik óóit een blog zou schrijven met deze titel dan had ik met een resoluut “Nee!” geantwoord. Kan je nagaan hoeveel er voor mij al is veranderd en wat er aan mij aan het veranderen is. Ik zit écht letterlijk beter in mijn vel. Zeker de laatste paar weken, zo sinds mijn weekje vakantie onlangs. Daar zijn een aantal dingen die daar invloed op hebben gehad.

Ik ben gesetteld in mijn huisje. Er moeten nog dingen gebeuren en ook nog spullen, vooral mijn boeken, worden overgeheveld van mijn ouders. Maar het voelt al steeds meer als thuis. Ik voel me er prettig en veilig. De eerste onwennigheid van in m’n eentje zijn is er af. De routine van huishoudelijke taken begint er langzaam in te komen. Al vergt dat nog wel wat bijstellen en af en toe wat extra planning.

Dan is er nog dat weekje vakantie zelf geweest, een beetje extra rust heeft me goed gedaan. Mijn vakantie deze zomer ben ik vooral bezig geweest met het bewoonbaar maken van mijn huis, daar rust je niet echt van uit. In mijn recentere vakantieweek zijn er een boel leuke dingen gebeurd. Mijn agenda puilde min of meer uit, terwijl ik van plan was een week niets te doen. Meerdere feestjes, film- en discussie avonden en veel sociaal bezig zijn. Ik ben toch extraverter dan ik altijd dacht. Aan de ene kant kosten de sociale dingen me veel energie maar ik haal er nog veel meer enerige uit.

Wat echt een keerpunt is geweest, is die foto. Die foto heeft nogal wat losgemaakt. De eerste keer jezelf herkennen op een foto en beseffen dat je eindelijk uiterlijk eruit gaat zien als wie je bent, dat doet veel met een mens. Het is een enorme golf van positieve emoties waar ik nog steeds op surf. Het heeft echt wat teweeg gebracht bij mij, vooral dat besef dat ik doe goede weg bewandel. De afgelopen maanden heb ik echt nog wel grote twijfels gehad of ik wel het juiste doe. Nu ben ik er echt zeker van! Ik zal vast nog wel mijn aarzelingen gaan hebben maar echte twijfels zullen het niet meer zijn.

Een weekje terug overviel het me eigenlijk heel plotseling, dat besef, dat gevoel van gelukzaligheid. Vrij plotseling en vrij onverwacht terwijl ik een beetje muziekjes aan het luisteren was op youtube. Ik stuitte op Sorry van Kyteman, de opnames gemaakt op Lowlands. Toen ik dat in 2009 op de radio hoorde vond ik het al weergaloos mooi. Maar nu deed het meer met me, het duwde me over het randje. Ik heb zo’n uur hysterisch zitten huilen met dikke rode ogen en uitgelopen waterproof mascara tot gevolg. Ik kan er nu, een weekje later, wat helderder op terugkijken. Mijn emotionele woordendiarree van dat moment:

Er is zoveel goeds in mijn leven aan het gebeuren. Ik heb nog nooit eerder zo gelukkig gevoeld. Ik zit weliswaar nog vol met angsten en onzekerheden. Maar ik voel me goed… ik voel me zo vreselijk goed. Ik ben veel meer in contact met mijn emoties. Ik had er vooraf al een beetje op gehoopt. Maar ik had niet verwacht dat het zo mooi zou zijn, dat ik het zo fijn zou zijn om gewoon jezelf te kunnen verliezen in je emoties. Ik ben zo blij dat ik me goed begin te voelen in mijn eigen lichaam. Dat ik me er thuis in begin te voelen. Ik heb best wel twijfels gehad vooraf of dit nou wel het juiste pad zou zijn. Maar dat is het en ik had nooit durven dromen dat het zo goed zou voelen, nog niet half. Het voelt alsof ik nu echt begin met leven.

Ergens voel ik ook wel verdriet. Ik ben verdrietig dat ik zoveel heb moeten missen in het verleden. Dat ik mezelf zo afstandelijk maakte. Dat ik een enorme muur om mijn emoties had en zelf niet eens kon voelen wat ik voelde. Alleen bij extreem intense ervaringen (meestal de dood) wisten mijn emoties tot de oppervlakte door te dringen. Verder bleven hield ik ze op afstand. Nu ik eindelijk mijn emoties toe durf en kan te laten. Dan ben ik verdrietig dat ik dat zo lang niet heb gekund. Ik heb het gevoeld that I missed out on them. (weet het even niet beter uit te drukken). Ik voel ook rouw en bedrog. Ik sluit een deel van mijn leven af. Daniël is niet meer en toch leeft hij voort in mij. Ik voel ook alsof ik al die jaren mijn omgeving en ook mijzelf bedrogen heb en voorgelogen over wie ik eigenlijk ben. Ik deed alsof ik iemand anders was. Ik had een masker en ik herkende zelfs mijzelf niet. Ik heb mezelf jarenlang bedrogen.

Dit soort emotionele uitbarstingen zijn nieuw voor me. Ik schrok er wel van, maar het was ook een heel fijn gevoel. Ondanks het stukje rouw en verdriet wat omhoog komt. Dat is een prijs die ik meer dan bereid ben om te betalen voor mijn levensgeluk.

Mijn fysieke transitie gaat gestaag vooruit. De pillen doen duidelijk hun werk, wat moet groeien groeit er en wat ronder moet worden wordt ronder. Mijn stem blijft een heikel punt, logopedie is lastig en het vergt enorm veel oefening. Dat had ik ook wel verwacht, maar het valt me nog tegen. Ik heb besloten om wat minder vaak te bloggen: wekelijks in plaats van tweemaal per week. Nu de diagnose is gedaan, ik mijn groene licht heb en alles in gang is gezet is er niet zo vaak wat te vertellen. Het is een onderdeel van mijn dagelijkse leven geworden, ik ben het gewoon geworden. Zoals iemand opmerkte: “Je gaat er mee om alsof je een kop thee drinkt.” Nou, ik kan je zeggen dat thee drinken de laatste tijd vrij bijzonder is. Slechts af en toe neem ik de moeite om thee te zetten, misschien moet ik weer eens wat Celestial Sesonings in huis halen.

Dat alles nu op de rails staat en zijn gangetje staat betekent niet dat ik geen mijlpalen in het verschiet heb, die heb ik zeker wel. Eéntje is inmiddels heel erg nabij gekomen, dat zal met een week of twee wel zover moeten zijn. Ik heb ook nog steeds genoeg hindernissen en drempels om overheen te komen. Wat betreft werk ben ik tegen een volgende aan aan het hikken. Geen idee of ik daar met een maand overheen kom, of dat het pas na het nieuwe jaar is. Ik ga er rustig mee om en laat mijn lichaam het tempo aangeven, dat is me tot nu toe heel erg goed bevallen.

Tenslotte, de dromerige muziek van Kyteman die me over dat emotionele randje wist te duwen:

 

Twee portretten

Even op de foto gaan, het lijkt zoiets triviaals. Zoveel mensen gaan op de foto. Iedere dag opnieuw maken mensen foto’s van zichzelf, kijk maar naar facebook. Voor mij is op de foto gaan een big issue. In dit blog twee portretten en mijn gedachten erover.

Afgelopen zaterdag vierde een goede vriendin het openingsfeestje van haar nieuwe fotostudio. Uiteraard vieren fotografen feestjes met foto’s. Dus behalve gewoon een gezellig feestje was er ook mogelijkheid tot het laten maken van een portret zonder dat je er een hele shoot voor hoefde te boeken.

Ik heb nogal een haat-liefde verhouding met fotografie. Ik heb een hele uitgesproken voorkeur voor welke zijde van die gevoelige plaat ik sta, of het nu analoog is of digitaal maakt niet uit. Ik sta aan de achterkant! Ik houd niet van gefotografeerd worden. Ik snap ook echt niet hoe iemand nou oprecht blij kan zijn met een foto van zichzelf. Echt, die gedachte veroorzaakt bij mij kortsluiting. Oude foto’s van mezelf kijk ik ook niet graag terug. Of het nou geposeerde schoolfoto’s zijn of kiekjes of vakantiefoto’s. Ik houd er niet van, ook al heeft de fotograaf zijn best gedaan met het maken van flauwe fotografengrapjes om een spontane lach uit te lokken. Ik zie mijn eigen beeltenis liever niet vereeuwigd. Dat ik het toch doe of toesta is uit andere overwegingen, om toch een aandenken te hebben voor later bijvoorbeeld. Ik ben dan wel niet tevreden met mijn lichaam maar life goes on en daar hoort ook zo af en toe een foto bij.

Al ruim twee jaar geleden moest ik op mijn werk poseren voor een promotie foto, net als al mijn collega’s overigens. Op de foto met je favoriete product. Die foto’s worden nu gebruikt voor de marketing. Nu ik die foto terug zie, zie ik alles waarom ik mijn transitie ben ingestapt. Op die foto zie ik weliswaar de persoon die ik destijds ook zag als ik in de spiegel keek, maar ik zie niet mijzelf. Ik zie alleen maar het omhulsel waarin ik toen leefde.

Promofoto op het werk.

Dat was tot voor kort, onderwijl ben ik al heel wat verder. Ik zit beter in mijn vel, letterlijk. Dat heeft in mijn denken over foto’s een flinke ommekeer teweeg gebracht. Ik heb hier een paar maanden terug al eens een foto’tje van mijzelf laten zien, met daarbij de boodschap dat het voor het eerst was dat ik mijzelf niet vreselijk op een foto vond staan. Dat was een kiekje, gemaakt met mijn mobiele telefoon terwijl ik in de trein zat, even snel tussendoor gemaakt. Eigenlijk was het een beetje prutsen en spelen tegen de verveling waarvan het resultaat me wel aanstond.

De mogelijkheid die ik kreeg voor een goed en netjes geposeerd portret van mijzelf, van wie ik écht ben. Afgebeeld op een manier waarop ik mij goed voel. Heb ik niet gelijk aangegrepen. Sterker nog, ik heb de dag van te voren pas ’s avonds laat besloten om naar dat openingsfeestje te gaan. Wat resulteerde in het tegen middernacht nog even bijwerken van mijn wenkbrauwen. – Als ze niet gelijk zijn: ik schuif de verantwoording af op vermoeidheid, het was voor mij middenin een werkweek. 😉 – Ik heb tot het laatste moment getwijfeld en deelde mijn onzekerheden. Dat ik fotografe in kwestie, en in dit geval vooral zij mij al jaren kent heeft heel erg geholpen. Ze weet wat er speelt in mijn leven en wist me gerust te stellen en me over te halen om te komen.

Stiekem wilde ik eigenlijk erg graag en ik had ook bij de eerste aankondiging gelijk al een idee van wat ik wilde. Een foto van mijzelf, als mijzelf. Eentje die ik aan mijn ouders zou kunnen geven. Die bij hen op het dressoir zou kunnen. Niet ter vervanging van de oude schoolfoto van mij die er al jaren staat, maar ter aanvulling. Ik wist ook gelijk welke outfit ik ervoor aan wilde. Maar mijn onzekerheden namen de dagen na de uitnodiging weer eens fijn de overhand. Dus die geruststelling die ik kreeg was niet alleen welkom, maar ook heel hard nodig. Toen ik eindelijk op het laatste moment die knop had omgezet begon de voorpret. Ik kon niet wachten tot mijn werkdag om zou zijn en dat ik naar huis kon om mezelf op te frissen, spullen te pakken en richting de studio te vertrekken. Ik had er zin in en was nerveus, niet nerveus op manier zoals ik vroeger voor de schoolfotograaf was, ik was écht nerveus. Ik vond het eng en spannend en leuk tegelijk. Het was de eerste keer dat ik er naar uitkeek om op de foto te gaan.

Het schieten van het portret was eigenlijk vrij vlug gedaan. Met een nieuw record voor het ‘mij-op-de-foto-zetten-met-ópen-ogen’ volgens mij heb ik op niet een van de foto’s mijn ogen dicht gehad. Dat is nog wel eens anders geweest. Uiteindelijk één foto gekozen die ik kant en klaar zou gaan onvtangen en toen kon ik verder met het sociale deel van het feestje. Met mijzelf in een behoorlijke roes:  Ik had geposeerd voor een foto en ik vond het leuk! Ik was tevreden met de preview die ik op de camera mocht bekijken. Het hele gebeuren heeft ook mijn innerlijke narcist in mij doen ontwaken. Het is zoals ik veel mensen hoor over tatoeages, als je eenmaal eraan begint wil je er meer! Het resultaat:

Foto gemaakt door Michella Kuijkhoven – Chell’s View Fotografie.

Eindelijk snap ik dat mensen op de foto willen en daar graag naar terug kijken. Ik ben nu één van hen geworden. Op deze foto zie ik mijzelf, niet alleen maar het omhulsel waarin ik leef. Ik verafschuw mijn eigen beeltenis niet meer en dat is voor mij een hele nieuwe gewaarwording. Als je nog nooit tevreden bent geweest met een afbeelding van jezelf en dan bedoel ik niet ‘er gewoon niet leuk opstaan.’ Dan bedoel ik jezelf totaal niet kunnen herkennen in de persoon op de foto, soms walgen van je eigen lichaam. Ik kan wat dat betreft mijzelf goed inleven in wat een anorexiapatiënte voelt als ze in de spiegel kijkt: je ziet niet jezelf, je ziet niet de persoon die je bent. Lichaamsdysforie doet rare, heftige, dingen met je gedachten. Voor mij is dat gelukkig aan het veranderen.

Mijn lichaam is niet langer mijn gevangenis meer…