Zelfreflectie en geloof

Deze week heb ik veel tijd kunnen besteden aan zelfreflectie. Het liep samen met het afvlakken van de opgaande lijn die ik, en vooral mijn grondstemming, volgde. Niet raar overigens, uitkomen op een neutraal en een net iets positief niveau was ook mijn streven en dat heb ik nu ook in zicht. Het uitbannen van de androcur, vier weken geleden heeft een groter verschil gemaakt dan dat ik verwachtte. Op het moment dat ik besefte dat die medicatie wel eens een katalysator kon zijn en ermee stopte had ik niet durven hopen op zo’n enorm verschil.

Na een wandeling die wat langer en intensiever bleek dan gepland, moest ik ineens denken aan de riviergeest in de film Spirited Away. Deze kwam het badhuis binnen en werd aangezien voor een stinkgod. Na een uitgebreid bad en met behulp van Chihiro bleek die stinkgod de beschermgeest van een zwaar vervuilde rivier te zijn. Nu de ‘angel’ (een fiets) er eindelijk uit was kon de riviergeest weer zichzelf zijn. Ik voel me ook zo, mijn angel is er nu uit en ik kan opnieuw en vooral schoon herbeginnen. Maar mijn onderliggende problemen zijn niet verdwenen, ik moet nog steeds waken dat de rivier niet opnieuw vervuild raakt en het resterende vuil er nog uit opvissen.

Ik dacht aanvankelijk dat ik een goed half jaar geleden opnieuw ben begonnen met androcur. Maar beter rekenen brengt mij terug naar de periode rond kerst vorig jaar. Ik had last van een vette huid en veel acneklachten, daar wilde ik vanaf voor de kerst. De andere voordelen, die voortkomen uit de progestagene werking zag ik ook wel zitten. Ik heb helaas niet genoeg acht geslagen op de nadelen. Omdat ik in het verleden daar ogenschijnlijk niet zoveel last van had. In elk geval betekent dat tijdens het vroege voorjaar, mijn donkerste periode ik ook al ruime tijd aan dat spul zat.

Op dat moment heb ik alles gegooid op het overschrijden van mijn grenzen, vooral op vlak van energie, en niet goed genoeg voor mezelf zorgen. Dat dat alleen de oorzaak was. Ik herinner me nog heugelijk het moment dat ik mijn therapeut vroeg om een interventie (ik overwoog zelfs antidepressiva) en zij me vroeg hoeveel dingen ik had gedaan die waarde aan mijn leven toevoegden. In gedachten rolde er toen een tumbleweed door mijn hoofd.

Er volgde een interventie, maar niet degene die ik voor ogen had; het werd een andere therapievorm: Acceptance & Commitment Therapie. Daarmee heb ik een hoop dingen geleerd om beter om te gaan met de somberheid. Dat hielp, maar achteraf gezien bleek ik ijverig de vervuiling uit de rivier te scheppen terwijl er een stuk stroomopwaarts de rommel er nog net zo hard in werd gegooid. Ik heb nu het gevoel de vervuiler aangepakt te hebben en dat ik op mijn gemak de overgebleven rotzooi definitief uit de rivier kan vissen.

De komende twee maanden gaan een dan ook een uitdaging zijn. Het wordt een duurtest waarin ik kan gaan zien of ik mijn stemming stabiel en de rivier ook echt schoon kan houden. Vorig jaar is deze periode funest geweest en raakte ik rock bottom in het vroege voorjaar. Ik heb nu een beter inzicht in mijn grenzen en ben mezelf veel bewuster van de signalen die aangeven dat het de verkeerde kant op gaat. Ondertussen ben ik waakzaam, ik wil het graag zelf doen, maar ik sta open voor het besef dat ik op een gegeven moment het toch niet in mijn eentje kan en dat hulp van buitenaf kan bijdragen.

Om alles een tastbaar symbool te geven heb ik deze week mijn armband voorzien van een nieuwe charm: belief. Voor het geloof in mezelf dat ik de balans die ik nu heb bereikt vast kan houden. Voor het geloof in mijzelf dat ik sterker ben dan mijn duistere gedachten. Dat ik deze niet hoef plat te walsen, maar op een goede en gezonde manier kan toelaten in mijn leven zonder deze de overhand laten nemen. Dat is een van de belangrijkste dingen die ik leerde van ACT pijn en verdriet moet je soms gewoon omarmen, het maakt deel uit van het leven.

Belief – Affection – Positivty

Als je net zo geeky bent als ik: het is een obsidiaan, ik ben nu lid van de Obsidian Order.

Daniëlle Denkt Daten

Ik dacht de afgelopen jaren, zo ongeveer sinds mijn laatste relatie stukliep een jaar of 4 geleden, dat iedere toekomstige poging tot daten direct gericht moest op langdurige relaties. Want eenzaamheid was mijn grootste angst en dat moest koste wat het kost voorkomen worden Nu is die angst er nog steeds, en staat deze nog steeds heel erg hoog boven aan mijn lijstje. Maar ik ben er anders over gaan denken. Daar hebben de afgelopen maanden aan therapie bij geholpen.

Die gedachte dat de eerste de beste date gelijk met de ware-materiaal zou moeten zijn werkt nogal fnuikend. Het verlamde me, daarom hield ik het maar af en durfde ik het niet te doen. Bang om een blauwtje te lopen, want wat als ik op date ga met iemand en die wil niet de rest van haar leven met mij samen leven.Casual dating zat niet in mijn vocabulaire, ook al zie ik het genoeg mensen om me heen doen, voor mijzelf was het out-of-the question. Het zelfs maar aanspreken van iemand moest gericht zijn op establishing a longterm relationship. Dus ik deed het maar niet.

Even tussendoor: mensen die mij persoonlijk kennen weten dat er iemand in mijn leven is die ik soms benoem als partner of relatie. Dat klopt zo ongeveer: wat er tussen ons is, is meer dan een vriendschap, maar het is geen romantische relatie. ‘It is complicated’ Al vinden we dat een heel stomme term om te gebruiken. 

Zelfreflectie
De afgelopen weken heb ik tijd uitgetrokken voor zelfreflectie en nadenken over de grote dingen in het leven. Zo zittend bovenin een rumoerige La Place en later op doodstille plekken op de Hoge veluwe kwamen er ook andere dingen boven. Mijn schetsblok bevat inmiddels een flink aantal pagina’s met mijn gedachten over levensdoelen, spiritualiteit, seksualiteit en relaties. Schrijven is nog altijd de beste manier om mijn gedachten te ordenen.

Uit die dagen van zelfreflectie kwam al eerder duidelijkheid over mijn onzekerheden omtrent seksualiteit en intimiteit. Dat ik die onzekerheid niet meer dat enorme obstakel vindt scheelde al één enorme barrière die me in de weg stond als het ging om dating. De gedachte, of eigenlijk angst, van: “Ja maar, wat als een date zo fijn verloopt dat het verder gaat dan zoenen?” Yups, je leest het goed in mijn hoofd kon een date té goed gaan en had ik daarom liever geen date. Scheelde de wat als scenario’s in mijn hoofd.

Maar het alleen maar kunnen daten met als doel een vaste relatie zat nog stevig in mijn hoofd verankerd. Na mijn laatste wandeldag in de natuur heb ik ook daarin dingen los kunnen laten. Voornamelijk door het opschrijven wat ik nu zo enorm mis in het niet hebben van een relatie, en het bedenken welke waarde ik daarin zoek. Zo naar dat lijstje kijkend besefte ik dat voor lang niet alles gelijk the one and only tegenover me hoefde te hebben om gewoon eens op date te gaan. 

Met een casual date kan je ook gewoon een leuke avond hebben, misschien zelfs een paar avonden en misschien zelfs meer dan alleen een avond. Als het dan toch niet lekker loopt dan is dat niet erg. Een boek dat me interessant lijkt maar waar ik toch niet doorheen kom leg ik ook naar een paar hoofdstukken weg. Het hoeft niet gelijk een commitment tot het einde te zijn. Met daten net zo: soms is die klik er niet en dat is prima en soms is die klik er maar tijdelijk en dat is ook goed.

Daniëlle Doet Daten
Nou, dat is wel heel hard van stapel lopen. Ik verwacht niet in korte tijd een hele rits aan dates te hebben. Maar ik stel mezelf er wel voor open. Voor het hebben van casual dates, voor het lopen van blauwtjes, voor een andere benadering van het hele date en relatie vraagstuk. In mijn hoofd beginnen de mogelijkheden langzaam een beetje uit te kristalliseren. En het enige wat ik ervoor hoefde te doen was mijn allergrootste angst onder ogen zien en niet meer mijn pootjes ernaar laten hangen.