Dr Lacelove, or: how I learned to stop worrying and love my breasts

Het is iets dat ik veel eerder had moeten doen. Ik heb het ook al veel eerder gezegd dat ik het zou doen, hier een half jaar terug al. Maar uitstelgedrag dat zich gesterkt voelt door onzekerheid is een taaie cirkel om te doorbreken. Het heeft van maart tot oktober geduurd voor ik eindelijk eens de stap zette om ook daadwerkelijk eens iets te bestellen bij de Hunkemöller. Degenen die me hebben zien lopen met dat roze-witte tasje hadden waarschijnlijk niet door wat voor een mijlpaal de inhoud daarvan was. Dat begint bij mij net ook een beetje in te dalen.

Ik weet dat er winkels zijn die specialiseren in kleine cupmaten. Normaal hoef ik het bij de reguliere lingeriezaken of zelfs maar de Hema het niet te proberen met een cupmaat die ergens halverwege de Tannerstadia scoort. En hoe blij ik ook ben dat er iets bestaat als ‘De Kleine BH-shop’ daar iets bestellen heeft een bepaalde lading. In mijn hoofd is het een stigma: ik ben speciaal en niet gewoon een doorsnee vrouw die bij de doorsnee winkels kan shoppen voor mijn unmentionables. Dat ik nu bij ’s lands grootste lingerieketen terecht kon is enorm validerend voor mijn zelfbeeld.

Het is alsof Dr. Lacelove een recept uitschreef en ik bij de apotheek mijn medicijn ging halen. Zo’n kanten niemendalletje geeft een enorme boost in mijn eigenwaarde. Ook al paste ik mijn nieuwe aankoop pas avonds laat thuis, vermoeid na een buitengewoon lange dag, het hielp direct, een moment van verlichting. Ik keek in de spiegel en voelde me goed. Ik maak me sinds dat moment minder zorgen om mijn cupmaat en houd een stuk meer van mijn lichaam en alle imperfecties die er een onderdeel van zijn.

Voorlopig zal ik nog geen afscheid nemen van mijn standaard Handfulls –Ja, zo heten ze echt!de van een hoeveelheid schuimrubber voorziene sportbh’s die mijn dagelijkse leven vorm geven. Maar ik heb nu wel een alternatief daarvoor, een bh die het gebrek aan extra volume ruimschoots goed maakt in sexyness. Het is een opstap die ook mijn zelfvertrouwen een flinke boost geeft. Ik voel me nu zeker genoeg om gewoon te gaan shoppen in een lingeriezaak, niet meer het gevoel hebbend dat ik met een paar schuimrubber neptieten in een bh gepropt binnen stap. Mijn huidige receptje heb ik vervuld via de online apotheek shop van de Hunkemöller. Ik voel me zekerder en, eh… Ik had het woord ‘valide’ al een keer gebruikt dit blog hè? Nou dat dus.

Ik heb de mogelijkheid van een borstvergroting ook nog steeds niet uitgesloten, de kans dat ik het doe is in elk geval een heel stuk kleiner, zelfs al zou een chirurgische ingreep vergoed gaan worden en geld niet het bezwaar vormen. Eigenlijk zou ik mijn lingeriebonnetjes moeten declareren bij mijn ziektekostenverzekeraar. Wat meters kant, een handvol fournituren en een vaardige lingerieontwerper is al wat ik nodig lijk te hebben. Heel wat goedkoper dan een chirurgische ingreep, met uiteindelijk eenzelfde resultaat. Zou de inzendtermijn voor hun ‘Beste zorgidee van Nederland’ voor dit jaar al gesloten zijn?

lacelove

Het medicijn van Dr. Lacelove

Dit artikel is onderdeel van een reeks blogs over mijn persoonlijke issues met mijn cupmaat en de verzekeringstechnische aspecten van borstvergrotingen. Lees hier de rest van de artikelen. 

Naakt voor de spiegel

Dit jaar zal ik de grootste beslissing nemen die ik tot nu toe in mijn leven heb gedaan en wat altijd een van de grootste dingen in mijn leven zal zijn. Het is al bijna 4 jaar geleden dat ik mij aanmeldde bij het Genderteam en ik ben nu al vier jaar naar dat moment toe aan het werken. Eén tip die ik kreeg, vooral in het kader van zelfacceptatie, heeft mij enorm geholpen. Op Nieuwjaarsdag ben ik naakt voor de spiegel gaan staan

Dat was best moeilijk, dat advies heb ik al maanden geleden gekregen, maar ik heb er al die tijd tegen aan gehikt. Te confronterend, te eng. In het kader van het nieuwe jaar en de doelen die ik mij voor dit jaar heb gesteld heb ik me ertoe gezet om het te doen. Het was een openbaring.  

Zo naakt voor de spiegel staan en dan gewoon zien dat het niet klopt. De reflectie is niet zoals deze hoort te zijn. Hoeveel meer ik mijn lichaam ben gaan accepteren, hoe meer dat ene deel misstaat. Ineens was het me duidelijk, al het zorgvuldig afwegen wat ik tot nu toe heb gedaan lijkt haast tevergeefs. Die blik in de spiegel deed de balans keihard doorslaan. Na maandenlang denken, de voors en tegens op een rijtje zetten en twijfelen, was enkele seconden voor de spiegel staan eigenlijk genoeg.

Het gevoel heel duidelijk en heel anders dan wanneer ik kijk naar andere delen van mijn lijf waar ik niet blij mee ben. Ik vind mijn borsten te klein, het beetje haar onder mijn navel zit me in de weg en mijn voeten vind ik te groot. Met die dingen kan ik leven, daar is makkelijk wat aan te doen of simpelweg te camoufleren. Voor mijzelf kan ik die dingen (leren) accepteren. Maar als ik dan in de spiegel de reflectie zie van wat er op kruishoogte zit dan zie ik iets waar ik niet zomaar mee kan leven. Waarvoor camouflage of slim gekozen kleding niet genoeg is. De onvrede met mijn geslachtsdelen voelt heel anders dan de onvrede over mijn voeten, of dat plukje haar onder mijn navel.

Dirk Jan Spiegel

Dirkjan – Mark Retera

Ik betwijfel of er nog argumenten zijn die zwaar genoeg wegen om van gedachten te kunnen veranderen. Ik houd van spur-of-the-moment dingen, maar dit is één ding waar ik niet overhaast een besluit wil nemen. Aan het einde van de week zit ik weer in het ziekenhuis voor een controle bij de endocrinoloog en een gesprek bij mijn psychologe. Kan ik mijn gedachten weer eens wisselen met een professional die er veel objectiever tegenaan kijkt. De kans dat ik die dag een definitieve go ga geven voor de operatie en moet gaan vragen naar de planning en de actuele lengte van de wachtlijst is dan ook heel erg aanwezig.

Dat alles na minder dan een minuut voor de spiegel.