Plenaire behandeling Transgenderwet

Dinsdag avond 2 april is de transgenderwet in een plenaire zitting van de tweede kamer behandeld. Het debat heeft mij positief gestemd.

De belangrijkste punten die ik heb opgepikt op een rijtje.

  • De liberale fracties (PvdA, D66, VVD, GroenLinks en CDA) stemmen in hoofdlijnen in met het huidige wetsvoorstel, maar willen wel een garantie dat er geen nieuwe wachtlijsten ontstaan of de wachtlijsten bij de genderteams langer worden. Zij zien de groep deskundigen het liefst nú al groter dan alleen de twee genderteams.
  • De staatssecretaris ziet niet in dat dit zal gebeuren. Hij  gaat ervan uit dat de in de meeste gevallen één gesprek voldoende is om de deskundigenverklaring af te geven.
  • Naar mening van de staatssecretaris moet de deskundigen een arts of psycholoog zijn omdat bij het vaststellen van de duurzaamheid van de wens andere psychische afwijkingen, bijvoorbeeld schizofrenie, uitgesloten moet worden.
  • Ondanks dat de deskundigen altijd medici zijn, zullen de gesprekken niet worden betaald uit de ziektenkostenverzekering. De transgender dient de € 150,- die is genoemd zelf te bekostigen.
  • Transgenders die al onder behandeling zijn bij de genderteams mogen by default een deskundigenverklaring krijgen, zonder extra gesprekken.
  • De SGP houdt vast aan de bijbel en een onfeilbare schepper en is uiteraard tégen het wetsvoorstel. Belangrijkste argument is ouderschap en identiteitsontwikkeling van kinderen van transouders.
  • De staatssecretaris is van mening dat transouders prima in staat zullen zijn om hun kinderen uit te leggen hoe de vork in de steel zit en veegt dat argument van tafel.
  • De PVV wenst dat het systeem blijft zoals het is: de gang naar de rechter moet blijven, samen met de verplichte sterilisatie. Tevens wenst de PVV een duidelijke definitie van ‘man’ en ‘vrouw’ zodat de staat in onderbroeken kan kijken om te bepalen bij welk groepje iemand hoort.
  • De staatssecretaris weerlegt deze wens om fysieke definities. Hij spreekt over menselijkheid en met de tijdsgeest en veranderende medische inzichten meegaan.
  • Zowel de PVV als de SGP halen de moederschapsclausule aan (transmannen die een kind baren worden als moeder op de geboorteakte van het kind geregistreerd) en vinden het onwenselijk dat een man een kind zou kunnen baren.
  • De staatssecretaris benadrukt wederom dat transouders, net zoals lesbische of homo ouders, prima kunnen uitleggen aan kinderen wat er aan de hand is.
  • De PVV wenst dat het maar één keer in je leven mogelijk mag zijn om van geslacht te wisselen en gaat uit dat de wet gebruikt gaat worden voor identiteitsfraude.
  • De staatssecretaris ziet mensen die vaker wisselen als een uitzondering en vind dat geen bezwaar, mits er steeds een deskundigenverklaring wordt overlegt. Die deskundigenverklaring blokkeert ook de mogelijkheden tot identiteitsfraude.
  • De liberale partijen (behalve de VVD) dringen aan op een snelle evaluatie van het wetsvoorstel: na 3 jaar in plaats van pas na vijf jaar. In de evaluatie moet worden meegenomen: afschaffen van de deskundigenverklaring of uitbreiding van de groep deskundigen, verlaging van de leeftijdsgrens naar 12 jaar en het toevoegen van een derde neutrale geslachtscategorie of geslacht in het geheel niet meer vermelden.

De Tweede Kamer stemt volgende week, dinsdag 9 april, over het wetsvoorstel en de amendementen.

Update 9 april:  De Tweede Kamer heeft voor de wet gestemd! Ook het amendement voor onderzoek naar het laten vallen van geslachtsregistratie is aangenomen, de andere amendementen zijn verworpen. Op 23 april is de procedurevergadering door de Eerste Kamer.

Dat de SGP tegen zou zijn had ik niet anders verwacht. De reden waarom die partij tegen is is duidelijk: de bijbel. Maar het is een geloofsovertuiging, die mag je hebben in dit land en hoewel ik er een mening over heb dien ik die overtuiging te respecteren.  Als je vrijwillig kiest om jezelf aan bepaalde leefregels te houden staat dat je geheel vrij, die leefregels moet je echter niet opleggen aan anderen die daar geen behoefte aan hebben.

Van de PVV had ik het min of meer wel verwacht dat ze tegen zouden zijn. Ook al hebben ze het Roze Stembusakkoord (waar snelle aanname van de transgenderwet in staat) ondertekend, met dit punt is de partij het toch niet eens. Op deze draaikonterij en onbetrouwbaarheid is de PVV fijntjes gewezen door de andere fracties én de staatssecretaris. De argumenten die de partij aandroeg waren doordrongen van onmetelijke domheid en totaal niet weten waar het over ging. Hun gedrag in het debat deed het vooroordeel dat de PVV een xenofobe onderbuikredenatiepartij is bevestigen.

Als ik dan zulke reacties lees onder een nieuwsbericht over het wetsvoorstel, dan wordt ik daar een beetje verdrietig van. Het zijn dezelfde xenofobe argumenten waar ik vaker mee te maken heb in discussies, exact de argumenten die de PVV durfde te noemen in het parlement. Even een paar ‘hoogtepuntjes’:

Reacties

Dag voor depthologisatie van Genderdysforie

Vandaag is het de Internationale actiedag voor trans depathologisatie.  Simpel gezegd wordt er actie gevoerd om genderdysforie niet meer te zien als een ziekte maar als een gewone variatie die nu eenmaal bestaat binnen de mensheid.

Zie ook: www.stp2012.info

Ik werd getipt door een vriendin over een Iers blog over de de Ierse wettelijke situatie: Recognition Not Pathologisation- how bad could it be?. Als je denkt dat we in Nederland nog ouderwetsch zijn en achter de feiten aan lopen, in Ierland is het nog erger. Even samengevat: om juridisch je geslacht te veranderen moet je in Nederland nog steeds een medische behandeling ondergaan inclusief een gedwongen  sterilisatie. Van dat alles maak je een dossier, dat stuur je naar een advocaat en die gaat ermee naar de rechter. De rechter doet vervolgens inhoudelijk uitspraak of er wel of niet een aantekening in het geboorteregister gemaakt kan worden. In Ierland moet je ook nog eens scheiden indien je getrouwd bent en verschijnen voor een panel wat gaat beoordelen of jij wel bent wie je bent. In de Ierse blogtekst schrijft Aoife O’Riordan over de situatie in Argentinië, daar is het allemaal een stuk eenvoudiger: geen artsen, geen commissie, geen rechter en vooral geen Godwin. Je vult een formulier in, haalt een stempeltje bij de daartoe bevoegde ambtenaar en hebt, als je daar zelf behoefte aan hebt, toegang tot medische bijstand. Daar gaat het om: die keuze.

Maar er is ligt toch een wetswijziging bij de Tweede Kamer, dat alles beter maakt?

Jawel, maar dat wetsvoorstel is zover ik weet nog niet behandeld of aangenomen. Dan moet er de Eerste Kamer ook nog overheen plassen. Ik weet dat de PvdA het wetsvoorstel steunt en ook het roze stembusakkoord heeft getekend terwijl de VVD, hoewel ze niet mee zijn gegaan in dat stembusakkoord wel voorstander is van de nieuwe wet. Ook de andere niet-christelijke partijen zijn voorstander.(Om je geheugen op te frissen: volgens de nieuwe wet vervalt de gang naar de rechter en  de sterilisatie-eis, maar je moet nog steeds een brief van een aangewezen persoon hebben die bepaald of jij wel bent wie je je voelt.) In de Tweede Kamer moet er dus een meerderheid zijn die voor de wet gaat stemmen als deze behandeld gaat worden.

Ook al zijn we nog niet zover, ik heb wel goede hoop op verbetering.  In andere Europese landen is de sterilisatie-eis al geschrapt en in de VS is er ook nog wat gaande. De Amerikaanse Psychologievereniging (American Psychological Association) brengt in maart 2013 de vijfde versie van de Diagnsostic and Statistical Manual of Mental Disorders uit. Dat boekwerk, dat meestal gewoon DSM wordt genoemd, is behalve in de VS ook in Nederland de richtlijn voor het stellen van psychische diagnoses. In de nieuwe versie is er voor mijn diagnose een kleine wijziging van de definitie voorgesteld; in de voorgaande versies spreekt men over een identiteitsstoornis in de DSM-V wordt dat geherdefinieerd als dysforie. De nadruk verschuift van het psychische naar het lichamelijke aspect. Kort gezegd: vanaf Maart 2013 (dan komt de DSM-V uit) ben ik niet meer geestesziek, maar heb ik een lichamelijke afwijking. Daarnaast bied de nieuwe tekst in de DSM ook ruimte voor definiëren van genders die buiten de traditionele strakke man-vrouw binair liggen.

Als de wetswijziging zoals deze er nu is wordt aangenomen dan is dat een enorme stap vooruit. Voor mij persoonlijk wordt het een en ander een stuk makkelijker en vooral goedkoper. De kosten voor mijn juridische naam- en geslachtswijziging zullen flink lager uit gaan pakken als ik niet via een advocaat en rechter hoef. Formuliertje -> leges -> stempeltje ->vers paspoort, Zo eenvoudig kan het  dan zijn. Maar dan zijn we nog steeds bij lange na niet zo ver als Argentinië. Genderdysforie is dan nog steeds een ziekte en je moet officieel ziek verklaard worden om je geslacht op je paspoort te kunnen wijzigen. Om vage redenen zal er altijd een poortwachter blijven. Ik heb argumenten gehoord dat men bang is voor identiteitsfraude en crimineel misbruik van de mogelijkheden om ‘zomaar’ van geslacht te veranderen. Nu kan ik me niet voorstellen dat je wanneer je als crimineel voor de autoriteiten wil verdwijnen zo’n gigantisch bureaucratisch en vooral traceerbaar papierspoor wil achterlaten.

In het Ierse blog wordt vraagt schrijfster Aoife zich af wat er überhaupt een probleem zal zijn als iemand iedere week van geslacht veranderd. Papierwerk gaat gepaard met leges, leges zijn inkomsten voor de overheid en inkomsten voor de overheid zijn goed voor de economie is haar beredenering. Geen speld tussen te krijgen als je het mij vraagt. Zelf kan ik ook geen rationele redenen bedenken waarom juridische geslachtswijzigingen zo moeilijk moeten blijven. Ik kan wel wat irrationele xenofobe argumenten bedenken en die zijn in onze politiek helaas nog steeds geldig debatmateriaal.

Om dezelfde vraag te stellen als Aoife O’Riordan: Wat is het probleem als genderdysforie gewoon als een natuurlijke variatie wordt erkend? Waarom is de optie tot medische behandeling geen vrije keuze maar toch nog altijd een verplichting  als je je eigen gender erkend wil hebben? Want ik kan je op een briefje geven dat de lijst met erkende personen die de verklaring mogen gaan afleggen de psychologen van de genderteams zijn. Dat de sterilisatie-eis wordt geschrapt en de lichamelijke integriteit is een goed begin. Maar niet meer dan logisch als je bedenkt dat het één van de Universele Rechten van de Mens betreft. Eigenlijk is het gewoon voldoen aan internationale verdragen en niet een stap erop vooruit lopen. De nieuwe wet is een verbetering maar geen niet dé oplossing het is niet dé erkenning die transgenders eigenlijk wensen.

 

zal eindelijk worden geëerbiedigd maar er wordt nog altijd een forse drempel opgeworpen.

Stand houden op de werkvloer

Ik heb het gevoel dat veel Transgenders hun baan kwijtraken of niet aan aan een nieuwe baan komen. Niet zozeer vanwege de crisis maar vooral vanwege hun genderdysforie. Dat ze niet (meer) geaccepteerd worden door collega’s bijvoorbeeld. Of door een werkgever die bang is klandizie te verliezen. Voor mij is het ook wel een issue geweest voor mijn coming out, ook al ken ik onder mijn collega’s een flink aantal homoseksuelen. Dus wat acceptatie zou het wel goed moeten zitten.

Maar seksuele voorkeur heeft niet een direct gevolg op je voorkomen op de werkvloer. Als het alleen mijn seksuele voorkeur zou zijn, dan had ik echt geen coming out op de werkvloer gedaan. Zoiets zou vanzelf wel eens bekend worden in normale conversaties, daar zou ik me echt niet druk om maken. Als je van geslacht veranderd en daarmee de manier waarop je jezelf presenteert en manifesteert, dat wordt wel opgemerkt. Dan moet je wel gaan uitleggen wat er gaande is. Gelukkig viel die uitleg in goede aarde.

Strikt genomen ben ik totaal overgekwalificeerd voor mijn baan. Ik heb een HBO opleiding in economische richting afgerond. Ik mag zelfs een titel voeren, eentje van vijf letters en een punt. Dat doe ik niet, ik ben niet zo van de titulatuur.  De baan die ik heb is eenvoudige: in de basis ben ik verkoopster en ik heb er wat taken zo omheen verzameld. Ik heb een flinke dosis vak- en productkennis, beetje technisch inzicht en een goed geheugen voor droge feitjes. Dat samen draagt mijn werk. Die extra taken heb ik verworven voor wat extra uitdaging. Maar ook heel erg om mijzelf te kunnen bewijzen.

Ik werk nu al vijf jaar voor dezelfde werkgever, in verschillende functies, afdelingen en locaties. Dat in een bedrijf waar ik eigenlijk ooit ben gaan werken omdat ik gewoon vlug een baantje nodig had na mijn studie. Ik heb het er gewoon naar mijn zin. Ook al zijn er wat strubbelingen geweest in het verleden, nu het hoge woord eruit is en ik mijzelf kan zijn voel ik me echt op mijn plek.

Toch heb ik heel erg het gevoel dat ik mijzelf extra moet bewijzen. Dat ik niet onderdoe voor wie ik ooit was of voor een willekeurige cis-collega. De verhalen van depressie en werkeloos worden die ik van andere transen hoorde hebben mij altijd gedreven om daar vol tegen in te gaan. Helemaal toen ik in de bijsluiter las dat ik onder invloed van de Androcur minder initiatiefrijk zou worden. Ik probeer daarin heel erg mijn oude niveau te handhaven en er nog een schepje boven op te doen. Dat lukt volgens mij redelijk.

Ik wil laten zien dat hoewel een transitie als de mijne een moeilijk en energieslurpend proces is, ik wel mijzelf staande kan houden in de maatschappij. Het heeft me niet weerhouden om een huis te kopen, al keken de notaris en hypotheekadviseur me wel een beetje raar aan toen hij mijn paspoort foto van zeker vier jaar oud zag. Ik ga, zo goed en kwaad als het kan, gewoon verder met mijn leven alsof er niets aan de hand is. Dat is soms moeilijk en dat vergt op momenten best wel eens mooi weer spelen, gelukkig een vaardigheid die ik aardig onder de knie heb gekregen door de jaren heen. Zoals een Brits natuurkundige het ooit schreef: “I’ll face it with a grin. I have to find the will to carry on.”