Je hoeft het niet alleen te doen

Al ruim jaar ben ik bezig met mijn transitie. April vorig jaar begon ik met medicatie en mijn Real Life Exeperience startte in augustus, die loopt inmiddels ook al bijna ten einde. Al die tijd heb ik steun en bijstand gekregen van vrienden en famillie, maar verdere psychische bijstand heb ik niet gehad. Wat dat betreft heb ik het al die tijd alleen gedaan. Als je dan afvraagt wat ik iedere drie maanden bij de psycholoog van het Genderteam doe, dat is vooral evaluatie van de Real Life Experience. Echte begeleiding geven ze daar bewust niet. Die keus is gemaakt omdat ze het team psychologen zoveel mogelijk transgenders willen laten helpen. Als dan veel van die gesprekstijd op gaat aan intensieve begeleiding dan zullen de lange wachtlijsten alleen maar langer worden.

De afgelopen tijd heb ik last gehad van vermoeidheid, lusteloosheid en een sombere stemming. In zodanige mate dat het mijn dagelijkse leven behoorlijk begon te beïnvloeden. Toen ik een maand geleden bij de endocrinoloog zat heb ik daarom ook aangedrongen op dat uitgebreide bloedonderzoek, waar verder geen bijzonderheden zijn geconstateerd. Geen wonderpilletje helaas. Ik keek daarom behoorlijk uit naar het voortgangsgesprek bij de psycholoog dat voor vandaag in mijn agenda geschreven staat.

Eigenlijk stond er een ander onderwerp voor het gesprek van vandaag op het programma (daarover zometeen meer), maar dit onderwerp was nu belangrijker. Ook de psycholoog bij het Genderteam wist geen wondermiddel. We hebben het gehad over dingen die aan de somberheid bijdragen zoals de eenzaamheid waar ik mee kamp. Maar de conclusie was toch eigenlijk simpel: het is gewoon te veel om in je eentje te behappen. Het advies van mijn psychologe was dan ook niet anders wat vrienden me ook al hadden ingefluisterd: je hoeft het niet alleen te doen.

Die transitie die ik nu doormaak, het is een van de heftigste en ingrijpende dingen die je met je leven kan doen. Genderexpressie is één van de meest basale dingen die je als mens definiëren, en maatschappelijk is het een van de belangrijkste. Het komt nog voor huidskleur of religie bijvoorbeeld. Als ik het zo bekijk, vind ik het bizar dat ik het zover heb gered zonder totale mental breakdown. Tot nu heb ik het zoeken naar een lokale psycholoog altijd afgehouden, vooral omdat ik geen zin had in nóg een behandelaar erbij. Het kost me al zoveel tijd om ze allemaal af te gaan. Maar het is nu gewoon nodig. Ik heb een adres van een lokale psychologe gekregen, die bekend is bij het Genderteam. Ik hoop dat zij ruimte heeft, anders zou een willekeurige psycholoog ook kunnen. Het gaat niet zozeer om de genderdysforie-gerelateerde zaken zelf, meer om de dingen die eromheen hangen.

Dan het onderwerp dat eigenlijk op de agenda stond om te bespreken: mijn Real Life Experience (RLE) loopt over een maand en drie dagen ten einde. Het was de bedoeling om vandaag te praten over het hoe nu verder, dat is slechts kort aan bod gekomen. Wat ik in elk geval weet: mijn RLE krijgt de official stamp of approval. Of tenminste, mijn psychologe geeft in het team overleg een positief advies om verder te kunnen gaan met operatieve ingrepen. We hebben wel even gesproken over wat opties, maar dat zal in een volgend gesprek uitgebreider aan bod komen. De belangrijkste boodschap: ik hoef me niet te laten opjagen. Als ik een operatie nog even wil uitstellen omdat ik me er nog niet klaar voor voel dan is dat geen probleem.

In elk geval was ik vandaag toe aan comfort food: macarons! Die behalve als troost ook een beetje ter viering zijn.

wpid-1373023443849.jpg

Duracell of toch merk X

duracell

Ken je ze nog, de trommelkonijntjes? Stuk voor stuk houden ze ermee op, behalve het konijntje met een Duracell batterij. Dat konijntje gaat maar door en door en door. Ik zou graag willen dat ik zo’n Duracell konijntje was en onverstoord door kon trommelen, maar helaas. Ik moet het doen met merk X.

Het lijkt een beetje in tegenspraak met wat ik een paar weken terug schreef. Dat was nogal een jubelverhaal hoe goed ik me voelde na een wijziging van medicatie. Het is inderdaad een enorm verschil. Maar nog steeds voel ik me niet de oude. Ik ben nog steeds snel moe, sneller dan ik gewend ben. Ik moet ook nog steeds keuzes maken in de dingen die ik doe en die ik moet laten. Dat is niet van harte, maar ik weet dat een Verstandig™ gewoon nodig is om niet volledig in te storten en weekend compleet te kunnen afschrijven.

Vrijdag heb ik weer een gesprek met de psycholoog bij het Genderteam. Ik kijk daar wel naar uit. Mijn behoefte aan een goed gesprek en scherpe inzichten is groot. Vooral nu ik de uitslagen van dat acht buisjes tellende bloedonderzoek heb: “Geen bijzonderheden, alle waarden zijn normaal.” De ‘deze vitaminepill is jouw Duracellbatterij’-oplossing waar ik stiekem op hoopte is er dus niet. Ik zal mijn energie op andere manieren moeten vergaren, of wennen aan het vaker moeten kiezen waar ik mijn energie voor gebruik.

 

 

Duracell of toch merk X

duracell

Ken je ze nog, de trommelkonijntjes? Stuk voor stuk houden ze ermee op, behalve het konijntje met een Duracell batterij. Dat konijntje gaat maar door en door en door. Ik zou graag willen dat ik zo’n Duracell konijntje was en onverstoord door kon trommelen, maar helaas. Ik moet het doen met merk X.

Het lijkt een beetje in tegenspraak met wat ik een paar weken terug schreef. Dat was nogal een jubelverhaal hoe goed ik me voelde na een wijziging van medicatie. Het is inderdaad een enorm verschil. Maar nog steeds voel ik me niet de oude. Ik ben nog steeds snel moe, sneller dan ik gewend ben. Ik moet ook nog steeds keuzes maken in de dingen die ik doe en die ik moet laten. Dat is niet van harte, maar ik weet dat een Verstandig™ gewoon nodig is om niet volledig in te storten en weekend compleet te kunnen afschrijven.

Vrijdag heb ik weer een gesprek met de psycholoog bij het Genderteam. Ik kijk daar wel naar uit. Mijn behoefte aan een goed gesprek en scherpe inzichten is groot. Vooral nu ik de uitslagen van dat acht buisjes tellende bloedonderzoek heb: “Geen bijzonderheden, alle waarden zijn normaal.” De ‘deze vitaminepill is jouw Duracellbatterij’-oplossing waar ik stiekem op hoopte is er dus niet. Ik zal mijn energie op andere manieren moeten vergaren, of wennen aan het vaker moeten kiezen waar ik mijn energie voor gebruik.

 

 

Rode en Blauwe pillen

In The Matrix wordt Neo een keus geboden door Morpheus. Een keus tussen een blauwe en een rode pil. De blauwe is terug naar de illusie en droom van de matrix en verder leven in onwetendheid. Rood is die van de harde waarheid onder ogen zien maar ook te vechten voor de vrijheid. “You take the red pill – you stay in Wonderland and I show you how deep the rabbit-hole goes.” 

Red pill - Blue pill

Red pill – Blue pill (©Warner Brothers)

Ik heb de rode pil genomen en ben daar nog steeds blij mee. Maar soms heb ik gedachtes, dat ik de blauwe had moeten nemen. Vooral op momenten dat mijn energieniveau’s op een behoorlijk laag niveau zijn en ik een Verstandig™ moet doen. Een Verstandig™ betekent dat thuis op de met een boek op de bank en vroeg naar bed, wetende dat er elders iets leuks en sociaals is wat je mist. Het zal je misschien verbazen, een transitie vreet energie. Niet alleen vanwege de medicatie, daar heb ik vooral de eerste maanden last van gehad qua vermoeidheid. Het is vooral dat bij zo ongeveer alles wat ik doe bewust nadenk over mijn transitie en dat kost energie. Daarnaast heb ik de laatste tijd sterk het idee dat mijn lichaam energie aftapt en voor andere dingen aan het gebruiken is.

Ik heb het afgelopen jaar leren luisteren naar mijn lichaam, het dicteert zo af en toe dingen en laat vooral duidelijk merken als mijn batterij leeg raakt. Dat uit zich in vermoeidheid, emotionele buien en allerhande kwaaltjes. Het is als die onheilspellende waarschuwing die je telefoon geeft, terwijl je net op weg bent naar een afspraak. In het verleden negeerde ik dat wel eens en ging ik verder op mijn reserves, meer dan een beetje brakheid viel mij nooit ten deel. Tegenwoordig kan ik dat niet meer en moet ik gewoon keuzes maken. Soms zijn dat keuzes die me niet aanstaan en ik dingen moet laten die ik graag wil.

Als ik dan weer eens met een boek op de bank zit of een film kijk en dan nadien hoor hoe leuk en gezellig een feestje, verjaardag of bijeenkomst is geweest dan hakt de eenzaamheid er het hardste in. Dat zijn de momenten waarop ik mijzelf wel eens afvraag waarom ik niet gewoon die blauwe pil heb genomen. Dan komt al snel weer een tekstfragmentje naar boven dat ik een paar maanden terug al schreef als aanzet voor een blogje, het lurkt sindsdien in de duisternis van mijn concepten omdat ik niet goed wist wat ik ermee aanmoest.

Suïcidale gedachten

Nou ja gedachten over suicide dan, want suïcidale gedachten impliceert dat je gedachten zélf suïcidaal zijn. Alsof ze uit je oor springen. Wat ik nu ga vertellen gaat over zelfmoord en hoe ik daarover denk. Als je daar niet goed mee overweg kan of erg gevoelig voor bent, lees je beter niet verder. Om alvast wat verontrusting weg te nemen: ik heb géén suïcidale neigingen! Ik heb meer plezier dan ooit in het leven, daar wil ik nog wel een decennia of wat mee door ook.

Dit maalt al een paar weken door mijn hoofd. Het gesprek kwam op het in transitie gaan en de alternatieven. Zonder enig nadenken zei ik dat als ik terug zou moeten naar mijn vroegere leven zelfmoord een reële optie zou zijn. Dat kwam van binnen, heel erg diep. Toen ik het zei wist ik ook direct dat ik het meende. Die gedachte vind ik best eng en verontrustend.

De rode pil is het beste wat ik ooit gedaan heb. Ondanks dat het soms zwaar is, het veel moeite kost en een bron is van angsten en onzekerheid. De gevolgen van de blauwe pil hadden veel erger kunnen zijn. Na maanden doormalen in mijn hoofd vind ik het nog steeds vervelend dat zoiets extreems als zelfmoord zo dicht in de buurt van mijn leven zou kunnen komen. De blauwe pil had de slechtste keus ooit geweest had ik die genomen.

Toch neemt dat niet weg dat ik soms best zou willen ‘genezen’. Als ik díe optie had gekregen en het een zinnige optie was geweest had ik het wellicht gedaan. Je leven volledig op z’n kop zetten en een van de meest elementaire sociale en biologische kenmerken aan jezelf veranderen is niet niks. Er zijn risico’s aan verbonden: medische maar ook sociale: worden verstoten uit je familie, vriendenkring of zelfs het verlies van je baan zijn reële dreigingen.

Er is een psychiater die genderdysforie beschouwt als een ordinaire psychose en het ook als zodanig behandelt: met ruime hoeveelheden anti-psychotica. Daarmee feitelijk de persoonlijkheid onderdrukken. Gelukkig vind men in de psychologie en medische wetenschap  het in het algemeen not cool om iemands persoonlijkheid ingrijpend te wijzigen. De visies van genezer Joost à Campo (die overigens psychiater is) worden over het algemeen niet geaccepteerd door zijn vakgenoten. Er bestaat geen ethisch verantwoorde  ‘genezing’ voor genderdysforie, men houdt zich aan symptoombestrijding door het lichaam zo goed mogelijk te laten passen bij de psyche. Gelukkig ben ik niet in de buurt gekomen van à Campo.

De blauwe pil zou rampzalige gevolgen kunnen hebben gehad. Maar de gevolgen van de rode zijn ook niet mals. Het ergste is voor mij de eenzaamheid. Ik heb genoeg mensen om mij heen. Ik heb een drukker sociaal leven dan ik kan rondbreien. Maar toch mis ik iemand in mijn leven. Thuis ben ik alleen. Aan de andere kant: ik voel me nu niet klaar voor een nieuwe relatie. Ik ben teveel met mijzelf bezig om voldoende tijd en toewijding aan een ander te kunnen bieden. Dan zijn er ook nog de veranderingen aan mijzelf, daar moet je als partner van mee kunnen leven. Transgenderactivist en ervaringsdeskundige Buck Angel geeft het ook als advies: “Doe het alleen.” Het is wellicht zwaar, maar je hebt dan wel de kans om je volledig op jezelf te richten.

Om die eenzaamheid thuis op te vullen, zal ik dan toch maar een kat nemen?

Afremmen

Ik moet even pas op de plaats maken. De afgelopen weken ben ik druk geweest, te druk heeft mijn lichaam me laten weten in niet zo subtiele hints. Hoe graag ik zo snel mogelijk verder wil, het zal even wat rustiger aan gaan voorlopig.

‘Het’ is niet mijn transitie, dat ligt nog op schema. Althans dat hoop ik. Deze week is er weer zo’n berucht genderteamoverleg waarin besloten wordt of ik verder mag met de volgende stap. De psycholoog waarmee ik het voortgangsgesprek had een paar weken terug zou een positief advies geven in het team. Normaal gesproken worden die adviezen gewoon overgenomen door het team en voorzover ik weet zou de internist ook geen bezwaren moeten hebben. Ik ben gezond en in lichamelijk in goede conditie, dus ik ga niet uit dat ze nog wat raars in mijn bloedwaarden vinden. Ik zou daar vrijdag over gebeld moeten worden en de afspraak met de internist om dat recept daadwerkelijk voor te schrijven staat al weken in de agenda. Maar toch ben ik er nerveus over.

‘Het’ is wel mijn verhuizing. Dat kost nogal wat energie zo’n huis inrichten. Afgelopen weken ben ik al mijn vrije dagen in mijn huis bezig geweest. Met nog de nodige bezoeken aan de Ikea en het in elkaar zetten van meubels. Ik verzet veel werk en besteed er veel tijd aan, maar toch heb ik het gevoel dat ik niet genoeg opschiet. Dus zette ik er de turbo op. Dat is teveel gebleken. Ik ben duidelijk vermoeid. Ga vroeg naar bed en voel me niet uitgeslapen. Ik ben kribbig. Kan me moeilijk concentreren.

Toen ik eerder deze week werd herinnerd aan een feestje, dat pas ergens in september gaat zijn. Toen ik even nadacht over hoe ik daar zou komen en of ik gebruik zou willen maken van een overnachtingsmogelijkheid zag ik alleen maar beren op de weg. Stress en paniek viel mij ten deel om iets kleins als een simpel feestje, de tranen stonden in mijn ogen. Dan hebben ook mijn fijne klassieke stressverklikkers hebben ook weer de kop op gestoken: puistjes en eczeem. Oh Joy! alsof ik zit te wachten op jeuk met dit warme weer. Kortom ik ben gewoon moe.

Zo’n transitie vergt best wel wat energie en gooit er nog een extra schepje stress bovenop. Nadenken over dingen waar mensen nooit over na hoeven denken. Voorbereidingen treffen. Bepaalde aspecten van mijn leven omgooien. Veel bezoeken aan het ziekenhuis voor psycholoog, arts en de nodige extra onderzoeken, naar huidtherapeuten en binnenkort ook nog een een logopedist. Ik heb een fulltime baan. Ben aan het verhuizen. Daarnaast poog ik nog een sociaal leven te hebben. Dat kost me alles bij ekaar teveel energie en moet gewoon even afremmen.

Morgen laat ik die verhuizing even voor wat het is en ga ik lekker shoppen, op doktersrecept welteverstaan. De bonnetjes mag ik dan wel niet richting mijn zorgverzekeraar sturen, het schijnt wel belastingaftrekbaar te zijn (dat moet ik nog even goed uitzoeken).

Een puistje!

Vanavond zag ik er één in de spiegel, een puistje! Zo’n ouderwetsche met een wit kopje. Niet zo groot en vies als die je soms in Youtube filmpjes ziet.  – Echt ga maar kijken, youtube staat vol met puist- en abcesuitknijpfilmpjes. Het aantal keren dat ze bekeken worden liegen er niet om, hoe smeriger hoe beter lijkt het. – Maar het was een compleet écht puistje daar onderaan mijn kin. Dat deed mij iets beseffen, mijn huid is sinds mijn pubertijd niet bepaald zuiver en vrij van ongeregeldheden geweest. Nu is dat anders, zo anders dat een puistje gewoon opvalt en uitblinkt in eenzaamheid.

Ik slik nu bijna een maand mijn medicatie. Ik ben toe aan de laatste strip van mijn eerste partij en heb afgelopen week al mijn herhalingsrecept laten vullen. Dat was nog niet eenvoudig. de apothekersassistente snapte al niet dat er op het receptpapiertje mevrouw stond. Terwijl ze met mijn naam, voorletters en geboortedatum alleen een meneer in het systeem hadden. Of het een probleem was als er op de doosjes ook meneer zou staan. Nee hoor, dat zijn dingen die ik nog moet veranderen, maar er zijn ergere dingen in het leven. Al heb ik gehoord dat sommige transgenders heel erg fel op dat soort zaken zijn. Ik ben daar niet zo moeilijk in. Zeker nu niet, ik moet immers toch echt zélf de apotheker vragen om die M in het systeem in een V te veranderen. Als ze dat niet wordt gevraagd, hou zouden ze het moeten weten?

Nadat die eerste verwarring was opgelost, kwam het tweede probleem. Die medicijnen waren niet voorradig. Het is een vrij zeldzaam voorgeschreven medicijn met slechts een paar hele specifieke doeleinden en ze kunnen ook nog eens vrij heftige vervelende bijwerkingen hebben. Ik had al wel een beetje verwacht dat een lokale dorpsapotheek het niet op voorraad zou hebben. De boel moest dus besteld worden, wat een dag of twee zou kosten. Gelukkig was ik op tijd en had ik nog voldoende voorraad om die dagen te overbruggen.

Wat merk ik er nu van, van die pillen? Die pukkels en puistjes dus! Of beter het gebrek daaraan. Mijn huid is een stuk minder vet, minder rode vlekken, minder mee-eters, minder puistjes en minder ingroeiende of ontstekende baardharen. Terwijl ik me nog steeds dagelijks scheer. Ik ben ineens een heel stuk minder interessant voor de make-up fabrikanten als het om concealer gaat. Wél schuifel ik langzaam de doelgroep voor dag- en nachtcrèmes  binnen. “You win some, you lose some.” Pleegt men aan de overkant te zeggen. Ik vind het niet erg. Liever wat smeren dan die lelijke rode vlekken in mijn gezicht.

Mijn huid is ook al merkbaar zachter geworden van structuur, het is nog geen perzikhuidje, maar verschil is waarneembaar. Dat had ik in krap een maand tijd niet verwacht. Tenslotte zijn mijn baardharen langzamer gaan groeien. Toen de huidtherapeute zei dat ik voor een lasersessie 2 of 3 dagen niet moest scheren, zodat er genoeg stoppel zou zijn, verklaarde ik haar een beetje voor gek. Maar ze heeft wel gelijk gekregen, ik schat zo in dat de groeisnelheid zo ongeveer gehalveerd is. Mijn five o’clock shadow is er tegen 5 vijf uur in de ochtend pas.

Heb ik dan helemaal geen last van vervelende bijwerkingen? Eigenlijk niet. In ieder geval niet die hele heftige angstaanjagende die in de bijsluiter staan. Ik ben wat sneller moe de laatste dagen. Dat is het wel. Gewoon op tijd naar bed en genoeg koffie in de morgen. Dan kom ik de dag wel door.