Kersenbloesem

Al jaren ben ik hiermee bezig en altijd heb ik ermee gewacht. Twijfels, nadenken over de stijl, zoeken naar een artiest. Maar vooral wachten tot ik tevreden genoeg was. Tevreden genoeg met mijn lichaam om het te versieren. Ik zie het als het sluitstuk van mijn transitie en ook al zijn daarin nog wat losse eindjes te knopen beschouw ik die als voltooid. Voor mij is dit het vieren van mijn lichaam. Vieren dat ik mijzelf ben. Vieren dat ik vrede heb gesloten met mijn spiegelbeeld. Het is ook een beloning aan mijzelf voor alle energie die in mijn transitie heb gestoken, voor de pijn die ik heb geleden, voor alles wat ik heb moeten doen en alles wat ik heb moeten laten.

Het was een project van enkele maanden, op mijn bovenbeen staat sinds deze zomer nu dit:

DSC_0288

De foto is gemaakt net na de laatste inkleursessie. Als alles geheel genezen is wordt het tijd voor mooie geposeerde foto’s.

Het ontwerp is speciaal voor mij gemaakt, aangezien ik een tattoo iets heel persoonlijks vind. Daarom wilde ik in eerste instantie ook zeker niet iets dat leek op een sakura, juist omdat het een veel gebruikte afbeelding voor tatoeages is. Maar ondertussen vind ik die kersenbloesem ook gewoon enorm mooi. Uiteindelijk is dat ook de doorslaggevende factor geweest. Dat het ontwerp naar mijn wens is gemaakt gaf ook de ruimte voor mijn eigen stijlvoorkeuren met sobere zwarte en ongekleurde delen.

De traditionele betekenis die in Japan aan de kersenbloesem wordt gehangen is wel passend en heeft ook wel inspiratie gegeven aan het ontwerp. De sakura bloeit ieder jaar slechts kort maar intens. Iets wat men in Japan viert met een Hanami, meestal een picknick onder de bloeidende bomen. Na een bloeiperiode van een week of twee beginnen de bloesemblaadjes te verwelken en veranderen de bomen van een uitbundig roze naar een niet bijzonder opvallende groene boom. De kersenbloesem is een symbool van het leven, sterfelijkheid en de vergankelijkheid van schoonheid. Om die reden zijn er ook drie losse vallende blaadjes toegevoegd aan mijn tattoo.

De tweede betekenis

Behalve een voltooiing van mijn transitie heeft deze tattoo een tweede betekenis gekregen. Het zal voor altijd verbonden blijven met wat ik hoop mijn laatste depressieve periode zal zijn. Ik heb deze zomer nog een aardige downswing gemaakt met mijn stemming. Iets dat er langzaam in is geslopen in ik pas te laat heb opgemerkt, daar schreef ik vorige week over. Hierdoor ben ik op de dag dat de vallende blaadjes zijn gezet ook iets moois en bijzonders verloren.

Dat voelt nu enigszins ironisch, maar ik zie het zeker wel als iets symbolisch. Ik ben altijd van mening geweest dat alles wat we mee hebben gemaakt bijdraagt aan wie we zijn. Niet alleen de positieve dingen, maar ook de negatieve dingen. Zowel geluk en liefde als pijn en verdriet zijn essentieel voor een volledig en waardevol leven.

Sakura mogen dan gezien worden als een symbool van de vergankelijkheid en hun na een korte bloeiperiode hun bloesems laten vallen. Die bomen doen ook nog iets anders: ieder voorjaar komen de bomen opnieuw in bloei. Ze vormen nieuwe bloesems en beginnen een nieuwe levenscyclus. Onverwachts heeft mijn tattoo zo een tweede betekenis gekregen, eentje die ook de rest van mijn leven zal koesteren en waarderen.

Hanami 2015-0091

Hanami in het Amsterdamse bos – april 2015

Metamorphose

Toen ik nog in de Binnenstad van Den Haag woonde vond ik het nooit erg om te moeten wachten als ik in het postkantoor was. Om een pakketje af te geven, het ophalen van mijn OV-Studentenkaart of voor een velletje postzegels. Voor dat laatste ging ik nooit naar de kantoorboekhandel verderop, ook al was de wachttijd daar aanzienlijk korter. In het postkantoor aan het Kerkplein hing toen nog Metamorphose III van M.C. Escher. Nooit raakte ik uitgekeken op dat werk, ook niet verwonderlijk, het is bijna 50 meter lang.

Opening van Metamorphose III - M.C. Escher

Opening van Metamorphose III – M.C. Escher

 Het schilderij begint met haar eigen titel: ‘Metamorphose’ dat via een soort stratenpatroon overgaat in een schaakbord. Vervolgens vervormt het patroon tot onder andere hagedissen, vogels, boten vlinders, vissen, een stad en uiteindelijk een schaakspel. Om uiteindelijk weer te eindigen zoals het was: één woord ‘Metamorphose. Ondanks de vele transformaties en tussenstappen die het patroon ondergaat blijft het ook hetzelfde.

Daarin zie ik vergelijkingen met mijn eigen metamorfose. De veranderingen die mijn transitie maken zijn soms klein en subtiel, soms groots en plotseling. Maar uiteindelijk blijf ik toch gewoon wie ik ben: mijzelf. Ik ben begonnen als mijzelf en zal eindigen als mijzelf. Al zijn er toch veel dingen veranderd. Ik voel me niet wezenlijk anders dan voor mijn transitie, maar ik voel me wel veel meer mezelf. Steeds meer en het einde van dat proces heb ik nog niet in zicht.

Mijn operatie heeft wel meer teweeg gebracht dan ik had verwacht. Uiteraard heb ik er vooraf lang en veel over nagedacht. Mijn uiteindelijke conclusie was dat die operatie het juiste pad zou zijn om te volgen. Maar dat het zo snel, zo goed zou gaan voelen, ondanks de pijn had ik niet verwacht. Al na een week voelde ik me comfortabel om mijn anatomie te benoemen volgens de nieuwe set termen. Nu het genezen langzaam vordert voel ik me meer en meer thuis in mijn lichaam, echt thuis. Dat is voor mij een nieuwe ervaring.

 ‘Well, perhaps you haven’t found it so yet,’ said Alice; ‘but when you have to turn into a chrysalis—you will some day, you know—and then after that into a butterfly, I should think you’ll feel it a little queer, won’t you?’ 

‘Not a bit,’ said the Caterpillar.

De rups had gelijk, het voelt geenszins queer, of vreemd, het voelt goed. Het fragment komt uit Alice’s Adventures in Wonderland en is ook afgedrukt op de geboortekaartjes die ik rondstuurde.

Nu ik me steeds meer thuis begin te voelen in mijn lichaam voel ik ook veel meer de behoefte om er beter voor te zorgen, er lief voor te zijn en het te versieren. Eigenlijk precies wat je doet om van een huis een thuis te maken. Het idee om mijn operatie te markeren met een tattoo heeft de kop weer opgestoken. Ook al zal ik de rest van mijn leven de zichtbare sporen bij me dragen in de vorm van littekens, die zal ik niet zomaar met trots aan iedereen laten zien. Ik heb bedacht dat ik deze stap in mijn metamorfose wil markeren.

De tattookriebels zijn terug en in die kriebels onderscheid ik twee plannen: Groot Plan, een groot bloemmotief over mijn flank en Klein Plan. Voor Groot Plan staan er nog heel veel vragen open: soort bloemen, stijl van de tattoo, exacte formaat, artist. En het is nogal een groot plan, met ook het bijbehorende grote prijskaartje. Het is iets voor de langere termijn waar ik nog wel even mee bezig zal zijn. Ook de ontwikkeling van mijn lichaam onder invloed van de hormonen speelt hier nog een rol in.

Klein Plan is al iets concreter. Om mijn unbirthday en sociale transitie te markeren en kenbaar te maken heb ik anderhalf jaar geleden geboortekaartjes verstuurd. De afbeelding, speciaal voor mij ontworpen door Mapije, verbeeld een rups die veranderd in een vlinder. Op de kaartjes met beterschaps- en gelukswensen die ik afgelopen weken heb gekregen komt het thema vlinder regelmatig terug. Vlinders zijn een thema geworden dat vaker terug is gaan komen in mijn leven en maken inmiddels deel uit van Klein Plan.

Kaartje web 2De rups op het kaartje kreeg vleugels, en ontpopte tot vlinder. Voor mij is het nu tijd om ook te kiezen voor vleugels. Hoe ik dat precies doe ben ik nog niet over uit. Eén van mijn ideeën is om alleen de vleugels in een gestileerde versie te laten tattooëren. Daarin ben ik geiïnspireerd door het logo van het VUmc. De griffioen die het originele logo vormt van de Vrije Universiteit is tegenwoordig teruggebracht tot een paar abstracte strepen die de vleugels van het mythologische dier verbeelden.

Nu zal ik het voor mezelf minder gestileerd houden, herkenbaarder. Hoe stilistisch of abstract dan wel ben ik nog niet uit. Sowieso moet ik hierover ook nog eerst overleggen met de ontwerpster zelf. Als er een tattoo komt gebaseerd op haar ontwerp dan zal ik haar daar ook zeker in betrekken.

Voorlopig zijn beide tattooplannen voor later zorg. Mijn eerste prioriteit ligt nu echt bij de genezing. Dat gaat langzaam vooruit, maar ik ben nog lang niet de oude. Ik heb vanmiddag mijn moeder vol trots kunnen mededelen dat ik zélf mijn schoenveters heb vastgemaakt, voor het eerst in 4 weken. Nooit gedacht dat ik dát op mijn leeftijd zo blij kon verkondigen, sommige van mijn standaarden liggen een beetje anders dan normaal.

Tattoo

Het is iets wat ik al heel erg mooi vind: tatoeages. Al jaren wil ik er ook eentje en hebben al diverse ideeën mijn aandacht gepasseerd. Met nadruk op gepasseerd, want van sommige ben ik blij dat ik ze niet heb. Van andere vind ik het wel een beetje jammer dat ik ze niet heb. Ik heb wat vrienden met awesome tattoos, dan ben ik wel een beetje jaloers en vraag ik me af waarom ik zelf nog geen inkt heb.

Voor mezelf heb ik de regel: als ik het niet zeker weet, dan niet doen. Tot nu toe ben ik nog nooit zo zeker geweest van een idee dat ik stappen heb gezet om het tot uitvoering te laten brengen. Voor mij duidelijk, de stap om in transitie te gaan en levenslang aan medicatie vast te zitten (die ook nog eens nare bijwerkingen had kunnen hebben) was voor mij helemaal niet zo moeilijk. Inmiddels heb ik een aardig idee wat ik zou willen en de twee voornaamste dingen die me tegen houden zijn: de kosten en de veranderingen die mijn lichaam ondergaat. Een goede tattoo artiest is niet goedkoop en getuige de $50 or $500 tattoo vergelijkingen die ik wel eens zie op het web is kiezen voor een goedkope geen goed idee. Daarnaast: mijn lichaam is van vorm aan het veranderen, ik merk echt dat mijn verhoudingen veranderen. Pas als dat tot rust gekomen is vind ik een tattoo laten zetten een optie.

Ik weet wat ik mooi vind, voor mezelf dan. Bij anderen vind ik de zogenaamde sleeves vaak geweldig. -Een sleeve is een tattoo die je arm rondom bedekt, vaak van schouder tot halverwege de onderarm.- Voor mezelf zou ik dat niet willen, ik houd wat dat betreft helemaal niet zo van grote ingekleurde vlakken of het nu schaduwwerk is of kleur. Ik vind open lichte ontwerpen juist erg mooi. Dat soort tattoo’s mogen van mij dan ook over een groot deel van het lichaam gezet worden, zonder dat ik het te druk vind worden. Ik heb wat ontwerpen gezien van plantmotieven. Dunne takken met her en der wat bloemen en blaadjes, die relatief eenvoudig zijn vormgegeven. Dat concept is wat nog het meest is blijven hangen en waar ik al een paar jaar mee rondloop. Op mijn flank vanaf borsthoogte tot voorbij mijn heup: een klimopachtig motief met wat blaadjes en bloemen.

Onlangs zat ik bij een vriendin bij te kletsen en daar kwam het gesprek ook op tattoo’s en piercings. Zij vond het een idee om iets te doen met de afbeelding van mijn wedergeboortekaartje. Ik kan daar niet anders dan mee instemmen. Die afbeelding heb ik rondgestuurd en hangt inmiddels ook levensgroot in mijn woonkamer. Ik ben er super blij mee. Het ontwerp heeft voor mij een hele persoonlijke betekenis én het is geïnspireerd op mijn favoriete boek. Hoe ik deze afbeelding tot een tattoo moet zijn te verwerken. Zomaar op mijn arm of schouder vind ik niets. Ik heb nagedacht om dan alleen de vlindervleugels op mijn rug te laten zetten. Maar toen ik googlede naar voorbeelden ben ik daar een beetje op afgeknapt. Wat ik nog wel zou overwegen is integreren van de vlinder samen met dat plantmotief wat ik hierboven noem.

Voorlopig ben ik niet zeker, ik heb te veel twijfels, vooral over het exacte ontwerp. Zolang ik niet zeker doe ik het niet, dat is voor mij duidelijk. Nu heb ik nog wat om over te dromen en fantaseren. Het idee dat symbool bij me te kunnen dragen spreekt me enorm aan.