Spijt

Ik heb spijt van wat ik heb gedaan.

Niet van mijn transitie, daar ben ik juist heel erg blij mee en heb ik absoluut geen spijt van. Ik heb spijt van dingen die érvoor zijn gebeurd en de keuzes die ik destijds heb gemaakt en de nalatenschap daarvan waar ik nu mee leef. Ik vind het bijvoorbeeld jammer dat ik niet veel eerder de signalen heb begrepen en mij ook eerder had gemeld bij het genderteam. Dat zijn gedane zaken, ik kan niet terug om dat te veranderen en leef met de gevolgen.

Afgelopen week liep ik tegen zo’n spijt-issue aan. Ik moest naar de tandarts. Vorig weekeinde ben ik een vulling verloren en die tand moest dus weer opgelapt. Ik had aanvankelijk verwacht dat de tandarts zo klaar zou zijn: beetje schoonmaken, dichtplamuren en klaar. Maar helaas, ik heb weer een vol half uur in die stoel gelegen en had nadien kramp in mijn kaakspieren. Het vooruitzicht is dat ik er de rest van het jaar nog wel wat uurtjes in de tandarts praktijk door ga brengen voor groot renovatie werk. Na die wortelkanaalbehandeling, die driemaal een uur duurde, van afgelopen najaar had ik er wel weer even genoeg van. Maar nu ga ik er maar weer aan beginnen.

Ik heb een slecht gebit, als ik zeg dat 10% van mijn tanden uit vulling bestaat zal dat best wel eens een voorzichtige schatting kunnen zijn. Dat is veroorzaakt door een samenloop van factoren. Ik heb een tijdlang een hele vervelende tandarts gehad. Hij preekte de hele behandeling lang over hoe het wel niet nodig was geweest als ik maar beter had gepoetst. Tot overmaat van ramp kon hij ook niet prikken. Ik gok dat een verdoving zetten haast meer pijn deed dan boren zonder. Het was gewoon een slager en een totaal onprettige tandarts, waardoor ik zelfs bang geworden ben om naar de tandarts te gaan.

Andere bepalende factor was, en dit zie pas achteraf in, niet van mijzelf houden. Ik heb jarenlang mijn lichaam ervaren als een gevangenis. Ook al besefte ik het me nog niet concreet als ik zo terug kijk heeft dat op wel meer dingen invloed gehad. Van de gevangenis waarin je leeft houd je niet, daar ga je niet extra goed voor zorgen. Als die verzorging ook nog eens heel erg onprettig en meestal ook pijnlijk is (zelfs de mondhygiëniste in de bewuste praktijk was een sadist), wordt de drempel alleen maar hoger en hoger.

Tot ik door mijn ex werd meegesleept naar haar tandarts. Ik weet nog goed dat ik de beste man de eerste keer niet eens durfde aan te kijken, het heeft weinig gescheeld of ik had mijn teddybeer meegenomen. Die tandarts heeft me over mijn angst heen geholpen. Hij was een kalme wat oudere man van het type streng maar rechtvaardig, dat ‘ie dan ook nog eens op Bram van der Vlugt leek hielp ook. De eerste keer dat ik bij hem een verdoving kreeg, voelde ik het pas toen deze begon in te werken. De naald zelf heb ik niet eens wat van gevoeld, het kon dus wel. Bij deze tandarts heb ik een behoorlijk wat keren in de stoel gelegen voor grote puinruimen.

Door het uitgaan van de relatie en een verhuizing ben ik weer in het dorp waar mijn ouders wonen naar de tandarts gegaan om verder te gaan. Gelukkig was er net een nieuwe grote praktijk en heb ik nu een fijne tandarts met kleine handen. Nu ik weer ben verhuisd is deze praktijk een half uur reizen, maar ik blijf er lekker. Er is een plan en dat mag uitgevoerd en afgemaakt worden. Letterlijk de gaten repareren die zijn ontstaan in het verleden.

Van de hak op de tak!

Normaal neem ik altijd rustig de tijd voor het schrijven van een blogje. Soms begin ik een paar dagen van te voren met een concept, andere keren heb ik een flinke en plotselinge bron van inspiratie en schrijf ik in één keer door de tekst. Maar vandaag zijn er even zoveel dingen gebeurd dat het een Van de hak op de tak wordt (wat trouwens ook een boek van Rien Poortvliet is). Mijn gedachten stuiteren zó in het rond dat ik het gewoon maar even hier neerzet. Hopelijk kalemeren mijn gedachten, die nu als een hand vol stuiterballen door mijn hoofd heen stuiteren, dan wat.

Het begon vanmorgen vroeg al met een tandartsbezoek, wortelkanaalbehandeling deel twee. Op zich viel het wel mee. Maar bijna een uur met zo’n vreselijk rubber lapje, alsof je op een ballon sabbelt, is toch niet echt prettig. Napijn is zo goed als afwezig gelukkig, na het eerste deel van de behandeling was dat wel anders. Volgende keer moet die kies nog één keer open en wordt de alles samen met een naastliggende kies, waar een gaatje zit, netjes afgewerkt met een permanente vulling.

Chick Happens!

Aansluitend ben ik naar Amsterdam getogen om wat voornemens uit mijn blog over Zomerkleding en Voortgangsdrempels ten uitvoer te brengen. Dat is gelukt! Het standaard winkelaanbod heb ik lekker links laten liggen. Ik ben gelijk doorgelopen naar de Negen Straatjes. Onderweg werd ik even afgeleid door de Gay&Lesbian Bookstore. Daar vond ik in één van de rekken deze kaart. Het is in twee woorden een aardige omschrijving van de achtbaan waarin ik nu zit. Ik ben lekker de Negen Straatje doorgewandeld op zoek naar Who’s that Girlgetipt door een collega. Eenmaal daarbinnen heb ik maar mijn gebruikelijke shop-techniek (zelf rondlopen en zoeken of ik wat vind) overboord gezet en gewoon gelijk om hulp gevraagd.

Goede zet! Voor ik het wist stond ik in een pashokje en werd zo ongeveer de halve winkel langs het gordijn aangereikt om te proberen. Ik heb weer gemerkt dat ik kleding echt aan moet zien. Dingen die me op het hangertje leuk leken waren soms vreselijk als ik het aan had en andersom ook. Ik heb nu zomerjurken gekocht waarvan ik op het eerste gezicht had gedacht dat ze echt mijlenver buiten mijn comfort zone zouden liggen. Welke dat zijn kan je zien op mijn Tumblr-Pagina.

Thuis gekomen vond ik post op de mat. Van de woningcorporatie waar ik mijn huis van koop: dat de datum voor de opleveringsinspectie en het passeren bij de notaris drie dagen eerder is dan voorzien. Aanvraag voor de vrije dag daarvoor is gelukkig gelijk goedgekeurd, dat scheelde al een beetje in de stress.

Om de dag nog even compleet te maken telefoon van het Genderteam. Dat ik weer verwacht wordt voor een aantal afspraken. Voortgangsgesprek bij de psycholoog,  controle bij de internist/endocrinoloog en een botdichtheidsmeting. Gelukkig plannen ze daar alles zoveel mogelijk op één dag. Helaas valt het precies midden in mijn klus/verbouw/verhuis periode, het kost me dus een dag waarin ik niks gedaan ga krijgen. Maar dit is gewoon belangrijk en heeft prioriteit.

Van mij mag deze dag wel om zijn…. Volgende keer weer een gewone blog met begin, middenstuk en slot.