Nauwelijks blauw

Het is nu de derde dag na de operatie en ik voel me een stuk beter dan die zondagochtend van mijn vorige blog. Ook een heel stuk helderder, ik heb wat commentaar gekregen dat het leest alsof ik nogal gedrogeerd was toen ik het schreef. Klopt ook wel, narcose nog niet uit mijn lijf, een dag niet gegeten en ook het nodige aan extra pijnstillers gehad.

Gisteren ben ik voor het eerst weer uit bed geweest, rondje ijsberen op de kamer en lopen naar het toilet. Daar is het wel bij gebleven ook. Na een een paar dagen in bed liggen was ik behoorlijk stijf en wankel. Vanmorgen voelde ik al een stuk fitter en mocht ik douchen. Dat zo’n klein comfort zo’n enorme weldaad kan zijn. Niet dat de verpleging niet hun best doet, maar een nat washandje over je rug terwijl je moeizaam voorover hangt is toch minder fijn dan een fatsoenlijke douche.

Behalve de zaalarts heb ik vanmorgen ook mijn eigen chirurge gesproken. Die merkte ook al op dat ik zaterdagavond op de uitslaapkamer niet zo helder was. Joh… De operatie zelf was prima en het resultaat voor zover het er nu al uitzag zeer goed. Ik vind zelf dat ik behoorlijk bont en blauw ben. Maar volgens de chirurg valt het mee en is het naar hun maatstaven “nauwelijks blauw”. Ik heb in mijn leven de nodige blauwe plekken gehad en vind de classificatie ‘nauwelijks blauw’ toch niet helemaal passen, zo beurs ben ik mijn leven nog niet geweest. Het is maar welk referentiekader je hebt natuurlijk.

Belangrijkste is dat het herstel goed gaat. En ik me beter voel dan ik vooraf had verwacht. Ik ben eerder uit bed en voel me een stuk fitter dan verwacht. Wat me wel opvalt is dat ik veel slaap. Na de laatste ronde medicatie rond tien uur gaat bij mij wel het licht uit. Ze maken je hier toch tussen zes en zeven uur weer wakker. Tussendoor doe ik ook nog wel een dutje. Ik merk dat het genezingsproces toch behoorlijk wat energie vergt.

Wat me te wachten staat

De operatie komt met rasse schreden dichterbij. Nog maar een paar weken voor het zover is. Deze week vond ik weer een pakketje met informatie van het ziekenhuis in mijn brievenbus. De bevestiging van de opnamedatum en wat aanvullende informatie over de procedure. In mijn voorbereidingen heb ik de patiënteninformatiefolder nog maar eens doorgelezen. Mocht je geïnteresseerd zijn: die folder staat als PDF online en te vinden op de site van het VUmc: Patiëntenfolder Vaginaplastiek.

Vaginaplastiekfolder

In het kort wat er gaat gebeuren: Van de operatie zijn er drie varianten. Bij mij zullen ze naar verwachting een ‘eenvoudige’ penisinversie uitvoeren. Dat betekent dat er geen extra huidtransplantaat of een stuk darm nodig is om de neo-vagina te vormen. (Nieuwe vagina, door de medici consequent uitgesproken met de klemtoon op de i.) Die inversie, of omkering, kan je vrij letterlijk nemen. De huid van de penis wordt samen met die van het perineum het lichaam in geduwd. Van de scrotumhuid worden schaamlippen gevormd en van de eikel maakt de chirurg een clitoris. De bundel zenuwen wordt intact gelaten en ‘handig opgerold’ (zo omschreef de chirurg het tijdens de voorlichtingsavond) om het gevoel te behouden. Voor een meer gedetailleerde en geïllustreerde uitleg van de operatie kan je de folder lezen waarnaar ik hierboven al linkte

De ziekenhuisopname is de middag voor de operatie en de operatie zelf de volgende dag. Op de dag van opname mag ik nog gewoon ontbijten en een lichte lunch. Daarna is nuchter blijven het devies, met nog enkel heldere dranken. Daar zie ik wel tegenop. Ik functioneer niet zo goed als ik te lang niet eet en mijn humeur wordt er al helemaal niet beter op. Al denk ik dat er die avond wel andere dingen zijn die mijn aandacht afleiden.

De dag na de operatie is het nog bedrust houden en in de opvolgende dagen zal ik langzaamaan uit bed kunnen. – Zeg maar gerust moeten, vanaf dag 1 krijg je weer gewoon eten en een mild laxeermiddel.- Na 5 dagen kan ik normaal gesproken weer naar huis. Gelukkig kan ik dan terecht bij mijn ouders om eerst nog verder op te knappen en de wond te laten genezen, dat geeft gemoedsrust. Ook als ik dan weer terug ga naar mijn eigen stek heb ik uit verschillende hoeken al hulp aangeboden gekregen. Ik sta er dus zeker niet alleen voor. Wel hoop ik zo snel mogelijk weer een beetje zelfstandig en fit te zijn. Ik kijk nu al uit naar therapeutisch gaan wandelen met de hond. Wat dat betreft ben ik blij dat het in de lente plaatsvindt.

Op de lange termijn betekent de operatie ook een verandering in mijn dagelijkse rituelen. Een neo-vagina heeft niet dezelfde slijmvliezen met zelfreinigend milieu als een biologische vagina en vraagt het nodige aan verzorging. Het eerste jaar zal de nazorg het meest intensief zijn. Maar ook daarna, als het lichaam is gewend aan de nieuwe situatie en alles is genezen, is er nog het nodige aan verzorging en ‘onderhoud’ nodig. Dat is iets wat ik de rest van mijn leven zal moeten doen. Het huidige washandje onder de douche is in elk geval niet genoeg meer.

Vooruitlopend op de operatie ben ik al gestopt met een deel van de medicatie. Beide middelen die ik slik hebben invloed op de bloedstolling en verhogen de kans op trombose. Niet heel erg handig als de genezing afhankelijk is van een goede doorbloeding via kleine dunne bloedvaatjes. Nu ik tijdelijk geen oestrogeen meer slik merk ik al dat mijn hormoonhuishouding een beetje in de war is. Ineens heb ik weer puistjes. Ja, meervoud. Al stelt het nog steeds weinig voor in vergelijking met hoe mijn huid was voor ik begon met de medicijnen. Ben benieuwd hoe dat gaat als ik volgende week ook stop met de Androcur.

Die Androcur zal na de operatie niet meer terug komen en daar ben ik heel blij om. Het is het middel dat de testosteronopname door het lichaam blokkeert en als mijn twee testosteronfabriekjes zijn verdwenen heb ik dat niet meer nodig. Behalve dat het mijn kaal worden heeft gestopt en ik er een zachte gave huid van kreeg heeft dat middel ook minder fijne bijwerkingen. Het is een zware belasting voor de lever en kan zelfs leverproblemen veroorzaken. Maar wat ik vooral merk is dat het invloed heeft op mijn stemming. Een veel voorkomende bijwerking van cyproteron-acetaat, de werkzame stof, is depressie. Nu ga ik niet zeggen dat ik depressief ben, dat ben ik niet. Maar het voelt wel alsof er in de achtergrond iets is wat constant een beetje vrolijkheid aftapt.

Een paar weken na de operatie zal ik wel weer oestrogeen gaan slikken. Mijn lichaam maakt zelf daar lang niet voldoende van aan om die waarden hoog genoeg te houden. Ook dat zal dus iets zijn voor de rest van mijn leven. Dat zal in de eerste weken ook vast wel weer de nodige effecten hebben.

Het zo vaak in de war schoppen van mijn hormoonhuishouding, ik zit nu al op drie keer, is niet het prettigste en ik merk er het nodige van. Maar net zoals ik denk over de pijn van de laser bij de huidtherapeute: het is voor een goed doel en ik heb het ervoor over. Alles bij elkaar heeft het er alleen maar toe geleid dat ik me beter, fijner en vooral meer mezelf ben gaan voelen.

82 steken

82 steken zo breed is mijn denkproces, 82 steken okergele super bulky acryl op naald nummer 10. Na mijn bezoek aan de plastisch chirurg, al bijna drie weken geleden, heb ik mijzelf nauwelijks de tijd gegund om rustig na te denken over mijn opties. Daarom ben ik afgelopen maandag maar begonnen met het breien van een sjaal. Niet zozeer vanwege het stuk textiel dat ik er aan overhoud, maar om mezelf stil te laten zitten en na te laten denken. Aan het einde gekomen van de eerste ‘one ball, one project’ bol breigaren is mijn sjaal pas op een derde van de beoogde lengte en mijn denkproces evenmin klaar.

Het denkproces.

Ik heb nu alle informatie die ik nodig heb om een keus te gaan maken. Ik weet wat de mogelijke complicaties zijn, ik ben op de hoogte van het risico op blaasontstekingen. Ik heb een beeld van de revalidatieperiode. In mijn hoofd ben ik nu alle voors en tegens tegen elkaar aan het afwegen.

Ik ben mezelf aan mezelf verantwoorden waarom ik al die negatieve dingen het waard vind om voor de operatie te kiezen. Waarom zou ik niet gewoon blij zijn met hoever ik nu al ben gekomen? Ik draag de kleren die ik wil. Ik heb lang haar. Mensen gebruiken mijn juiste voornaam en behandelen me zoals ik behandeld wil worden. Als het een beetje opschiet in de Eerste Kamer kan ik volgende zomer een nieuw paspoort krijgen waarop staat dat ik een vrouw ben. Waarom zou ik met dat alles geen genoeg nemen? Dat zou een hele boel tijd en moeite en pijn en nasleep en blaasontstekingen schelen.

Afgelopen week keek ik na het douchen naar beneden en zag ik mijn reflectie in de natte douchevloer. Ik zag mijn lijf vanuit het perspectief van mijn grote teen en dat beeld is blijven hangen. Ik zag een hybride lijf met penis én een paar borsten. Ik zag het geslacht waarmee ik ben geboren én dat wat ik werkelijk ben. Het voelde unheimisch om mezelf zo te zien.

Wat ik daar in die weerspiegeling zag klopte niet, een gevoel wat in het afgelopen jaar alleen maar sterker is geworden. In het begin van mijn transitie was ik eigenlijk alleen maar bezig met het sociale deel. Met de dingen die voor de buitenwereld zichtbaar waren. Nu dat zijn gangetje gaat komt er tijd vrij om bezig te zijn met dingen die niet voor de buitenwereld zichtbaar zijn. Er is tijd voor de details, tijd om na te denken over hoe ik mezelf wil zien, voelen en zijn. Waar ik een jaar geleden de gedachte aan een hybride lichaam niet erg vond, stoort het me steeds meer. Ik voel me steeds minder op mijn gemak met dát deel van mijn lichaam en die penis voelt meer en meer misplaatst.

Heb ik wel een keuze? Ik bezie de operatieve mogelijkheden dan wel als opties. Maar in hoeverre heb ik daar echt een vrije keuze in? Ik merkte het bij het uitzoeken van outfits voor een feestje komend weekend. Alleen thuis, voor de spiegel en verder niemand die meekijkt en oordeelt behalve ikzelf. Ik stoorde me aan die derde bobbel. Ook al kan ik hem behoorlijk camoufleren en valt niemand het op, ik weet dat ‘ie er is. Dat is al genoeg. Waar mijn sociale dysforie afneemt, wordt mijn lichamelijke dysfore gevoelens sterker.

Ik ga deze week maar weer terug naar de winkel voor extra breigaren. Hier gaat nog wel een bolletje of twee denkwerk inzitten.

Zonder beugels

Ik dacht vandaag voor een half uurtje in het ziekenhuis te zijn. Babbeltje bij de plastisch chirurg, kans om wat vragen te stellen, even kijken en weer naar huis. Maar dat werd toch iets anders dan verwacht. Het half uurtje werd tweeënhalf uur met twee medisch specialismen en bezoekje aan het lab. Ik heb veel informatie over me heen gekregen en heb genoeg om over te denken. Als ik een fortress of solitude zou hebben, dan zou ik me daar terug trekken. Maar ik moet het doen met mijn huiskamer, aan mijn eettafel een fijn denkplekje ingericht:

IMG_20131107_192120[1]

Het consult bij de afdeling bij plastische chirurgie was verhelderend. Overigens niet met de chirurg zelf, maar met de Physician Assistant en een gezellige co-assistente. Het gesprek begon met een anamnese en de gebruikelijke vragen naar medicatie, roken, alcohol, allergieën en gezondheid. Daarna het fysieke onderzoek: controle of mijn teelballen wel waren ingedaald (ik hoefde niet eens op mijn hand te blazen), het meten van de lengte en zien hoe het was gesteld met de haargroei. Ik had verwacht dat er beugels op die onderzoekstafel zouden zitten. Van die steunen om je benen in te leggen. Ik had daar de afgelopen tijd al wat vage visioenen over. Maar de onderzoekstafel had geen beugels. Gewoon het gebruikelijke kunstleer en papier.

Fysiek is alles in orde. Er is genoeg huidmateriaal om een gewone penisinversie uit te voeren. Dat gaat ongeveer zo: De huid van de penis en perineum wordt dan gebruikt om de vagina te creëren met grote schaamlippen gemaakt van de scrotumhuid en en kleine schaamlippen van de voorhuid. Een deel van de eikel, wordt omgevormd tot clitoris en de zenuwbundel die er aan vast zit opgevouwen. Mocht de chirurg toch extra huid nodig hebben voor de vaginaholte kan er nog wat overtollige scrotumhuid gebruikt worden.

De gehele procedure is me nog een keer uitgelegd, inclusief tekeningen en foto’s. Ook is er gewezen op de risico’s en mogelijke complicaties, bijvoorbeeld een asymmetrisch resultaat. Het gesprek kwam zo op de perfecte designer-vagina die soms wordt verwacht. Ik vind dat onrealistisch om te verwachten. Daarnaast: welke vrouw heeft er nu een perfecte vagina waar ze echt niets op aan te merken heeft? Overigens, grote afwijkingen worden wel gewoon gecorrigeerd.

Ik heb nog gevraagd of ik mijn teelballen in een potje op sterk water mee naar huis mocht nemen. Het was de eerste keer dat de Physician Assistant, die vraag kreeg. Maar helaas, dat zal niet gaan. Het weefsel gaan naar de patholoog-anatoom om onderzocht te worden op afwijkingen. Daarna zullen ze vernietigd worden als medisch afval.

In het gesprek heb ik aangegeven dat ik nog angst heb voor de narcose zelf. Daarop werd gelijk op de mogelijkheid om bij de anesthesioloog langs te gaan gewezen. De afdeling anesthesiologie heeft een inloopspreekuur en daar kon ik gelijk terecht. Nou ja, een bekertje koffie (die best te doen is in het VUmc), een flinke vragenlijst en een minuut of twintig wachten verder. De anesthesiologe wist mijn angsten goeddeels weg te nemen. Overigens met wederom een anamnese en wéér verbazing over mijn Granny Smith-allergie, dat schijnt toch echt bijzonder te zijn.

Als afsluiter kreeg ik nog een formulier van de transfusiedienst om bloed te laten prikken zodat mijn bloedgroep bepaald kan worden. Een voorzorgsmaatregel, mocht er tijdens de operatie een transfusie nodig zijn. Om veiligheidsredenen moet mijn bloedgroep minstens tweemaal worden vastgesteld.

Ik heb vandaag een heleboel informatie gekregen. Ik ben ook gerustgesteld waar dat nodig was. Mijn angst voor narcose is gesust. De revalidatie is korter dan verwacht. Tenminste tot het moment dat ik weer redelijk zelfstandig kan leven, dat wordt gezien op een paar weken. Binnen twee maanden weer fulltime aan het werk zijn is niet ongehoord. Wel wordt aangeraden om zeker in het begin wat hulp te hebben bij de huishoudelijke taken. Zaken als lopen en traplopen is niet een probleem, tillen daarentegen wel.

Stof tot nadenken heb ik weer genoeg. Van mijn psychologe heb ik een go voor de operatie, de endocrinoloog is go, de plastisch chirurg is go en ook de anesthesioloog is go. De uiteindelijke beslissing van de Go/No-Go Poll voor de operatie ligt nu bij mijzelf. Ik heb het gevoel dat ik wel de nodige informatie heb om de afweging te kunnen nemen. Ik ga de komende periode alles laten bezinken en erover nadenken.

Geruststellende informatie

Geruststellend. Dat is wat ik antwoordde aan de collega’s die aan me vroegen hoe het was op die informatieavond. Van te voren had ik me nogal zitten opvreten over de doemscenario’s en bloederige foto’s. Maar dat viel alles mee, de foto’s die ik gezien heb waren alles behalve bloederig. Het verhaal was eerlijk, helder, informatief en vooral geruststellend. Ik heb het gevoel dat de storm in mijn hoofd langzaam afzwakt en ik mijn gedachten weer onder controle krijg.

Toch was ik blij met bijstand van een goede vriendin die me in haar spaarzame vrije tijd vergezelde naar de bijeenkomst. Waar ik een paar weken terug nog een beetje vertwijfeld was over wie ik zou vragen om mee te gaan, wie ik met zoiets zou belasten (hulp vragen is niet bepaald mijn sterkste kant), had ik minstens drie vriendinnen die direct aanboden mee te gaan. Behalve dat het gewoon fijn is om zoveel bijstand te hebben was het ook een flinke trap in de ballen van mijn Scumbag Brain. Mijn zelfbeeld behoeft nog wat verbetering en dit heeft dat een flinke zet in de goede richting gegeven.

Ik ga hier niet uiteenzetten wat er allemaal is gezegd, ook al heb ik voldoende aantekeningen. Behalve de spreekbeurt van de seksuoloog, daar wil ik  hier en nu wel op ingaan. De medische praatjes lagen voor de hand. Het belang en nut van een bekenbodemfysio was me ook al bekend. Maar de seksuele kant blijft vaak onbelicht, alsof transvrouwen per definitie aseksueel zijn. Terwijl het tegendeel waar is.Voor zover het is onderzocht is de seksualiteit van trans vrouwen niet veel anders dan die van cisvrouwen. Vergelijkbare percentages masturberen, vergelijkbare percentages hebben orgasmen, of daar juist moeite mee, libido’s zijn even groot… Wanneer er problemen voordoen is het vanuit twee benaderingen mogelijk om in te grijpen. De psycholoog op het geestelijke vlak en de endocrinoloog op het lichamelijke. Maar voor alles is het belangrijk om met je nieuwe lichaam te leren omgaan. Opnieuw verkennen, opnieuw leren voelen, alles opnieuw. Dat kost tijd.

Ik heb nog geen pasklaar antwoord op de vraag of ik voor de operatie ga. Om het transitietraject zelf in te gaan was geen keuze. Dat was de enige mogelijkheid, over de alternatieven spreek ik liever niet. De sociale transitie was voor mij echt het belangrijkste doel in mijn leven. Is het nog steeds, maar ik vind dat ik daar nu al behoorlijk in ben geslaagd.Voor de operatie heb ik het gevoel in elk geval opties te hebben. Als ik ervoor ga dan doe ik het ook echt voor mijzelf en mijn eigen gevoel. Het is een afsluiting voor het traject. Op dit moment heb ik nog niet de informatie op mijn balans liggen om de afweging definitief te kunnen maken. Wel worden er op de beide schaaltjes steeds meer factoren en argumenten gestapeld.

De beslissing maken, die de grootste en belangrijkste beslissing van mijn leven gaat zijn, daarvoor ga ik niet over een nacht ijs. De nodige informatie ben ik aan het verzamelen en zelfs met alle informatie zal het nog heel veel denkwerk en schrijven en goede gesprekken gaan zijn. Het is moeilijk om over na te denken. Zoals mijn broer heel terecht opmerkte: surrealistisch. Ik weet hoe het construeren van een neo-vagina (met medisch correct de klemtoon op de i) in zijn werk gaat. Het is me uitgelegd. Ik heb de tekeningen en foto’s gezien. Maar het idee blijft surrealistisch. Ook al kan ik best aardig conceptueel denken, het heeft voor mij nog steeds iets onvatbaars.

De avond was in voor mij in elk geval heel verhelderend en geruststellend. Welke keus ik ook zal maken, één boodschap neem ik er uit mee: Heb je lichaam en jezelf lief. Mijn chaperonne voor de avond wist er aan toe te voegen “of je nu wel of niet een (neo)-vagina hebt…” Het is een advies dat we allemaal ter harte kunnen nemen.

Paars notitieboekje

Het was weer een driemaandelijkse check-up bij het Genderteam. Eén dag met twee afspraken en vier wachtkamers. Bij de arts niets bijzonders, behalve dat ik nog op de hoge dosis cyproteron-acetaat (de testosteron blokker) blijf. Waar ik nog 100 mg per dag slik, is het nieuwe standaard regime waarmee ze beginnen 50 mg per dag. Ik heb een tijdje 50mg geslikt, maar toen zelfs collega’s opmerkten dat mijn baardschaduw zichtbaarder werd heb ik de dosis weer verhoogd. Verder nog op de weegschaal (ik ben minder aangekomen dan ik dacht) en bloeddruk meten (zoals altijd aan de hoge kant). Ik vind die automatische bloeddrukmeters maar niets. In alle bezoeken bij het VUmc is er tot nu toe maar één arts geweest die ambachtelijk met stethoscoop en handblaasbalgje mijn bloeddruk mat. Een kwartier later stond ik weer buiten met recepten voor de komende drie maanden.

Het gesprek bij de psycholoog was exemplarisch voor hoe mijn gedachten momenteel zijn: van de hak op de tak en totale chaos. Mijn psychologe had duidelijk moeite om het gesprek een bepaalde richting op te sturen. We hebben het vooral gehad over operaties en mijn angsten en andere factoren die spelen in mijn afweging. Ik heb vooral heel veel behoefte aan goede voorlichting. De dingen die je leest op het internet zijn sterk gekleurd door de persoonlijke ervaring. Daarnaast is de situatie van anderen vooral niet die van mij.

Na mijn vorige bezoek aan het genderteam wist ik al dat ik door zou kunnen gaan naar de volgende fase van het traject. Ik maakte ergens op een forum de opmerking dat ik me nu maar eens moest gaan inlezen in de materie. Er werd me gelijk toegebeten waarom ik dat niet al lang gedaan heb. Wat ik al die tijd op wachtlijsten en tijdens diagnose dan allemaal gedaan had, werd me gevraagd. Ook toen al wist ik het nodige over de operatie, de methoden die gebruikt worden en wat er allemaal bij komt kijken. Maar dat is algemene informatie, de standaard patiënteninformatiebrochure bijvoorbeeld. Dat is niet concreet op mij van toepassing.

Voor die concrete informatie die specifiek op mij van toepassing is, daar is het nu tijd voor. Komende maandag is er de informatieavond over de operatie. Ik hoop daar een boel informatie te kunnen halen en me aan de hand daarvan te kunnen voorbereiden op een gesprek met de chirurg. Want ook dat kreeg ik vandaag mee: een afspraak met de plastisch chirurg. Over een maand een eerste consult, vooral bedoelt om meer informatie te vergaren om uiteindelijk een goede afweging te kunnen maken.

SRS notitieboekje

Speciaal voor dit doel heb ik een nieuw notitieboekje gekocht, een fijne paarse Moleskine. Eentje voor aantekeningen en gedachten en eigenlijk alles wat er met de SRS samenhangt. SRS is een afkorting die vaker langs gaat komen op dit blog. Het is een handige afkorting voor de Engelse term voor de geslachtsaanpassende operatie: Sexual Reassignment Surgery. Vaak genoeg zal ik spreken over dé operatie, als ik het daar over heb dan zal ik daarmee dus die geslachtsaanpassende operatie bedoelen. Aankomende maandag zal ik vast het nodige aan aantekeningen maken. Dat zullen de nodige gaan zijn, ik voorzie een half hoorcollege. Mijn notities overnemen of het paarse notitieboekje inzien is op eigen risico. 😉

Voorlichtingsbijeenkomst

In mijn brievenbus vond ik weer eens post van het Genderteam. Deze keer met een uitnodiging voor een ‘Voorlichtingsbijeenkomst Genitale Chirurgie’. Als een verassing kwam dit stapeltje papier niet, online had ik al een vooraankondiging voor deze avond gezien. Toch hakte de uitnodiging er bij mij in en houden de gedachten erover mij alweer een paar dagen bezig.

wpid-DSC_0302.jpg

Op dit soort momenten kijk ik dan Valentijns Tedx Talk weer terug. Valentijn legt onder andere uit dat de operatie voor haar geen vernieuwd begrip van gender heeft gekregen. Dat de vragen die ze had nog steeds onbeantwoord bleven. Maar dat als ze opnieuw de keus moest maken ze direct weer voor een operatie zou kiezen, omdat ze het voor haarzelf gedaan heeft.

Dé operatie, het is voor mij nog best een groot ding. Zeker nu het niet meer die ver van mijn bed show is die het altijd was. Ook al is het nog een groot onbekend terrein. Niet dat ik helemaal niet weet hoe het in zijn werk gaat: ik ken de in Nederland gebruikte methode van penisinversie. Ik heb al eerder de patiënteninformatiefolder van het VUmc over de operatie gelezen. Toch vind ik het eng, spannend en is het nog steeds een bron van twijfels.

Aan de andere kant voel ik ook een soort berusting. In tegenstelling tot andere dingen die een permanente aanpassing van mijn lichaam betekenen. Bijvoorbeeld bij een tatoeage, het voelt echt dat ik wat te kiezen heb. Maar de operatie, dat is niet een keus. Dat is een logische volgende stap. Ook al ben ik niet zo enorm dysforisch in de zin van dat ik met een mes in mijn handen heb gestaan om ‘m er zelf maar af te snijden. Die mate van wanhoop heb ik niet.

Neem ik genoegen met de sociale transitie of ga ik door met de operatie? Ik ben er nog steeds niet uit. Waar ik wel over uit ben is dat de operatie iets voor mijzelf is en ik niet zal doen enkel om te voldoen aan het beeld of wensen van de buitenwereld. Momenteel rennen mijn gedachten rondjes door mijn hoofd, het is net een schoolplein tijdens speelkwartier: herrie en chaos. Hopelijk dat ik na die voorlichtingsbijeenkomst mijn gedachten weer in het gareel krijg.

Wachttijdverkorting & Angst

Ik had dit weekeinde een ander blogje in de planning maar dat behoeft even uitstel. Gisterochtend kwam ik in een topic over de wachttijden de link naar het actuele wachttijdendocument dat het Genderteam maandelijks op de site van het VUmc publiceert. Omdat die wachttijden zo lang zijn keek ik er eigenlijk nooit. De vorige keer dat ik er keer was het voor mijn blogje ‘Kopie van het briefje van de dokter‘. Toen had ik net te horen gekregen dat ik in voorbereiding alvast moest beginnen met de permanente ontharing van het operatiegebied. De 12-18 maanden die er toen stond voor de operatie was ergens wel geruststellend, omdat het me ineens wat te snel ging. Maar gisterochtend zag ik dit:

Wachttijd april

Dat was even schrikken. De knoop over operatie heb ik nog steeds niet definitief doorgehakt. Ik was blij dat ik daar nog wel even bedenktijd voor had vooral om het idee op me te laten inzinken. Met de 12-18 maanden wachttijd die ik in februari zag had ik daar ook ruimschoots tijd voor. Eén van die gestelde voorwaarden is het doorlopen hebben van de reallife fase, voor mij is dat in augustus. Persoonlijke omstandigheden in acht nemend zou dan voorjaar 2015 de eerste mogelijk heid zijn. Nu staat die wachttijd op zes maanden, als dat zo blijft dan is voorjaar 2014 al een optie.

Een heel jaar eerder, daar had ik nog niet op gerekend. De gedachten aan dit document en die flink kortere wachttijd hebben ook de hele dag rondjes door mijn hoofd gerend. Ik had ingecalculeerd nog tot zeker een jaar bedenktijd te hebben, om dan een beslissing te gaan nemen.  Het lijkt me nu wijs om mijn denkproces en bewustwording een tandje bij te zetten. Het fysieke proces gaat zo ook ineens een stuk sneller.

Mijn bezwaren tegen de operatie is niet zozeer twijfel of ik het wel wil, het is angst. Gewoon simpel angst. Ik vind het eng en ik ben bang. Ik heb gewoon net iets te vaak verhalen gehoord over de nasleep en hoe vreselijk veel pijn het doet en de complicaties die op kunnen treden. Die pijn is een prijs die ik best bereid ben om te betalen, maar als je dan weer eens hoort dat het dwars door de morfine heen hakt, dan is dat echt niet bemoedigend. Ik heb gister de hele dag een knoop in mijn maag gehad, hopelijk dat het vandaag beter zal gaan en ik het het een beetje los kan laten.

De Diagnose voor de Diagnose

Het begon allemaal als een soort uitdaging: “Dan ga je toch als meisje verkleed!” werd er gegrapt in de voorpret naar een feestje toe. Ik laat me met dat soort uitdagingen niet kennen en ben daarop ingegaan. Nog steeds maak ik er graag een grapje van als iemand me een raar voorstel doet: “Is dat een uitdaging? Pas op hè, je weet wat er de vorige keer van gekomen is!” Ik kan de precieze datum niet achterhalen, maar de bewijzen die ik terug kan vinden in mijn e-mail wijzen erop dat het in de zomer of najaar van 2005 geweest moet zijn. Het was de eerste keer dat ik een rok en kousen aantrok en een pruik opzette. Ervan uitgaande dat er een hoop lol zou gaan volgen die avond, maar de uitwerking was wat anders dan verwacht. Het verkleden voelde namelijk helemaal niet grappig of spannend. Het voelde gewoon goed. Toen is het kwartje bij mij gevallen, al is er nog een lange periode voorbij gegaan voordat ik me aanmeldde bij het genderteam.

Dat ik de afgelopen weken zoveel heb gewerkt aan mijn tijdlijn en bezig ben geweest met zoeken naar de exacte datums van bepaalde gebeurtenissen moest ik ook heel erg denken aan de tijd die vooraf ging aan dat bewuste telefoontje naar het genderteam. Voordat ik ook daadwerkelijk belde had ik persoonlijk al een hele lange gedachtengang doorlopen en mijn eigen diagnose gesteld. Ik heb ooit horen zeggen dat je niet naar het genderteam stapt voor het stellen van een diagnose, maar voor het bevestigen ervan. Deels klopt dat wel, maar de diagnostische fase is voor mijn persoonlijke denkproces heel erg waardevol geweest.

Het feestje dat ik verkleed ging werd gevolgd door een volgende en nog een en nog een, ik weet niet meer hoe vaak het nu uiteindelijk geweest is dat ik me verkleed heb. Maar door het feestje is er in mijn hoofd iets in gang gezet. Ik vond het blijkbaar leuk om een jurk te dragen, dus ik was een travestiet. Zo heb ik lang over mijzelf gedacht, maar eenmaal opgang gebracht denderde die gedachtentrein voort over de kronkelende rails door mijn psyche. Was het wel genoeg om alleen op zaterdagavonden en feestjes zo af en toe mijn alter-ego Daniëlle naar boven te laten komen? Wilde ze meer? Lang heb ik nog geprobeerd om het binnen de perken te houden. Maar dat alter-ego liet zich steeds moeilijker weerhouden, ze wilde meer! Meer! Meer!

Ik vroeg me af hoe ik dat gevoel tegemoet kon komen: moest ik dan verder als over-the-top drag-queen? Nee, dat was niet de oplossing. Daar voelde ik me totaal niet prettig bij. Wel zocht ik wat vreemdere uithoeken op qua kleding en kwam ik in aanraking met Japanse subculturen en EGL, Elegant Gothic Lolita. Ik ben behoorlijk actief geweest in de Nederlandse lolita scene. Ik bezocht meetings, heb een tijd lang het forum gemodereerd. Aan dat alles heb waardevolle ervaringen en vrienden overgehouden. Mijn ex-partner heb ik via de kleding leren kennen evenals de kunstenares die mijn geboortjekaartje heeft ontworpen. Stuk voor stuk herinneringen die ik nooit meer zou willen missen. Ook al ben ik niet meer actief in de scene en heeft mijn kledingsmaak een andere stijlperiode opgezocht, helemaal vergeten ben ik het niet, je hoeft slechts in het hol van het juiste sociale-mediakonijn te kruipen om er bewijs van te vinden in het wonderlijke internetland.

De tijd na dat feestje heb ik heel veel en heel diep nagedacht over wat die gevoelens nou betekenden. In het begin kwam al de optie transgender naar boven. Dat heb ik genegeerd. Ik was een jongen en voelde me aangetrokken tot meisjes. Dat lichaam moest wel kloppen. Ik speelde vroeger met lego en treinen en meccano. Allemaal dingen waardoor ik genderdysfoore gevoelens destijds als niet legitiem bestempelde. Daarna heb ik nog een periode de wens gehad tot volstrekte androgeeniteit, gewoon de ene dag als meisje doorbrengen, de andere dag als jongen. Naar gelang wat die dag het beste uitkwam.

Uiteindelijk kon ik het gewoon niet meer negeren. Travestie was het niet. Androgeen zijn was niet voldoende. Ik kan niet zeggen of er nu een directe aanleiding is geweest waardoor de afweging in mijn hoofd alsnog is doorgeslagen naar genderdysfoor. In mijn herinneringen vind ik geen aha-erlebnis die daarmee samenhangt. Het zal een proces zijn geweest, een ontwikkeling die mij uiteindelijk hebben gezet tot het aanmelden bij het genderteam.

Als je jezelf bij het genderteam meldt heb je eigenlijk zelf al uitgemaakt dat je genderdysfoor bent. Ik wel in elk geval. Ik ging er echt heen om mijn eigen diagnose te bevestigen, elk bezoek voelde als een examen. Bewijzen dat je bent wie je bent. Alsof je moet bewijzen dat je de stof beheerst en net zoals met schoolexamens was het wachten op een telefoontje met een uitslag om te horen of je geslaagd bent.

Toch voelen de maanden die de diagnostische fase duurde niet als verloren tijd. Ja, op momenten wilde ik graag sneller en verder met de volgende stap. Maar over het algemeen heb ik heel veel gehad aan de gesprekken met mijn psychologe. Ze wist goede vragen te stellen, gaf denkhuiswerk op, allemaal dingen die mijn mentale proces hebben geholpen. Al die dingen waarover ik heb moeten nadenken hebben mij voorbereid om de volgende stappen te zetten, kleine stappen. Eerst testosteronblokkers en pas een paar maanden later die hormonen erbij. Ik ben blij dat ik die optie heb gekozen en niet pats-boem in één keer de full-monty ben gegaan. Dat tussenstapje gaf me tijd om te denken en mentaal klaar te maken voor hetgeen wat zou gaan komen.

Dat een mentale voorbereiding op wat komen gaat nodig is heb ik ook gemerkt toen ik een maand terug te horen kreeg dat ik moest beginnen met de fysieke voorbereidingen op een operatie. Die grote stap kwam ineens heel snel heel dichtbij. Terwijl dat altijd iets was wat heel erg ver weg was. Ooit. Als. Wanneer.  Voordat ik doordrongen was van het feit dat dat nog makkelijk een jaar, zo niet langer, gaat duren waren een paar weken verder. Dat is waar ik mentaal nu heel erg mee bezig ben: voorbereiden op de mogelijkheid van een operatie.

Tijdlijn

Na mijn vorige tijdlijn bericht kreeg ik het idee om dat saaie lijstje te verwerken tot een mooie infographic. Want dat is natuurlijk veel aantrekkelijker en ook vooral duidelijker dan zo’n lijstje met datums, helemaal als het op een correcte schaal is. Tekenen kan ik niet, en met dingen als photoshop of indesign of andere dingen die ervoor zijn kan ik niet overweg. Via via kwam kreeg ik de tip om Verité Timeline JS te gebruiken. daarmee maak je niet alleen eenvoudig een mooi grafisch geheel het is ook nog interactief. Het kostte wat tijd om te vullen en te integreren in mijn blog maar er is resultaat:

Klik om de tijdlijn te openen, deze opent in een nieuw tabblad.

Tijdlijn

Inmiddels is deze website bovenaan een tabblad rijker, daar kan je deze tijdlijn in de toekomst makkelijk terugvinden.