Transitie tijdlijn

Al een tijdje wil ik de belangrijkste data uit mijn transitie op een rijtje hebben, om zo inzicht te hebben in hoe lang mijn transitie nu helemaal duurt. Daarvoor heb ik even flink terug moeten zoeken naar de datums wanneer ik mij voor het eerst heb aangemeld bij het Genderteam en wanneer ik mijn intake gesprek heb gehad. Dat is nog van de tijd vóór dit blog en voordat ik mijn dagboek ging bijhouden. Maar met wat omwegen heb ik het toch weten te vinden. Ik heb vooral de data neergezet die van belang zijn voor de medische zaken. Maar ook een aantal datums die om persoonlijke datums memorabel zijn staan vermeld.

Het is de bedoeling dat ik dit nog uitwerk in een mooie infographic. Maar daar moet ik nog wat onderzoek naar gaan doen hoe ik dat mooi kan maken. (Tips zijn welkom!) Vooralsnog een lijstje in omgekeerde chronologische volgorde.

Edit: Ik heb inmiddels de tijdlijn verwerkt tot een infographic. Die vindt je op het  tablad ‘Tijdlijn’ bovenaan deze site. Tevens heb ik een datum aan gepast. Mijn aanmelding bij het genderteam deed ik niet in februari 2010 maar al in november 2009. Dat is nog drie maanden langer wachten geweest!

Transitie tijdlijn:

10 November 2012 – ‘Officiële’ unbirthday

6 Oktober 2012 – Eerste portretfoto waarop ik mijzelf herken.

23 Augustus 2012 – Gestart met logopedie.

10 Augustus 2012 – Begonnen met Progynova (oestrogeen)

6 Augustus 2012 – Definitief groen licht gekregen.

6 Juli 2012 – Eerste Dexa Scan.

16 April 2012 – Begonnen met Androcur (testosteron blokkers).

12 April 2012 – Start laserontharing om mijn baardgroei te stoppen.

5 April t/m 16 April 2012 – Bij elkaar driemaal in de fertiliteitskliniek geweest.

23 Maart 2012 – Eerste bezoek endocrinoloog.

8 Maart 2012 – Openlijke coming out via dit blog en Facebook.

9 Februari 2012 – Voorlopig groen licht en eerste doorverwijzing naar de endocrinoloog op zak.

11 Mei 2011 – Eerste diagnostische gesprek bij het Genderteam. N.b.: Werkelijke wachttijd sinds intake: 11 maanden.

15 Augustus 2010 – Coming out naar mijn ouders.

23 Juni 2010 – Bevestiging van het intake gesprek, plekje op de wachtlijst verworven. N.b.: verwachtte wachttijd: 6 maanden.

10 Juni 2010 – Intake gesprek bij het VU MC Genderteam. 7 maanden sinds aanmelden.

23 Februari 2010 – Aangemeld bij het Genderteam.  Chasecall gedaan om te vragen waarom het zo lang duurt.

19 November 2009 – Aangemeld bij het Genderteam.

Voortgangsvergelijk

Een weekje geleden waarde een filmpje over het Nederlands deel van het internet. Een filmpje van een transgender die drie jaar lang dagelijks een foto maakte en zo haar transitie liet zien. Reken er maar op dat ik daar niet omheen kan, dat soort dingen krijg ik via fora, facebook, twitter en e-mail voor m’n neus.  Zelf heb ik mij aan het begin van mijn transitie voorgenomen om regelmatig foto’s te maken, dagelijks is niet gelukt. Maar de verschillen zijn duidelijk:

Progress Januari 2013 (800x599)

 

Het verschil sinds het begin. Half april begon ik met Androcur en begin augustus met Progynova. Dat betekent respectievelijk 9 en 5 maanden tot nu. Zoals iemand al opmerkte over deze compilatie: bij iedere foto staan je mondhoeken verder omhoog. Dat vind ik een mooi bewijs voor het feit dat een transitie zo onnoemelijk veel meer is dan alleen maar die operatie.

Twee portretten

Even op de foto gaan, het lijkt zoiets triviaals. Zoveel mensen gaan op de foto. Iedere dag opnieuw maken mensen foto’s van zichzelf, kijk maar naar facebook. Voor mij is op de foto gaan een big issue. In dit blog twee portretten en mijn gedachten erover.

Afgelopen zaterdag vierde een goede vriendin het openingsfeestje van haar nieuwe fotostudio. Uiteraard vieren fotografen feestjes met foto’s. Dus behalve gewoon een gezellig feestje was er ook mogelijkheid tot het laten maken van een portret zonder dat je er een hele shoot voor hoefde te boeken.

Ik heb nogal een haat-liefde verhouding met fotografie. Ik heb een hele uitgesproken voorkeur voor welke zijde van die gevoelige plaat ik sta, of het nu analoog is of digitaal maakt niet uit. Ik sta aan de achterkant! Ik houd niet van gefotografeerd worden. Ik snap ook echt niet hoe iemand nou oprecht blij kan zijn met een foto van zichzelf. Echt, die gedachte veroorzaakt bij mij kortsluiting. Oude foto’s van mezelf kijk ik ook niet graag terug. Of het nou geposeerde schoolfoto’s zijn of kiekjes of vakantiefoto’s. Ik houd er niet van, ook al heeft de fotograaf zijn best gedaan met het maken van flauwe fotografengrapjes om een spontane lach uit te lokken. Ik zie mijn eigen beeltenis liever niet vereeuwigd. Dat ik het toch doe of toesta is uit andere overwegingen, om toch een aandenken te hebben voor later bijvoorbeeld. Ik ben dan wel niet tevreden met mijn lichaam maar life goes on en daar hoort ook zo af en toe een foto bij.

Al ruim twee jaar geleden moest ik op mijn werk poseren voor een promotie foto, net als al mijn collega’s overigens. Op de foto met je favoriete product. Die foto’s worden nu gebruikt voor de marketing. Nu ik die foto terug zie, zie ik alles waarom ik mijn transitie ben ingestapt. Op die foto zie ik weliswaar de persoon die ik destijds ook zag als ik in de spiegel keek, maar ik zie niet mijzelf. Ik zie alleen maar het omhulsel waarin ik toen leefde.

Promofoto op het werk.

Dat was tot voor kort, onderwijl ben ik al heel wat verder. Ik zit beter in mijn vel, letterlijk. Dat heeft in mijn denken over foto’s een flinke ommekeer teweeg gebracht. Ik heb hier een paar maanden terug al eens een foto’tje van mijzelf laten zien, met daarbij de boodschap dat het voor het eerst was dat ik mijzelf niet vreselijk op een foto vond staan. Dat was een kiekje, gemaakt met mijn mobiele telefoon terwijl ik in de trein zat, even snel tussendoor gemaakt. Eigenlijk was het een beetje prutsen en spelen tegen de verveling waarvan het resultaat me wel aanstond.

De mogelijkheid die ik kreeg voor een goed en netjes geposeerd portret van mijzelf, van wie ik écht ben. Afgebeeld op een manier waarop ik mij goed voel. Heb ik niet gelijk aangegrepen. Sterker nog, ik heb de dag van te voren pas ’s avonds laat besloten om naar dat openingsfeestje te gaan. Wat resulteerde in het tegen middernacht nog even bijwerken van mijn wenkbrauwen. – Als ze niet gelijk zijn: ik schuif de verantwoording af op vermoeidheid, het was voor mij middenin een werkweek. 😉 – Ik heb tot het laatste moment getwijfeld en deelde mijn onzekerheden. Dat ik fotografe in kwestie, en in dit geval vooral zij mij al jaren kent heeft heel erg geholpen. Ze weet wat er speelt in mijn leven en wist me gerust te stellen en me over te halen om te komen.

Stiekem wilde ik eigenlijk erg graag en ik had ook bij de eerste aankondiging gelijk al een idee van wat ik wilde. Een foto van mijzelf, als mijzelf. Eentje die ik aan mijn ouders zou kunnen geven. Die bij hen op het dressoir zou kunnen. Niet ter vervanging van de oude schoolfoto van mij die er al jaren staat, maar ter aanvulling. Ik wist ook gelijk welke outfit ik ervoor aan wilde. Maar mijn onzekerheden namen de dagen na de uitnodiging weer eens fijn de overhand. Dus die geruststelling die ik kreeg was niet alleen welkom, maar ook heel hard nodig. Toen ik eindelijk op het laatste moment die knop had omgezet begon de voorpret. Ik kon niet wachten tot mijn werkdag om zou zijn en dat ik naar huis kon om mezelf op te frissen, spullen te pakken en richting de studio te vertrekken. Ik had er zin in en was nerveus, niet nerveus op manier zoals ik vroeger voor de schoolfotograaf was, ik was écht nerveus. Ik vond het eng en spannend en leuk tegelijk. Het was de eerste keer dat ik er naar uitkeek om op de foto te gaan.

Het schieten van het portret was eigenlijk vrij vlug gedaan. Met een nieuw record voor het ‘mij-op-de-foto-zetten-met-ópen-ogen’ volgens mij heb ik op niet een van de foto’s mijn ogen dicht gehad. Dat is nog wel eens anders geweest. Uiteindelijk één foto gekozen die ik kant en klaar zou gaan onvtangen en toen kon ik verder met het sociale deel van het feestje. Met mijzelf in een behoorlijke roes:  Ik had geposeerd voor een foto en ik vond het leuk! Ik was tevreden met de preview die ik op de camera mocht bekijken. Het hele gebeuren heeft ook mijn innerlijke narcist in mij doen ontwaken. Het is zoals ik veel mensen hoor over tatoeages, als je eenmaal eraan begint wil je er meer! Het resultaat:

Foto gemaakt door Michella Kuijkhoven – Chell’s View Fotografie.

Eindelijk snap ik dat mensen op de foto willen en daar graag naar terug kijken. Ik ben nu één van hen geworden. Op deze foto zie ik mijzelf, niet alleen maar het omhulsel waarin ik leef. Ik verafschuw mijn eigen beeltenis niet meer en dat is voor mij een hele nieuwe gewaarwording. Als je nog nooit tevreden bent geweest met een afbeelding van jezelf en dan bedoel ik niet ‘er gewoon niet leuk opstaan.’ Dan bedoel ik jezelf totaal niet kunnen herkennen in de persoon op de foto, soms walgen van je eigen lichaam. Ik kan wat dat betreft mijzelf goed inleven in wat een anorexiapatiënte voelt als ze in de spiegel kijkt: je ziet niet jezelf, je ziet niet de persoon die je bent. Lichaamsdysforie doet rare, heftige, dingen met je gedachten. Voor mij is dat gelukkig aan het veranderen.

Mijn lichaam is niet langer mijn gevangenis meer…

Werking en bijwerking, drie weken verder

Mijn afgelopen blogs waren wat afstandelijker, vandaag is het tijd voor iets persoonlijkers: een voortgangsblogje. Op een dag na zit ik nu drie weken aan de progynova. De effecten laten zich gelden, sneller en heftiger dan ik had verwacht. Voor mij is het een tweede puberteit waar ik in ga, zowel lichamelijk als geestelijk, met dagelijks nieuwe ontdekkingen. Ik vind het een heel bijzondere ervaring en ben ook nieuwsgierig naar wat me allemaal te wachten staat. Het voelt ook nog best onwerkelijk allemaal. Behalve van me af schrijven en op een rijtje zetten van mijn gedachten heb ik met dit blog tot doel anderen uit te leggen wat ik zo allemaal door maak en wat er met een transitie gemoeid gaat. Vandaar de details in de onderstaande tekst.

Na een week die kleine blauwe pilletjes slikken merkte ik al hoe vaak er iets tegen de borst stuit. Mijn tepels zijn behoorlijk gevoelig geworden. Dat is uiteraard een teken van voortgang waar ik heel blij mee ben. Het is fijn te merken dat die pillen die je slikt ook echt een merkbare uitwerking hebben. Voor de mannen die dit lezen en zich er totaal geen voorstelling van kunnen maken hoe het voelt: vergelijk het met twee verse blauwe plekken van het hele gevoelige soort. Ik kan gelukkig nog steeds op mijn buik blijven slapen, maar ik vraag me af hoe lang nog, de gevoeligheid breidt zich uit. Waar het eerst nog echt puur mijn tepels waren, is het nu al het hele gebied achter mijn tepelhoven wat beurs en gevoelig is. Ik heb in de afgelopen twee weken inmiddels wel geleerd voorzichtiger te zijn, met afdrogen bijvoorbeeld.

Voor mijzelf heb ik afgelopen week wat foto’s gemaakt. Topless, om het verschil een beetje bij te kunnen houden. Vast iets wat de meeste pubermeisjes niet zullen doen, maar de meesten van heb zullen ook niet zo bewust met hun lichamelijke ontwikkeling bezig zijn tijdens de puberteit. Echte ‘voor’ foto’s kan ik het al niet meer noemen. Behalve de gevoeligheid is ook het volume aan het toenemen. Nog niet heel erg zichtbaar, maar ik merk het persoonlijk al wel. Zeker omdat mijn tepels vroeger en op de tast volstrekt onvindbaar waren. Mocht je me tegen komen: Nee, ik heb het niet koud en nee, ik ben niet opgewonden. Dat soort opgewonden ben ik al een maand of vier niet meer.

Opwinding heb ik wel op hele andere nieuwe manieren leren ervaren. Voordat ik begon heb ik al eens gezegd dat ik erop hoopte dat ik wat emotioneler zou worden, of eigenlijk makkelijker uiting zou kunnen geven aan mijn emoties. Ik werd nogal eens uitgemaakt voor ijskonijn. Nou die cake is not a lie gebleken en achievement unlocked. Eerder deze week even een hele fijne *kuch* emotionele dip gehad waar ik mijn tranen niet kon bedwingen, terwijl het om iets pietluttigs ging. Ik heb in mijn leven zo mijn dips en emotionele momenten gehad, maar zo snel emotioneel ben ik nog niet eerder geweest. Een aantal vriendinnen verwelkomden mij al tot de club. Dat zal wel even wennen gaan zijn, ik heb sindsdien al meerdere momenten gehad waar ik me véél emotioneler voelde dan ik gewend ben van mijzelf. Volgens mij is het moment om Titanic te gaan kijken aangebroken

Tenslotte nog wat goed nieuws. Vandaag ontving ik van mijn zorgverzekeraar een toezegging dat de eerste 10 laserbehandelingen voor het verwijderen van mijn baard zonder meer vergoed zullen worden en dat ik voor meer behandelingen een gemotiveerd verzoek kan doen. Dan ben ik ook vanmorgen begonnen met logopedie. De stemoefeningen die ik moet doen, ter plekke en als huiswerk, vragen wat gewenning en door een zekere gêne heen breken. Het terugluisteren naar mijzelf vond ik dan weer minder erg dan verwacht.

Oestrogeen!

Dat zijn ze dan, twee doosjes met pillen die het grote verschil moeten gaan maken. Een maand of vier geleden ben ik al begonnen aan de opmaat met het onderste doosje, vanmiddag heb ik  na een bezoekje aan de endocrinoloog ook het recept voor dat tweede doosje gekregen. Natuurlijk ben ik dat bij de ziekenhuisapotheek gelijk gaan halen. Mijn eigen apotheek moet de cyproteronacetaat ook steeds bestellen. Het is ook wel een merkwaardige cocktail van pillen. Volgens de bijsluiters ben ik niet de doelgroep die de fabrikanten voor ogen hebben. Cyproteronacetaat wordt voorgeschreven bij bepaalde prostaatkankers en bij hyperseksualiteit (en ook gegeven aan seksdelinquenten). De Progynova (estradiolvaleraat) is iets voor vrouwen in de overgang.

Zo klein en zoveel effect.

Ik vind het nog wel een onwerkelijk idee. Ik heb natuurlijk al lange tijd naar vandaag toegeleefd, maar toch kan ik het niet bevatten dat deze pilletjes – ze zijn klein! Hiernaast een foto samen met een stuiver. – zo ingrijpend mijn lichaam zullen veranderen. Ook al heb ik door de cyproteronacetaat, die een omgekeerde puberteit teweeg bracht, al een voorproefje gehad. Het idee dat mijn vetverdeling veranderd, dat ik meer heupen ga krijgen en mijn borsten gaan groeien is toch moeilijk te bevatten. Ook al heb ik opgelet tijdens mijn biologielessen en mijzelf ingelezen in de mechanismen die in gang worden gezet.

Net zoals na de operatie, waar ik waarschijnlijk wel voor ga. Dat er zo’n plastisch chirurg aan de gang gaat met allerlei enge instrumenten en dat als je uit die operatiekamer komt niet meer staand kan plassen. Maar dat je dan ook op een andere manier seks kan gaan leren hebben, dat is dan ook gewoon mogelijk inclusief orgasmes (als ze tijdens de operatie de zenuwen niet teveel beschadigen). Dan ik kan ik ook zeggen dat ik weer maagd ben.

Het bezoekje aan het VUmc was kort en zonder omhaal. De endocrinoloog vroeg naar wat dingen, zijn co-assistente nam mijn bloeddruk en gewicht. Overigens heb ik liever dat een arts handmatig de bloeddruk meet, dat is toch heel wat comfortabeler dan die automatische apparaatjes. Ik kreeg een contract, zoiets had ik de vorige keer bij de endocrinoloog ook al gehad. Dat ik me bewust ben van de gevolgen die de medicatie hebben: dat ik er definitief onvruchtbaar van zal worden en dat bepaalde lichamelijke veranderingen onomkeerbaar zullen zijn. Als ik dan ooit spijt zou krijgen zouden borsten enkel operatief kunnen worden verwijderd. Contract ondertekend en ik kreeg een recept in mijn handen gedrukt. Bij het secretariaat kreeg ik van genderteamcoördinator Jos Megens nog een felicitatie en een handdruk en ik kon weer gaan. Het ophalen van de medicijnen bij de ziekenhuisapotheek meegerekend ben ik zo’n 20 minuten binnen geweest.

Ik zal de komende maanden wel uitvinden of dat extra harde matras wat ik voor mijn nieuwe woning heb gekocht wel zo’n goed idee was, ik ben een buikslaper. En ja, het gaat bij mij straks net zo als bij alle meisjes in de puberteit: dat groeien gaat pijn doen. Lichamelijk gezien ga ik gewoon een tweede puberteit in, ietwat opgejaagd doordat ik gelijk met hoge doses hormonen begin en de aanmaak ervan niet langzaam op gang kom. Verder is het vergelijkbaar met het gewone natuurlijke proces, minus de menstruatie dan. de pijn en krampen en ongemakken die ik daarvan misloop krijg ik dan nog wel terug na die operatie.