Principes

Principes hebben, het is soms best lastig. Mijn principes staan me in de weg om bepaalde dingen te doen. Zoals het geven van bloed, waar ik nog steeds geen definitief besluit over heb genomen. Het is me ook al gelukt om mensen tegen me in het harnas te jagen als ik wijs op een ongelijkheid en daar inhoudelijk op doorga in stevige bewoordingen.

Als je een facbookvriendje van me bent zal je het vast al eens gezien hebben: ik post en deel regelmatig dingen die betrekking hebben op LGBT-rechten. Ik identificeer als het eerste en het laatste lettertje van die afkorting en vind het belangrijk dat er voor mij en anderen die binnen die vier lettertjes vallen gelijke rechten zijn, wereldwijd. In Nederland zijn we daar een heel eind mee. Het grootste juridische struikelblok is de transgenderwet die in de Eerste Kamer lijkt te gaan stranden. Verder zit het qua wetten voor de LGBT-doelgroep wel goed in dit land. Huwelijk, partnerschap en adoptie is mogelijk, al kunnen regels en wetten nog wel wat soepeler. 

Grappen over transgenders maak ik zelf ook vaak genoeg. Humor en zelfspot breekt de spanning en maakt de lastige onderwerpen bespreekbaar. Inhakken op iemand die een grap maakt doe ik zelden. Maar soms kan er iets gewoon verkeerd aankomen. Een grapje dat je met een grote schoenmaat maar beter niet transseksueel kon zijn schoot bij mij verkeerd. Ik kreeg er echt een naar gevoel bij, dat heb ik zelden. Alsof een grote schoenmaat het enige is wat transgender zijn tot een zware last maakt, zo kwam op het op mij over. Helemaal niet wat die persoon bedoelde, maar het liet me niet los en kon niet anders dan er op in gaan. Heb ik achteraf het nodige over gehoord. 

Ik vind het moeilijk om de balans te vinden tussen staan voor mijn principes en daar naar handelen aan de ene kant. En het de dingen doen die ik wil aan de andere kant. Dat dan ook nog eens zonder dat ik “Zucht, daar heb je Fading Gender weer hoor…” reacties oproep in mijn sociale omgeving en zonder dat ik mensen om wie ik geef in het harnas jaag.

24 uur met Valentijn

Uiteraard werd ik afgelopen week van alle kanten geattendeerd op het tv-programma ’24 uur met…’ Waar Wilfried de Jong zich 24 uur lang opsluit en een wekelijks wisselende gast interviewt. Die gast was deze aflevering Valentijn de Hingh. Een model, winnares van de Elle Style award en onderwerp van de documentaire ‘Valentijn’ waarin ze vanaf haar kinderjaren bijna een decennium lang in haar proces gevolgd is. Het proces natuurlijk de verandering van geslacht, ooit is ze als jongen geboren.

Valentijn is iemand waar ik best tegenop kijk. Idool is een groot woord, maar een voorbeeld is ze wel. Haar openheid over haar leven, haar voorgeschiedenis en alles waar ze mee worstelt is mede inspiratie geweest voor mij om dit blog te starten. Ze is een voorbeeld dat je als transgender niet hoeft weg te kruipen in een hoekje. Dat je niet je hele voorgeschiedenis, je “vorige leven” zoals sommigen het noemen hoeft uit te wissen en te verbergen. Ze steekt niet onder stoelen of banken dat ze fysiek gezien als jongen geboren is maar is gewoon succesvol in het leven.

In het interview heeft ze best rake dingen gezegd. Herkenbare zaken en gesproken over dilemma’s en problemen waar ik zelf ook mee worstel. Ik wil mijn gedachten daar even over laten gaan.

Een belangrijk thema in het gesprek is natuurlijk de operatie. Vrij expliciet legt ze uit hoe dat voor haar geweest is. Die operatie is zwaar en pijnlijk en heeft een nasleep, dat wist ik al. Veel interessanter vond ik haar beweegredenen om voor die operatie te kiezen. Voor haar was het niet zozeer de principiële keus dat ze van haar penis af moest. Ja, ze wilde er wel van af. Belangrijke factoren voor haar waren fysiek en sociaal gemak. Makkelijker geaccepteerd worden. Meer comfort in kleding. Zonder problemen in een bikini op het strand kunnen liggen. Dat zijn factoren die in mijn besluit ook meewegen. Want immers: wie kijkt er in mijn onderbroek. En met een beetje moeite kan je in alle soorten kleding de boel zodanig verbergen dat niemand ook maar iets ziet. Of dat ook comfortabel is, zal ik hier dan maar even buitbeschouwing laten. Wat ik zelf een mooie opmerking vond was wat ze vertelde over hoe ze uit de narcose ontwaakte. Dat ze zich nu de operatie gedaan was ze niet méér vrouw voelde dan ervoor. Ze was dezelfde persoon ervoor als erna.

De operatie heeft ze wel gezien als de ultieme erkenning dat ze de juiste keuzes in haar leven heeft gemaakt. Ik herken dat. Iedere stap die ik voorwaarts zet voelt voor mij als een bevestiging. Ook al zijn die stappen moeilijk, eng of pijnlijk. Steeds weer is het een beetje bevestiging dat het een juiste stap is, een in de goede richting.

Bijzonder was ook de boodschap over gender, dat gender gewoon werkt in ons sociaal systeem. Meisjes, jongens die scheiding is duidelijk en makkelijk. Meisjes spelen met poppen, jongens met auto’s. Klaar! dat klopt ook wel. Uitzonderingen bevestigen de regel. Voor het over grote deel van de mensen werkt het zo ook gewoon en kan je inderdaad prima de maatschappelijke rol van een persoon koppelen aan het geslacht waarmee ze geboren worden. Afwijkingen van die regels worden raar gevonden. Als men daar wat meer voor open zou staan in de maatschappij dan zullen mensen als ik, het gewoon net wat makkelijker hebben.

Ik vond het een interessant programma. Terug kijken kan via Uitzending gemist.