Kaal, alsnog

De vermoedens waren er alweer een poosje. Met het loshalen van een elastiekje trok ik al een noemenswaardige pluk mee. Mijn borstel zag er vanmorgen na één beurtje borstelen zo uit:

Opbrengst van één keer uitborstelen.

Mijn haar valt weer meer uit dan toe te schrijven is aan een voorjaars-rui die ik nog vermoedde. Ik heb net de waarheid, en de spiegel, onder ogen gezien en mijn inhammen zijn duidelijk groter en meer aanwezig dan een paar maanden terug.

Mijn haar verliezen hoort tot mijn grote angsten, ik haal een groot deel van mijn zelfbeeld uit mijn haar. Het lijkt voor jullie misschien wat triviaal, voor mij is het echt een groot ding. Het idee kaal te worden is een bron van wanhoop en onzekerheid. Mijn lange haar is een van de factoren die ik in de hand dacht te hebben voor mijn passabiliteit als vrouw.

Over twee weken zit ik bij de endocrinoloog, dan vraag ik wel om advies. Ik vermoed dat het met mijn migrainemedicatie te maken heeft. Haaruitval staat met een frequentie van 1:1000 tot 1:10.000 bij de zelden voorkomende bijwerkingen, zoveel geluk heb ik nou nooit in de staatsloterij. Dat zal wel schipperen gaan worden tussen endocrinoloog en neuroloog om hier wat aan te doen.

Ondertussen kan ik gaan bedenken hoe ik een haar transplantatie kan financieren. Dat staat nu hoog op mijn prioriteitenlijstje. Zelfs nog boven de boob-issues.

 

Boobs, vrouwelijkheid en vergoedingen

Een paar weken terug schreef ik al over het conceptadvies voor het weer in de basisverzekering opnemen van borstvergrotingen. In het advies staat zo ongeveer dit: “Zonder boobs is je transitie mislukt en zinloos geweest, maar we gaan je niet helpen.”

Dat heeft even op me moeten inwerken. Want er is zoveel fout met die stellingname dat ik gewoon niet wist waar te beginnen. Maar ook omdat mijn inwendige feminist in botsing kwam met mijn zelfbeeld, dat vormt best een dilemma. Mijn mening over die geparafraseerde conclusie is zelfs tegenstrijdig.

Feminist

Laat ik maar beginnen met de feministische kant aan het woord te laten. Zonder borsten ben je blijkbaar geen vrouw. In het conceptadvies van het Zorginstituut wordt dat zo omschreven:

Als borstvorming bij een vrouw volledig ontbreekt en de borst daardoor uitgesproken mannelijk oogt, kun je spreken van een afwijking in het uiterlijk die zodanig verschilt van het normale, vrouwelijke beeld, dat deze als ‘ernstige misvorming’ – en daarmee als ‘verminking’ in de zin van het Besluit zorgverzekering – kan worden beschouwd.

Om als vrouw te worden beschouwd door de maatschappij is het hebben van duidelijk zichtbare borstvorming blijkbaar een voorwaarde. Aan andere factoren die maken dat je als vrouw wordt passabel bent voor het gemak maar even voorbij gegaan. Dingen als stem, lichaamsbouw, haardracht, vorm van de schedel, postuur, omvang van de heupen. Ik ken meerdere vrouwen die ook niet vooraan hebben gestaan bij het uitdelen van de borsten. Maar zij worden, op een enkele keer na, toch echt gezien en aangesproken als vrouw.

Passabel

Tot zover mijn feministische kijk op dit advies. Nu mijn persoonlijke kijk als transvrouw en iemand die nog best problemen heeft met passabiliteit.

Passabiliteit, ofwel passeren of aangezien worden als (in mijn geval vrouw) is als de balans van vrouwe Justitia. Het ene schaaltje van die balans wordt gevuld eigenschappen die men als ‘mannelijk’ beschouwd, zoals een zware stem, baardgroei, vierkante kaaklijn en een adamsappel. Het andere schaaltje wordt gevuld met zaken als: zachte huid, brede heupen, gevormde wenkbrauwen, make-up en borsten.

Die balans slaat uit naar de ene of de andere kant: onbewust. Net zoals Justitia oordeelt zonder aanziens des persoons. Mensen die me kennen en weten dat ik transgender ben zien me gewoon als vrouw en hebben geen moeite om me ook als zodanig te bejegenen. Maar dat is bewust, die mensen bezien me zonder blinddoek. Onbekenden zijn wél geblinddoekt en vertrouwen dan ook blindelings op hun genderbalans bij het bepalen of ze meneer of mevrouw tegen me zeggen.

Over passabiliteit staat er dit in het concept advies. Ik heb het belangrijkste even onderstreept.

Als een man-vrouw transgender niet als vrouw wordt herkend, spreekt men van een passabiliteitsprobleem. In dat geval vertonen mensen in het voorbijgaan een schrikreactie, zijn mensen bevreemd of niet respectvol. Als er een passabiliteitsprobleem bestaat, is de geslachtsverandering in feite mislukt: alle behandelingen in het kader van transseksualiteit zijn immers gericht op een geslaagde geslachtsverandering. Een geslachtsverandering is geslaagd te noemen als de persoon die dit heeft ondergaan zodanig wordt geaccepteerd door de maatschappij dat het leven in het gewenste andere geslacht niet tot beperkingen leidt

 

Tannerstadium

Even een beetje beeldvorming, dat je een idee hebt waar het voor mij om draait. Voor het vaststellen van de mate van ontwikkeling van het lichaam tijdens de puberteit wordt de Tannerschaal gebruikt. Als ik mezelf afzet tegen de beschrijvingen van de de Tannerstadia ben ik een B3. Dat betekent dat mijn borsten de ontwikkeling hebben van een 14 jarige. Combineer dat met een borstkas die wel gewoon een testosterongestuurde puberteit heeft ondergaan. Alle aanwezige borstvorming moet ook nog over een relatief groot vlak worden verdeeld waardoor het nóg minder lijkt dan het al is.

In safe spaces heb ik minder last van onzekerheid. Een safe space, letterlijk een veilige plek, is voor mij een locatie of tijd waar ik me niet enorm zelfbewust hoef te voelen over mijn mannelijke trekken. Bijvoorbeeld de sauna, daar durf ik zonder problemen naakt te zijn, in de sauna hoor je niet te kijken naar anderen. Je ziet een boel, maar kijkt niet en oordelen doe je al helemaal niet. Maar er zijn ook evenementen waar ik zonder de gebruikelijke hoeveelheid schuimrubber in mijn bh. Maar dat is in een gemeenschap waar ik inmiddels wordt gekend en herkend, waar ik dus niet nog mezelf een beetje extra moet bewijzen.

Buiten die safe spaces is het anders. Dan draag ik mijn voorgevulde BH’s en afhankelijk hoe ik mij die dag voel en de rest van mijn outfit gaan daar nog extra siliconen cleavage boosters -de vermaarde kipfilets- in. Met voldoende lagen kleding kom ik daar best mee weg en blijft mijn zelfbewustzijn op een hanteerbaar niveau.

Echter, naar het strand, of zwembad ben ik al sinds het begin van mijn transitie niet meer geweest. Simpelweg omdat ik dat niet durf. Ik voel me daar té zelfbewust en onzeker voor. Juist omdat badkleding zoveel nadruk legt op gender. Ja, ik ken de boardshorts en de surfer chick look waar je nog een beetje mee kan smokkelen. In mijn hoofd is het toch nog steeds een drempel die te hoog is.

Afbakening

De opstellers van het advies vinden het eerlijk dat voor transvrouwen en cisvrouwen aan dezelfde regels gelden. Alleen bij agenesie of aplasie, het volledig afwezig zijn van ontwikkeling van één of beide borsten, wordt vergoeding geadviseerd. Men zegt dat die strikte afbakening nodig is om te voorkomen dat er misbruik kan worden gemaakt van de vergoedingen. Omdat anders het wel of niet vergoeden van een borstvergroting aan te vaag omschreven criteria worden getoetst, en omdat men bang is dat grens gaandeweg opkruipt.

Ik ben het daarmee het niet mee eens, de groep die hiervoor in aanmerking komt is nog steeds duidelijk af te bakenen: maak de vergoeding een onderdeel van de behandeling voor genderdysforie. De groep ‘transvrouwen’ is prima objectief te definiëren. Laat die borstvergroting een optie zijn na 2 of 3 jaar hormoongebruik, als deze zijn maximale werking heeft bereikt.

De moed wat betreft borstvergrotingen is mij inmiddels in de schoenen gezakt. Ook al is het advies nog steeds in concept en is er nog mogelijkheid tot includeren van transvrouwen. Of zou het best eens kunnen zijn dat aan de < 1 cm klierweefsel voldoe (al betwijfel ik dat na een keer uitgebreid voor de spiegel staan). Dan toch ben ik aan het bedenken hoe ik binnen redelijke termijn voldoende geld bij elkaar kan sparen om zelf een ingreep te kunnen bekostigen. Die € 6.820¹ waarmee wordt gerekend in het advies heb ik niet in mijn spaarvarken. Ik ben aan het bedenken hoe ik in maandelijkse uitgaven kan snijden. Gezien het bedrag dat ik bij elkaar moet gaan sparen zet dat allemaal niet enorme zoden aan de dijk.

Dilemma

Goede vrienden weten soms de moeilijke, maar goede vragen te stellen. Vragen die me laten nadenken over hoeveel last ik heb van iets als de omvang van mijn boezem. Zoals ik hierboven al schrijf: in safe spaces voel ik me zelfverzekerd genoeg om zonder een boel vulling in mijn bloes, of zelfs topless te verschijnen. Maar in een publieke ruimte voel ik me erg onzeker, en ben ik me heel erg bewust van mijn gebrek boezem. Dat gaat zover dat het me verhinderd om naar strand of zwembad te gaan. Zoals ik zei: passabiliteit is een afweging die mensen maken. Grotere Zichtbare borsten kunnen hier aardig wat gewicht in de schaal leggen en zouden mijn zelfverzekerdheid een flinke boost kunnen geven.

Dat ik hier zoveel mee bezig ben heeft Google inmiddels ook door. Voor de Youtube video’s die ik bekijk ben ik nu al een paar keer de borstvergrotingscommercial van Bergman Clinics tegen gekomen. Ik ben geneigd om daar eens wat informatie in te winnen. Zodat ik een beter beeld heb van de mogelijkheden, kosten, voordelen en nadelen. Want ik ben er nog lang niet uit, of een vergroting wel het wondermiddel is wat ik mezelf nu voorhoud het te zijn.

De beperkingen in mijn leven zijn maar minimaal. Een vriendin wees me er laatst op dat het heel erg tussen mijn oren zit en ik die beperkingen aan mezelf opleg. Ze vroeg me nog eens goed na te denken of ik de voordelen van een borstvergroting wel vind opwegen tegen de kosten ervan. Niet alleen de financieel, maar ook de andere gevolgen: nasleep van de operatie, risico op complicaties, vervangen van de implantaten in de toekomst. Ze gaf me het advies om mijn zelfbewustzijn en onzekerheid eerst eens op de proef te stellen: “Ga deze zomer met vrienden picknicken en zit daar maar eens in het gras met enkel een bikinitop aan. Ervaar dat eerst eens, voor je drastische maatregelen gaat nemen.”

Ik ben er duidelijk nog niet uit. Wordt vervolgd…

1: DBC 990004056 Hersteloperatie van de borst met prothese, door plastisch chirurg.

Dit artikel is onderdeel van een reeks blogs over mijn persoonlijke issues met mijn cupmaat en de verzekeringstechnische aspecten van borstvergrotingen. Lees hier de rest van de artikelen. 

Toch niet klaar?

Voor mijn gevoel heb ik mijn transitie goeddeels afgesloten. Je zou kunnen zeggen dat ik er ‘klaar’ mee ben. De nieuwsberichten rondom de plannen voor de basisverzekering laten me hier anders over nadenken. Wellicht ben ik toch nog niet klaar.

Sinds een aantal weken wordt er weer gepraat over het vergoeden van ingrepen aan secundaire geslachtskenmerken. Met het afschaffen van deze vergoedingen door toenmalig minister van volksgezondheid Hoogervorst in 2005 zijn de vergoedingen voor transgenders behoorlijk versoberd. Alleen ingrepen aan primaire kenmerken zouden voortaan nog in het basispakket zitten. Overigens is er geen verzekeraar die deze zaken naar een aanvullende verzekering heeft verhuisd. de afgelopen 10 jaar kwam het onderwerk regelmatig weer aan bod. Met onder andere een voorstel om deze ingrepen onder de AWBZ te schuiven. Dat liep allemaal op niet uit. Nu is de dialoog weer geopend.

Al in maart dit jaar heeft de huidige minister van Volksgezondheid, Schippers, gezegd dat ze openstaat om medisch noodzakelijke plastische chirurgie weer te vergoeden. Die uitspraak deed ze in het TV programma Radar. Daar stelde ze wel de voorwaarde dat artsen zélf met een plan komen om misbruik van de regeling te voorkomen. Die handschoen is inmiddels opgepakt door een aantal disciplines en heeft geleid tot een voorstel (via Blendle) om in 2017 een aantal behandelingen weer vanuit de basisverzekering te vergoeden. Het gaat daarbij om ooglidcorrecties, borstconstructies en medisch noodzakelijke mannenbesnijdenis. Over dit voorstel zal nu het Zorginstituut (voorheen College voor Zorgverzekeringen) een advies geven aan de minister.

Om het een en ander te bespoedigen en al in 2016 de ingrepen aan secundaire geslachtskenmerken terug in de basisverzekering te krijgen zijn de belangenorganisaties in de pen geklommen. Middels een brandbrief (pdf) proberen ze de minister te bewegen om het in de begrotingsplannen voor komend jaar al aan te passen. Het gaat om een relatief klein bedrag, door de kamer zelf ooit geschat op € 125.000 – € 250.000 euro per jaar. Er ligt nu een voorstel van de SP bij de Tweede Kamer om dit in de begroting voor het komende jaar voor elkaar te krijgen.

Passabel en zelfverzekerd
Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik mijn borstomvang te klein vindt. Niet zozeer omdat ik een setje bazongas wil, maar omdat het mijn passabiliteit en daarmee mijn zelfvertrouwen in de weg staat. Als ik nu een topless foto op facebook zou plaatsen, dan zullen ze die niet eens wegcensureren onder hun geen vrouwelijke ontblote borst policy. Dan kan ik toch ook toe met losse prothesen of gevulde BH’s? Ja en nee. Onder kleding zou ik best wegkomen met externe tiet. Ik heb het geprobeerd,helaas ik voel me er niet erg comfortabel bij. Maar onder bepaalde kleding werkt het niet en het is ook één van de factoren die me tegenhouden om badkleding te kopen. En in het verlengde daarvan: zwembad of strandbezoek. Het is zeker niet het ergste, ik ging toch al zelden naar het strand of zwembad, het beperkt me wel in mijn leven: ik wimpel nu uitnodigingen daarvoor altijd af.

Hier trek ik graag een vergelijking met mijn geslachtsoperatie. Mijn penis kon ik prima verbergen onder kleding, daar had ik genoeg hulpmiddelen voor. Onder veel kleding was moeite doen om ‘m te verbergen niet eens nodig. Ik heb me altijd voorgehouden dat ik die operatie voor mezelf deed en dat deed ik ook. Toch merk ik welkome bijwerkingen, weten dat het in mijn onderbroek goed zit, geeft me meer zelfvertrouwen en ik voel me er gewoon beter door.

Na de inhoud van mijn broekje is het tijd voor de inhoud van mijn bloesje. Want dat is iets dat wel voor iedereen zichtbaar is, een belangrijke factor die meetelt of men mij ‘leest’ als man of vrouw. En ik heb altijd gezegd dat het sociale deel van mijn transitie voor mij het belangrijkste is.

Om die reden heb ik ook een jaar lang extra androcur geslikt, voor de progestagene werking van dat middel. Mijn borsten werden daar niet zozeer groter van, maar wel voller. Leek het tenminste nog iets. De psychische bijwerkingen waren echter behoorlijk desastreus te noemen, tot een depressie aan toe zelfs. Ik heb de keus gemaakt om voorlopig met een nóg kleiner bosje twijgjes maar wél met een goed humeur verder te gaan. De verschillen van het stoppen met androcur merk ik inmiddels zowel mentaal als fysiek. Ik heb, ondanks alles, een opperbeste stemming en energie over, maar ook een vette huid met alle daarbij horende narigheid en een inmiddels weer leeggelopen boezem.

Geldkwestie
Als je dit blog al wat langer volgt zal je het onderwerp borstconstructie/vergroting al vaker hebben zien langskomen, als iets waar ik al langer over nadenk. Waarom ik dan niet gewoon zelf een borstvergroting regel? Simpel: dat is een geldkwestie, ik kan het niet betalen. De kosten voor een vergroting beginnen volgens Google bij zo’n € 3.000. Wanneer ik dan nog bijzondere wensen heb, zoals anatomisch gevormde implantaten dan kan komt er al snel een duizend euro bij. Alleen al vanwege dat kostenaspect heb ik me nooit in deze materie verdiept, simpelweg onbetaalbaar.

Hoe moeilijk het is om geld los te krijgen bij een verzekeraar: ik kreeg na 13 behandelingen een brief van mijn zorgverzekering dat ik geen extra behandelingen voor ontharing in het gelaat vergoed zou krijgen. Pas met een nieuwe aanbeveling van een medisch specialist was een nieuwe overweging mogelijk. Ik moest daarvoor mijn baard laten zien aan een van artsen bij het genderteam. Eigenlijk had dat drie dagen baardgroei moeten zijn, echter aan alleen die ochtend niet scheren had ik al genoeg om een over de tafel heen zichtbare baardschaduw te hebben.

Ik kreeg deze week een kopie van de brief die naar mijn verzekering is gegaan met daarin de mededeling dat mijn gezichtshaar mijn passabiliteit en functioneren in de maatschappij ernstig in de weg staat. Het Zorginstituut schaart die baardgroei zelfs onder ‘ernstige verminkingen die een afschrikwekkend effect kunnen hebben’ om het nog in een basisverzekering te kunnen gieten. Maar dan nog steeds ben je afhankelijk van de nukken van je verzekeraar. Ik heb daar tot nu toe nog altijd geluk mee gehad, van lotgenoten hoor ik daar helaas andere verhalen over, vooral over de grote jongens als CZ en Achmea.

Aangezien zorgverzekeringen alleen maar de knip trekken als het door de minister wordt opgelegd, en zelfs dan proberen ze eronder uit te komen, volg ik het nieuws op de voet. Ik hoop in elk geval dat het voorstel uit medische hoek wordt omgezet in een positief advies van de Het Zorginstituut voor de basisverzekering van 2017. Maar het voorstel om het al in 2016 in de basis te schuiven zou ik nog veel fijner vinden.

Dit artikel is onderdeel van een reeks blogs over mijn persoonlijke issues met mijn cupmaat en de verzekeringstechnische aspecten van borstvergrotingen. Lees hier de rest van de artikelen. 

Dragqueens uitgesloten op een Pride event

Update: Inmiddels heeft Free Pride bekend gemaakt de beslissing terug te draaien. Drag kings en Queens zijn niet alleen welkom als bezoeker, maar ook als performer.

Al een paar dagen waart er een nieuwsbericht rond op internet dat er bij Free Pride Glasgow (een klein onafhankelijk Pride event, georganiseerd als tegenhanger van een groter en commerciëler Pride evenement) dragqueens niet welkom zouden zijn. Nieuwskanalen, LGBT-sites en ook mijn vriendjes op social media vallen over elkaar heen om dit op zijn hardst te veroordelen. Want dit is niet inclusive en dat is niet goed voor acceptatie en ze vinden er vooral heel veel van. Terwijl de zaak ietwat genuanceerder in elkaar zit. Ik kwam namelijk ook een uitleg van de organisatie zelf waarin ze zeggen dat dragqueens en kings gewoon welkom zijn op het evenement. Maar dat de organisatie ervoor gekozen heeft om niet actief drag acts uit te nodigen voor optredens. Dit met oog op het T-deel van de LGBT doelgroep.

Uit de verklaring van Free Pride:

This does not mean that people of any gender can’t wear what they want to the event, we simply won’t be having any self-described drag acts perform at our Free Pride Event on the 22nd August.

Toen ik het eerste nieuwsbericht zag gingen bij mij de nekharen overeind staan. Ik houd niet van arbitraire non-inclusiveness. Ook ik stond klaar om hier heel erg iets van te vinden. Toch heb ik even ademgehaald en wat verder gelezen om de zaak van de andere kant te bekijken. Het ziet er naar uit dat het allemaal iets genuanceerder in elkaar steekt dan dat het op het eerste lijkt.

Ook al ben ik het niet eens met deze beslissing, ik snap wel waar de gedachte van deze organisatie vandaan komt. Hun transleden hebben blijkbaar aangegeven dat ze zich geïntimideerd of gekwetst kunnen voelen door individuen die een karikatuur van het ene of andere gender neerzetten. Vooral de transmensen die nog niet uit de kast zijn kan dat lastig zijn. Het is inderdaad een fase waar je als transgender doorheen moet, althans ik ben daar ook doorheen gegaan.

Het was aan het begin van mijn transitie. Een van mijn grootste angsten destijds was niet passabel zijn, om voor de rest van mijn leven te door te moeten gaan als vent-in-bloemetjesjurk. Of vergeleken te worden met die en die  van TV. Al moet ik over dat laatste zeggen dat associatie bij de meesten dan eerder Kelly van Big Brother was en niet Dame Edna of Margreet Dolman.

Dragqueens (en kings) portretteren een karikatuur van een gender. Door helemaal over de top te gaan in stereotype eigenschappen van het gender van hun personage leggen ze juist de nadruk op hun fysieke geslacht. En dat is wat je als transgender nu exact niet wilt, je wilt zo min mogelijk de aandacht vestigen op hoe je bent geboren, ook al schijnen die hints nog wel door je voorkomen heen. Dingen als stem, lichaamsbouw, kaaklijn, het wel of niet hebben van een adamsappel. Het liefst wil je dat het allemaal onzichtbaar is, maar zeker in het begin van je transitie als je nog niet, of pas heel kort hormonen gebruikt is dat niet zo makkelijk.

Behalve die hormonale veranderingen die je doormaakt die je helpen om je uiterlijk beter te laten passen bij je gender is er nog een mentale factor. In het begin van je transitie ben je heel erg opzoek naar je eigen authentieke zelf. Het is niet ongewoon dat je daarin doorschiet in dingen waarvan je vindt dat ze bij je gender horen. Ik heb ook zo mijn fase gehad, en het bij andere transgenders ook. Vooral bij transvrouwen valt het makkelijk op: te veel en te felle make-up. Overdreven piepstemmetje opzetten. Te korte rokjes en te hoge hakken. Ik chargeer hier even en noem dingen die me zo te binnen schieten. Ik zo niet de tegenhangers noemen voor transmannen, maar ik ga ervan dat transmannen juist extra stoer overdreven mannelijk gedrag gaan vertonen. Het is zoals ik zei een fase, waar je doorheen gaat tot je je eigen authentieke zelf hebt gevonden. Juist in die ultra-feminiene fase die veel transvrouwen doormaken zullen ze zich onprettig kunnen voelen door drag queens. Want die clash tussen gender en geslacht is wat je als trans wilt verbergen, terwijl de drag queens er de nadruk op leggen.

De keuzes die Free Pride heeft gemaakt kan ik niet achter staan. Ook al snap ik dat ze hun transleden een prettig gevoel willen geven. Dat bereik je alleen niet door arbitrair dan andere mensen uit te sluiten, ook al is het alleen maar als performer. Je doet er toch een boodschap mee uitgaan dat sommige groepen toch minder welkom zijn dan anderen. Er is altijd wel een groep aan te wijzen die het slechter heeft, of nog minder begrepen wordt. Zijn de transgenders geïntregreerd, dan zijn er (in willekeurige volgorde) de genderqueers die het moeilijk hebben en daarna de aseksuelen, en daarna zij die geboren zijn met een intersexconditie. Dit soort pikordes en verdeel-en-heers-tactieken zijn uiteindelijk voor geen van de minderheden bevorderlijk. Juist door samen te werken en elkaar te steunen zal de maatschappelijke acceptatie van iedereen het snelste groeien.

De dragqueens zijn een erg vocale en zichtbare groep, meestal binnen de homogemeenschap. Ze hebben veel betekent in de homoacceptatie en zijn door hun bekendheid ook al een duidelijke plek verworven in de maatschappij. Dat is iets waar transgenders nog hard voor aan het vechten zijn, vooral in de conservatievere gemeenschappen. Dit verschil tussen de twee groepen moet geen bron van afgunst zijn, maar juist een lat waaraan we elkaar op kunnen trekken en steunen in de strijd naar acceptatie.

Bonsai Boobies

Kennen jullie Bonsai Kitten nog? Jaren geleden, volgens mij nog vóór Google is er een enorme rel over geweest: Een website waar je katten kon kopen die als kitten in een glazen waren gestopt om ze in rare vormen te laten groeien. Men was er zó verbolgen over, er werd niet eens opgemerkt dat de site verstoken was van iedere vorm van contactinformatie. Geen adres, geen telefoon zelfs geen e-mailadres. Het was een grote hoax. Laatst moest ik er zittend op de rand van mijn bed weer aan terug denken toen ik naar beneden keek: ik heb bonsai boobies.

Een paar weken geleden ben ik terug gekomen op mijn kweken of vullen besluit dat ik ongeveer een jaar geleden nam. Ik heb mij destijds voorgenomen om mijn borsten te laten groeien onder invloed van medicatie: de ‘kweken’ optie. Opvullen van bh’s met protheses, kipfilets of andere zaken heb ik destijds links laten liggen. Het groeien ging me te gestaag en pokon helpt helaas niet. Naar mijn idee werd ik vaker gemeneerd dan ik prettig vind en bedacht me dat in de passabileitsafweging (in mijn blog van vorige week heb ikdat uitgelegd) de aanwezigheid van duidelijk herkenbare borsten best wel eens zou kunnen helpen. Ik besloot het te testen, mijn twittervolgers hebben vast wel wat tweets gezien over een ‘sociaal experiment’.

Op internet kwam ik een alleraardigst webwinkeltje tegen dat specialiseert in kleine cupmaten. Volgens de maattabellen heb ik net aan een AA en dat valt nogal in het niet bij mijn postuur, dus ik koos voor exemplaren voorzien van inserts.  Het alleraardigste webwinkeltje verpakt de spulletjes in paars vloeipapier. Dan heb je meteen al een streepje voor bij mij, het zijn van die kleine dingetjes die het leven leuker maken.

Purple tissue

Tijd om de proef op de som te nemen. Het was nog net koud genoeg voor warme winterkleding, daaronder viel het niet zo op dat mijn boezem wat groter was dan een dag eerder. Het scherpe kantje van de overgang was er gelukkig vanaf. Het was wel meteen succesvol. Ik werd direct significant vaker gemevrouwd en het meneren nam direct af.    Ook al weegt schuimrubber niet zoveel, het legt nogal wat gewicht in de schaal als het om de passabiliteitsafweging gaat. Het grotere volume zorgde ervoor dat ik instant passabeler ben. Ik voel me er een stuk zelfverzekerder door. Waar mijn eerdere afweging kweken of vullen was, is het motto nu: fake it ‘till you make it.

De bh’s hebben nog een bij-effect: ze veranderen de vorm van mijn borsten. Toen ze nog in het wild groeiden hadden ze een duidelijke neiging tot schijn afhangen en ovaal zijn. De bh’s die ik draag geeft een rondere en veel mooiere vorm, ook als ik ze niet draag. Bonsai boobies, ik heb ze. Ik laat ze gewoon in een voorgedefinieerde vorm groeien. Net zoals de kittens. Net zoals echte bonsai boompjes, die niet alleen klein worden gehouden maar ook in bijzondere vormen worden gemanipuleerd.

Mijn ‘sociaal experiment’ heeft me wel doen nadenken over de toekomst. Als mijn borsten de afmetingen en vorm blijven hebben zoals nu dan overweeg ik een vergroting. Zover is het nog niet. Het duurt zeker twee jaar voor de hormonen hun maximale werking bereikt hebben, daar wacht ik nog op en dan moet ik nog gaan sparen. Want tegen het advies van het College voor Zorgverzekeringen in heeft de minister eigenhandig bepaald dat operaties aan secundaire geslachtskenmerken niet vergoed worden. Daar is wat voor te zeggen, want als je als vrouw met kleine borsten geboren bent moet je het ook zelf betalen. Maar het is wel meten met twee maten: mijn baardgroei (ook een secundair geslachtskenmerk) laat ik op kosten van de verzekering weglaseren en transmannen krijgen de mastectomie gewoon vergoed. De politiek is er ook gewoon niet over uit, afgelopen jaar nog is er een motie in de tweede kamer geweest om een fonds op te richten voor het vergoeden van operaties  aan secundaire geslachtskenmerken bij transseksualiteit. We spreken dan over een bedrag van € 250.000 op een begroting van zo’n € 60 miljard, ofwel 0,0004% van de zorgbegroting. Helaas heeft die motie het niet gehaald. Nou ja wie weet wat de toekomst nog brengt, en ik heb het er best voor over om zelf te betalen.

Die mogelijkheid dat ik een vergroting neem heeft nog een ander gevolg: “No tattoo for you!” Ik heb al lang de wens een tatoeage te laten zetten, ik heb ook een idee wat ik wil. Maar dat komt precies langs het probleemgebied bij mijn borsten. De huid daar kan best wat uitgerekt worden, en met een beetje pech zou een chirurg nog de scalpel door het ontwerp halen ook. Ik heb het een tattoo-artiest gevraagd en hij raadde het af om nu al die tatoeage te laten zetten. De kans dat het uitrekken van de huid de afbeelding beïnvloed is zeker aanwezig. Ik wacht nog wel even. Ik wil graag een tattoo en heb al jaren een concept mijn hoofd dat ik wil, maar ik zal niet een tattoo nemen op het tattoo nemen.

Oh ja, om die vraag maar meteen te pareren: ongeveer de helft is echt. 😉

Passabiliteit

Het is een woord, een concept, waar ik voordat ik aan mijn transitie begon veel over nadacht en me zorgen om maakte: passabiliteit Eigenlijk heb ik er sinds ik aan de medicatie zit er niet meer bewust over nagedacht. Maar onbewust beïnvloed het bijna alles wat ik doe. Het lijkt soms een doel op zich te worden, dat passabel zijn, in plaats van een middel om mijn doel, mijzelf uiten als wie ik ben, te bereiken.

Het is weer zo’n stukje trans-jargon wat ik even zal uitleggen. Passabiliteit komt vanuit het engels, het betekent in dit opzicht zoveel als: voldoende of doorgaan als. Met passabel zijn wordt er bedoeld dat men je aanziet voor het gender dat je bent. Dat de lichamelijke kenmerken zover zijn veranderd dat het geboortegeslacht niet meer opvalt en men je leest als hoe je je voelt. Daar sluit de term ‘stealth’ bij aan. Stealth gaat nog een stapje verder dan passabel. Bij stealth ziet men je geboortegeslacht en alle bijkomende kenmerken niet meer en houdt je ook je trans-zijn verborgen. Sommigen gaan daar ver in, inclusief breken met vrienden, verhuizen naar een andere stad en een nieuwe baan.

Zelf streef ik stealth zijn niet na. Ik heb geen zin om te breken met mijn vrienden, het zijn mensen die mij van begin af aan gesteund hebben. Aan verhuizen heb ik echt een pesthekel en ik heb de afgelopen jaren, ook voor de komende tijd, mijn verhuisquotum wel opgemaakt. Een nieuwe baan zoeken zie ik ook niet zitten. Niet alleen vanwege de crisis, ik heb het ook gewoon naar mijn zin op mijn werk en een werkgever die me de ruimte geeft om mezelf te zijn.

Wat ik eigenlijk wel jammer vind is het gemak waarmee ik mijn nieuwe identiteitskaart kreeg. Twee weken terug heb ik al een vergelijking van mijn oude en nieuwe paspoortfoto laten zien. De ambtenaar die mijn aanvraag opnam heeft alleen maar een moment bedenkelijk naar mijn pasfoto’s gekeken maar geen vragen gesteld over de M die achter geslacht staat. Bij het ophalen zijn er evenmin vragen gesteld, terwijl er juist een paar dagen in het nieuws was dat er bij de uitgifte van identiteitsbewijzen beter gecontroleerd moest worden omdat er zoveel identiteitsfraude wordt gepleegd. Blijkbaar zie ik er nog mannelijk genoeg voor uit.

Zodoende plotpe passabiliteit als begrip weer eens op. Wat is passabel, en wanneer ben ik het genoeg? Is het ooit genoeg? Ik heb gelezen en inmiddels ook wel ervaren dat ‘men’ je ‘leest’, een combinatie van factoren maakt dat de persoon tegenover je oordeelt of ze je als man of vrouw benaderen. Het is een beetje als Vrouwe Justitia: ze is geblinddoekt en zal zonder aanziens des persoons oordelen. Gaat de weegschaal de ene kant op: man en de andere kant: vrouw. Onder die factoren zijn onder andere stem, kleding, haardracht, lichaamsvorm, gezichtsvorm en vast nog een boel andere dingen waarop wij onbewust de andere classificeren. Mensen die ik persoonlijk ken zijn niet geblinddoekt, zij negeren de weegschaal en gaan af op mij als persoon. Als ook de geblinddoekten tot een afgewogen conclusie komen die strookt met wat je probeert uit te stralen dan ben je passabel.

Dan vraag ik me nog af wanneer het genoeg is en vooral hoever ik moet gaan. Het is makkelijk om passabiliteit als doel na te gaan streven, in plaats van als een middel om je doel te bereiken. Mijn doel is mijn leven te kunnen leiden zoals wie ik ben, als ik passabel ben zal dat best een stuk makkelijker zijn. Maar ik ben nog altijd van mening dat ik vooral mijzelf moet blijven en vooral niet teveel moet gaan leven naar de verwachtingen die anderen van mij hebben. Ik zie het gebeuren: transen die doorschieten, die zo hun best doen en het er zo dik bovenop leggen dat het ze niet meer hunzelf zijn. Ik zal bijvoorbeeld niet zo snel zware make-up dragen. Zo ben ik gewoon niet, ik zou ook niet doen als ik gewoon als meisje geboren was. Ik denk dat ik in dat geval zelfs een behoorlijke tomboy zou zijn geweest: in bomen klimmen tijdens het prinsesje spelen, zoiets.

De transitie gaat langzaam en in sommige opzichten zal ik altijd nog mijn jongenskantjes houden. Gisteren vroeg een klant ernaar, ze merkte op dat ik duidelijk aan het veranderen ben, maar vroeg zich af of ik soms ‘ertussen in’ wil blijven hangen. Dat is niet mijn insteek, maar ik heb er wel voor gekozen mijn transitie geleidelijk te laten verlopen en vooral mijzelf te blijven. Daar voel ik mij het prettigst bij. Ik wil me niet laten opleggen hoe ik moet zijn.

 

 

Na(am)denken.

Deze week is het zoontje van een bevriend stel geboren. De naam van de kleine kent maar één lettergreep, na de onthulling van die ene lettergreep kwam het gesprek over namen. Er werd geopperd dat de meest voorkomende namen tegenwoordig slechts één of twee lettergrepen hebben. Dat drie al een zeldzaamheid is. Ik heb het even nagekeken op een site met populairste babynamen. Bij de jongens staat er in de top 20 één naam met 3 lettergrepen, acht stuks met twee lettergrepen en de overige elf kennen inderdaad maar een enkele lettergreep. Meisjes krijgen er meer, ik tel er ook hier één met drie,  elf met twee, en slechts acht met één lettergreep. Volgens dit volstrekt empirisch onderbouwd, statistisch verantwoord en volledig representatieve onderzoek *kuch*  hebben jongens een roepnaam met 1,5 en meisjes een naam met 1,65 lettergrepen.

Toen ik een paar jaar terug voor het eerst moest gaan nadenken over een nieuwe naam was ik er al vrij snel uit, ik houd gewoon dezelfde en neem de vrouwelijke vorm. Makkelijk toch? Voorletters blijven hetzelfde. Het is niet iets geforceerds of totaal fictiefs. Dat dat dacht ik dus. In de situatie die nu op het bord staat ga ik van drie naar vier lettergrepen. Dat is ruim twee keer het gemiddelde. Die extra lettergreep blijkt ook wel een tongbrekertje te kunnen zijn voor mijzelf. Als je jezelf al jaren voorstelt met een voor- en achternaamcombinatie van 3+4 lettergrepen en je stapt dan over naar 4+4 dan is die 14,3% extra lettergreep best een boel. Dat vergt gewenning. Maar gewenning, dat went.

Lastiger is maatschappelijke associatie. Ik heb ooit eens gelezen dat onze hersenen patronen zoeken en gaten invullen met de meest aannemelijke opties. Die opties vormen we aan de hand van levenslange maatschappelijke programmering. Komt het eens voor dat in het patroon dat de zintuigen waarnemen iets volgens de hersenen niet klopt, spreken we van cognitieve dissonantie. Ik wordt nog steeds ‘gelezen’ als jongen (het woord man krijg ik in dit soort zinnen niet over mijn tong). Jammer en vervelend voor mij, maar begrijpelijk. In onze sociale programmering staat geschreven dat iemand met mijn uiterlijke kenmerken blijkbaar een jongetje is. Als dat jongetje zichzelf dan voorstelt met een overduidelijke meisjesnaam dan gaat men er automatisch van uit dat ze de persoon niet goed hebben verstaan. Ik wordt dus regelmatig aangestaard met een blik: “Volgens mij heb ik je niet goed verstaan.” Het is wel een goede ijsbreker heb ik inmiddels gemerkt.

Dat gesprek over lettergrepen en een zo’n gevalletje cognitieve dissonantie bij de kapper gistermiddag hebben mij stof tot naamdenken gegeven. Heb ik mijn nieuwe naam wel juist gekozen? Ik ben er nog steeds van overtuigd dat ik dat heb. Ik ben zeker niet van plan mijn officiële voornaam in iets anders te laten wijzigen dan in wat ik nu voor ogen heb. Maar over het dagelijkse gebruik twijfel ik nu wel, zeker voor tijdens de overgangsperiode waarin ik nu zit. Ik weet wat ik wil en wie ik ben, maar dat is nu nog moeilijk uit te dragen naar de buitenwereld die je slechts een paar seconden voor een first impression geeft.

Er is een alternatief: de verkorte versie, één lettergreep, helder snel en duidelijk. Officieel is dat een mannelijke vorm van mijn naam, maar ik weet uit ervaring dat die voor alle geslachten wordt toegepast. Daar zou ik best mee kunnen leven, als informele roepnaam dan. Dat gebeurt toch al vaak genoeg op mijn werk en in de familiekring. Ik kan er voor kiezen om voorlopig me zo voor te stellen. De lange versie blijft, absoluut. Maar als een verkorte variant het leven wat eenvoudiger maakt? Het is al gecompliceerd genoeg. Het verkleinwoord is ook gangbaar en in omloop. Hoewel het vrouwelijker overkomt in de uitspraak blijft dat wat mij betreft voorbehouden aan intimi. Dat is een koosnaam, voor mij heeft het een hele persoonlijke betekenis.