Nerveuze voorbereidingen

De operatie is nog een week weg. Nog maar een week. Dagelijks wordt me gevraagd hoe ik me eronder voel. Dat gevoel onder woorden brengen is best lastig want het is heel tegenstrijdig. Aan de ene kant vind ik het doodeng en aan de andere kant kijk ik er enorm naar uit. Die twee emoties gaan zo’n beetje gelijk op en ik zou niet kunnen zeggen welke er nu de overhand heeft. Is ook niet zo heel raar als je bedenkt wat me te wachten staat. Blijkbaar zijn er ook genoeg mensen nieuwsgierig naar de details, de link naar de informatiefolder die ik twee weken terug postte is volgens de statistieken van WordPress al ruim 25 keer aangeklikt.

Ik ben nu ook een week gestopt met de Androcur, het deel van de medicijnen dat de werking van testosteron blokkeert. De pukkels waar ik bang voor was zijn uitgebleven, wel heb ik een week lang een nare zeurende hoofdpijn gehad. Of dat nu komt door het in de war gooien van mijn hormoonhuishouding of door alle spanning rondom wat er gebeuren gaat weet ik niet. Het zou van allebei kunnen zijn. Gisteren heb ik hulp gekregen met ontspannen en dat werkte. Niet alleen was ik van de hoofdpijn af, ik heb me ook voor het eerst in een paar weken echt helemaal kunnen ontspannen. Alle stress, spanning en angsten even los kunnen laten, daar was ik aan toe.

Ondanks de aanhoudende hoofdpijn en de spanning heb ik gemerkt dat mijn stemming er een er beter op geworden is. Lichter en vrolijker. Sowieso is dat al iets wat bergopwaarts ging nadat de operatiedatum was bevestigt. De laatste week is dat nog wat steiler omhoog geklommen. Dat kan zijn door het stoppen met de medicijnen, dat kan ook door het heerlijke lenteweer van de afgelopen week. Voor dat soort dingen ben ik best gevoelig, zeker na een herfst, die een maand of vier geduurd heeft. Want zeg zelf, winter is het dit seizoen niet geweest. Een beetje zon doet wonderen na zoveel maanden met nat, grauw en somber weer. Als dan de Sakura in de buurt ook nog in bloei staan wordt dan vrolijkt me dat wel op.

wpid-IMG_20140315_224542.jpg

Afgelopen week was druk. Ik wil mijn huisje op orde hebben en ik heb op eigen wijze samen met twee dierbaren, de personen waar mijn non-monogamie blog van een paar weken terug over ging, afscheid kunnen nemen van mijn lijf. Ik verlang enorm naar de toekomst en die penis voelt niet als een echt deel van mijn lichaam. Maar ik heb er wel 30 jaar mee samengeleefd. Zo’n lange relatie, hoe gecompliceerd ook, vraagt om een gepaste afsluiting. Ik ben blij dat ik daar aan gedacht heb en het heb doorgezet. Het was een gezellige avond maar vooral heel erg persoonlijk en bijzonder.

wpid-IMG_20140313_202440.jpgMijn vrije donderdag heb ik ingeruimd voor een dagje winkelen. Gewoon omdat ik daar de komende weken, misschien wel maanden niet meer aan toe ga komen. Behalve dat heb ik ook wat inkopen moeten doen voor de periode na de operatie en eigenlijk ook voor mijn verdere leven. Al mijn ondergoed is nog berekend op de oude situatie. Ik heb een mengeling van speciale broekjes doe het nodige doen om mijn penis te verbergen en nog een collectie mannenboxers. Die laatste zijn vooral om te slapen, dat is toch echt een stuk comfortabeler dan die hele strakke en vooral heel erg synthetische broekjes. Nieuwe kopen was het devies en véél, want in mijn hele lade moet opnieuw gevuld worden. Vooral basics voorlopig, de unmentionables komen later wel, als de genezing een eind op weg is. Behalve de onderkleding heb ik nog meer bij elkaar geshopt en dat gaf gelijk aanleiding voor weer eens een kleine foto-update.

Laatste ronde Androcur

De Google Doodle van vandaag deed me eraan herinneren dat het morgen (8 maart) Internationale Vrouwendag is. Dat deed me ook herinneren dat het inmiddels al twee jaar geleden is dat ik met dit blog en Facebook mijn grote coming out had. Ik zat destijds er al een beetje tegen aan te hikken en vond de betekenis van die dag wel een leuke aanleiding om op die dag mijn Open Brief te publiceren via Facebook.

Googledoodle

Google Doodle van 7 maart.

Vandaag is ook de dag dat ik voor het laatst Androcur heb genomen. Dit middel, dat de opname van testosteron in het lichaam blokkeert, zal ik nooit meer hoeven nemen. Over een paar weken zullen de organen die het overgrote deel van mijn testosteron aanmaken bij de patholoog in een petrischaaltje liggen voor onderzoek naar mogelijke afwijkingen. Dat ik nu al stop met deze medicijnen, met de oestrogeen ben ik een paar weken terug al gestopt, heeft te maken met de effecten ervan op de bloedstolling. Het spul moet uit mijn bloed zijn voor ik onder het mes ga. Het zal de komende wel wat lastig kunnen zijn met een hormoonhuishouding alweer uit balans is, van het stoppen met de oestrogeen heb ik ook de gevolgen gemerkt. Ik hoop niet dat ik nóg meer puistjes krijg, ik vind drie tegelijk echt wel meer dan voldoenden. Gelukkig zal het in elk geval van tijdelijke aard zijn.

wpid-img_20140307_193433.jpg

De laatste keer cyproteron-acetaat.

Ik ben heel erg blij dat ik van de Androcur af ben. Behalve dat het gewoon een belasting is voor mijn systeem, vooral de lever, heeft het ook nare bijwerkingen. Zoals ik vorige week ook al schreef: ik heb moeite met het op peil houden van mijn stemming. Dat schrijf ik echt toe aan de depressieve werking die een veelvoorkomende bijwerking van dit middel is. Ik ben ook benieuwd of ik in de toekomst weer iets van een libido ga hebben. Daar is sinds ik begon met de Androcur niets meer van over. De tijd zal het leren, ik wacht geduldig af.

Naar de operatie kijk ik met gemengde gevoelens uit. Aan de ene kant ben ik er heel blij mij dat het gaat gebeuren. Ook al besef ik pas relatief kort hoeveel het voor mij betekent. Het idee van mijn toekomstige anatomie alleen al geeft mij een bepaalde vorm van rust.

Aan de andere kant zie ik er ook enorm tegenop. Niet alleen de herstelperiode, maar ook de ziekenhuisopname zelf. De laatste keer dat ik opgenmomen ben geweest was voor het knippen van mijn amandelen en ik weet niet eens meer of ik überhaupt heb moeten overnachten in ziekenhuis. Het zal zo’n 25 jaar geleden geweest zijn dat dat gebeurde, toen had ik nog een iets andere beleving van de wereld dan nu. De opname zal dit keer een kleine week zijn. Een week in een vreemde omgeving, met ziekenhuiseten en zonder de gemakken en privacy van thuis. Al zal ik wel zorgen voor iets met internet zodat ik verslag kan doen van het herstel en vooral mijn gedachten van me af schrijven.

Schrijven is voor mij altijd een goede manier om mijn gedachten te ordenen. Al helpt het de laatste weken minder goed om mijn gedachten tot rust te laten komen. De operatie legt zoveel beslag op mijn denken dat ik het knap van mezelf vind dat ik ook nog normaal kan denken en functioneren. Als iemand een adres je voor een gedachten-aderlating weet, houd ik me aanbevolen.

Wat me te wachten staat

De operatie komt met rasse schreden dichterbij. Nog maar een paar weken voor het zover is. Deze week vond ik weer een pakketje met informatie van het ziekenhuis in mijn brievenbus. De bevestiging van de opnamedatum en wat aanvullende informatie over de procedure. In mijn voorbereidingen heb ik de patiënteninformatiefolder nog maar eens doorgelezen. Mocht je geïnteresseerd zijn: die folder staat als PDF online en te vinden op de site van het VUmc: Patiëntenfolder Vaginaplastiek.

Vaginaplastiekfolder

In het kort wat er gaat gebeuren: Van de operatie zijn er drie varianten. Bij mij zullen ze naar verwachting een ‘eenvoudige’ penisinversie uitvoeren. Dat betekent dat er geen extra huidtransplantaat of een stuk darm nodig is om de neo-vagina te vormen. (Nieuwe vagina, door de medici consequent uitgesproken met de klemtoon op de i.) Die inversie, of omkering, kan je vrij letterlijk nemen. De huid van de penis wordt samen met die van het perineum het lichaam in geduwd. Van de scrotumhuid worden schaamlippen gevormd en van de eikel maakt de chirurg een clitoris. De bundel zenuwen wordt intact gelaten en ‘handig opgerold’ (zo omschreef de chirurg het tijdens de voorlichtingsavond) om het gevoel te behouden. Voor een meer gedetailleerde en geïllustreerde uitleg van de operatie kan je de folder lezen waarnaar ik hierboven al linkte

De ziekenhuisopname is de middag voor de operatie en de operatie zelf de volgende dag. Op de dag van opname mag ik nog gewoon ontbijten en een lichte lunch. Daarna is nuchter blijven het devies, met nog enkel heldere dranken. Daar zie ik wel tegenop. Ik functioneer niet zo goed als ik te lang niet eet en mijn humeur wordt er al helemaal niet beter op. Al denk ik dat er die avond wel andere dingen zijn die mijn aandacht afleiden.

De dag na de operatie is het nog bedrust houden en in de opvolgende dagen zal ik langzaamaan uit bed kunnen. – Zeg maar gerust moeten, vanaf dag 1 krijg je weer gewoon eten en een mild laxeermiddel.- Na 5 dagen kan ik normaal gesproken weer naar huis. Gelukkig kan ik dan terecht bij mijn ouders om eerst nog verder op te knappen en de wond te laten genezen, dat geeft gemoedsrust. Ook als ik dan weer terug ga naar mijn eigen stek heb ik uit verschillende hoeken al hulp aangeboden gekregen. Ik sta er dus zeker niet alleen voor. Wel hoop ik zo snel mogelijk weer een beetje zelfstandig en fit te zijn. Ik kijk nu al uit naar therapeutisch gaan wandelen met de hond. Wat dat betreft ben ik blij dat het in de lente plaatsvindt.

Op de lange termijn betekent de operatie ook een verandering in mijn dagelijkse rituelen. Een neo-vagina heeft niet dezelfde slijmvliezen met zelfreinigend milieu als een biologische vagina en vraagt het nodige aan verzorging. Het eerste jaar zal de nazorg het meest intensief zijn. Maar ook daarna, als het lichaam is gewend aan de nieuwe situatie en alles is genezen, is er nog het nodige aan verzorging en ‘onderhoud’ nodig. Dat is iets wat ik de rest van mijn leven zal moeten doen. Het huidige washandje onder de douche is in elk geval niet genoeg meer.

Vooruitlopend op de operatie ben ik al gestopt met een deel van de medicatie. Beide middelen die ik slik hebben invloed op de bloedstolling en verhogen de kans op trombose. Niet heel erg handig als de genezing afhankelijk is van een goede doorbloeding via kleine dunne bloedvaatjes. Nu ik tijdelijk geen oestrogeen meer slik merk ik al dat mijn hormoonhuishouding een beetje in de war is. Ineens heb ik weer puistjes. Ja, meervoud. Al stelt het nog steeds weinig voor in vergelijking met hoe mijn huid was voor ik begon met de medicijnen. Ben benieuwd hoe dat gaat als ik volgende week ook stop met de Androcur.

Die Androcur zal na de operatie niet meer terug komen en daar ben ik heel blij om. Het is het middel dat de testosteronopname door het lichaam blokkeert en als mijn twee testosteronfabriekjes zijn verdwenen heb ik dat niet meer nodig. Behalve dat het mijn kaal worden heeft gestopt en ik er een zachte gave huid van kreeg heeft dat middel ook minder fijne bijwerkingen. Het is een zware belasting voor de lever en kan zelfs leverproblemen veroorzaken. Maar wat ik vooral merk is dat het invloed heeft op mijn stemming. Een veel voorkomende bijwerking van cyproteron-acetaat, de werkzame stof, is depressie. Nu ga ik niet zeggen dat ik depressief ben, dat ben ik niet. Maar het voelt wel alsof er in de achtergrond iets is wat constant een beetje vrolijkheid aftapt.

Een paar weken na de operatie zal ik wel weer oestrogeen gaan slikken. Mijn lichaam maakt zelf daar lang niet voldoende van aan om die waarden hoog genoeg te houden. Ook dat zal dus iets zijn voor de rest van mijn leven. Dat zal in de eerste weken ook vast wel weer de nodige effecten hebben.

Het zo vaak in de war schoppen van mijn hormoonhuishouding, ik zit nu al op drie keer, is niet het prettigste en ik merk er het nodige van. Maar net zoals ik denk over de pijn van de laser bij de huidtherapeute: het is voor een goed doel en ik heb het ervoor over. Alles bij elkaar heeft het er alleen maar toe geleid dat ik me beter, fijner en vooral meer mezelf ben gaan voelen.

Operatiedatum!

Soms valt in één keer alles samen. Deze week is zo’n week. Waar ik gister de metafoor over taartbakken schreef. Ik kan nu de oven gaan voorverwarmen en het deeg gaan kneden! Ofwel ik heb een operatiedatum!

Tijdens mijn bezoekje aan het Genderteam voor de drie maandelijkse voortgangscontrole heb ik het met de psycholoog gehad over de operatie. In het najaar ben ik al bij Physician Assistant van de plastich chirug geweest. In eerste plaats om mijn vragen kwijt te kunnen en ook gelijk de mogelijkheden te bespreken. Ik heb in oktober met mijn psycholoog afgesproken dat gesprek eerst af te wachten voor ik de knoop door zou hakken. Half januari heb ik dan ook gezegd dat ik door wil gaan met de operatie. Het naakt voor de spiegel voorbeeld heb ik daar fijn bij kunnen aandragen. Maar duidelijkheid over de termijn heb ik toen nog niet gekregen. Eerst moest in het interdiscplinair overleg van het team de voorlopige goedkeuring door het gehele team nog worden omgezet in een definitief groen licht. Als vanouds was het weer eens wachten tot de onduidelijkheid duidelijker werd.

Die duidelijkheid kreeg ik: maandagmiddag werd ik plots gebeld door het Genderteam. De operatieplanning, ze hadden een datum voor me. Voor dé operatie, voor dé geslachts-veranderende operatie. Dat overviel me behoorlijk, het was niet alleen de datum maar ook gelijk de six weeks notice. Ik kan je zeggen dat mijn handen zo erg trillden dat ik mijn lepeltje alleen maar hoefde vast te houden om de suiker door mijn koffie te roeren. Eind maart was al mogelijk. Tijdens dat gesprek heb even een slag om de arm gehouden omdat ik eerst wilde overleggen met mijn werkgever. Dat overleg is er inmiddels geweest. Het was goed.

Inmiddels heb ik ook al een behoorlijk vangnet voor ná de operatie opgebouwd. Ik kan na het ontslag uit het ziekenhuis bij mijn ouders logeren. Als ik dan weer een beetje mobiel en zelfstandig ben zijn er ook meerdere personen uit mijn omgeving die hulp hebben aangeboden. Ik zal dus niet in een gat vallen. Ik prijs mezelf erg gelukkig met alle steun die ik krijg. Van familie, van vrienden, van collega’s en van mijn werkgever.

Nu ik dus echt die symbolische taart kan gaan bakken ben ik maar appeltaart gaan bakken om het morgen met mijn collega’s alvast een beetje te vieren dat het gaat gebeuren.

wpid-IMG_20140213_204846.jpg

En ja, ik bak mijn appeltaart met Jonnie Walker Black Label.

Zonder beugels

Ik dacht vandaag voor een half uurtje in het ziekenhuis te zijn. Babbeltje bij de plastisch chirurg, kans om wat vragen te stellen, even kijken en weer naar huis. Maar dat werd toch iets anders dan verwacht. Het half uurtje werd tweeënhalf uur met twee medisch specialismen en bezoekje aan het lab. Ik heb veel informatie over me heen gekregen en heb genoeg om over te denken. Als ik een fortress of solitude zou hebben, dan zou ik me daar terug trekken. Maar ik moet het doen met mijn huiskamer, aan mijn eettafel een fijn denkplekje ingericht:

IMG_20131107_192120[1]

Het consult bij de afdeling bij plastische chirurgie was verhelderend. Overigens niet met de chirurg zelf, maar met de Physician Assistant en een gezellige co-assistente. Het gesprek begon met een anamnese en de gebruikelijke vragen naar medicatie, roken, alcohol, allergieën en gezondheid. Daarna het fysieke onderzoek: controle of mijn teelballen wel waren ingedaald (ik hoefde niet eens op mijn hand te blazen), het meten van de lengte en zien hoe het was gesteld met de haargroei. Ik had verwacht dat er beugels op die onderzoekstafel zouden zitten. Van die steunen om je benen in te leggen. Ik had daar de afgelopen tijd al wat vage visioenen over. Maar de onderzoekstafel had geen beugels. Gewoon het gebruikelijke kunstleer en papier.

Fysiek is alles in orde. Er is genoeg huidmateriaal om een gewone penisinversie uit te voeren. Dat gaat ongeveer zo: De huid van de penis en perineum wordt dan gebruikt om de vagina te creëren met grote schaamlippen gemaakt van de scrotumhuid en en kleine schaamlippen van de voorhuid. Een deel van de eikel, wordt omgevormd tot clitoris en de zenuwbundel die er aan vast zit opgevouwen. Mocht de chirurg toch extra huid nodig hebben voor de vaginaholte kan er nog wat overtollige scrotumhuid gebruikt worden.

De gehele procedure is me nog een keer uitgelegd, inclusief tekeningen en foto’s. Ook is er gewezen op de risico’s en mogelijke complicaties, bijvoorbeeld een asymmetrisch resultaat. Het gesprek kwam zo op de perfecte designer-vagina die soms wordt verwacht. Ik vind dat onrealistisch om te verwachten. Daarnaast: welke vrouw heeft er nu een perfecte vagina waar ze echt niets op aan te merken heeft? Overigens, grote afwijkingen worden wel gewoon gecorrigeerd.

Ik heb nog gevraagd of ik mijn teelballen in een potje op sterk water mee naar huis mocht nemen. Het was de eerste keer dat de Physician Assistant, die vraag kreeg. Maar helaas, dat zal niet gaan. Het weefsel gaan naar de patholoog-anatoom om onderzocht te worden op afwijkingen. Daarna zullen ze vernietigd worden als medisch afval.

In het gesprek heb ik aangegeven dat ik nog angst heb voor de narcose zelf. Daarop werd gelijk op de mogelijkheid om bij de anesthesioloog langs te gaan gewezen. De afdeling anesthesiologie heeft een inloopspreekuur en daar kon ik gelijk terecht. Nou ja, een bekertje koffie (die best te doen is in het VUmc), een flinke vragenlijst en een minuut of twintig wachten verder. De anesthesiologe wist mijn angsten goeddeels weg te nemen. Overigens met wederom een anamnese en wéér verbazing over mijn Granny Smith-allergie, dat schijnt toch echt bijzonder te zijn.

Als afsluiter kreeg ik nog een formulier van de transfusiedienst om bloed te laten prikken zodat mijn bloedgroep bepaald kan worden. Een voorzorgsmaatregel, mocht er tijdens de operatie een transfusie nodig zijn. Om veiligheidsredenen moet mijn bloedgroep minstens tweemaal worden vastgesteld.

Ik heb vandaag een heleboel informatie gekregen. Ik ben ook gerustgesteld waar dat nodig was. Mijn angst voor narcose is gesust. De revalidatie is korter dan verwacht. Tenminste tot het moment dat ik weer redelijk zelfstandig kan leven, dat wordt gezien op een paar weken. Binnen twee maanden weer fulltime aan het werk zijn is niet ongehoord. Wel wordt aangeraden om zeker in het begin wat hulp te hebben bij de huishoudelijke taken. Zaken als lopen en traplopen is niet een probleem, tillen daarentegen wel.

Stof tot nadenken heb ik weer genoeg. Van mijn psychologe heb ik een go voor de operatie, de endocrinoloog is go, de plastisch chirurg is go en ook de anesthesioloog is go. De uiteindelijke beslissing van de Go/No-Go Poll voor de operatie ligt nu bij mijzelf. Ik heb het gevoel dat ik wel de nodige informatie heb om de afweging te kunnen nemen. Ik ga de komende periode alles laten bezinken en erover nadenken.

Geruststellende informatie

Geruststellend. Dat is wat ik antwoordde aan de collega’s die aan me vroegen hoe het was op die informatieavond. Van te voren had ik me nogal zitten opvreten over de doemscenario’s en bloederige foto’s. Maar dat viel alles mee, de foto’s die ik gezien heb waren alles behalve bloederig. Het verhaal was eerlijk, helder, informatief en vooral geruststellend. Ik heb het gevoel dat de storm in mijn hoofd langzaam afzwakt en ik mijn gedachten weer onder controle krijg.

Toch was ik blij met bijstand van een goede vriendin die me in haar spaarzame vrije tijd vergezelde naar de bijeenkomst. Waar ik een paar weken terug nog een beetje vertwijfeld was over wie ik zou vragen om mee te gaan, wie ik met zoiets zou belasten (hulp vragen is niet bepaald mijn sterkste kant), had ik minstens drie vriendinnen die direct aanboden mee te gaan. Behalve dat het gewoon fijn is om zoveel bijstand te hebben was het ook een flinke trap in de ballen van mijn Scumbag Brain. Mijn zelfbeeld behoeft nog wat verbetering en dit heeft dat een flinke zet in de goede richting gegeven.

Ik ga hier niet uiteenzetten wat er allemaal is gezegd, ook al heb ik voldoende aantekeningen. Behalve de spreekbeurt van de seksuoloog, daar wil ik  hier en nu wel op ingaan. De medische praatjes lagen voor de hand. Het belang en nut van een bekenbodemfysio was me ook al bekend. Maar de seksuele kant blijft vaak onbelicht, alsof transvrouwen per definitie aseksueel zijn. Terwijl het tegendeel waar is.Voor zover het is onderzocht is de seksualiteit van trans vrouwen niet veel anders dan die van cisvrouwen. Vergelijkbare percentages masturberen, vergelijkbare percentages hebben orgasmen, of daar juist moeite mee, libido’s zijn even groot… Wanneer er problemen voordoen is het vanuit twee benaderingen mogelijk om in te grijpen. De psycholoog op het geestelijke vlak en de endocrinoloog op het lichamelijke. Maar voor alles is het belangrijk om met je nieuwe lichaam te leren omgaan. Opnieuw verkennen, opnieuw leren voelen, alles opnieuw. Dat kost tijd.

Ik heb nog geen pasklaar antwoord op de vraag of ik voor de operatie ga. Om het transitietraject zelf in te gaan was geen keuze. Dat was de enige mogelijkheid, over de alternatieven spreek ik liever niet. De sociale transitie was voor mij echt het belangrijkste doel in mijn leven. Is het nog steeds, maar ik vind dat ik daar nu al behoorlijk in ben geslaagd.Voor de operatie heb ik het gevoel in elk geval opties te hebben. Als ik ervoor ga dan doe ik het ook echt voor mijzelf en mijn eigen gevoel. Het is een afsluiting voor het traject. Op dit moment heb ik nog niet de informatie op mijn balans liggen om de afweging definitief te kunnen maken. Wel worden er op de beide schaaltjes steeds meer factoren en argumenten gestapeld.

De beslissing maken, die de grootste en belangrijkste beslissing van mijn leven gaat zijn, daarvoor ga ik niet over een nacht ijs. De nodige informatie ben ik aan het verzamelen en zelfs met alle informatie zal het nog heel veel denkwerk en schrijven en goede gesprekken gaan zijn. Het is moeilijk om over na te denken. Zoals mijn broer heel terecht opmerkte: surrealistisch. Ik weet hoe het construeren van een neo-vagina (met medisch correct de klemtoon op de i) in zijn werk gaat. Het is me uitgelegd. Ik heb de tekeningen en foto’s gezien. Maar het idee blijft surrealistisch. Ook al kan ik best aardig conceptueel denken, het heeft voor mij nog steeds iets onvatbaars.

De avond was in voor mij in elk geval heel verhelderend en geruststellend. Welke keus ik ook zal maken, één boodschap neem ik er uit mee: Heb je lichaam en jezelf lief. Mijn chaperonne voor de avond wist er aan toe te voegen “of je nu wel of niet een (neo)-vagina hebt…” Het is een advies dat we allemaal ter harte kunnen nemen.

De Diagnose voor de Diagnose

Het begon allemaal als een soort uitdaging: “Dan ga je toch als meisje verkleed!” werd er gegrapt in de voorpret naar een feestje toe. Ik laat me met dat soort uitdagingen niet kennen en ben daarop ingegaan. Nog steeds maak ik er graag een grapje van als iemand me een raar voorstel doet: “Is dat een uitdaging? Pas op hè, je weet wat er de vorige keer van gekomen is!” Ik kan de precieze datum niet achterhalen, maar de bewijzen die ik terug kan vinden in mijn e-mail wijzen erop dat het in de zomer of najaar van 2005 geweest moet zijn. Het was de eerste keer dat ik een rok en kousen aantrok en een pruik opzette. Ervan uitgaande dat er een hoop lol zou gaan volgen die avond, maar de uitwerking was wat anders dan verwacht. Het verkleden voelde namelijk helemaal niet grappig of spannend. Het voelde gewoon goed. Toen is het kwartje bij mij gevallen, al is er nog een lange periode voorbij gegaan voordat ik me aanmeldde bij het genderteam.

Dat ik de afgelopen weken zoveel heb gewerkt aan mijn tijdlijn en bezig ben geweest met zoeken naar de exacte datums van bepaalde gebeurtenissen moest ik ook heel erg denken aan de tijd die vooraf ging aan dat bewuste telefoontje naar het genderteam. Voordat ik ook daadwerkelijk belde had ik persoonlijk al een hele lange gedachtengang doorlopen en mijn eigen diagnose gesteld. Ik heb ooit horen zeggen dat je niet naar het genderteam stapt voor het stellen van een diagnose, maar voor het bevestigen ervan. Deels klopt dat wel, maar de diagnostische fase is voor mijn persoonlijke denkproces heel erg waardevol geweest.

Het feestje dat ik verkleed ging werd gevolgd door een volgende en nog een en nog een, ik weet niet meer hoe vaak het nu uiteindelijk geweest is dat ik me verkleed heb. Maar door het feestje is er in mijn hoofd iets in gang gezet. Ik vond het blijkbaar leuk om een jurk te dragen, dus ik was een travestiet. Zo heb ik lang over mijzelf gedacht, maar eenmaal opgang gebracht denderde die gedachtentrein voort over de kronkelende rails door mijn psyche. Was het wel genoeg om alleen op zaterdagavonden en feestjes zo af en toe mijn alter-ego Daniëlle naar boven te laten komen? Wilde ze meer? Lang heb ik nog geprobeerd om het binnen de perken te houden. Maar dat alter-ego liet zich steeds moeilijker weerhouden, ze wilde meer! Meer! Meer!

Ik vroeg me af hoe ik dat gevoel tegemoet kon komen: moest ik dan verder als over-the-top drag-queen? Nee, dat was niet de oplossing. Daar voelde ik me totaal niet prettig bij. Wel zocht ik wat vreemdere uithoeken op qua kleding en kwam ik in aanraking met Japanse subculturen en EGL, Elegant Gothic Lolita. Ik ben behoorlijk actief geweest in de Nederlandse lolita scene. Ik bezocht meetings, heb een tijd lang het forum gemodereerd. Aan dat alles heb waardevolle ervaringen en vrienden overgehouden. Mijn ex-partner heb ik via de kleding leren kennen evenals de kunstenares die mijn geboortjekaartje heeft ontworpen. Stuk voor stuk herinneringen die ik nooit meer zou willen missen. Ook al ben ik niet meer actief in de scene en heeft mijn kledingsmaak een andere stijlperiode opgezocht, helemaal vergeten ben ik het niet, je hoeft slechts in het hol van het juiste sociale-mediakonijn te kruipen om er bewijs van te vinden in het wonderlijke internetland.

De tijd na dat feestje heb ik heel veel en heel diep nagedacht over wat die gevoelens nou betekenden. In het begin kwam al de optie transgender naar boven. Dat heb ik genegeerd. Ik was een jongen en voelde me aangetrokken tot meisjes. Dat lichaam moest wel kloppen. Ik speelde vroeger met lego en treinen en meccano. Allemaal dingen waardoor ik genderdysfoore gevoelens destijds als niet legitiem bestempelde. Daarna heb ik nog een periode de wens gehad tot volstrekte androgeeniteit, gewoon de ene dag als meisje doorbrengen, de andere dag als jongen. Naar gelang wat die dag het beste uitkwam.

Uiteindelijk kon ik het gewoon niet meer negeren. Travestie was het niet. Androgeen zijn was niet voldoende. Ik kan niet zeggen of er nu een directe aanleiding is geweest waardoor de afweging in mijn hoofd alsnog is doorgeslagen naar genderdysfoor. In mijn herinneringen vind ik geen aha-erlebnis die daarmee samenhangt. Het zal een proces zijn geweest, een ontwikkeling die mij uiteindelijk hebben gezet tot het aanmelden bij het genderteam.

Als je jezelf bij het genderteam meldt heb je eigenlijk zelf al uitgemaakt dat je genderdysfoor bent. Ik wel in elk geval. Ik ging er echt heen om mijn eigen diagnose te bevestigen, elk bezoek voelde als een examen. Bewijzen dat je bent wie je bent. Alsof je moet bewijzen dat je de stof beheerst en net zoals met schoolexamens was het wachten op een telefoontje met een uitslag om te horen of je geslaagd bent.

Toch voelen de maanden die de diagnostische fase duurde niet als verloren tijd. Ja, op momenten wilde ik graag sneller en verder met de volgende stap. Maar over het algemeen heb ik heel veel gehad aan de gesprekken met mijn psychologe. Ze wist goede vragen te stellen, gaf denkhuiswerk op, allemaal dingen die mijn mentale proces hebben geholpen. Al die dingen waarover ik heb moeten nadenken hebben mij voorbereid om de volgende stappen te zetten, kleine stappen. Eerst testosteronblokkers en pas een paar maanden later die hormonen erbij. Ik ben blij dat ik die optie heb gekozen en niet pats-boem in één keer de full-monty ben gegaan. Dat tussenstapje gaf me tijd om te denken en mentaal klaar te maken voor hetgeen wat zou gaan komen.

Dat een mentale voorbereiding op wat komen gaat nodig is heb ik ook gemerkt toen ik een maand terug te horen kreeg dat ik moest beginnen met de fysieke voorbereidingen op een operatie. Die grote stap kwam ineens heel snel heel dichtbij. Terwijl dat altijd iets was wat heel erg ver weg was. Ooit. Als. Wanneer.  Voordat ik doordrongen was van het feit dat dat nog makkelijk een jaar, zo niet langer, gaat duren waren een paar weken verder. Dat is waar ik mentaal nu heel erg mee bezig ben: voorbereiden op de mogelijkheid van een operatie.

Het Lichaam spreekt

De stappen die ik zet zijn geen makkelijke. Het hele proces wat ik doorloop is zeer ingrijpend in mijn leven en beïnvloed het in alle facetten. Om een idee te geven van mijn innerlijke strijd; een dialoog tussen mijn lijf en mijn brein die ieder de voors en tegens voorstellen.

“Hey, Brein!”

“Ja, Lijf wat is er?”

“Wat is er allemaal aan de hand? Er gebeuren hier rare dingen! Ik heb al een paar keer mezelf laten prikken en bloed moeten afstaan. Huid zegt dat ze droger is geworden, Penis lijkt al maanden in coma, Lever klaagt dat ‘ie harder moet werken en tweeling Tepel doet me een partij raar. Ik snap er niks meer van.”

“Oh dat, ja eh dat… ehm… ik… eh ik moet je wat vertellen.”

“Waarom doe je daar zo aarzelend over? We kennen elkaar al ons hele leven. Je weet toch dat je me alles kan vertellen.”

“Nou Lijf het ligt nogal gevoelig.”

“Gevoelig, hoe gevoelig wil je het hebben moet ik Hand in Arm laten knijpen? Dat is pas gevoelig.”

“Nee, nee dat is niet nodig hoor. Je hebt me vaak genoeg laten weten wat gevoelig is. Het ligt anders en ik vind het heel moeilijk om je dit te vertellen. Je zei het zelf al we zijn al zooo lang samen.”

“Voor de draad ermee!”

“Ik, eh… Ik ben niet zo gelukkig met je!”

“Je bedoeld het eczeem van Huid? Daar heb ik zelf ook genoeg last van, we weten niet beter. Dat is toch niet zo’n probleem?”

“Nee, dat bedoel ik niet. Het is anders. Ik voel me niet thuis in je.”

“WAT!?!?! en ik heb al die jaren zo goed voor je gezorgd met leuke dingen doen en feestjes terwijl ik eigenlijk te moe was en lekker eten en… en… Dit kan je toch niet menen? Sloof je jezelf eens uit voor iemand. Tsk!”

“Jij kan er zelf ook niets aan doen. Echt niet. Ik ben ook heel erg dankbaar voor alles wat we samen hebben meegemaakt, dat ben ik heus niet vergeten. Maar er zit gewoon ergens iets niet goed: jij bent een jongetje en ik… ik niet.”

“En wat dacht je daar aan te gaan doen? Verhuizen kan je niet, de laatste keer dat ik Discovery Channel keek zag ik nog niets over hersentransplantaties.”

“Nee, verhuizen kan ik niet dat weet ik. Ik kan hooguit wat aanpassingen aan jou doen.”

“Aan mij? Wacht! Stop! Halt! Omdat het  mene…euh mevrouw niet zint moet IK er maar voor boeten?  Ik heb daar heus wel van gehoord hoor, wat die dokters dan doen. Eerst stoppen ze je vol met pillen die enge bijwerkingen hebben en dan komt er zo’n chirurg die Testikels er zomaar afhakt en om nog maar niet te beginnen over wat die knakker met Penis doet! Echt niet! Vergeet het maar! Je zoekt het maar uit en gaat maar praten met zo’n speciale dokter voor jouw soort. D’r zit vast een steekje los bij je”

“Dat praten heb ik al gedaan Lijf. Met een psycholoog heet dat, met drie zelfs. Ze hebben me helemaal binnenstebuiten gekeerd en ik heb ook wat doktoren voor jou gesproken. Vandaar dat ze bloed van je moesten hebben. We zijn erover uit dat ik wél met je verder moet leven, maar dat ik inderdaad dingen aan je wil veranderen. Dat is een eenzijdige beslissing, dat weet ik. Maar we leven niet in een democratie, ik heb nog altijd het laatste woord en de leiding. Zonder mij zal jij ook niet meer functioneren en dat zou het alternatief zijn: dat ik ermee nok.”

“Ja maar… Ik moet het allemaal doorstaan, jij zit er warmpjes bij daarboven.”

“Nou, heus ik heb ook genoeg te leiden en ongemak van dit alles hoor. Laat ik je uitleggen wat er nu gaat gebeuren, het is al begonnen zelfs. Dat Huid droger is en Penis niets meer van zich heeft laten horen komt door die pillen die ik je laat slikken. ”

“Wacht even. Je bent al begonnen zonder mij iets te vragen? Hoe durf je! Verrader!”

“Ik voelde me niet  goed, ik voelde me niet veilig en niet thuis. Ik durfde het niet tegen je te zeggen.”

“Je maakt het jezelf niet beter op zo…”

“Hoe zal ik het zeggen: je voelde als een gevangenis. Je weet toch het gevoel van kleding die te krap is? Nou dat een beetje maar dan altijd. Dat deed me gewoon te veel pijn, voor mij kon het echt niet langer.”

“Niet bepaald complimenteus. Maar ik snap een beetje wat je bedoeld. Maar toch ik voel me nogal bedrogen. Jíj bent niet happy dan ga je zomaar een beetje aan mij sleutelen?”

“Sorry, ik snap dat je het vervelend vindt. Het was misschien niet de beste aanpak. Maar ik ben me de afgelopen maanden al veel beter gaan voelen en veel meer op mijn gemak.”

“Ja, jij wel. Ik heb alleen maar de nadelen. In mij gaan ze snijden, niet in jou.”

“Zo moet je het niet zien. We zullen er als geheel beter van worden écht waar.”

“Ja, ja. Eerst zien en dan geloven.”

“Nou laat me even uitpraten. Heb je niet al gemerkt dat ik beter voor je aan het zorgen ben en je af en toe verwen met sauna’s en massages en fijne zeepjes en scrubs en meer van dat al. Dat deed ik vroeger nooit, weet je nog. Ik noemde daarnet dat leven in jou als leven in een soort gevangenis is. Dat wil ik niet meer, ik wil leven in een tempel. Tempels moeten geëerbiedigd en verzorgd worden. Daar ga ik zorg voor dragen. Ja, jij zal het zwaar te verduren krijgen dat weet ik. Maar samen krijgen we er zoveel voor terug, ook jij. Vooralsnog doen we het rustig aan. Ik heb speciaal voor jou ervoor gekozen om die pillen in twee etappes te gaan nemen. Zodat jij het niet in een keer zo zwaar te verduren zou hebben. Voor die chirurg hoef je voorlopig nog niet bang te zijn. Dat duurt nog zeker een jaar of twee voor het zover is. Daar kunnen we ons samen rustig op voorbereiden.”

“Dat doet niets af aan dat Testikels mij gaan verlaten, op een nogal niet lieve manier.”

“Die zijn helaas het grote slachtoffer. Maar ik laat ze niet helemaal zonder iets bereikt te hebben vertrekken. Weet je nog die paar keren in dat ziekenhuis, met dat kamertje. Ik heb toen sperma laten invriezen. We zijn het met elkaar eens dat we geen kinderen willen, ik ben dan ook wel aan het overwegen om het te doneren aan een ander. Ik ken een draagmoeder, haar daden hebben mij laten zien hoe je met zulke dingen anderen enorm veel levensgeluk kan schenken. Voor ons was het een kleine moeite, zij is negen maanden zwanger.”

“Dat vind ik wel een prettige gedachte ja. Dat je dat op die manier wil doen, dan heb ik er niet voor niets zoveel aandacht aan besteed al die jaren.”

“Zie, dan zijn Testikels er niet voor niets geweest, ik zou zal ze ook heel erg missen. Sterker nog, het hele idee van dat we beter bij elkaar gaan passen dat vind ik nog steeds onwerkelijk. Je begon net al over Tepels, dat ze raar doen. Dat is ook een gevolg van de medicijnen. Jij zal op den duur niet alleen wat kwijt raken, er zullen ook dingen bijkomen. Letterlijk, dat handje vol overtollige cellen zal zich gaan doen ontwikkelen tot Borsten. Daarom voelt het zo raar, dat is nu aan het groeien. Ik weet dat het wat ongemak is voor je, maar ik doe mijn best om eraan te denken dat gaat al steeds beter.”

“Hmz… Ik weet nog niet zo goed wat ik hievan moet vinden Brein. Het is nogal wat, wat je me verteld en wat je met me aan het uitspoken bent. Ik vind het jammer dat je niet eerder hiermee bent gekomen.”

“Nogmaals sorry daarvoor Lijf. Je zult zien dat het de moeite waard gaat zijn wat we allemaal samen door moet en maken.”

“Eerst zien dan geloven. Al moet ik wel zeggen dat je de laatste tijd al inderdaad beter voor me aan het zorgen bent. Al maakt het er voor mij nog niet makkelijker op.”

“Voorlopig doen we het rustig aan. De medicatie is nu compleet en de effecten zijn al merkbaar.”

“Ja, dat heb ik gemerkt. Wil je nou eens voorzichtig zijn met tegen dingen aanleunen en schouderbanden van tassen en ruwe handdoeken? Tepels zijn gevoelig hoor!”

“Ik zal er om denken. Ik krijg die signalen óók weet je nog? Zenuwbanen enzo. Belangrijk voor jou om te weten is dat de medicatie nu zijn werk doet. Jij zal langzaam wat veranderen maar er komt voorlopig niks meer bij of af en die scalpel is nog héél ver weg. Voorlopig krijg ik het even op mijn bord met emoties die moeilijker onder controle zijn te houden. Oh, en logopedie natuurlijk, ik moet moeite doen om Stem goed aan te sturen dat kost me een boel aandacht en concentratie. Het is dus niet zo dat jij álle nadelen hebt en ik alleen maar de voordelen. Al geef ik toe: je hebt het zwaar. Ik beloof goed voor je te zorgen.”

“Aan die belofte zal ik je houden!”

 

Oestrogeen!

Dat zijn ze dan, twee doosjes met pillen die het grote verschil moeten gaan maken. Een maand of vier geleden ben ik al begonnen aan de opmaat met het onderste doosje, vanmiddag heb ik  na een bezoekje aan de endocrinoloog ook het recept voor dat tweede doosje gekregen. Natuurlijk ben ik dat bij de ziekenhuisapotheek gelijk gaan halen. Mijn eigen apotheek moet de cyproteronacetaat ook steeds bestellen. Het is ook wel een merkwaardige cocktail van pillen. Volgens de bijsluiters ben ik niet de doelgroep die de fabrikanten voor ogen hebben. Cyproteronacetaat wordt voorgeschreven bij bepaalde prostaatkankers en bij hyperseksualiteit (en ook gegeven aan seksdelinquenten). De Progynova (estradiolvaleraat) is iets voor vrouwen in de overgang.

Zo klein en zoveel effect.

Ik vind het nog wel een onwerkelijk idee. Ik heb natuurlijk al lange tijd naar vandaag toegeleefd, maar toch kan ik het niet bevatten dat deze pilletjes – ze zijn klein! Hiernaast een foto samen met een stuiver. – zo ingrijpend mijn lichaam zullen veranderen. Ook al heb ik door de cyproteronacetaat, die een omgekeerde puberteit teweeg bracht, al een voorproefje gehad. Het idee dat mijn vetverdeling veranderd, dat ik meer heupen ga krijgen en mijn borsten gaan groeien is toch moeilijk te bevatten. Ook al heb ik opgelet tijdens mijn biologielessen en mijzelf ingelezen in de mechanismen die in gang worden gezet.

Net zoals na de operatie, waar ik waarschijnlijk wel voor ga. Dat er zo’n plastisch chirurg aan de gang gaat met allerlei enge instrumenten en dat als je uit die operatiekamer komt niet meer staand kan plassen. Maar dat je dan ook op een andere manier seks kan gaan leren hebben, dat is dan ook gewoon mogelijk inclusief orgasmes (als ze tijdens de operatie de zenuwen niet teveel beschadigen). Dan ik kan ik ook zeggen dat ik weer maagd ben.

Het bezoekje aan het VUmc was kort en zonder omhaal. De endocrinoloog vroeg naar wat dingen, zijn co-assistente nam mijn bloeddruk en gewicht. Overigens heb ik liever dat een arts handmatig de bloeddruk meet, dat is toch heel wat comfortabeler dan die automatische apparaatjes. Ik kreeg een contract, zoiets had ik de vorige keer bij de endocrinoloog ook al gehad. Dat ik me bewust ben van de gevolgen die de medicatie hebben: dat ik er definitief onvruchtbaar van zal worden en dat bepaalde lichamelijke veranderingen onomkeerbaar zullen zijn. Als ik dan ooit spijt zou krijgen zouden borsten enkel operatief kunnen worden verwijderd. Contract ondertekend en ik kreeg een recept in mijn handen gedrukt. Bij het secretariaat kreeg ik van genderteamcoördinator Jos Megens nog een felicitatie en een handdruk en ik kon weer gaan. Het ophalen van de medicijnen bij de ziekenhuisapotheek meegerekend ben ik zo’n 20 minuten binnen geweest.

Ik zal de komende maanden wel uitvinden of dat extra harde matras wat ik voor mijn nieuwe woning heb gekocht wel zo’n goed idee was, ik ben een buikslaper. En ja, het gaat bij mij straks net zo als bij alle meisjes in de puberteit: dat groeien gaat pijn doen. Lichamelijk gezien ga ik gewoon een tweede puberteit in, ietwat opgejaagd doordat ik gelijk met hoge doses hormonen begin en de aanmaak ervan niet langzaam op gang kom. Verder is het vergelijkbaar met het gewone natuurlijke proces, minus de menstruatie dan. de pijn en krampen en ongemakken die ik daarvan misloop krijg ik dan nog wel terug na die operatie.

Dé vraag

Het is dé vraag. De ultieme vraag. De vraag die alle andere vragen overbodig maakt. Maar het is niet de vraag of je trek hebt in een drankje.

Afgelopen week was het weer zover, iemand die nog niet van de hoed en de rand wist vroeg naar wat dingen over mijn transitie. Ik heb haar leren kennen ná mijn coming-out en ze vroeg naar wat dingen.  Dan komt toch weer de vraag die iedereen schijnt bezig te houden, of althans alle cis-mensen (cis betekent niet-trans) die ik tegenkom. Het is verreweg de meest gestelde vraag als het om mijn transitie gaat. Of ik me ook “ga laten opereren?” Met opereren doelen ze dan op de geslachtsaanpassende operatie. Ik snap niet zo goed wat nu die grote obsessie is die mensen met mijn genitaliën hebben, ik vraag aan anderen ook niet of hun binnenste schaamlippen ook echt kleiner zijn dan de buitenste of aan mannen of ze links- of rechtsdragend zijn en eventueel besneden. Maar aan transgenders lijkt het normaal om te vragen naar hun geslachtsorganen. Het is een vraag die mij in ieder geval veel gesteld wordt.

Een fragment uit Monthy Phytons Meaning of Life  zette me aan het denken en een theorie doen vormen:

De kersverse moeder vraagt, met haar benen nog in de beugels of haar zojuist geboren kind een jongen of meisje is, waarop de arts antwoord dat het nog een beetje vroeg is om het kind een rol op te dringen.

Dáár zit hem volgens mij de kneep. Voor mij, en heel veel transgenders die ik gesproken heb is het de normaalste zaak van de wereld om gender (hoe ik mij voel) en geslacht (mijn anatomie) als twee totale verschillende dingen te zien. In mijn open brief leg ik dit uit aan de hand van een genderbreadpoppetje.  Over het algemeen ervaren mensen die kampen met enige vorm van genderdysforie de maatschappelijke genderrol, gekoppeld aan het geboortegeslacht, als opgedrongen of opgelegd van buiten af. Ik realiseer mij dat  transgenders de regel bevestigende uitzondering zijn. Welke regel? De regel dat gender en geslacht onlosmakelijk aan elkaar verbonden zijn. Dat je genitaliën niet alleen je rol in de biologische voortplanting bepalen, maar ook je interesses en voorkeuren.

In de moderne westerse maatschappij, althans het liberale en progressieve deel daarvan heeft inmiddels wel door dat voorkeur losstaat van geslacht. Men kan accepteren dat een man liever een relatie heeft met een andere man en een vrouw met een andere vrouw. Het besef dat ook geslacht en gender twee ongerelateerde factoren in iemands persoonlijkheid zijn, dat moet nog doordringen tot het collectieve denkpatroon. Wat ik niet raar vind het concept van een gender is nogal abstract en niet tastbaar.

Ik theoretiseer dus dat men pas de overgang van man naar vrouw of van vrouw naar man kan zien zodra een plastisch chirurg het mes gezet heeft in wat er tussen de benen zit. Alsof dát het begin is van het nieuwe leven. Net zoals de wetgever daar nog zo over denkt, je kan pas je paspoort laten aanpassen nadat je onvruchtbaar gemaakt bent door de dokter. Als je er ook zo over denkt dan kan ik je verbeteren: eventuele operaties aan de primaire geslachtsorganen worden pas ver in het proces uitgevoerd. Eigenlijk is het de afsluiting van het traject. Er zijn genoeg transseksuelen die ervoor kiezen die grote operatie, om uiteenlopende redenen, helemaal niet te ondergaan.

Nog een theorie, die ik hoorde van een andere transgender toen we het hierover hadden. – Ja, wij transen praten over jullie cis-mensen, achter jullie rug om. Eén en al roddel en achterklap, voor het echte wij-zij gevoel. 😛 – Hij kwam met het fysieke op de proppen. Snijden in vlees is makkelijker te bevatten dan vage psychologische begrippen. Het is tastbaar, fysiek en makkelijk van buitenaf zichtbaar. Althans, als ik je zou toelaten om de inhoud ondergoed te bekijken.

Daar komen we op een ander punt:

Afkomstig van www.thegenderbook.com

Veel transgenders vinden dat gevraag naar hun genitaliën not-done. Ikzelf zit er niet zo mee, mits de vraag wordt gesteld uit oprechte interesse. Mij vragen naar dit soort dingen is overigens wel geheel op eigen risico. Ik geef op alles een antwoord, en schrik daar niet in terug om een en ander plastisch of beeldend uit te leggen. Er staat niet voor niets een fotoverslag van mijn bezoek aan het masturbatorium op dit blog te lezen.

Voor mij zou het niet de eerste vraag zijn die ik zou stellen, mijn insteek is anders. Voor mij persoonlijk is het veel belangrijker dat de zaken die voor iedereen zichtbaar zijn veranderen. Wat er ‘daar beneden’ gebeurt is minder belangrijk voor mij. Zeker nu ik door de Androcur simpelweg impotent ben geworden. Dat maakt het een stuk afstandelijker moet ik zeggen. Ik ben me minder bewust van mijn penis dan van mijn kleine teen, het zit aan mijn lichaam vast maar ik ben er nu helemaal niet meer aan gehecht.

Om de vraag te beantwoorden: waarschijnlijk wel. Het is trouwens iets wat pas ergens aan het einde van mijn traject zit, niet aan het begin ergens van. De kers op de appelmoes, het toetje, het puntje op de I. Het moment van grote omslag en mijn nieuwe start ligt in de zeer nabije toekomst. Ik ben al bezig aan de opmaat.

Nu ben ik benieuwd, terugkomend op de inleiding: waarom stellen zovelen nu juist de vraag of  ik me ga laten opereren. Is het die link tussen gender en geslacht die men legt? Is het dat plastische fysieke concept wat makkelijker te begrijpen is? Of heeft die vraag een hele andere drijfveer?