Laatste ronde Androcur

De Google Doodle van vandaag deed me eraan herinneren dat het morgen (8 maart) Internationale Vrouwendag is. Dat deed me ook herinneren dat het inmiddels al twee jaar geleden is dat ik met dit blog en Facebook mijn grote coming out had. Ik zat destijds er al een beetje tegen aan te hikken en vond de betekenis van die dag wel een leuke aanleiding om op die dag mijn Open Brief te publiceren via Facebook.

Googledoodle

Google Doodle van 7 maart.

Vandaag is ook de dag dat ik voor het laatst Androcur heb genomen. Dit middel, dat de opname van testosteron in het lichaam blokkeert, zal ik nooit meer hoeven nemen. Over een paar weken zullen de organen die het overgrote deel van mijn testosteron aanmaken bij de patholoog in een petrischaaltje liggen voor onderzoek naar mogelijke afwijkingen. Dat ik nu al stop met deze medicijnen, met de oestrogeen ben ik een paar weken terug al gestopt, heeft te maken met de effecten ervan op de bloedstolling. Het spul moet uit mijn bloed zijn voor ik onder het mes ga. Het zal de komende wel wat lastig kunnen zijn met een hormoonhuishouding alweer uit balans is, van het stoppen met de oestrogeen heb ik ook de gevolgen gemerkt. Ik hoop niet dat ik nóg meer puistjes krijg, ik vind drie tegelijk echt wel meer dan voldoenden. Gelukkig zal het in elk geval van tijdelijke aard zijn.

wpid-img_20140307_193433.jpg

De laatste keer cyproteron-acetaat.

Ik ben heel erg blij dat ik van de Androcur af ben. Behalve dat het gewoon een belasting is voor mijn systeem, vooral de lever, heeft het ook nare bijwerkingen. Zoals ik vorige week ook al schreef: ik heb moeite met het op peil houden van mijn stemming. Dat schrijf ik echt toe aan de depressieve werking die een veelvoorkomende bijwerking van dit middel is. Ik ben ook benieuwd of ik in de toekomst weer iets van een libido ga hebben. Daar is sinds ik begon met de Androcur niets meer van over. De tijd zal het leren, ik wacht geduldig af.

Naar de operatie kijk ik met gemengde gevoelens uit. Aan de ene kant ben ik er heel blij mij dat het gaat gebeuren. Ook al besef ik pas relatief kort hoeveel het voor mij betekent. Het idee van mijn toekomstige anatomie alleen al geeft mij een bepaalde vorm van rust.

Aan de andere kant zie ik er ook enorm tegenop. Niet alleen de herstelperiode, maar ook de ziekenhuisopname zelf. De laatste keer dat ik opgenmomen ben geweest was voor het knippen van mijn amandelen en ik weet niet eens meer of ik überhaupt heb moeten overnachten in ziekenhuis. Het zal zo’n 25 jaar geleden geweest zijn dat dat gebeurde, toen had ik nog een iets andere beleving van de wereld dan nu. De opname zal dit keer een kleine week zijn. Een week in een vreemde omgeving, met ziekenhuiseten en zonder de gemakken en privacy van thuis. Al zal ik wel zorgen voor iets met internet zodat ik verslag kan doen van het herstel en vooral mijn gedachten van me af schrijven.

Schrijven is voor mij altijd een goede manier om mijn gedachten te ordenen. Al helpt het de laatste weken minder goed om mijn gedachten tot rust te laten komen. De operatie legt zoveel beslag op mijn denken dat ik het knap van mezelf vind dat ik ook nog normaal kan denken en functioneren. Als iemand een adres je voor een gedachten-aderlating weet, houd ik me aanbevolen.

Aseksueel, taart is beter dan seks

Afgelopen vrijdag was ik op één van de film & discussieavonden van Get a Room. Deze avonden gaan over seksualiteit in de breedste zin van het woord en hebben iedere maand een ander thema. Er wordt een documentaire vertoont en er is altijd een relevante gast voor vragen en discussie nadien. Het thema van deze avond: a-seksualiteit, het gebrek aan seksuele aantrekking. De film van de avond: ‘(A)Seksual’

Na een documentaire sprak er een ervaringsdeskundige en was er ruimte voor vragen en discussie. Het viel me direct op dat het concept aseksualiteit nog erg onbekend was onder het publiek. Het is voor de meesten een dusdanige ver van het bed show dat ze zich er gewoon niet in kunnen inleven. Nou is dat met aseksualiteit ook niet vreemd het is een kleine groep (geschat ongeveer 1% van de bevolking) die niet echt opvalt of op de barricades staat voor erkenning. Columnist Dan Savage verwoorde het in de film als “Then you have the asexuals marching for the right not to do anything.” Op de barricades zal ik niet klimmen, maar ik zie reden genoeg om eens wat uit de doeken te doen over aseksualiteit, omdat ik mijzelf ook in die groep schaar.

Even als disclaimer: wat ik nu ga schrijven is mijn visie op en mijn beleving van aseksualiteit. Anderen zullen mijn mening niet noodzakelijkerwijs delen. Aseksualiteit kent een volledig spectrum aan uitingsvormen en variaties, met vijftig grijstinten zal je niet redden het te beschrijven. Het is eigenlijk net als gewone seksualiteit, maar dan zonder de seks. Zoals Alice door de spiegel stapte en in tegengestelde wereld terecht kwam is dat ook met seksualiteit en aseksualiteit. Tegenover ieder variatie van seksualiteit kan je een a-seksuele variant zetten.

Ik beschouw mezelf als aseksueel. Niet dat ik nooit seks gehad heb, maar ik heb altijd een minimaal libido gehad en deed aan seks meer voor mijn partner dan voor mijzelf. Ik vond het knuffelen veel fijner dan de daad zelf, dat laatste was altijd maar een hoop gedoe. Zoals in de wereld veel van a-seksuelen veel wordt verkondigd : Taart is beter dan seks! Dat kan ik beamen, taart is beter dan seks. Voor mij althans. Helemaal nu ik onder invloed van medicatie van het kleine beetje libido wat ik had ben verlost. (Ja, dat is een bewuste woordkeus.) Ik kan geen garanties geven of dat ook zo blijft, het is niet te voorspellen of verder in mijn transitie de seksualiteit weert terugkomt. Ik acht de kans minimaal maar sluit het niet uit.

Wat betekent het nu om aseksueel te zijn? Om te beginnen is er natuurlijk geen behoefte aan seks hebben. Dat is wat anders dan celibatair leven, dan kies je ervoor om geen seks te hebben maar dan bestaat de seksuele aantrekkingskracht nog wel. Bij een aseksueel persoon ontbreekt de behoefte erin simpelweg. Maar dat sluit andere dingen niet uit. Er werd tijdens de discussie na de film gevraagd of aseksuelen dan wel verliefd kunnen worden. Nou, dat kan dus zeker. Het concept van liefde en verlangen naar een partner is mijn echt niet vreemd, maar het uit zich wat anders dan bij hen die wél seksuele behoeften kennen. Zoals ik het zelf die avond omschreef: van mij mag het blijven bij dingen die je ook gewoon op straat zou kunnen doen: knuffelen, handje vasthouden, zoenen, dat soort dingen. Zoenen is voor mij wel zo’n beetje het meest intieme en fijnste wat ik mij kan bedenken, dan is het gewoon genoeg.

Gewone relaties werden ook aangehaald, zowel in de film (inclusief huwelijksvoltrekking) als in de discussie achteraf. Met een beetje de aanname dat aseksuelen geen behoefte zouden hebben aan een relatie. In de film wordt er een voorbeeld geschetst dat sommigen dat ook niet hebben en zich prettiger voelen in een nogal groots opgezette polyamoreuze constructie (er komt een screenshot van langs in de trailer hierboven.) Ik kan me er wel iets bij voorstellen, maar voor mij is dat niets. Ik ben toch wel behoorlijk monogaam ingesteld. Ik wil graag een partner voor mijzelf die ik niet hoef te delen. Maar ik zie de moeilijkheden die dat op gaat leveren, het wordt nogal een klein vijvertje om in te vissen, een constructie met een open relatie sluit ik daarom ook niet bij voorbaat uit.

Hierboven schreef ik al dat aseksualteit bestaat in combinatie met  voorkeuren. Het idee dat blijkbaar leeft is dat aseksuelen, omdat ze toch geen seks willen, geen voorkeur voor een geslacht hebben. Die mensen zijn er zeker, ik denk dat panseksualiteit (geen voorkeur voor een bepaald gender/geslacht) een geaardheid is doe onder aseksuelen vaker voorkomt dan onder seksuelen. Maar genoeg hebben ook gewoon een specifieke voorkeur. Ik zelf geef de voorkeur aan vrouwen, ben dus lesbisch. Ik kan prima een man een knuffel geven, dat doe ik ook regelmatig (in mijn vriendengroep wordt nu eenmaal geknuffeld als begroeting). Maar dat is anders dan knuffelen met een geliefde, er zit een wereld van verschil tussen de twee. Met een geliefde knuffelen is fijner, warmer, intenser, langer en intiemer en dat doe ik dan liever met een vrouw dan met een man.

De belangrijkste zaken rondom (mijn) aseksualiteit heb ik wel belicht. Maar als je nog vragen hebt, je kan ze gerust stellen via het reactievakje hieronder. Voor meer informatie over aseksualiteit in het algemeen kan je terecht bij AVEN: Asexuality Visibility and Education Network, er is ook een Nederlandstalige versie van de informatiepagina’s.