Als kammen een nachtmerrie wordt

Plukken in het douche putje, mijn borstel iedere ochtend twee keer schoon moeten maken.

Mijn grootste angst, eenzaamheid, kan ik steeds beter een plek geven in mijn leven op een manier en plaats waar deze geen onnodig pijn meer doet. Dat heeft de nodige moeite en hulp gekost. Maar het voelt nu alsof ik nummer twee op het lijstje met mijn grootste angsten onder ogen moet gaan zien: mijn haar verliezen.

Mijn haar is een bepalende factor in mijn zelfbeeld, het weegt  zwaar mee in mijn passabiliteit. Is het niet naar de buitenwereld toe dan is het wel naar mijzelf. Het heeft jaren geduurd voor ik mijn haar in een staart durfde te dragen. Omdat ik bang was dat mijn aangezicht te mannelijk zou worden als er niet die enorme bos krullen langs mijn hoofd hing. Pas sinds deze zomer doe ik het regelmatig en dan eigenlijk altijd nog met een gekleurd lint erin om maar de aandacht van de haarlijn op mijn voorhoofd af te leiden.

Al een flinke periode, maanden, heb ik het idee dat mijn haar weer meer en meer aan het uitvallen is. Toen ik het vanmorgen in een staart deed voor mijn hardlooprondje viel me op dat de bos haar in mijn hand dunner was dan voorheen. De hoeveelheden die ik ’s morgens uit mijn doucheputje en borstel vis lijken dan weer steeds groter. En dat komt niet  alleen maar omdat mijn haar langer is dan ooit te voren.

Ik kom nu op het punt van wanhoop en heb de afgelopen maanden al semi-clandestien weer cyproteron-acetaat geslikt in de hoop dat het zou helpen. Semi omdat het gewoon oude voorraad van mezelf is. Kort voor de operatie had ik nog een receptje opgehaald bij de apotheek. Als je van die twee pillen per dag maar een kwart pilletje per dag neemt, strekt zo’n voorraad van drie maanden ineens anderhalf jaar.

De medicatie lijkt echter niet te helpen. Want ik heb niet het idee dat ik minder haren in mijn borstel vindt. Ergens had ik dit ook wel verwacht, bij mijn laatste controle (vóór ik weer begon met de cyproteron), was mijn testosteronspiegel onmeetbaar laag. Terwijl je toch echt testosteron en het daaruit aangemaakte dihydrotestosteron nodig hebt om je kaalheidsgenen tot uiting te laten komen. Maar in het verleden heb ik duidelijk resultaat gemerkt waar het om mijn haar ging. Het was de moeite waard om te proberen.

Inmiddels ben ik ook maar weer begonnen met het gebruik van speciale shampoo die belooft kaal worden af te remmen en haar groei te bevorderen. Ik ben altijd sceptisch tegenover dat soort producten. Altijd beloftes en mooie reclame, maar nauwelijks wetenschappelijk onderzoek dat de marketingclaims onderbouwd. Ik had het al een tijdje in huis, echter sinds mijn vakantie niet meer gebruikt ten faveure van mijn gebruikelijke John Frieda. Vooral omdat mijn haar er nog droger en pluiziger van leek te worden dan het toch al is. Nu ga ik het toch maar weer een kans geven, want liever droog en pluizig haar dan géén haar. Borstel