Hand in Hand

Het land is nationaal geschokt door het nieuws van twee mannen die in elkaar geslagen zijn door een groep jongeren omdat ze hand in hand liepen. Als ludieke protestactie staan social media vandaag vol met foto’s van mannen die hand in hand poseren, in navolging van Barbara Barend en haar hashtag #allemannenhandinhand Van voetbalteams en radio-dj’s tot politieagenten en lijstrekkers op weg naar formatieonderhandelingen.

Aan de ene kant juich ik deze actie van harte toe en vind ik het een positief signaal. Maar het steekt me ook wel, bang dat het bij een eenmalige actie blijft. Even hand in hand poseren voor de foto is leuk en aardig. Maar zo’n actie is over een paar weken weer vergeten. Of weet jij nog wie er allemaal een fransvlaggetje in hun facebookprofiel had na de aanslagen in Parijs, of een regenboogvlag na Orlando.

We leven 48 jaar na de Stonewall rellen, waarmee de homorechtenbeweging begon, en we zijn ver gekomen in dit land. Maar geweld tegen homo’s en discriminatie van transgenders is helaas nog altijd aan de orde van de dag. Ik keek net op de site van de NOS en zie daar nog meer nieuwsberichten over agressie gericht op homo’s.

Belangrijk is dat er duidelijk wordt opgetreden tegen homohaat – ik gebruik dat woord hier als samenvattende term voor alle vormen van agressie tegen mensen uit de LGBTQIA-gemeenschap-. Want homo en gay worden nog steeds als scheldwoord of in een andere negatieve context gebruikt. “Oh man, dat is zoooo gay, dat doe ik niet…” of “Nee, ik ben geen homo!” Ook over transgender hoor ik nog regelmatig grappen en opmerkingen waarvan de maker vaak niet eens doorheeft dat deze kwetsend of transfoob zijn. Daarin spelen vervoegingen van het woord ‘ombouwen’ opmerkelijk vaak een rol in. Zolang dat nog normaal gevonden en geaccepteerd wordt zullen dingen als homohaat, transgender-discriminatie en het daarbij horende geweld ook niet verdwijnen. Als je vrienden of familie zo’n uitspraak hoort doen: zeg daar iets van. Ook al lijkt het ogenschijnlijk onschuldig of grappig bedoelt het is normalisering van homohaat.

In het onderwijs is het ook nodig om aandacht te besteden aan deze onderwerpen. Door kinderen al vroeg bij te brengen dat homoseksualiteit een normaal en geaccepteerd onderdeel van de maatschappij is. Net als het aan de media is om positieve rolmodellen te laten zien. Er zijn tegenwoordig steeds meer homo-karakters in series en films, maar in de regel zijn dat over de top typetjes van het Will & Grace niveau. In plaats van karakters die toevallig ook als homo, lesbisch, trans of een andere variant op de LGBTQIA identificeren.

Poseer je ook hand in hand? Go jij! Want iedere medestander is er één. Maar alsjeblieft: laat het niet bij dat ene momentje voor de camera. Wees ook een medestander op school, in de kleedkamer, op werk of aan de eettafel. Vandaag, morgen en alle dagen daarna.

Had ik al een vrije zaterdag aangevraagd en een plekje op een boot geregeld voor de Canal Pride dit jaar? Volgens mij niet, morgen maar eens gaan doen.

Op mijn hoede

Ik ben altijd op mijn hoede, ieder moment dat ik buiten de veiligheid van mijn eigen huis ben. Als ik dan veilig thuis ben, ben ik nog steeds bezig met het bedenken van scenario’s over wat er fout kan gaan en hoe mensen op mijn voorkomen of persoon zullen gaan reageren. Vooral vlak voor ik de deur uit ga weten mijn angsten zich te manifesteren, helemaal als ik weer eens een drempel aan het overwinnen en een volgende stap aan het maken ben.

Waarom dat zo is, geen idee. Ik heb nog nooit transfoob geweld meegemaakt. Ik ben nooit bedreigd om wie ik ben. Ik kan me zelfs niet heugen dat ik onheus ben bejegend of dat er nare dingen naar me werden geroepen op straat. Maar dan aangestaard worden, of wat onverstaanbaar gefluister achter mijn rug is het nog nooit geweest. Toch ben ik op mijn hoede. Het afgelopen jaar heeft mijn fight or flight instinct overuren gedraaid in het inschatten van situaties, bedenken van scenario’s en het zoeken naar vluchtmogelijkheden mocht het misgaan, maar het is nooit nodig gebleken.

Waarom ik dan toch zo op mijn hoede ben? Ik hoor en lees te veel verhalen van dat het wel mis gaat. Regelmatig zie ik nieuwsberichten langskomen over transgenders die te maken hebben met fysiek of verbaal geweld of zelfs worden gemarteld en vermoord. Puur vanwege het feit dat ze transgender zijn. Ook op bijvoorbeeld fora en social media kom ik wekelijks voorbeelden tegen van agressie en pesterij in zowel online als offline. Dan begin ik nog niet eens over de xenofobe reacties onder nieuwsberichten over transgenders.

Dat op mijn hoede zijn uitte zich bijvoorbeeld in mijn schoenkeuze. De bruiloft een paar weken terug was voor mij de eerste keer dat ik in het openbaar schoenen aanhad waarop ik niet à la minute weg kon rennen. Echt waar, ik zocht mijn schoenen een jaar lang uit op hun geschiktheid voor vluchten. Om dan schoenen aan te trekken waarop efficiënt rennen niet zou lukken (je zal me voorlopig niet zien aan de startlijn van een Hoge Hakken Race) heeft me best wel even moeite en de nodige bedenkingen gekost. Ik heb overwogen om gympen aan te trekken voor onderweg, en pas op locatie van schoenen te wisselen, uiteindelijk koos ik ervoor sterker te zijn dan mijn onzekerheid en angsten.

De afgelopen weken heb ik best wel wat stappen vooruit gemaakt in mijn transitie. Vooral in het gevecht met mijn scumbag brain. Laatst benoemde ik mijn angsten als mijn twee Boze Toverfeeën genaamd Onzekerheid en Negatief Zelfbeeld. Het gevecht dat ik met dat stelletje voer wordt steeds vaker beslist in mijn voordeel en langzamerhand begin ik mij steeds zekerder te voelen als de persoon die ik ben. Ik ga meer ontspannen de deur uit en heb meer en en meer plezier in de dingen die ik doe. Nog steeds ben ik op mijn hoede, maar kan ik makkelijker genieten van wat er gaande is zonder constante angst en het uitkijken naar vluchtmogelijkheden, dat voelt goed.