Geluk & Verdriet

Mijn laatste paar blogs gingen vooral over het fysieke deel van de operatie en de eerste dagen van het genezingsproces, over het mentale heb ik sindsdien nog nauwelijks geschreven hier. Terwijl het mentaal ook best een belastend proces is, veel gedachten die een storm in mijn hoofd vormen. Door wat er gisteren is gebeurd heb ik het een beetje op rij kunnen krijgen, ook al kwam dat proces op gang door intens verdriet.

De ‘waar ben ik aan begonnen gedachte’ heb ik gehad. Vind ik ook niet zo raar en ik had dat ook wel verwacht dat deze langs zou komen. Ik trek nu twee maal per dag een extra uur uit voor de verzorging van mijn nieuwe orgaan. Daar reken ik nog niet eens de extra tijd bij die ik nodig heb voor een eenvoudig toiletbezoek. Een neo-vagina vergt nogal wat aandacht en tijd. Maar ik heb het ervoor over.

Tijdens de verzorging zie ik mezelf in spiegels, naakt uiteraard, en het is nog verre van genezen. It ain’t pretty, zouden de Amerikanen zeggen. Je kan de hechtingen in mijn liezen met gemak zien zitten. De zwellingen en zijn welliswaar minder, maar nog duidelijk aanwezig. Ondanks alles, alle pijn en alle ongemakken die ik ervan heb voelt het wel als mijn lijf. Het voelt veel meer als mijn lijf dan ‘mijn’ penis ooit gedaan heeft. Inderdaad die mijn tussen aanhalingstekens, want dat ding is er niet meer en heeft nooit echt deel gemaakt van mijn lijf. Ook al hebben we 30 jaar in goede harmonie samengeleefd. Hoeveel meer mijn nieuwe anatomie van mij voelt dan de oude ooit gedaan heeft, dat drong gisteren tot mij door. Toen ik in dat spiegeltje tussen mijn benen iets zag dat ik niet wilde zien.

Ik ben van te voren gewaarschuwd, ik was op de hoogte van alle risico’s en niemand had me gezegd dat het makkelijk zou worden. Alle complicaties zijn uitvoerig besproken voor ik het ‘informed concent’ formulier ondertekende. Dat de genezing zo goed ging, met slechts een kleine complicatie in de vorm van een hechting die wat is gaan wijken voelde eigenlijk al een beetje te mooi om waar te zijn. De complicaties werden iets ernstiger dan alleen een wijkende hechting, en dat raakte mij emotioneel heel erg diep.

De chirurg had me er de laatste dag in het ziekenhuis al voor gewaarschuwd. Bij het verwijderen van de katheter en tampon zag ze het al: een kleine maar heel donkere bloeduitstorting. Toen kon ze niet beoordelen of het weg zou trekken of dat de bewuste huid zou afsterven. Het ziet er nu op dat die laatste optie realiteit gaat worden. Ik zag het vrijdagmorgen bij het verzorgen van mijzelf. Een stukje huid, ongeveer een centimeter of anderhalf groot, dat er maar een beetje bij hing. Met een spiegel heb ik het beter kunnen bekijken en mijn angst werd bevestigt. Het deel waar die kleine donkere bloeduitstorting zat is aan het afsterven.

Dat bracht een enorm heftige emotionele reactie op gang, gepaard met een flinke huilbui. Die later op de dag nog een paar keer werd gevolgd door meer tranen. De emoties die door me heen gingen waren heel dubbel. Ik voelde intens geluk en intens verdriet dwars door elkaar heen stromen. Het gevoel van geluk doordat ik de stappen heb gezet om zover te komen. Dat mijn eigen lichaam eindelijk in het geheel als echt van mij voelde. Intens verdriet omdat ik van mijn nieuwe lijf zo snel toch alweer een stukje zou kwijtraken. Dat ik daar afscheid van moest nemen valt me zwaar en bracht de nodige verslagenheid mee. Ook al is het maar een klein stukje huid en van buitenaf zal het straks niet eens zichtbaar zijn. Het gevoel dat er een deel van mijzelf, écht mijzelf, sterft doet pijn. Hoe klein dat stukje ook is.

Twee weken geleden, het is alweer twee weken, ben ik ook fysiek delen van mijzelf kwijt geraakt. Vakkundig weggesneden door de chirurg. Nu was ik toen destijds diep onder narcose en heb ik het niet bewust mee gemaakt. Ik besef wel dat er delen van mijn lijf daadwerkelijk weg zijn. Die delen mis ik totaal niet. Ik vind het hooguit jammer dat ik mijn teelballen niet in een potje op sterk water mee naar huis kreeg. Was een leuke conversational piece geweest voor in de boekenkast of op het dressoir. Ik heb vooraf op persoonlijke wijze afscheid ervan genomen en dat was genoeg, missen doe ik ze totaal niet.

Nee, dat van gisteren is anders. Er is een proces van kwijtraken begonnen. Iets wat emotioneel heel erg hard aankwam. Waar ik gedurende de dag over heb kunnen praten. Ik ben mijn supportteam enorm dankbaar dat ik dit in detail heb kunnen delen en dat hun woorden me hebben geholpen om een en ander in het juiste perspectief te kunnen zien. Niet dat het daar makkelijk van werd, maar het hielp. Het gaf me de handvatten om het te kunnen verwerken.

Niemand heeft me ooit voorgehouden dat het makkelijk zou zijn. Ook ikzelf niet. Nooit ben ik in de waan geweest dat er geen tegenslagen zouden komen. Maar toch weegt het zwaar aan als je een stapje terug moet doen. Nu gaan we weer met goede moed verder.

Toevoeging, 6 april:
Het onvermijdelijke is inmiddels gebeurd. Het bewuste stukje huid is losgekomen van mijn lichaam en ik ben het dus definitief kwijt. Mentaal had ik er vrijdag al afscheid van genomen, maar opnieuw ben ik er verdrietig om. Ik hoop nu dat de genezing verder goed zal gaan zonder grote tegenslagen.

Terugblik op het afgelopen jaar.

Het einde van het jaar is ook altijd weer het moment van de lijstjes, terugblikken en jaaroverzichten. Het afgelopen jaar is voor mij niet onfortuinlijk geweest, behalve op het gebied van fortuin dan, het saldo op mijn bankrekening is niet miraculeus omhooggeschoten. Terugdenkend aan het goede voornemen dat ik maakte bij de jaarwisseling 2010-2011 en dat ik tijdens de jaarwisseling ’11-’12 ook ten uitvoer bracht, is het moeilijk om te bevatten hoeveel vorderingen ik heb gemaakt.

Eind januari, had ik mijn laatste echte pure diagnosegesprek bij het VUmc om daarna besproken te worden door het genderteam in het geheel. Op 9 februari kreeg ik dan ook dat verlossende telefoontje. Althans, ik moest er zelf achteraan bellen nadat ik niets hoorde in de week waarin mij dat oorspronkelijke telefoontje was beloofd. Gelukkig kreeg ik het antwoord waar ik op hoopte, daarmee viel er echt wel een last van mijn schouders. Ook al wist ik al een beetje wat de uitslag zou worden, mijn psychologe had al beloofd dat ze een positief advies zou geven aan het team en is in januari al mijn status in de administratie van het VUmc aangepast. Voortaan prijkte er een V op mijn ponskaart, dat tegenwoordig een velletje stickers is.

Nadat al vrienden en familie op de hoogte waren en ik ook al een aantal collega’s in vertrouwen had genomen was het tijd om een en ander aan de grote klok te hangen. Bread & Roses, ofwel Internationale Vrouwen dag, greep ik aan om dit blog te koppelen aan mijn facebookaccount. Het was 8 maar toen ik de link naar mijn open brief op facebook zette.  Daarmee zichtbaar voor alle collega’s, bekenden en oud-klasgenoten die ik daar al had verzameld. De reacties op het werk de dagen later waren bijzonder en mijn facebook werd overspoeld met reacties en vind-ik-leuks. Hiermee viel de grootste last ooit van mijn schouders. Ik hoefde niet meer geheimzinnig te doen of opmerkingen inslikken. Dat openlijk uit de kast komen was enorm bevrijdend.

Eind maart was het dan zover: ik had een afspraak bij de endocrinoloog, de hormoonarts. De uitslagen van mijn bloedwaarden waren in orde en er stond me niets in de weg om aan het eerste deel van de medicatie te gaan beginnen. Behalve nog één dingetje, als ik ooit nog kinderen zou willen verwekken dan moest ik daar nú zorg voor dragen. Het was best een dilemma, want ik ging die middag naar huis met twee doosjes medicatie die me bijna smeekten om geslikt te worden.

Maar ik heb gewacht en ervoor gekozen om toch sperma in te laten vriezen. Ik heb daar veel over nagedacht. Ik wil namelijk helemaal geen kinderen, maar die deur definitief dichtgooien kon ik voor mezelf ook nog niet. Dus in april zat ik dan in Masturbatorium 1 van het AMC. Een vreselijk kil kamertje wat ze hebben proberen op te leuken met een dimbare schemerlamp. Echt in de voorlichtingsfolder word nadruk gelegd op de dimbaarheid van die lamp. Dat er achter je een enorm raam bevind, weliswaar matglas, dat het licht van dat lampje volstrekt overbodig maakt, was voor het gemak niet genoemd.

Behalve het AMC heb ik mij in april ook vervoegd tot een privékliniek, huidtherapeuten zitten nu eenmaal vaak in privéklinieken. Daar ben ik begonnen met een proces dat iets meer bezoekjes dan de drie aan de fertiliteitskliniek vergt: permanente verwijdering van mijn baardhaar. Ik heb van die laserbehandelingen er al een aantal opzitten en ik heb er nog wel wat te gaan. Hoe het voelt? Met een laser wordt het pigment in je haarwortels verbrand, dat gebeurt in een flits en zo voelt het ook. Gelukkig duurt die behandeling slechts twintig minuten per keer. Onhandig was wel het moeten vermijden van de zon. Hoe groter het contrast tussen huid en haar, des te beter die laser zijn werk doet. Ik heb nogal wat factor 50 gesmeerd deze zomer.

Half april was het dan écht zover. Ik kon die pillen die me al een week of drie aanstaarden van onder mijn tv gaan innemen. De cyproteron-acetaat die ik sinds die dag ben gaan nemen onderdrukt het effect van testosteron op mijn lichaam en brein. Ik zou er minder emotioneler van worden (check!) mijn huid zou uitdrogen (check!) en nog wat andere effecten zouden merkbaar op gaan treden. Wat ik vooral merkte was een omgekeerde puberteit en vooral een hele fijne sereniteit in mijn hoofd. De woeste kolkende rivier van gedachten in mijn hoofd was verworden tot een kalm kabbelend beekje.

De zomer was druk. Ik kreeg de sleutels van mijn nieuwe appartement wat natuurlijk het nodige klussen vergde en ingericht moest worden. Daarvoor had ik wat vakantie opgenomen om lekker aan de gang te kunnen en door te werken. Na mijn klusvakantie ben ik op het werk begonnen met het gebruik van mijn nieuwe voornaam. Zo even een onderbreking maakt die omschakeling wat duiderlijker.

In die zomerperiode stonden er ook de nodige bezoeken aan medici op het programma. Eerst een drie-maanden-voortgangsgesprek met een psycholoog. In een uurtje heb ik kort mijn verhaal gedaan aan de inval psych van het genderteam en ik heb hem ervan weten te overtuigen dat nú het moment was om de volgende stap te gaan zetten: het beginnen met de tweede stap van de medicatie: vrouwelijke hormonen, oestrogeen. Dat is gelukt. Ook al moest ik wéér wachten op een bespreking van het genderteam voor het officiële groene licht. Maar ik liep naar buiten met afspraken bij de endocrinoloog en de KNO-arts in mijn agenda.

Dat onderzoek bij de KNO-arts was ik voor gewaarschuwd, het zou een zeer onprettig onderzoek zijn. Noodzakelijk wel, omdat ik mijn stem inmiddels behoorlijk aan het belasten ben met de logopedie technieken en oefeningen die ik doe, was het vooraf noodzakelijk om mijn stembanden te laten onderzoeken. Onderweg naar het ziekenhuis heb ik me behoorlijk zitten opvreten, ik vroeg me zelfs af of die mascara wel zo’n goed idee was geweest en of degene die ik ophad wel waterproof genoeg was. Uiteindelijk viel het wel mee. Prettig is anders, maar het horrorverhaal waar ik vanuit ging was het zeker niet. Ook al heb ik die dag nog best keelpijn gehad.

Met die logopedie ben ik inmiddels begonnen. Ik merk voortgang, al is het minimaal. Het is gewoon ontzettend moeilijk om je stem op een volstrekt andere manier te gaan gebruiken. Dat kost veel energie en concentratie. Het gaat me nu beter af dan een paar maanden terug, maar er zal nog heel veel oefening voor nodig zijn wil men me aan de telefoon niet meer als ‘meneer’ herkennen.

Op 10 Augustus was het zover: weer een afspraak bij de endocrinoloog. Deze keer met als doel het voorschrijven van oestrogenen. Nou heeft het wel wat voeten in de aarde gehad. Want ook deze keer ben ik niet gebeld door het VUmc met de uitslag van het overleg. Ik heb dus weer zelf moeten bellen en erom vragen. Maar alles was in kannen en kruiken, ik kreeg ‘groen licht’ en mocht verder. Het bezoekje aan de arts had weinig om het lijf, binnen twintig minuten stond ik buiten met een doosje pillen. Pillen die mijn leven ingrijpend zouden doen veranderen. Onwerkelijk idee is dat.

In de eerste weken dat ik die hormonen slikte heb ik de effecten gevoeld. Het heeft me een paar emotionele huilbuien opgeleverd. Toen ik daarover vertelde kreeg ik van een aantal vriendinnen een “Welkom bij de club!” Aan dat emotionele heb ik wel even moeten wennen. Maar ik ben er uiteindelijk heel blij mee. Ik heb nu meer contact met mijn emotionele zelf en dat voelt heel erg fijn. Ook op lichamelijk vlak hebben die pilletjes van zich laten voelen. Een paar weken lang heb ik gewoon pertinent niet op mijn buik kunnen slapen. Nu is het wat rustiger, maar die hypergevoelige tepels en borsten mis ik een beetje. Het geeft je een gevoel dat er wat gebeurd.

Oktober is voor mij een grote ommekeer geweest, in die maand is er wat gebeurd wat mijn zelfbeeld enorm heeft veranderd: ik ben op de foto gegaan. Als ik het zo zeg klinkt het als iets onbenulligs, eenvoudigs. Maar die foto die Chell’s View van me maakte heeft een enorme impact op me gehad. Het was de eerste keer dat ik écht mijzelf herkende op een foto en dat is een heel bijzonder gevoel. Inmiddels prijkt een ingelijste afdruk op het dressoir van mijn ouders, daar ben ik heel trots op.

Drie maanden nadat ik ben begonnen met de hormonen heb ik mijn unbirthday gevierd. Ik heb die dag stil gestaan bij het nieuwe begin in mijn leven. Het is ook de bedoeling dat ik die dag blijf vieren als een tweede verjaardag. Op die dag heb ik ook mijn unbirthday of wedergeboortekaartje verstuurd. Om zo aan de buitenwereld duidelijk te maken dat het nu echt zover is en ik die nieuwe start echt heb gemaakt. Op dat kaartje heb ik heel erg veel goede reacties gekregen, ontroerende wel en soms ook emotionele.

De laatste maanden van dit jaar is er veel aandacht voor transgenders geweest in de media. Regelmatig kreeg ik berichtjes en smsjes dat er die avond weer een tv-programma  zou zijn. Er is een hoop gesproken over alle media aandacht, ook door mij. Maar waar ik graag nog even de aandacht op vestig is de presentatie van Valentijn tijdens TEDx Amsterdam. In slechts een paar minuten spreekt ze over wat haar transitie voor haar heeft betekend, in haar verhaal zie ik veel herkenning.

Het jaar heb ik besloten met de drukke decemberperiode. Op het werk en dus ook in het dagelijks leven heb ik daarin nog wat drempels overwonnen. Ik ben zonder broek aan het werk gegaan en heb de dagen voor kerst op hakken doorgebracht op de werkvloer. Goed, ik was blij dat ik na sluitingstijd weer mijn gewone gympies weer aan kon, maar ik heb het gered zonder al te veel ongemak. Het is een ommekeer die ik vooraf niet had verwacht. Echt, in januari had ik niet durven dromen dat ik tegen de kerst aan het werk zou zijn in een little black dress.

2012 is voor mij een goed jaar geweest, ik kijk er met plezier op terug. In mijn transitie heb ik enorme stappen vooruit gemaakt. Sommige die ik zelfs weken ervoor nog niet had verwacht te maken. In 2013 gaat het hele proces verder en zullen er nog meer drempels te overwinnen zijn. Maar voor nu ben ik tevreden.

Lekker in mijn vel

Had je me een jaar geleden gevraagd of ik óóit een blog zou schrijven met deze titel dan had ik met een resoluut “Nee!” geantwoord. Kan je nagaan hoeveel er voor mij al is veranderd en wat er aan mij aan het veranderen is. Ik zit écht letterlijk beter in mijn vel. Zeker de laatste paar weken, zo sinds mijn weekje vakantie onlangs. Daar zijn een aantal dingen die daar invloed op hebben gehad.

Ik ben gesetteld in mijn huisje. Er moeten nog dingen gebeuren en ook nog spullen, vooral mijn boeken, worden overgeheveld van mijn ouders. Maar het voelt al steeds meer als thuis. Ik voel me er prettig en veilig. De eerste onwennigheid van in m’n eentje zijn is er af. De routine van huishoudelijke taken begint er langzaam in te komen. Al vergt dat nog wel wat bijstellen en af en toe wat extra planning.

Dan is er nog dat weekje vakantie zelf geweest, een beetje extra rust heeft me goed gedaan. Mijn vakantie deze zomer ben ik vooral bezig geweest met het bewoonbaar maken van mijn huis, daar rust je niet echt van uit. In mijn recentere vakantieweek zijn er een boel leuke dingen gebeurd. Mijn agenda puilde min of meer uit, terwijl ik van plan was een week niets te doen. Meerdere feestjes, film- en discussie avonden en veel sociaal bezig zijn. Ik ben toch extraverter dan ik altijd dacht. Aan de ene kant kosten de sociale dingen me veel energie maar ik haal er nog veel meer enerige uit.

Wat echt een keerpunt is geweest, is die foto. Die foto heeft nogal wat losgemaakt. De eerste keer jezelf herkennen op een foto en beseffen dat je eindelijk uiterlijk eruit gaat zien als wie je bent, dat doet veel met een mens. Het is een enorme golf van positieve emoties waar ik nog steeds op surf. Het heeft echt wat teweeg gebracht bij mij, vooral dat besef dat ik doe goede weg bewandel. De afgelopen maanden heb ik echt nog wel grote twijfels gehad of ik wel het juiste doe. Nu ben ik er echt zeker van! Ik zal vast nog wel mijn aarzelingen gaan hebben maar echte twijfels zullen het niet meer zijn.

Een weekje terug overviel het me eigenlijk heel plotseling, dat besef, dat gevoel van gelukzaligheid. Vrij plotseling en vrij onverwacht terwijl ik een beetje muziekjes aan het luisteren was op youtube. Ik stuitte op Sorry van Kyteman, de opnames gemaakt op Lowlands. Toen ik dat in 2009 op de radio hoorde vond ik het al weergaloos mooi. Maar nu deed het meer met me, het duwde me over het randje. Ik heb zo’n uur hysterisch zitten huilen met dikke rode ogen en uitgelopen waterproof mascara tot gevolg. Ik kan er nu, een weekje later, wat helderder op terugkijken. Mijn emotionele woordendiarree van dat moment:

Er is zoveel goeds in mijn leven aan het gebeuren. Ik heb nog nooit eerder zo gelukkig gevoeld. Ik zit weliswaar nog vol met angsten en onzekerheden. Maar ik voel me goed… ik voel me zo vreselijk goed. Ik ben veel meer in contact met mijn emoties. Ik had er vooraf al een beetje op gehoopt. Maar ik had niet verwacht dat het zo mooi zou zijn, dat ik het zo fijn zou zijn om gewoon jezelf te kunnen verliezen in je emoties. Ik ben zo blij dat ik me goed begin te voelen in mijn eigen lichaam. Dat ik me er thuis in begin te voelen. Ik heb best wel twijfels gehad vooraf of dit nou wel het juiste pad zou zijn. Maar dat is het en ik had nooit durven dromen dat het zo goed zou voelen, nog niet half. Het voelt alsof ik nu echt begin met leven.

Ergens voel ik ook wel verdriet. Ik ben verdrietig dat ik zoveel heb moeten missen in het verleden. Dat ik mezelf zo afstandelijk maakte. Dat ik een enorme muur om mijn emoties had en zelf niet eens kon voelen wat ik voelde. Alleen bij extreem intense ervaringen (meestal de dood) wisten mijn emoties tot de oppervlakte door te dringen. Verder bleven hield ik ze op afstand. Nu ik eindelijk mijn emoties toe durf en kan te laten. Dan ben ik verdrietig dat ik dat zo lang niet heb gekund. Ik heb het gevoeld that I missed out on them. (weet het even niet beter uit te drukken). Ik voel ook rouw en bedrog. Ik sluit een deel van mijn leven af. Daniël is niet meer en toch leeft hij voort in mij. Ik voel ook alsof ik al die jaren mijn omgeving en ook mijzelf bedrogen heb en voorgelogen over wie ik eigenlijk ben. Ik deed alsof ik iemand anders was. Ik had een masker en ik herkende zelfs mijzelf niet. Ik heb mezelf jarenlang bedrogen.

Dit soort emotionele uitbarstingen zijn nieuw voor me. Ik schrok er wel van, maar het was ook een heel fijn gevoel. Ondanks het stukje rouw en verdriet wat omhoog komt. Dat is een prijs die ik meer dan bereid ben om te betalen voor mijn levensgeluk.

Mijn fysieke transitie gaat gestaag vooruit. De pillen doen duidelijk hun werk, wat moet groeien groeit er en wat ronder moet worden wordt ronder. Mijn stem blijft een heikel punt, logopedie is lastig en het vergt enorm veel oefening. Dat had ik ook wel verwacht, maar het valt me nog tegen. Ik heb besloten om wat minder vaak te bloggen: wekelijks in plaats van tweemaal per week. Nu de diagnose is gedaan, ik mijn groene licht heb en alles in gang is gezet is er niet zo vaak wat te vertellen. Het is een onderdeel van mijn dagelijkse leven geworden, ik ben het gewoon geworden. Zoals iemand opmerkte: “Je gaat er mee om alsof je een kop thee drinkt.” Nou, ik kan je zeggen dat thee drinken de laatste tijd vrij bijzonder is. Slechts af en toe neem ik de moeite om thee te zetten, misschien moet ik weer eens wat Celestial Sesonings in huis halen.

Dat alles nu op de rails staat en zijn gangetje staat betekent niet dat ik geen mijlpalen in het verschiet heb, die heb ik zeker wel. Eéntje is inmiddels heel erg nabij gekomen, dat zal met een week of twee wel zover moeten zijn. Ik heb ook nog steeds genoeg hindernissen en drempels om overheen te komen. Wat betreft werk ben ik tegen een volgende aan aan het hikken. Geen idee of ik daar met een maand overheen kom, of dat het pas na het nieuwe jaar is. Ik ga er rustig mee om en laat mijn lichaam het tempo aangeven, dat is me tot nu toe heel erg goed bevallen.

Tenslotte, de dromerige muziek van Kyteman die me over dat emotionele randje wist te duwen:

 

Werking en bijwerking, drie weken verder

Mijn afgelopen blogs waren wat afstandelijker, vandaag is het tijd voor iets persoonlijkers: een voortgangsblogje. Op een dag na zit ik nu drie weken aan de progynova. De effecten laten zich gelden, sneller en heftiger dan ik had verwacht. Voor mij is het een tweede puberteit waar ik in ga, zowel lichamelijk als geestelijk, met dagelijks nieuwe ontdekkingen. Ik vind het een heel bijzondere ervaring en ben ook nieuwsgierig naar wat me allemaal te wachten staat. Het voelt ook nog best onwerkelijk allemaal. Behalve van me af schrijven en op een rijtje zetten van mijn gedachten heb ik met dit blog tot doel anderen uit te leggen wat ik zo allemaal door maak en wat er met een transitie gemoeid gaat. Vandaar de details in de onderstaande tekst.

Na een week die kleine blauwe pilletjes slikken merkte ik al hoe vaak er iets tegen de borst stuit. Mijn tepels zijn behoorlijk gevoelig geworden. Dat is uiteraard een teken van voortgang waar ik heel blij mee ben. Het is fijn te merken dat die pillen die je slikt ook echt een merkbare uitwerking hebben. Voor de mannen die dit lezen en zich er totaal geen voorstelling van kunnen maken hoe het voelt: vergelijk het met twee verse blauwe plekken van het hele gevoelige soort. Ik kan gelukkig nog steeds op mijn buik blijven slapen, maar ik vraag me af hoe lang nog, de gevoeligheid breidt zich uit. Waar het eerst nog echt puur mijn tepels waren, is het nu al het hele gebied achter mijn tepelhoven wat beurs en gevoelig is. Ik heb in de afgelopen twee weken inmiddels wel geleerd voorzichtiger te zijn, met afdrogen bijvoorbeeld.

Voor mijzelf heb ik afgelopen week wat foto’s gemaakt. Topless, om het verschil een beetje bij te kunnen houden. Vast iets wat de meeste pubermeisjes niet zullen doen, maar de meesten van heb zullen ook niet zo bewust met hun lichamelijke ontwikkeling bezig zijn tijdens de puberteit. Echte ‘voor’ foto’s kan ik het al niet meer noemen. Behalve de gevoeligheid is ook het volume aan het toenemen. Nog niet heel erg zichtbaar, maar ik merk het persoonlijk al wel. Zeker omdat mijn tepels vroeger en op de tast volstrekt onvindbaar waren. Mocht je me tegen komen: Nee, ik heb het niet koud en nee, ik ben niet opgewonden. Dat soort opgewonden ben ik al een maand of vier niet meer.

Opwinding heb ik wel op hele andere nieuwe manieren leren ervaren. Voordat ik begon heb ik al eens gezegd dat ik erop hoopte dat ik wat emotioneler zou worden, of eigenlijk makkelijker uiting zou kunnen geven aan mijn emoties. Ik werd nogal eens uitgemaakt voor ijskonijn. Nou die cake is not a lie gebleken en achievement unlocked. Eerder deze week even een hele fijne *kuch* emotionele dip gehad waar ik mijn tranen niet kon bedwingen, terwijl het om iets pietluttigs ging. Ik heb in mijn leven zo mijn dips en emotionele momenten gehad, maar zo snel emotioneel ben ik nog niet eerder geweest. Een aantal vriendinnen verwelkomden mij al tot de club. Dat zal wel even wennen gaan zijn, ik heb sindsdien al meerdere momenten gehad waar ik me véél emotioneler voelde dan ik gewend ben van mijzelf. Volgens mij is het moment om Titanic te gaan kijken aangebroken

Tenslotte nog wat goed nieuws. Vandaag ontving ik van mijn zorgverzekeraar een toezegging dat de eerste 10 laserbehandelingen voor het verwijderen van mijn baard zonder meer vergoed zullen worden en dat ik voor meer behandelingen een gemotiveerd verzoek kan doen. Dan ben ik ook vanmorgen begonnen met logopedie. De stemoefeningen die ik moet doen, ter plekke en als huiswerk, vragen wat gewenning en door een zekere gêne heen breken. Het terugluisteren naar mijzelf vond ik dan weer minder erg dan verwacht.

Mijn gevangenis

Ik leef al mijn hele leven in een gevangenis; een gevangenis gevormd door mijn eigen lichaam. Met de maatschappij als cipier. Die gevangenis houdt mijn innerlijk gevangen en heeft een nette hoge muur om haar heen gebouwd, zodat ze maar niet naar buiten kan. Voordat ik wist dat het ook anders kon, was dat niet eens zo erg. Maar sinds ik eenmaal op verlof ben geweest en van de vrijheid geproeft heb, valt het me zwaar om terug mijn cel in te moeten voor het dagelijks leven.

De maatschappelijke discussie over de zogenaamde luxe van de Nederlandse gevangenissen laaien zo af en toe weer op. Onlangs zag ik een aflevering van het TV-programma Buch in de Bajes. Nederlandse gevangenissen lijken geenszins op wat wordt vertoont in Locked-Up Abroad, wat in beeld brengt hoe gevangenissen in bijvoorbeeld zuid-oost Azië en Zuid-Amerika, er van binnen uitzien. Wel hoor je van de gedetineerden waar Menno Buch mee spreekt dat niet de aan- of afwezigheid van luxe het in de gevangenis zitten zwaar maakt, maar het gebrek aan vrijheid. Dat je niet kan doen wat je wilt, wanneer je dat wilt en op de manier waarop je dat wilt. Aan dat gevoel, dat gebrek aan vrijheid, kan ik relateren. Ik heb verder namelijk wel alle luxe die ik zou kunnen wensen, maar geen vrijheid. Zonder die vrijheid is die luxe weinig waard.

Mijn gevangenis weerhoud mij ervan om me te kunnen en durven uiten zoals ik dat wil. Bepaalde gevoelens en interesses aan de buiten wereld tonen, dat is eng en moeilijk. Die beperkingen ervaar ik dagelijks, in allerlei kleine dingen. Dingen waar anderen, die geen genderdysforie hebben, waarschijnlijk niet eens over nadenken. Dingen als het kopen van kleding, keuze in accessoires, publieke toiletten, keuze in tijdschriften (krijg ik standaard de vraag of het een cadeautje is) naar de kapper, of een schoonheidsspecialist gaan. Bij die laatste twee heb ik no zo ongeveer een vaste openingszin: “Ik ben transseksueel, en streef naar een vrouwelijker voorkomen…..” Over het algemeen uit dat in een aangenaam gesprek over mijn proces. Maar daar wil ik toch wel vanaf. Ik wil aangezien worden voor wíe ik ben niet voor wát ik ben. Als ik zin heb om de Viva te lezen, of de Elle, of een ander tijdschrift dat ik nooit las. Dan is dat niet omdat ik daar plotseling interesse in heb gekregen, dan is dat omdat ik nu begin uiting aan die interesses te durven geven.

Ik wil eigenlijk maar één ding: gewoon kunnen zijn wie ik ben. In alle vrijheid, zonder beperkingen, zonder rare blikken, zonder commentaar. Ik heb nu al 29 jaar in mijn gevangenis geleefd, ik vind het genoeg! Ik heb er genoeg van dat er maatschappelijk wordt bepaald wat ik allemaal wel en niet mag. Het einde van mijn straf komt in zicht en zo af en toe heb ik al proefverlof, na bijna 30 jaar zonder echte vrijheid om mezelf te kunnen zijn. Ondanks dat al die vrijheid me best angst inboezemt heb ik genoeg van mijn gevangenis. Ik laat me niet meer terug stoppen. Ik laat niemand mijn regime verzwaren en ik laat zeker niet toe dat mijn straf wordt verlengd. Ik wil mijn gevangenis uit!

Relatiepauze

Deze week was ik te gast op een huwelijksreceptie van een bevriend koppel, echtpaar inmiddels. Ik kwam daar diverse bekende stellen tegen, samenwonend, getrouwd of ook met trouwplannen. Dat zijn van die momenten dat de eenzaamheid even erg voelbaar is. Dat ik daar alleen binnenkom en ook alleen weer vertrek. Ik zag de dingen die ik mis uit mijn afgelopen relatie. Hoezeer ik dat ook mis. Dit is niet de tijd in mijn leven om weer aan een relatie te beginnen.

Momenteel ben ik gewoon heel erg met mijzelf bezig. Met alle facetten van mijn persoonlijke ontwikkeling. Met nadenken over wie en wat ik ben en of ik dat ook wil zijn. Dat kost een boel energie en ook tijd. Ondertussen helpt het niet erg mee dat ik sneller moe ben dan voorheen, dankzij de medicatie. Al is dat gewoon een kwestie van wennen, zo erg is het ook weer niet.

Die eenzaamheid is er en ook al zou ik ‘m graag doen verdwijnen maar daar is nu gewoon niet het moment voor, het zoeken en vinden van een partner. Alsof je er überhaupt zelf volledige controle over hebt, dat terzijde. Ik ga mezelf de komende tijd gewoon niet richten op een relatie. Later, ooit, dan zal het vast wel weer zo zijn dat er iemand is die ik de mijne kan noemen. Maar dat is niet nu. In het nu moet je leven, niet in het straks. Nu is het de tijd om te genieten van alles waar ik van genieten kan.

Bij tijd en wijle zal het best pijnlijk zijn om de verliefde stelletjes en gelukkige koppels om me heen te zien. Jaloezie zal om de hoek komen kijken. Dat moet ik gewoon van mij af laten glijden en mijzelf niet baden in een stroom van negatieve emoties, niet terug kruipen in een cocon van eenzaamheid.  Dat soort dingen kosten alleen maar energie die ik veel beter in andere, opbouwende, dingen kan steken.  Ik kan me veel beter richten op mijzelf, mijn sociale leven en de vrienden om me heen.

Kalm beekje

Inmiddels een weekje bezig met pillen en ik  merk er nog weinig van. Klopt ook wel, de ervaringen die ik heb gelezen spreken ook over twee tot drie weken voordat de eerste effecten can anti-androgenen merkbaar worden. Wel heb ik sinds een paar dagen een enorm rustig en sereen gevoel in mijn hoofd. Ik kan me niet herinneren dat ik me ooit zo kalm heb gevoeld, het beste van dat al: dat gevoel is doorlopend. Ik sta ermee op en ik ga er mee naar bed. Of het nu een placebo-effect is, of gevolg van daadwerkelijk chemische veranderingen in mijn hormoonhuishouding weet ik niet. Dat maakt ook niet zoveel uit.

Het is niet zo dat ik geen zorgen, angsten of frustraties meer heb. Die zijn er nog gewoon. Het is alsof de woest kolkende rivier aan gedachten die door mijn hoofd stroomde is verworden tot een rustg, kalm kabbelend beekje. Die rust en stilte is aangenaam. Nu het donderend geraas van het water is verstomd kan ik ook andere geluiden horen. Emoties beginnen langzaamaan veel subtieler door te dringen, alsof het vogelgezang is. Niet meer moeten ze eerst een emmer laten overlopen voordat ik ze opmerk. Het voelt heel prettig en ontspannen, ontspannen op een manier en intensiteit die ik niet eerder heb gekend.

De Bourne, het beekje dat mijn stagestad Bournemouth haar naam gaf.