Zomerkleding en voortgangsdrempels

Het is weer zomer, ook al laat de temperatuur het na een warme lente een beetje afweten. Zomer betekent de tijd van luchtige kleding, korte mouwen en blote benen. Al die zomerkleding is weer stof tot nadenken. Het zet mij voor een dilemma, een drempel die ik niet goed over durf. Ik voel mij nu een beetje half-om-half. Ik wil graag de vrouwelijke kant op in mijn voorkomen, vrolijke en vooral koele zomerjurken dragen, maar wordt helaas nog altijd standaard en meestal zonder aarzeling gemeneerd. Daardoor durf ik niet goed een expliciet vrouwelijker kledingstijl aan te meten en blijf ik hangen in min of meer androgyne nietszeggende t-shirts en driekwart lengte broeken. Dat geeft mij weer veel mannelijker voorkomen, men gaat meneer tegen me zeggen en het cirkeltje is weer rond.

Ergens zou ik het liefst een complete zomergarderobe aanschaffen in een vintage-fifities stijl. Merken als King Louie en Who’s that Girl (waar een collega me vandaag over tipte) vind ik echt helemaal geweldig. Polkadots, vrolijke felle kleuren, bloemenprintjes, the works. Maar dan  loop ik weer tegen die drempel aan: durf ik wel zulke opvallende kleding te dragen? Is het nog niet een stap te ver? Mijn onzekerheden en zelfbewustzijn nemen nu alweer een loopje met me.

That’s me! Na zo’n zes weken cyproteronacetaat.

Afgelopen week heb ik een stijltang gekocht om dat rare krullerige haar eens een beetje in het gareel te krijgen. Ik houd niet van mijn krullen, nooit van gehouden ook. Stijlen dus. Op verzoek van een vriendin die nieuwsgierig was naar het resultaat maakte ik deze foto. (Jawel, Fading Gender krijgt een gezicht.) En eerlijk gezegd is dit de eerste foto ooit waarvan ik zelf vind dat ik er leuk op sta.  terugkijkend is dat wel triest, maar ik leef in het heden en kijk liever vooruit. De veranderingen na een week of zes enkel cyproteronacetaat zijn nog klein maar zichtbaar, het geeft mijzelf een gevoel van vooruitgang. In reactie op deze foto kreeg ik diverse reacties op deze foto. Onder andere de tip om te experimenteren met haarbanden en een rechte pony, om zo mijn inhammen te camoufleren. Eentje kan ik wel verbergen met mijn eigen haar, ook die andere kant verbergen zal niet lukken zonder dat het een obvious comb-over wordt. Ik overweeg om in de toekomst het te laten opvullen met een transplantatie. De toekomst zal moeten uitwijzen of daar een noodzaak aan is.

Terug naar de zomerkleren. Dezelfde collega die mij over Who’s that Girl tipte, stelde ook al voor om iets van een bijpassende haarband te dragen. Dat strookt ook nog eens helemaal met de fifties look and feel van die kleding. Zo keren we ook weer terug naar waar ik dit blogje mee begon: die drempel over. Ik zal eens die stap moeten zetten om mijn voorkomen te veranderen. Dan niet alleen op besloten feestjes met vrienden de me gewoon accepteren voor wie ik ben en door het hele issue van transseksualiteit heen kijken. De keren dat ik buiten die comfortzone ben getreden is nog heel beperkt. Niet al te opvallende zwarte jurk met voor de ‘veiligheid’ nog een paar jeans eronder.

Die drempel moet ik over. Want als ik fulltime ga leven als mezelf, en me ook als vrouw zal moeten presenteren naar de buiten wereld zal ik nog niet enorm veel hulp hebben gehad van de medicatie. Ja, de anti-androgenen die ik slik zorgen voor een langzame ontmannelijking. Maar de echte vrouwelijke kenmerken komen pas naar voren als de oestrogenen beginnen in te werken. Het moment dat ik begin met oestrogenen, zal samenvallen met het moment dat ik full time ‘om’ ga. Ik zal het in het begin dus op eigen kracht moeten doen.

In de komende weken heb ik nog wat vrije tijd die ik niet hoef te besteden aan mijn nieuwe huis. Wellicht dat ik naar de Amsterdamse 9 straatjes afreis om wat kleding te shoppen en gewoon maar over die grote enge drempel heen moet stappen. Gelukkig zijn er nog gradaties tussen onopvallende karakterloze outfits en over de top frilly bloemetjes. Ondertussen ook opzoek naar een deskundige logopedist in de buurt.

24 uur met Valentijn

Uiteraard werd ik afgelopen week van alle kanten geattendeerd op het tv-programma ’24 uur met…’ Waar Wilfried de Jong zich 24 uur lang opsluit en een wekelijks wisselende gast interviewt. Die gast was deze aflevering Valentijn de Hingh. Een model, winnares van de Elle Style award en onderwerp van de documentaire ‘Valentijn’ waarin ze vanaf haar kinderjaren bijna een decennium lang in haar proces gevolgd is. Het proces natuurlijk de verandering van geslacht, ooit is ze als jongen geboren.

Valentijn is iemand waar ik best tegenop kijk. Idool is een groot woord, maar een voorbeeld is ze wel. Haar openheid over haar leven, haar voorgeschiedenis en alles waar ze mee worstelt is mede inspiratie geweest voor mij om dit blog te starten. Ze is een voorbeeld dat je als transgender niet hoeft weg te kruipen in een hoekje. Dat je niet je hele voorgeschiedenis, je “vorige leven” zoals sommigen het noemen hoeft uit te wissen en te verbergen. Ze steekt niet onder stoelen of banken dat ze fysiek gezien als jongen geboren is maar is gewoon succesvol in het leven.

In het interview heeft ze best rake dingen gezegd. Herkenbare zaken en gesproken over dilemma’s en problemen waar ik zelf ook mee worstel. Ik wil mijn gedachten daar even over laten gaan.

Een belangrijk thema in het gesprek is natuurlijk de operatie. Vrij expliciet legt ze uit hoe dat voor haar geweest is. Die operatie is zwaar en pijnlijk en heeft een nasleep, dat wist ik al. Veel interessanter vond ik haar beweegredenen om voor die operatie te kiezen. Voor haar was het niet zozeer de principiële keus dat ze van haar penis af moest. Ja, ze wilde er wel van af. Belangrijke factoren voor haar waren fysiek en sociaal gemak. Makkelijker geaccepteerd worden. Meer comfort in kleding. Zonder problemen in een bikini op het strand kunnen liggen. Dat zijn factoren die in mijn besluit ook meewegen. Want immers: wie kijkt er in mijn onderbroek. En met een beetje moeite kan je in alle soorten kleding de boel zodanig verbergen dat niemand ook maar iets ziet. Of dat ook comfortabel is, zal ik hier dan maar even buitbeschouwing laten. Wat ik zelf een mooie opmerking vond was wat ze vertelde over hoe ze uit de narcose ontwaakte. Dat ze zich nu de operatie gedaan was ze niet méér vrouw voelde dan ervoor. Ze was dezelfde persoon ervoor als erna.

De operatie heeft ze wel gezien als de ultieme erkenning dat ze de juiste keuzes in haar leven heeft gemaakt. Ik herken dat. Iedere stap die ik voorwaarts zet voelt voor mij als een bevestiging. Ook al zijn die stappen moeilijk, eng of pijnlijk. Steeds weer is het een beetje bevestiging dat het een juiste stap is, een in de goede richting.

Bijzonder was ook de boodschap over gender, dat gender gewoon werkt in ons sociaal systeem. Meisjes, jongens die scheiding is duidelijk en makkelijk. Meisjes spelen met poppen, jongens met auto’s. Klaar! dat klopt ook wel. Uitzonderingen bevestigen de regel. Voor het over grote deel van de mensen werkt het zo ook gewoon en kan je inderdaad prima de maatschappelijke rol van een persoon koppelen aan het geslacht waarmee ze geboren worden. Afwijkingen van die regels worden raar gevonden. Als men daar wat meer voor open zou staan in de maatschappij dan zullen mensen als ik, het gewoon net wat makkelijker hebben.

Ik vond het een interessant programma. Terug kijken kan via Uitzending gemist.