Operatiedatum!

Soms valt in één keer alles samen. Deze week is zo’n week. Waar ik gister de metafoor over taartbakken schreef. Ik kan nu de oven gaan voorverwarmen en het deeg gaan kneden! Ofwel ik heb een operatiedatum!

Tijdens mijn bezoekje aan het Genderteam voor de drie maandelijkse voortgangscontrole heb ik het met de psycholoog gehad over de operatie. In het najaar ben ik al bij Physician Assistant van de plastich chirug geweest. In eerste plaats om mijn vragen kwijt te kunnen en ook gelijk de mogelijkheden te bespreken. Ik heb in oktober met mijn psycholoog afgesproken dat gesprek eerst af te wachten voor ik de knoop door zou hakken. Half januari heb ik dan ook gezegd dat ik door wil gaan met de operatie. Het naakt voor de spiegel voorbeeld heb ik daar fijn bij kunnen aandragen. Maar duidelijkheid over de termijn heb ik toen nog niet gekregen. Eerst moest in het interdiscplinair overleg van het team de voorlopige goedkeuring door het gehele team nog worden omgezet in een definitief groen licht. Als vanouds was het weer eens wachten tot de onduidelijkheid duidelijker werd.

Die duidelijkheid kreeg ik: maandagmiddag werd ik plots gebeld door het Genderteam. De operatieplanning, ze hadden een datum voor me. Voor dé operatie, voor dé geslachts-veranderende operatie. Dat overviel me behoorlijk, het was niet alleen de datum maar ook gelijk de six weeks notice. Ik kan je zeggen dat mijn handen zo erg trillden dat ik mijn lepeltje alleen maar hoefde vast te houden om de suiker door mijn koffie te roeren. Eind maart was al mogelijk. Tijdens dat gesprek heb even een slag om de arm gehouden omdat ik eerst wilde overleggen met mijn werkgever. Dat overleg is er inmiddels geweest. Het was goed.

Inmiddels heb ik ook al een behoorlijk vangnet voor ná de operatie opgebouwd. Ik kan na het ontslag uit het ziekenhuis bij mijn ouders logeren. Als ik dan weer een beetje mobiel en zelfstandig ben zijn er ook meerdere personen uit mijn omgeving die hulp hebben aangeboden. Ik zal dus niet in een gat vallen. Ik prijs mezelf erg gelukkig met alle steun die ik krijg. Van familie, van vrienden, van collega’s en van mijn werkgever.

Nu ik dus echt die symbolische taart kan gaan bakken ben ik maar appeltaart gaan bakken om het morgen met mijn collega’s alvast een beetje te vieren dat het gaat gebeuren.

wpid-IMG_20140213_204846.jpg

En ja, ik bak mijn appeltaart met Jonnie Walker Black Label.

Unbirthday

Mijn blogpost van afgelopen week heeft op zich laten wachten. Gebeurtenissen moesten bezinken en gedachten geordend, onderwijl ook nog een huishouden gerund, een full-time baan gewerkt en behoefden andere agendapunten aandacht.

Twee weken terug ontving ik een roze envelop. Daarin twee portretten. Twee portretten van mij. Ik had er gevraagd om slechts eentje, om aan mijn ouders te geven. Maar in haar wijsheid heeft de fotografe besloten om mij twee exemplaren te sturen. Eentje voor mijn ouders en eentje voor mijzelf. Over dat laatste deel heb ik getwijfeld, maar toen ik vorige week de tijd en gelegenheid had om fotolijstjes te kopen hakte ik de knoop door. Op mijn dressoir prijkt nu een ingelijste foto van mijzelf. Een foto waar ik blij mee en trots op ben.

Een week geleden ging ik op bezoek bij mijn ouders. Onder het voorwendsel van ‘gewoon gezellig’. Tot ik een in bruin papier verpakt pakje gaf. De twinkeling in mijn moeders ogen toen ze doorkreeg dat er een fotolijst in dat papier zat toen ze besefte dat het de foto was die ik had beloofd is het grootste geschenk wat ik ooit heb gekregen. Het staat symbool voor de acceptatie door mijn ouders. Iets wat ik enorm belangrijk vind. Tegelijk gaf ik het eerste exemplaar van het kaartje dat ik heb laten ontwerpen. Een sneak preview voor hen. Dat werd goed ontvangen en dat was voor mij een enorme opluchting, het was een privéproject. De dag was nu goed. Zelfs het half uur vertraging waarmee de NS me opzadelde op mijn weg terug naar huis deerde me niet. Ik had geen kou, niet vanwege de warme sjaal om mijn hals. Maar vanwege een warm gevoel van binnenuit.

Nu is het een week later. De gedachten en emoties hebben kunnen bezinken. Vandaag wil ik stilstaan bij de dag van vandaag. Vandaag is het de tiende.

Dat getal 10 is een aantal keer teruggekomen in mijn transitie. Op 10 Juni 2010 zat ik voor het eerst bij het VUmc voor de intake. De romeinse notatie van 10 is X, van mijn XX chromosoom ontbreekt een pootje, medici zijn druk bezig een nieuw pootje eraan te plakken om de tweede X zo compleet mogelijk te maken. Er zullen vast nog meer dingen te herleiden zijn naar het getal 10. Maar dat wordt overdrijven, ik heb met 10 niet de obsessie die Tim Krabbé heeft met 8.

Op 10 augustus begon ik met oestrogeen. Voor het genderteam zijn ze daar beginnen met tellen van mij jaar real life fase. Waarom ik toen niet een feestje heb gevierd. Ik was druk, te druk met verhuizen om het eigenlijk echt te beseffen, ik kon toen ook niet weten wat dat besef zou betekenen. Maar nu wel. Ik ervaar een gevoel van thuiskomen, thuiskomen in mijn eigen lichaam en dat voelt heel bijzonder kan ik je vertellen.  Ik herken mijzelf in foto’s. Ik voel me goed. In het licht van die veranderingen, ervaringen en gebeurtenissen die mijn pad hebben gekruist vier ik een vandaag een unbirthday.

Waarom dan deze datum? Omdat ik drie maanden geleden ben begonnen met medicatie. De voorlichting en protocol van het Genderteam dicteert dat na drie maanden de lichamelijke veranderingen niet meer te verbergen zijn en je uit de kast moet, vandaag is die drie maandengrens bereikt. Inderdaad, ik heb dan nog wel een behoorlijke weg te gaan, om de veranderingen aan mijn lichaam te verbergen zal ik toch echt mijn best moeten doen.

Vandaag vier ik voor mijzelf mijn unbirthday. Ik zou graag het Nederlandse woord, onjaardag, gebruiken, maar dat dekt de lading niet. Niet dit jaar, want het is nog geen verjaring, dat is het volgend jaar wel. Een gewone geboorte- of verjaardag is het natuurlijk ook niet, die is in april, dus unbirthday. Vandaag is mijn nieuwe begin, een dag die ik voor mijzelf voor de toekomst wil herinneren. Voor mij persoonlijk is het een klein feestje, ik heb geen bijzondere plannen. Behalve dat ik vandaag wel een stapel enveloppen bij de post afgeef. In die enveloppen mijn unbirthday kaartje, dat ik stuur. Om voor anderen en mezelf een duidelijke overstap te hebben en het heugelijke feit te delen dat ik eindelijk steeds meer mijzelf aan het worden ben.

‘Well, perhaps you haven’t found it so yet,’ said Alice; ‘but when you have to turn into a chrysalis—you will some day, you know—and then after that into a butterfly, I should think you’ll feel it a little queer, won’t you?’ 
‘Not a bit,’ said the Caterpillar. 

Vandaag is het de Tiende dag van de Elfde maand van het Twaalfde jaar. Vandaag is mijn Unbirthday.

Unbirthday cupcakes