Op deze dag…

Ik heb al een poos de herinneringenfunctie van Facebook aanstaan, dagelijks een rijtje met posts van de datum in het verleden. Door de herinnering van 14 augustus 2010, die ik dus gisteren te zien kreeg besefte ik me dat het vandaag 6 jaar geleden is dat de laatste Bredase Harley Dag werd georganiseerd.

opdezedag

Waarom ik dat zo goed weet? Ik zat namelijk dezelfde dag met zweethandjes op de bank bij mijn ouders om uit de kast te komen als transgender. Onderweg naar mijn ouders kwam ik met mijn toenmalige partner in de Bredase binnenstad al de nodige hoeveelheid bulderend en blinkend chroom tegen.

Voordat ik open kaart durfde te spelen richting mijn ouders had ik al het nodige achter de rug wat medisch traject betreft. Na mijn eigen bewustwording, de diagnose voor de diagnose had ik het ook al een half jaar op de wachtlijst uitgehouden. Omdat ik enige zekerheid wilde hebben besloot ik mijn ouders pas het nodige te vertellen na de intake bij het Genderteam. Eind juli 2010 kreeg ik te horen dat ik op de wachtlijst voor de diagnose was gezet. Een paar weken later toog ik naar het ouderlijk huis.

Van het gesprek zelf staat me weinig meer bij. Wel herinner ik me de enorme opluchting nadat het hoge woord eruit was en de positieve reactie die ik kreeg.

Sinds die dag 6 jaar geleden is er een boel veranderd. Niet alleen in mijn transitie, ook in mijn dagelijkse leven.  Relaties kwamen tot een einde, ik ben tweemaal verhuisd, depressies zijn bevochten. Maar bovenal ben ik gegroeid in wie ik ben. Ik ben een beter mens geworden. Ik sta veel meer in contact met mezelf en mijn eigen gevoelens. Ik ben gewoon meer mezelf dan ooit en ga daar nog wel even mee door. Want klaar? Klaar ben je nooit.

De Wachowski sisters

Ik werd vanmorgen wakker met een tweet dat één van de Wachowski’s gisteren, uit de kast gekomen is als transgender. Merkwaardig vond ik dat, Lana Wachowski is al jaren uit de kast. Heb ik zelfs al eens in een blog over geschreven. Maar de tweet ging niet over Lana, maar over Lilly Wachowski. Voor de zekerheid maar even gegoogled, om te zien of het geen hoax was. De grote betrouwbare nieuwsoutlets als The Huffington Post, Rolling Stone, The Guardian en de Washington Post berichtten erover. Dit was de headline op Huffington Post Queer Voices:

wp-1457549739007.png

Het blijkt dus waar te zijn. De tweede helft van het duo dat ooit als The Wachowski Brothers de Matrix maakten is uit de kast als transgender, haar zus ging haar een paar jaar geleden al voor. Haar eigen keus om publiekelijk uit de kast te komen wast het helaas niet. Ze is min of meer gedwongen door de boulevardkrantjes, in het bijzonder de Daily Mail. Zoals ze het zelf schrijft in een verklaring

Then last night while getting ready to go out for dinner my doorbell rang. Standing on my front porch was a man I did not recognize.

[…]

He proceeded to explain he was a journalist from the Daily Mail, which was the largest news service in the UK and was most definitely not a tabloid. And that I really had to sit down with him tomorrow or the next day or next week so that I could have my picture taken and tell my story which was so inspirational! And that I really didn’t want to have someone from the National Enquirer following me around, did I? BTW—The Daily Mail is so definitely not a tabloid.

Lees Lilly’s complete verklaring op de site van The Windycity Media Group.

Het was kiezen: ofwel ge-out worden door een of ander roddelblad en zodat types als Albert Verlinde weer een stijve plasser kunnen hebben. Of het heft in eigen hand nemen en zelf voor het grote publiek uit de kast komen. Daar is een woord voor: chantage. Overigens: voor haar naaste omgeving was ze al wel uit de kast.

Hoe onwenselijk het is dat LGBT’ers zomaar worden ge-out illustreert ze met de gebeurtenissen rondom Lucy Meadows, de transvrouw en basisschoollerares die door de Daily Mail is ge-out en door Richard Littlejohn beschreven als: “Een schadelijke invloed op onschuld van kinderen.” Met daarbij ook nog bewust en kwetsend verkeerd gebruik van voornaamwoorden. Drie maanden na de gewraakte publicatie in de Daily Mail pleegde Lucy zelfmoord.

Lilly Wachowski beschrijft het geluk dat ze heeft gehad met de acceptatie door haar directe omgeving als een privilege. Ze benadrukt hoeveel verschil dat maakt: ze wordt geaccepteerd door familie, vrienden en collega’s en heeft toegang tot psychische en medische bijstand. Iets dat voor veel transgenders helaas niet zo is. Overigens geldt dat niet alleen voor de VS waar hoge zorgkosten een drempel opwerpen. Ook hier in Nederland is acceptatie nog altijd een probleem. Ik voel mijzelf ook enorm geprivilegieerd dat ik het zo goed getroffen heb met mijn omgeving.

Mijn lijstje met positieve transgender rolmodellen is weer een naam langer geworden. Ook al vind ik de reden waarom Lilly haar coming out heeft gedaan jammer. Ik blijf wel van de films die ze samen met haar zus maakt. Binnenkort eens vlug Cloud Atlas kijken, die moet ik nog steeds zien.

Een jaar out

Internationale Vrouwendag afgelopen vrijdag markeerde de dag dat ik precies een jaar daarvoor publiekelijk uit de kast kwam. Met een eenvoudig facebook berichtje en daarin de link naar de Open Brief op dit blog bracht ik mijn ‘dingetje’ in de openbaarheid. Mensen in mijn zeer nabije omgeving waren al op de hoogte, maar mijn wijdere sociale kringen nog niet. Met dit berichtje heb ik even de effectiviteit van het sociale netwerken op de proef gesteld. Ik kan wel stellen dat die netwerken prima hun taak hebben vervuld.Coming out

Een week na mijn coming out heb ik er al over gepost: over de bergen positieve reacties die ik kreeg. Via facebook, via e-mail, in persoon, alle reacties waren postitief. Ergens was ik best wel bang voor negatieve reacties. Ik had ervaringen gehoord over mensen die verstoten werden door hun familie, hun baan verloren, vrienden kwijt raakten. Internet is een zegen, maar soms kan je er beter niet komen. Net zoals je niet wat symptomen van een kwaaltje dat je hebt moet intikken in Google: je gaat altijd dood. Ook al heb je slechts een ingegroeide haar. Met coming-outs gaat het net zo: zeg je sociale leven en je baan en je familie en zelfs je veilige woonomgeving maar gedag.

Het tegendeel is waar. Ik werk nog steeds, ik heb een eigen huis, ik heb prima contact met familie, mijn vriendenkring is er nog steeds. Ook na een jaar zit ik nog steeds te wachten op een negatieve reactie. Slechter dan neutraal ter kennisgeving aannemen is het niet geweest. Vooral veel lof en steun en admiratie is mij het afgelopen jaar ten deel gevallen. Ik ben maar gestopt met wachten.

Ergens had ik helemaal niet zo publiekelijk uit de kast willen komen. Bij iedere andere aandoening had ik het lekker op de vlakte kunnen houden en alleen in relevante situaties ter sprake kunnen brengen. In de eerste alinea noem ik mijn genderdysforie een dingetje, voor mij is het dat niet maar als je een stap achteruit doet en naar het grote geheel kijkt is het niet meer dan dat. Zoveel mensen hebben een dingetje. Ik ken mensen die depressief zijn, verschillende varianten van het autistisch spectrum, burn-outs, reuma, fibromyalgie, kanker, diabetici… Allemaal dingen die persoonlijk heel ingrijpend zijn en het nodige vergen om mee te leven. Ik heb in dat rijtje de genderkaart getrokken met mijn dingetje. Helaas is kent de neuro-biologische afwijking die ik heb een behandeling die nogal opvalt. De medische wetenschap vind het onethisch om iemands persoonlijkheid te veranderen, dus veranderen we de verpakking. Voor die nieuwe verpakking moet je mensen waarschuwen. Het is net als bij het nieuwe Mona-toetje, daarvan worden over de verpakking ook hele reclamecampagnes opgezet.

Mijn blog is dat ook wel: een reclamecampagne voor mijn nieuwe verpakking. Het is in eerste instantie een manier van verwerken. Het schrijven helpt mij heel erg goed om mijn gedachten op een rij te zetten. Dat bericht van vorige week over de ontharing en operatie was voor mij heel therapeutisch. Het is ook narcistische zelfbevlekking, de WordPress statistiekenpagina is een van mijn favorieten. Maar ik schrijf ook voor anderen. Als bron voor informatie voor lotgenoten. Voor geïnteresseerden die meer willen weten over wat een transitie behelst.

Uit dat laatste vloeit voort dat ik graag meer acceptatie in de samenleving kweek. Persoonlijk mag ik alleen maar positieve reacties hebben gehad, dat is helaas niet standaard. Onder nieuwsberichten met genderdysforie als onderwerp zie ik nog vaak xenofobe opmerkingen staan. Dat gaat van: niet goed wijs, hij/zij zal altijd een man/vrouw blijven, ze moeten het lekker zelf betalen, aanstellerij… Let er maar eens op. Al kom ik tegenwoordig steeds vaker bondgenoten tussen die opmerkingen tegen, mensen die de xenofobie verbaal te lijf gaan. Vanuit deze insteek vind ik het ook meer dan uitstekend dat mensen reageren, liken, tweeten en retweeten en linkjes doorsturen.

Transitie tijdlijn

Al een tijdje wil ik de belangrijkste data uit mijn transitie op een rijtje hebben, om zo inzicht te hebben in hoe lang mijn transitie nu helemaal duurt. Daarvoor heb ik even flink terug moeten zoeken naar de datums wanneer ik mij voor het eerst heb aangemeld bij het Genderteam en wanneer ik mijn intake gesprek heb gehad. Dat is nog van de tijd vóór dit blog en voordat ik mijn dagboek ging bijhouden. Maar met wat omwegen heb ik het toch weten te vinden. Ik heb vooral de data neergezet die van belang zijn voor de medische zaken. Maar ook een aantal datums die om persoonlijke datums memorabel zijn staan vermeld.

Het is de bedoeling dat ik dit nog uitwerk in een mooie infographic. Maar daar moet ik nog wat onderzoek naar gaan doen hoe ik dat mooi kan maken. (Tips zijn welkom!) Vooralsnog een lijstje in omgekeerde chronologische volgorde.

Edit: Ik heb inmiddels de tijdlijn verwerkt tot een infographic. Die vindt je op het  tablad ‘Tijdlijn’ bovenaan deze site. Tevens heb ik een datum aan gepast. Mijn aanmelding bij het genderteam deed ik niet in februari 2010 maar al in november 2009. Dat is nog drie maanden langer wachten geweest!

Transitie tijdlijn:

10 November 2012 – ‘Officiële’ unbirthday

6 Oktober 2012 – Eerste portretfoto waarop ik mijzelf herken.

23 Augustus 2012 – Gestart met logopedie.

10 Augustus 2012 – Begonnen met Progynova (oestrogeen)

6 Augustus 2012 – Definitief groen licht gekregen.

6 Juli 2012 – Eerste Dexa Scan.

16 April 2012 – Begonnen met Androcur (testosteron blokkers).

12 April 2012 – Start laserontharing om mijn baardgroei te stoppen.

5 April t/m 16 April 2012 – Bij elkaar driemaal in de fertiliteitskliniek geweest.

23 Maart 2012 – Eerste bezoek endocrinoloog.

8 Maart 2012 – Openlijke coming out via dit blog en Facebook.

9 Februari 2012 – Voorlopig groen licht en eerste doorverwijzing naar de endocrinoloog op zak.

11 Mei 2011 – Eerste diagnostische gesprek bij het Genderteam. N.b.: Werkelijke wachttijd sinds intake: 11 maanden.

15 Augustus 2010 – Coming out naar mijn ouders.

23 Juni 2010 – Bevestiging van het intake gesprek, plekje op de wachtlijst verworven. N.b.: verwachtte wachttijd: 6 maanden.

10 Juni 2010 – Intake gesprek bij het VU MC Genderteam. 7 maanden sinds aanmelden.

23 Februari 2010 – Aangemeld bij het Genderteam.  Chasecall gedaan om te vragen waarom het zo lang duurt.

19 November 2009 – Aangemeld bij het Genderteam.

IJsbreker

Zoals je twee weken terug hebt kunnen lezen ben ik bezig met het inrichten van mijn nieuwe woning. Nu mijn klusvakantie weer voorbij is en ik weer gewoon aan het werk ben, pak ik ook mijn blogregelmaat weer op.  Het leuke is dat het hele blok net is opgeleverd en ook al mijn nieuwe buren nog druk aan het klussen, schilderen, behangen en inrichten zijn. Gister kwam ik per toeval op het station een van mijn onderburen tegen die me herkende. Het gesprek kwam dus al snel op hoe ver we al waren en hoe we bepaalde dingen hadden aangepakt en meer van dat al. Het gesprek resulteerde in een wederzijdse uitnodiging om bij elkaar te komen kijken.

Mijn nieuwe woning gaan betrekken wil ik doen in mijn nieuwe, ware gedaante. Dat is ook een van de redenen waarom ik er bij de psych vorige week op aangestuurd heb om nu, en niet over drie maanden, pas te beginnen met hormonen en de volgende stap: de RLE. Dat valt dan mooi samen met mijn verhuizing: een nieuw begin. Ook zit ik op mijn werk in de rustige zomerperiode en kan wat eventuele moodswings wat beter hebben dan in de drukke en stressvolle najaarsperiode. Maar wat ik al zei in Hoi, ik ben transseksueel, ik werd vooral in mijn oude kluskloffie toch wel aangezien als de nieuwe buurmán.

Toen ik de onderbuuv dus een rondleiding gaf in mijn verder geheel witte stulpje keek ze wel even op van de roze slaapkamermuur. Dat blijkt een goede ijsbreker te zijn, die muur. Het roept gelijk vragen op waarom iemand zover buiten de genderbinair een kleur voor op de slaapkamer muur kiest. Om een beeld te schetsen hiernaast de emmer die tegen de muur gegaan is. Die roze muur is een prima aanleiding om uit de kast te komen en te verklaren dat de buurman toch de buurvrouw blijk. Gelukkig pakte ze het goed op, dat is altijd spannend natuurlijk.

Morgen vast een extra blogje. Ik mag me bij de KNO-arts melden voor een stemonderzoek. Kijk ik niet heel erg naar uit, maar het is noodzakelijk.

 

 

Coming out FAQ

Als ik vertel over mijn situatie krijg ik vaak dezelfde vragen terug. Ik heb ze verzameld in deze Frequently Asked Questions. Mocht je nog meer vragen hebben: stel ze gerust.

Hoe ga je heten?

Ik zal gewoon de vrouwelijke versie van mijn huidige naam gebruiken. Daar kan ik prima mee leven, dat is het makkelijkste voor iedereen die mij kent en ik hoef nergens anders aan te wennen. Daarnaast, ik kan mezelf wel Jozefien gaan noemen, maar ik voel me helemaal geen Jozefien.

Moeten we nu hij of zij zeggen?

Het liefste zij of haar natuurlijk. Maar ik ga er echt geen heet hangijzer van maken als er een “hij” valt. Waarom zou ik? Overigens, als je weet dat iemand een transgender is, en je weet niet zeker hoe hij of zij aangesproken wil worden: vraag het.

De liefde en relaties, die eh…. nou eh…. val je nu op…. hoe zit het met je geaardheid?

Ik voel mijzelf aangetrokken tot vrouwen. In zekere zin kan je concluderen dat ik lesbisch ben. Als basis voor geaardheid ga ik uit van mijn genderidentiteit, niet mijn geboortegeslacht. Ik heb me in mijn leven nooit aangetrokken gevoeld tot mannen. Dat zal ook niet veranderen door het proces dat ik doorloop. Ook al denken veel mensen dat met je een geslachtsverandering ineens je geaardheid verandert, die twee staan volledig los van elkaar.

Maar als je op vrouwen valt, is dat niet verwarrend, kun je dan niet makkelijker blijven zoals je bent?

Dat is zeker verwarrend. Het is ook een van de zaken die mij heel erg over mijzelf hebben doen twijfelen. Want als je met een mannelijk lichaam op vrouwen valt, dan klopt het toch zou je denken. Pas toen ik door kreeg  dat seksuele voorkeur en genderidentiteit volledig los van elkaar staan snapte ik het. Om de vraag te beantwoorden: nee het is niet makkelijker om te blijven zoals ik ben.

Je had een relatie, was zij op de hoogte?

Ja, toen onze relatie nog een oppervlakkige vriendschap was wist ze het al. Dat we uit elkaar zijn gegaan heeft dan ook andere redenen.

Was je vroeger, als kind, ook al meisjesachtig?

In bepaalde opzichten wel. Ik hield niet van voetbal, maar dat is nu ook weer niet heel bijzonder. Ik bracht mijn woensdagmiddagen door op het lokale creaclubje als enige jongen tussen een groep meisjes en had het daar uitstekend naar mijn zin. Ik ben wel als jongen opgevoed, maar gelukkig was er wat ruimte voor mijzelf. Achteraf gezien vind ik het wel jammer dat ik die signalen zelf niet eerder heb opgepikt.

Wanneer maak je het verschil tussen “jezelf willen verkleden” en “in het verkeerde lichaam zitten”?

Dat onderscheid maak je door te doen. Dat gewoon verkleden is voor mij niet genoeg. Ja het helpt, maar dan nog is er een onvrede met mijn lichaam. Ken je het gevoel ergens op bezoek te zijn en graag naar huis te willen? Dat gevoel, altijd de hele dag onafgebroken, en dat over je eigen lichaam.

Hoe ver ga je met dit proces, laat je jezelf helemaal ombouwen?

Even tussendoor: ‘ombouwen’ klinkt zo lomp, je zult het een transgender nooit horen gebruiken. Sterker nog, de meesten vinden het een grove belediging. Ik ga door en verder zolang ik mij er goed bij voel. De dingen aanpassen die iedereen dagelijks ziet vind ik het belangrijkste. Of ik de laatste geslachtsaanpassende operatie ga laten uitvoeren weet ik nog niet zeker. Ik neig naar wel. Gelukkig heb ik daar nog wel even bedenktijd voor.

Verandert je persoonlijkheid ook?

Nee, of tenminste ik word géén ander persoon. Mijn innerlijk blijft hetzelfde, alleen de verpakking zal een beetje veranderen. Ik zal wel meer uiting durven en gaan geven aan wie ik eigenlijk ben en het kleine beetje macho gedrag dat ik vertoon van me afschudden, dat is toch maar een masker. Maar ik word er niet ineens minder technisch van bijvoorbeeld. Hooguit zal ik wat emotioneler worden door inwerking van hormonen.

Naar welk toilet ga je?

Dat is nog best een moeilijke keuze. Ik heb mijn hele leven geleerd dat ik de deur met het smalle poppetje moet hebben, en niet die met dat brede. Er is in de transgenderwereld een behoorlijk debat over neutrale toiletten. In de praktijk blijkt dat welke deur je ook kiest, er altijd mensen zijn die daar problemen mee hebben. Het lijkt zo iets onbenulligs, maar het is iets waar heel erg veel transgenders moeite mee hebben. Ik zal de deur nemen waar ik mijzelf op dat moment het veiligst bij voel.

Wat houdt de behandeling precies in?

Het traject wat ik doorloop bij het VUmc Genderteam bestaat uit verschillende fasen. Het begint met een uitgebreide diagnostiek waar je door een psycholoog compleet binnenstebuiten wordt gekeerd. Dit duurt zo’n zes tot tien maanden. Daarop aansluitend volgt medisch onderzoek om te zien of je lichaam de behandeling aankan. Als dat allemaal in orde is krijg je “groen licht” wat betekent dat er medicatie voorgeschreven wordt en de reallife fase van één jaar begint. Als dat jaar om is, en je ondertussen niet bedacht hebt, dan kom je op de wachtlijst voor verdere operaties.

Krijg je van de medicijnen ook een andere stem?

Helaas niet. Wat testosteron in de puberteit met mijn lichaam gedaan heeft is niet om te draaien. Mijn strottenhoofd (de delen van je keel die je stem bepalen)  hebben zich gevormd. Met stemtraining en logopedie kan ik mijn stem anders leren gebruiken. Grappig detail: toonhoogte is niet de belangrijkste factor die bepaalt of een stem mannelijk of vrouwelijk wordt gevonden. Intonatie en woordkeuze hebben daar een veel grotere invloed op, en juist die dingen kun je gelukkig wél veranderen.

Wat doen die medicijnen dan wél?

De medicatie komt in twee delen. Het eerste is een middel dat de aanmaak en werking van het mannelijk hormoon testosteron blokkeert en het tweede is een synthetische vorm van vrouwelijk hormoon. Dat heeft als gevolg dat bijvoorbeeld kaal worden wordt geremd maar ook een drogere huid. Ook zal de vetverdeling en verhouding spier/vetmassa veranderen. Eigenlijk is het een ultrasterke versie van de pil, de “Diane 35” on steroids zogezegd

Wat een gedoe allemaal, moet dat nou?

Dit soort gevoelens kies je niet, ik zou het ook liever niet hebben. Maar het is er nu eenmaal, en ik heb wel een keus om met die gevoelens iets te doen. Dat is kiezen voor mijzelf en mijn persoonlijk geluk. Stel je voor dat je jezelf absoluut niet thuis voelt in je eigen lichaam. Dat je nooit gewoon jezelf kan zijn. Dat is waar ik tegenaan loop. Vergelijk het met een beugel: scheve tanden rechtzetten is vaak een langdurig en vervelend proces, wat niet noodzakelijk is om te kunnen overleven. Toch vinden we het normaal. Nu ik meer in contact sta met mijn innerlijk voel ik mij steeds beter. Dus ja, het moet.

Zijn het alleen mannen die vrouw willen worden?

Nee, er zijn ook genoeg meisjes en vrouwen die zich niet thuis voelen in hun lichaam en daar graag iets aan doen. Het is echter wel zo dat ze minder opvallen en velen ze zich op andere manieren weten te schikken in hun lot. Maar de aanmeldingen voor man-naar-vrouw en vrouw-naar-man gaan bij het genderteam gelijk op tegenwoordig.

Naamvragen

Opvallend dat ik toch vaak dezelfde vraag krijg van mensen: “Hoe ga je heten?” Blijkbaar is dat toch niet zo voor de handliggend als ik zelf dacht.

Ik heb van mijn ouders een naam, twee eigenlijk, gekregen die wel mannelijk is maar ook een heel gangbare vrouwelijke versie kent. Om het helemaal makkelijk te maken is de verkorte versie en het verkleinwoord voor allebei hetzelfde. Dus ik wil die gewoon gaan gebruiken, ik doe het ook al wel her en der. De aangepaste versie van mijn huidige naam gebruiken heeft nog meer voordelen: voor mijn ouders en familie bijvoorbeeld. Die hoeven me feitelijk niet anders te noemen dan ze al 28 jaar doen. Mijn voorletters blijven hetzelfde, ook handig voor officiële post enzo.

Ik snap ergens wel waarom men deze vraag stelt. Ik hoor veel van transen dat ze na de transitie “stealth” gaan leven. Niet meer willen opvallen en vooral willen breken met hun verleden. Hoe minder mensen weten van hun geboortegeslacht, hoe beter lijkt het. Maar ik heb niet de intentie zo’n breuk in mijn leven te maken. Ik ben ik voor mijn transitie, tijdens en erna. In alle drie de periodes zitten leuke en niet leuke momenten. Allemaal onderdeel van mijn leven. Komt bij: ik heb een baan, ik heb een sociaal leven, ik heb familie. Sommigen weten niet beter dan dat ik met genderproblemantiek zit, maar veel anderen hebben mij leren kennen als jongeman fixers. Om nu maar even al die contacten te verbreken zodat ik een geheimpje geheim kan houden? Nee bedankt.

Coming out op het werk, deel 1

Twee weken terug viel een collega al op dat ik geen jongetjesjas aan had. Toen vroeg ze al een beetje door, maar ik was niet echt in de mood en gelegenheid om even all out te vertellen wat er nu gaande is. Vorige week aan het einde van de werkdag viste ze er weer een beetje naar en sloeg ze de spijker op de kop:

“Wil je soms een meisje worden?”
“Ja.”
“leuk! Dus je word een van ons? Welkom!”

We zijn na sluitingstijd nog even een hapje gaan eten en hebben over een en ander gesproken. Wat er gaat gebeuren. Ze vroeg naar wat voor kledingstijl ik leuk vind. Hoever ik al was met het hele proces. Nou ja gewoon de belangrijkste basics over wat er gaande is.

Dat was zo allemaal een week terug. Vandaag heb ik het ook aan de twee bedrijfsleiders verteld. Gewoon aan het einde van de dag even kort wat er aan de hand is. Ze pikten het goed op. Ik kreeg de inmiddels wel gebruikelijke opmerking: “Moedig dat je er wat mee doet en het durft te vertellen.” Maar ook wel een waarschuwing dat niet iedereen klaar zou zijn voor dit soort nieuws, of het even makkelijk zou accepteren als bijvoorbeeld de homoseksualiteit van veel van de mannelijke collega’s in het bedrijf. Dat zullen we gaan bezien.

Ik heb in ieder geval drie supporters binnen het bedrijf achter me staan die er geen moeite mee hebben. Ik weet nog niet wanneer ik het aan de directeur/eigenaar en de rest ga vertellen. Sowieso is baasman een beetje onberekenbaar door de kerststress. Ik denk dat ik er nog even een rustiger moment voor afwacht. Na de kerst. Maar misschien ook eerder, maar net hoe het uitkomt.

Ik voel in ieder geval alweer een hindernis minder en ook wel een last van mijn schouders. Blij dat ik in ieder geval in mijn werkomgeving wat medestanders heb.

Coming out, stappen vooruit

Dus….

Vandaag weer een bezoekje gebracht aan de psychologe in het VUmc. Er staan concrete stappen op het program. De diagnostische fase die ik daar doorloop is bijna afgerond. Er zijn nog een paar kleine onderdelen die afgerond moeten worden en nog één grote: De coming out op mijn werk.

In de familie zijn de meesten wel op de hoogte. In mijn vriendenkring ook wel en die oud klasgenoten op mijn facebook die ik toch nooit zie die merken het vanzelf wel eens. Ga ik me niet te druk over maken. Maar op mijn werk, dat is eng. Dat is moeilijk. Dat zijn mensen met wie ik vijf dagen per week opgescheept zit. Daar zit ook iemand bij die iedere maand geld op mijn bankrekening stort en dat salaris noemt. Ik heb dan ook geen idee hoe mijn werkgever op dit alles gaat reageren.

Ik heb er nog eventjes voor, twee maanden om precies te zijn. Als ik half januari weer bij het genderteam ben moet het gedaan zijn. Dan kan mijn dossier die maand mee met de maandelijkse besprekingen van het gehele team (dat beslist gezamelijk of je verder ‘mag’ de volgende fase in). Het zijn tekenen dat mijn psych het wel ziet zitten en mijn verhaal wel gelooft. – Ik heb het gevoel daar iedere maand te moeten bewijzen dat ik ben wie ik ben. – Want ze heeft me wel getipt om die januaridag een boterhammetje of een banaan mee te nemen voor na het bloedprikken.

Lichamelijke gezondheid is wel belangrijk. Er zijn een paar contra-indicaties waardoor ze geen hormoonbehandeling zullen voorschrijven. Tromboseklachten bijvoorbeeld of een slechte lever. Want die lever krijgt nogal wat te verduren aan medicinaal geweld. Roken is ook uit den boze (maar dat doe ik toch al niet) en alcohol laat ik beter ook zoveel mogelijk achterwege. Sporten en een gezonde levensstijl worden ook met klem aangeraden.

Ondertussen ook met mijn eigen proces verder. Ik zie mijn stem als een volgende groot obstakel. Logopedie is wel noodzakelijk, wellicht ook zangles. Dan wordt het nog wat meer dan alleen maar stemoefeningen. Ik moet me ook maar eens op gaan geven voor wat lessen bodybalance.