Nerveuze voorbereidingen

De operatie is nog een week weg. Nog maar een week. Dagelijks wordt me gevraagd hoe ik me eronder voel. Dat gevoel onder woorden brengen is best lastig want het is heel tegenstrijdig. Aan de ene kant vind ik het doodeng en aan de andere kant kijk ik er enorm naar uit. Die twee emoties gaan zo’n beetje gelijk op en ik zou niet kunnen zeggen welke er nu de overhand heeft. Is ook niet zo heel raar als je bedenkt wat me te wachten staat. Blijkbaar zijn er ook genoeg mensen nieuwsgierig naar de details, de link naar de informatiefolder die ik twee weken terug postte is volgens de statistieken van WordPress al ruim 25 keer aangeklikt.

Ik ben nu ook een week gestopt met de Androcur, het deel van de medicijnen dat de werking van testosteron blokkeert. De pukkels waar ik bang voor was zijn uitgebleven, wel heb ik een week lang een nare zeurende hoofdpijn gehad. Of dat nu komt door het in de war gooien van mijn hormoonhuishouding of door alle spanning rondom wat er gebeuren gaat weet ik niet. Het zou van allebei kunnen zijn. Gisteren heb ik hulp gekregen met ontspannen en dat werkte. Niet alleen was ik van de hoofdpijn af, ik heb me ook voor het eerst in een paar weken echt helemaal kunnen ontspannen. Alle stress, spanning en angsten even los kunnen laten, daar was ik aan toe.

Ondanks de aanhoudende hoofdpijn en de spanning heb ik gemerkt dat mijn stemming er een er beter op geworden is. Lichter en vrolijker. Sowieso is dat al iets wat bergopwaarts ging nadat de operatiedatum was bevestigt. De laatste week is dat nog wat steiler omhoog geklommen. Dat kan zijn door het stoppen met de medicijnen, dat kan ook door het heerlijke lenteweer van de afgelopen week. Voor dat soort dingen ben ik best gevoelig, zeker na een herfst, die een maand of vier geduurd heeft. Want zeg zelf, winter is het dit seizoen niet geweest. Een beetje zon doet wonderen na zoveel maanden met nat, grauw en somber weer. Als dan de Sakura in de buurt ook nog in bloei staan wordt dan vrolijkt me dat wel op.

wpid-IMG_20140315_224542.jpg

Afgelopen week was druk. Ik wil mijn huisje op orde hebben en ik heb op eigen wijze samen met twee dierbaren, de personen waar mijn non-monogamie blog van een paar weken terug over ging, afscheid kunnen nemen van mijn lijf. Ik verlang enorm naar de toekomst en die penis voelt niet als een echt deel van mijn lichaam. Maar ik heb er wel 30 jaar mee samengeleefd. Zo’n lange relatie, hoe gecompliceerd ook, vraagt om een gepaste afsluiting. Ik ben blij dat ik daar aan gedacht heb en het heb doorgezet. Het was een gezellige avond maar vooral heel erg persoonlijk en bijzonder.

wpid-IMG_20140313_202440.jpgMijn vrije donderdag heb ik ingeruimd voor een dagje winkelen. Gewoon omdat ik daar de komende weken, misschien wel maanden niet meer aan toe ga komen. Behalve dat heb ik ook wat inkopen moeten doen voor de periode na de operatie en eigenlijk ook voor mijn verdere leven. Al mijn ondergoed is nog berekend op de oude situatie. Ik heb een mengeling van speciale broekjes doe het nodige doen om mijn penis te verbergen en nog een collectie mannenboxers. Die laatste zijn vooral om te slapen, dat is toch echt een stuk comfortabeler dan die hele strakke en vooral heel erg synthetische broekjes. Nieuwe kopen was het devies en véél, want in mijn hele lade moet opnieuw gevuld worden. Vooral basics voorlopig, de unmentionables komen later wel, als de genezing een eind op weg is. Behalve de onderkleding heb ik nog meer bij elkaar geshopt en dat gaf gelijk aanleiding voor weer eens een kleine foto-update.

Drie decennia

Nog deze maand vier ik mijn 30e verjaardag, dan heb ik er reeds drie decennia op deze aarde opzitten. Ik heb er gemengde gevoelens bij. Aan de ene kant is het een mijlpaal, aan de andere kant wordt ik er ook door met mijn neus op de feiten gedrukt.

Ik herinner nog goed mijn 20e verjaardag, toen kreeg ik een kaart met de boodschap dat ik over 10 jaar 30 zou worden. Wat ik verder deed die verjaardag weet ik niet meer, gezien ik destijds in Engeland woonde vast een pint of twee gedronken in de pub, in elk geval: de boodschap op die kaart staat me nog helder bij.

Als ik dan zie hoe ver ik inmiddels gekomen ben met mijn transitie, dan betreur ik dat ik niet er niet véél eerder mee begonnen ben. Dan vind ik het jammer dat ik de signalen niet veel eerder heb opgepikt en begrepen. Het is niet iets wat erg netjes is om te zeggen: maar vroeger beginnen met hormonen geeft gewoon een veel beter resultaat, het liefst nog voor de puberteit. In die periode ontwikkelen zich de secundaire geslachtskenmerken, de kenmerken die men ‘leest’ en waaruit men concludeert of je man of vrouw bent. Het is gewoon een stuk effectiever als de hormonen die je neemt niet ook nog eens de aangerichte schade van de hormonen die het lichaam aan maakt ongedaan moet maken. Dat laatste lukt vaak maar ten dele. Zeker als het testosteronschade is, testosteron is sterk spul en vooral heel erg eenrichtingsverkeer.

Terug naar die verjaardagskaart van tien jaar geleden. “Over 10 jaar wordt je 30.” Eigenlijk is dat niet helemaal waar. Dit besef drong me een paar maanden geleden al eens door: Daniël zal nooit 30 worden. Met mijn transitie verdwijnt er ook wel een deel, of althans er schuift iets naar de achtergrond. Want echt een andere persoon worden doe ik niet. Het is meer dat ik uiting durf en kan geven aan kanten die ik daarvoor verborgen hield voor de buitenwereld. De trekjes die ik gaandeweg mijn leven heb ontwikkeld en die als ‘mannelijk’ te bestempelen zijn schuiven dan wel naar de achtergrond, helemaal verdwijnen zullen ze nooit. Maar toch voelt het wel als een soort afscheid nemen.

Het is iets raars om te beseffen. Mijn leven is op bepaalde gebieden compleet anders, en eigenlijk ook gewoon hetzelfde. Mijn leeftijd zal daar echt niets aan veranderen en ik kan niets veranderen aan mijn leeftijd. Ik bewandel gewoon mijn pad en ga voorwaarts met een positieve instelling, op mijn schreden terugkeren en toen al een andere, de juiste, weg in slaan kan niet. In elk geval niet zonder moeilijke paradoxen of parallelle universums (het is maar net welke tijdreistheorie je aanhangt) te creëren.