Laatste ronde Androcur

De Google Doodle van vandaag deed me eraan herinneren dat het morgen (8 maart) Internationale Vrouwendag is. Dat deed me ook herinneren dat het inmiddels al twee jaar geleden is dat ik met dit blog en Facebook mijn grote coming out had. Ik zat destijds er al een beetje tegen aan te hikken en vond de betekenis van die dag wel een leuke aanleiding om op die dag mijn Open Brief te publiceren via Facebook.

Googledoodle

Google Doodle van 7 maart.

Vandaag is ook de dag dat ik voor het laatst Androcur heb genomen. Dit middel, dat de opname van testosteron in het lichaam blokkeert, zal ik nooit meer hoeven nemen. Over een paar weken zullen de organen die het overgrote deel van mijn testosteron aanmaken bij de patholoog in een petrischaaltje liggen voor onderzoek naar mogelijke afwijkingen. Dat ik nu al stop met deze medicijnen, met de oestrogeen ben ik een paar weken terug al gestopt, heeft te maken met de effecten ervan op de bloedstolling. Het spul moet uit mijn bloed zijn voor ik onder het mes ga. Het zal de komende wel wat lastig kunnen zijn met een hormoonhuishouding alweer uit balans is, van het stoppen met de oestrogeen heb ik ook de gevolgen gemerkt. Ik hoop niet dat ik nóg meer puistjes krijg, ik vind drie tegelijk echt wel meer dan voldoenden. Gelukkig zal het in elk geval van tijdelijke aard zijn.

wpid-img_20140307_193433.jpg

De laatste keer cyproteron-acetaat.

Ik ben heel erg blij dat ik van de Androcur af ben. Behalve dat het gewoon een belasting is voor mijn systeem, vooral de lever, heeft het ook nare bijwerkingen. Zoals ik vorige week ook al schreef: ik heb moeite met het op peil houden van mijn stemming. Dat schrijf ik echt toe aan de depressieve werking die een veelvoorkomende bijwerking van dit middel is. Ik ben ook benieuwd of ik in de toekomst weer iets van een libido ga hebben. Daar is sinds ik begon met de Androcur niets meer van over. De tijd zal het leren, ik wacht geduldig af.

Naar de operatie kijk ik met gemengde gevoelens uit. Aan de ene kant ben ik er heel blij mij dat het gaat gebeuren. Ook al besef ik pas relatief kort hoeveel het voor mij betekent. Het idee van mijn toekomstige anatomie alleen al geeft mij een bepaalde vorm van rust.

Aan de andere kant zie ik er ook enorm tegenop. Niet alleen de herstelperiode, maar ook de ziekenhuisopname zelf. De laatste keer dat ik opgenmomen ben geweest was voor het knippen van mijn amandelen en ik weet niet eens meer of ik überhaupt heb moeten overnachten in ziekenhuis. Het zal zo’n 25 jaar geleden geweest zijn dat dat gebeurde, toen had ik nog een iets andere beleving van de wereld dan nu. De opname zal dit keer een kleine week zijn. Een week in een vreemde omgeving, met ziekenhuiseten en zonder de gemakken en privacy van thuis. Al zal ik wel zorgen voor iets met internet zodat ik verslag kan doen van het herstel en vooral mijn gedachten van me af schrijven.

Schrijven is voor mij altijd een goede manier om mijn gedachten te ordenen. Al helpt het de laatste weken minder goed om mijn gedachten tot rust te laten komen. De operatie legt zoveel beslag op mijn denken dat ik het knap van mezelf vind dat ik ook nog normaal kan denken en functioneren. Als iemand een adres je voor een gedachten-aderlating weet, houd ik me aanbevolen.

Niet zo facultatief

Lang heb ik gedacht dat een geslachtsveranderende operatie facultatief was in mijn transitie, gewenst maar niet verplicht. Het sociale deel vond ik belangrijker. Ik wilde graag mijzelf kunnen zijn en kunnen uiten als wie ik ben. Wat de buitenwereld zag was belangrijker dan wat ik zelf zag in de spiegel. Tenminste, dat was wat ik dacht voor ik op nieuwjaarsdag naakt voor de spiegel ging staan.

Op dat moment werd er een enorme steen op mijn balans gegooid en sloeg deze door. Ik was er wel uit in mijn afweging. Sindsdien ben ik veel met de gedachten bezig. Naar mate ik er meer en meer over denk kom ik er achter dat die operatie helemaal niet zo optioneel is. Dat ik voor de buitenwereld kan zijn is leuk, maar het is niet alles. Er blijft iets hangen, een gevoel van incompleetheid. Een gevoel van niet-af. Die operatie is niet de spreek-woordelijke kers op de slagroom. Het is de slagroom én de taart zelf. De presentatie naar de buitenwereld is niet meer dan een facade. Het is als een neptaart die banketbakkers in hun etalage zetten. Het ziet eruit als een taart, vaak ruikt het zelfs als taart. Maar zodra je het mes erin zet kom je erachter dat het van binnen slechts oneetbaar piepschuim is.

Mijn neptaart staat al lang in de etalage en daarmee etaleer ik wie ik ben. Ik ben ook tevreden met de facade. Er kunnen nog wat dingetjes beter worden geboetseerd. Andere kleuren fondant gebruikt. Meer bloemen gespoten. Kleine tweaks. Maar dat is minder belangrijk. Het wordt tijd dat ik eindelijk mijn echte taart ga bakken. Alle ingrediënten staan al klaar.

Ingredienten blogfoto

Beweegredenen

Op de zondagavond dat ik dit schrijf is de derde aflevering van Hij is een Zij herhaald. – Ja, dat programma houdt ook mij bezig – Voor mij is die derde aflevering de heftigste geweest. Ik heb toen ik heb eerder deze week zag met tranen in mijn ogen voor de tv gezeten. De herkenning in het verhaal van Arjon raakte mij zo enorm diep. Hij wist zo goed te verwoorden waarom je zo’n enorme stap als een geslachtsaanpassende operatie neemt als afsluiting van een proces dat jaren in beslag neemt. Als je het niet gezien hebt raad ik je aan deze aflevering terug te kijken hier via uitzending gemist op de site van de KRO. Het fragement met Arjon zit in het begin van het programma, in vijf minuten een uitstekende uitleg van de redenen die hem, en ook mij, drijven.

Bij via een Facebook kwam ik dit weekeinde het Youtube-account van Lacie Green tegen. Ze noemt zichzelf een ‘peer sex educator’ ofwel ze geeft voorlichting vanuit een gelijkheid met de mensen die ze voorlicht. Ze heeft ook een sex-positive instelling, wat ik niet alleen fijn maar ook belangrijk vind. Ik mag zelf wel functioneel aseksueel zijn, ik vind dat seks een normaal onderdeel van het leven is en dat daar best over gepraat kan worden.

Op haar kanaal kwam ik het volgende filmpje tegen waarin ze uitleg geeft over gender en transgender. Die laatste duidt ze aan met non-binaries, zij die zich niet conformeren aan de maatschappelijke normen voor gender en niet in de twee strikt gescheiden (binaire) man-vrouw hokjes passen.

Haar uitleg is duidelijk en helder, In dat filmpje doet ze de volgende uitspraak waar ik het niet helemaal eens mee ben:

Some non-binaries do chose to modify their bodies. Because they want to, or because they feel trapped in a body that doesn’t feel like their own. Probably in part of the isolation, harsh judgement and the close-minded world that we live in.

Dan vooral de laatste zin. Ze geeft dat de beweegreden dat transgenders hun lichaam aanpassen deels wordt ingegeven door maatschappij. Hoewel ik in mijn transitie de stap heb gezet om via de medische weg mijn lichaam te doen veranderen, is dat vooral voor mijzelf. Ja, het helpt dat de buitenwereld iemand ziet die past bij het gender dat ik ben. Dat helpt enorm zelfs. Maar uiteindelijk doe ik het toch heel erg voor mijzelf. Al heeft de manier waarop de maatschappij werkt wel invloed gehad in het zichtbare deel van mijn transitie. Die hormonen, dat langere haar, de verandering in kleding. Dat is ook zeker om voor de buitenwereld herkenbaar te zijn als vrouw. Maar nog veel meer zodat ik mijzelf herken als ik in de spiegel kijk. Zonder dat die spiegel er eentje van Erised hoeft te zijn.

Het onzichtbare deel van de transitie, dat gek genoeg juist het meest besproken deel is, de operatieve ingrepen. Dat doe ik voor niemand anders dan mijzelf. Ik schreef het al in mijn blog ‘Naakt voor de spiegel’ en in in Hij is een Zij vertelt Arjon eigenlijk exact hetzelfde. Voor de buitenwereld is het niet zichtbaar. Maar voor hem en mijzelf is het een heel erg belangrijk onderdeel van de transitie. Het jezelf en jezelf thuis voelen in je eigen lichaam is voor mij iets bijzonders en dat streef ik na.

Zonder beugels

Ik dacht vandaag voor een half uurtje in het ziekenhuis te zijn. Babbeltje bij de plastisch chirurg, kans om wat vragen te stellen, even kijken en weer naar huis. Maar dat werd toch iets anders dan verwacht. Het half uurtje werd tweeënhalf uur met twee medisch specialismen en bezoekje aan het lab. Ik heb veel informatie over me heen gekregen en heb genoeg om over te denken. Als ik een fortress of solitude zou hebben, dan zou ik me daar terug trekken. Maar ik moet het doen met mijn huiskamer, aan mijn eettafel een fijn denkplekje ingericht:

IMG_20131107_192120[1]

Het consult bij de afdeling bij plastische chirurgie was verhelderend. Overigens niet met de chirurg zelf, maar met de Physician Assistant en een gezellige co-assistente. Het gesprek begon met een anamnese en de gebruikelijke vragen naar medicatie, roken, alcohol, allergieën en gezondheid. Daarna het fysieke onderzoek: controle of mijn teelballen wel waren ingedaald (ik hoefde niet eens op mijn hand te blazen), het meten van de lengte en zien hoe het was gesteld met de haargroei. Ik had verwacht dat er beugels op die onderzoekstafel zouden zitten. Van die steunen om je benen in te leggen. Ik had daar de afgelopen tijd al wat vage visioenen over. Maar de onderzoekstafel had geen beugels. Gewoon het gebruikelijke kunstleer en papier.

Fysiek is alles in orde. Er is genoeg huidmateriaal om een gewone penisinversie uit te voeren. Dat gaat ongeveer zo: De huid van de penis en perineum wordt dan gebruikt om de vagina te creëren met grote schaamlippen gemaakt van de scrotumhuid en en kleine schaamlippen van de voorhuid. Een deel van de eikel, wordt omgevormd tot clitoris en de zenuwbundel die er aan vast zit opgevouwen. Mocht de chirurg toch extra huid nodig hebben voor de vaginaholte kan er nog wat overtollige scrotumhuid gebruikt worden.

De gehele procedure is me nog een keer uitgelegd, inclusief tekeningen en foto’s. Ook is er gewezen op de risico’s en mogelijke complicaties, bijvoorbeeld een asymmetrisch resultaat. Het gesprek kwam zo op de perfecte designer-vagina die soms wordt verwacht. Ik vind dat onrealistisch om te verwachten. Daarnaast: welke vrouw heeft er nu een perfecte vagina waar ze echt niets op aan te merken heeft? Overigens, grote afwijkingen worden wel gewoon gecorrigeerd.

Ik heb nog gevraagd of ik mijn teelballen in een potje op sterk water mee naar huis mocht nemen. Het was de eerste keer dat de Physician Assistant, die vraag kreeg. Maar helaas, dat zal niet gaan. Het weefsel gaan naar de patholoog-anatoom om onderzocht te worden op afwijkingen. Daarna zullen ze vernietigd worden als medisch afval.

In het gesprek heb ik aangegeven dat ik nog angst heb voor de narcose zelf. Daarop werd gelijk op de mogelijkheid om bij de anesthesioloog langs te gaan gewezen. De afdeling anesthesiologie heeft een inloopspreekuur en daar kon ik gelijk terecht. Nou ja, een bekertje koffie (die best te doen is in het VUmc), een flinke vragenlijst en een minuut of twintig wachten verder. De anesthesiologe wist mijn angsten goeddeels weg te nemen. Overigens met wederom een anamnese en wéér verbazing over mijn Granny Smith-allergie, dat schijnt toch echt bijzonder te zijn.

Als afsluiter kreeg ik nog een formulier van de transfusiedienst om bloed te laten prikken zodat mijn bloedgroep bepaald kan worden. Een voorzorgsmaatregel, mocht er tijdens de operatie een transfusie nodig zijn. Om veiligheidsredenen moet mijn bloedgroep minstens tweemaal worden vastgesteld.

Ik heb vandaag een heleboel informatie gekregen. Ik ben ook gerustgesteld waar dat nodig was. Mijn angst voor narcose is gesust. De revalidatie is korter dan verwacht. Tenminste tot het moment dat ik weer redelijk zelfstandig kan leven, dat wordt gezien op een paar weken. Binnen twee maanden weer fulltime aan het werk zijn is niet ongehoord. Wel wordt aangeraden om zeker in het begin wat hulp te hebben bij de huishoudelijke taken. Zaken als lopen en traplopen is niet een probleem, tillen daarentegen wel.

Stof tot nadenken heb ik weer genoeg. Van mijn psychologe heb ik een go voor de operatie, de endocrinoloog is go, de plastisch chirurg is go en ook de anesthesioloog is go. De uiteindelijke beslissing van de Go/No-Go Poll voor de operatie ligt nu bij mijzelf. Ik heb het gevoel dat ik wel de nodige informatie heb om de afweging te kunnen nemen. Ik ga de komende periode alles laten bezinken en erover nadenken.

Paars notitieboekje

Het was weer een driemaandelijkse check-up bij het Genderteam. Eén dag met twee afspraken en vier wachtkamers. Bij de arts niets bijzonders, behalve dat ik nog op de hoge dosis cyproteron-acetaat (de testosteron blokker) blijf. Waar ik nog 100 mg per dag slik, is het nieuwe standaard regime waarmee ze beginnen 50 mg per dag. Ik heb een tijdje 50mg geslikt, maar toen zelfs collega’s opmerkten dat mijn baardschaduw zichtbaarder werd heb ik de dosis weer verhoogd. Verder nog op de weegschaal (ik ben minder aangekomen dan ik dacht) en bloeddruk meten (zoals altijd aan de hoge kant). Ik vind die automatische bloeddrukmeters maar niets. In alle bezoeken bij het VUmc is er tot nu toe maar één arts geweest die ambachtelijk met stethoscoop en handblaasbalgje mijn bloeddruk mat. Een kwartier later stond ik weer buiten met recepten voor de komende drie maanden.

Het gesprek bij de psycholoog was exemplarisch voor hoe mijn gedachten momenteel zijn: van de hak op de tak en totale chaos. Mijn psychologe had duidelijk moeite om het gesprek een bepaalde richting op te sturen. We hebben het vooral gehad over operaties en mijn angsten en andere factoren die spelen in mijn afweging. Ik heb vooral heel veel behoefte aan goede voorlichting. De dingen die je leest op het internet zijn sterk gekleurd door de persoonlijke ervaring. Daarnaast is de situatie van anderen vooral niet die van mij.

Na mijn vorige bezoek aan het genderteam wist ik al dat ik door zou kunnen gaan naar de volgende fase van het traject. Ik maakte ergens op een forum de opmerking dat ik me nu maar eens moest gaan inlezen in de materie. Er werd me gelijk toegebeten waarom ik dat niet al lang gedaan heb. Wat ik al die tijd op wachtlijsten en tijdens diagnose dan allemaal gedaan had, werd me gevraagd. Ook toen al wist ik het nodige over de operatie, de methoden die gebruikt worden en wat er allemaal bij komt kijken. Maar dat is algemene informatie, de standaard patiënteninformatiebrochure bijvoorbeeld. Dat is niet concreet op mij van toepassing.

Voor die concrete informatie die specifiek op mij van toepassing is, daar is het nu tijd voor. Komende maandag is er de informatieavond over de operatie. Ik hoop daar een boel informatie te kunnen halen en me aan de hand daarvan te kunnen voorbereiden op een gesprek met de chirurg. Want ook dat kreeg ik vandaag mee: een afspraak met de plastisch chirurg. Over een maand een eerste consult, vooral bedoelt om meer informatie te vergaren om uiteindelijk een goede afweging te kunnen maken.

SRS notitieboekje

Speciaal voor dit doel heb ik een nieuw notitieboekje gekocht, een fijne paarse Moleskine. Eentje voor aantekeningen en gedachten en eigenlijk alles wat er met de SRS samenhangt. SRS is een afkorting die vaker langs gaat komen op dit blog. Het is een handige afkorting voor de Engelse term voor de geslachtsaanpassende operatie: Sexual Reassignment Surgery. Vaak genoeg zal ik spreken over dé operatie, als ik het daar over heb dan zal ik daarmee dus die geslachtsaanpassende operatie bedoelen. Aankomende maandag zal ik vast het nodige aan aantekeningen maken. Dat zullen de nodige gaan zijn, ik voorzie een half hoorcollege. Mijn notities overnemen of het paarse notitieboekje inzien is op eigen risico. 😉

Het is afgelopen

Ja, je leest het goed. Dat was het dan, het is afgelopen. Het doek is gevallen. Het gaat niet verder dan vandaag. Ik kan een hoofdstuk afsluiten. Na een jaar ga ik anders verder.

Vandaag is er een einde gekomen aan mijn Real Life Experience. Precies een jaar geleden tekende ik bij de Endocrinoloog van het Genderteam een contract, kreeg ik een recept mee en slikte ik mijn eerste oestrogeenpilletje. In dat contract moest ik onder andere beloven dat ik binnen drie maanden uit de kast zou zijn. Dat ik me moest gedragen als mijn doelgeslacht. Dat ik snapte wat de gevolgen van de medicatie was. En ten slotte dat na een jaar zou worden beoordeeld of ik die Real Life Experience met goed gevolg zou hebben doorlopen.

IMG_20130808_220557

Mijn Real Life Experience is een succes gebleken.

Ik heb gemengde gevoelens bij het idee dat de psycholoog die ik twee keer een uurtje heb gesproken over zoiets oordeelt. Het gaat om een oordeel dat bepaalt hoe ik de rest van mijn leven verder moet. Niet dat die psycholoog het alleen bepaalt, het gaat in overleg met het genderteam. Maar dat team moet wel afgaan op wat een psycholoog en een handvol artsen en co-assistenten in mijn dossier hebben gekrabbeld. Die gesprekjes met artsen hadden niet veel om het lijf: bloeddruk, gewicht, een “gaat alles goed?” en ik stond weer buiten met een herhaalrecept en een afspraak over drie maanden.

Buiten dat alles, wat is vrouw genoeg, wanneer leef ik succesvol als mijn doelgeslacht? In dat contract staan geen duidelijke criteria. Ben je vrouw genoeg als je jurken draagt? Mag je een baaldag hebben, of moet je iedere dag piekfijn verzorgt met make-up en gelakte nagels op hoge hakken de straat op? Als ik met een hoog hees stemmetje praat? Ik heb soms het idee dat mijn vrouwelijkheid wordt beoordeeld aan de hand van de kleur op mijn nagels, oogleden en lippen. In elk geval, ik heb het afgelopen jaar mijn ding gedaan. Het belangrijkste: ik ben mijzelf gebleven. Voortgang ging in kleine stapjes en nog steeds boek ik regelmatig nieuwe persoonlijke overwinningen. Ook heb ik nog steeds meer dan genoeg angsten en onzekerheden.

Genoeg! Dat is niet de belangrijkste boodschap die ik hier wil brengen. Het belangrijkste wat is ik vandaag wil zeggen: mijn Real Life Experience is voorbij! Een paar weken terug heeft mijn psychologe al gezegd dat ze mijn RLE als geslaagd beoordeeld en een positief advies zal geven in het teamoverleg. Wat het Genderteam betreft is mijn proeftijd over en heb ik een vaste aanstelling als een nieuw vrouw zijnde gekregen. Dat is voor mij reden tot vrolijkheid.

Dit betekent ook dat ik nu daadwerkelijk in aanmerking kom voor operatieve ingrepen. Maar zover is het nog lang niet, er is natuurlijk de volgende wachtlijst. Momenteel is de wachtlijst voor operaties slechts een half jaar lang. Veel belangrijker: ik heb zelf nog genoeg bedenkingen en twijfels, daar zal ik nu niet op in gaan. Op een later moment zal ik daar nog wel een of meerdere, waarschijnlijk meerdere, blogposts over vullen,

Tenslotte sluit ik vandaag af met een side-by-side. Om een jaar aan hormonen en vooral persoonlijke ontwikkeling te illustreren. Links een selfie in de trein, genomen in Mei 2012. In het midden de foto die Michella Kuijkhoven vorig jaar oktober maakte (het hele verhaal achter die foto lees je hier: Twee Portretten met als bonus een foto van jongetje-ik). Rechts een nog selfie, wederom gemaakt in de trein,  die ik maakte onderweg naar Castlefest vorig weekend.

Side-by-side Mei12 Okt 12 Aug13 web

Je hoeft het niet alleen te doen

Al ruim jaar ben ik bezig met mijn transitie. April vorig jaar begon ik met medicatie en mijn Real Life Exeperience startte in augustus, die loopt inmiddels ook al bijna ten einde. Al die tijd heb ik steun en bijstand gekregen van vrienden en famillie, maar verdere psychische bijstand heb ik niet gehad. Wat dat betreft heb ik het al die tijd alleen gedaan. Als je dan afvraagt wat ik iedere drie maanden bij de psycholoog van het Genderteam doe, dat is vooral evaluatie van de Real Life Experience. Echte begeleiding geven ze daar bewust niet. Die keus is gemaakt omdat ze het team psychologen zoveel mogelijk transgenders willen laten helpen. Als dan veel van die gesprekstijd op gaat aan intensieve begeleiding dan zullen de lange wachtlijsten alleen maar langer worden.

De afgelopen tijd heb ik last gehad van vermoeidheid, lusteloosheid en een sombere stemming. In zodanige mate dat het mijn dagelijkse leven behoorlijk begon te beïnvloeden. Toen ik een maand geleden bij de endocrinoloog zat heb ik daarom ook aangedrongen op dat uitgebreide bloedonderzoek, waar verder geen bijzonderheden zijn geconstateerd. Geen wonderpilletje helaas. Ik keek daarom behoorlijk uit naar het voortgangsgesprek bij de psycholoog dat voor vandaag in mijn agenda geschreven staat.

Eigenlijk stond er een ander onderwerp voor het gesprek van vandaag op het programma (daarover zometeen meer), maar dit onderwerp was nu belangrijker. Ook de psycholoog bij het Genderteam wist geen wondermiddel. We hebben het gehad over dingen die aan de somberheid bijdragen zoals de eenzaamheid waar ik mee kamp. Maar de conclusie was toch eigenlijk simpel: het is gewoon te veel om in je eentje te behappen. Het advies van mijn psychologe was dan ook niet anders wat vrienden me ook al hadden ingefluisterd: je hoeft het niet alleen te doen.

Die transitie die ik nu doormaak, het is een van de heftigste en ingrijpende dingen die je met je leven kan doen. Genderexpressie is één van de meest basale dingen die je als mens definiëren, en maatschappelijk is het een van de belangrijkste. Het komt nog voor huidskleur of religie bijvoorbeeld. Als ik het zo bekijk, vind ik het bizar dat ik het zover heb gered zonder totale mental breakdown. Tot nu heb ik het zoeken naar een lokale psycholoog altijd afgehouden, vooral omdat ik geen zin had in nóg een behandelaar erbij. Het kost me al zoveel tijd om ze allemaal af te gaan. Maar het is nu gewoon nodig. Ik heb een adres van een lokale psychologe gekregen, die bekend is bij het Genderteam. Ik hoop dat zij ruimte heeft, anders zou een willekeurige psycholoog ook kunnen. Het gaat niet zozeer om de genderdysforie-gerelateerde zaken zelf, meer om de dingen die eromheen hangen.

Dan het onderwerp dat eigenlijk op de agenda stond om te bespreken: mijn Real Life Experience (RLE) loopt over een maand en drie dagen ten einde. Het was de bedoeling om vandaag te praten over het hoe nu verder, dat is slechts kort aan bod gekomen. Wat ik in elk geval weet: mijn RLE krijgt de official stamp of approval. Of tenminste, mijn psychologe geeft in het team overleg een positief advies om verder te kunnen gaan met operatieve ingrepen. We hebben wel even gesproken over wat opties, maar dat zal in een volgend gesprek uitgebreider aan bod komen. De belangrijkste boodschap: ik hoef me niet te laten opjagen. Als ik een operatie nog even wil uitstellen omdat ik me er nog niet klaar voor voel dan is dat geen probleem.

In elk geval was ik vandaag toe aan comfort food: macarons! Die behalve als troost ook een beetje ter viering zijn.

wpid-1373023443849.jpg

Precies een jaar verschil

Bladerend door mijn blogs stuitte ik op een foto die ik vorig jaar van mijzelf maakte. Het bracht mij op het idee om precies een jaar later dezelfde foto opnieuw te maken voor een goed vergelijk om te laten zien hoeveel verschil een jaar kan maken. De datum, 31 mei heeft is dan ook al weken lang gemarkeerd in mijn agenda.

Op minder dan een half uur na zijn deze foto’s exact een jaar na elkaar gemaakt. Poseren is niet mijn sterkste kant, helemaal niet met een paar kilo camera balancerend op een uitgestrekte arm. Ik heb geprobeerd het origneel zoveel mogelijk te benaderen: met hetzelfde T-shirt en hetzelfde vestje en gestijled haar. In mijn gedachten had ik een iets andere tweede foto en ik zou ‘m over kunnen doen. Maar in dit experiment gaat het mij juist om het exact een jaar later principe. Aangezien ik altijd roep dat een mislukt experiment ook geslaagd is heb ik niet gesjoemeld met nieuwe foto’s maken op een andere dag.

That's me! Na zo'n zes weken cyproteronacetaat.

31 Mei 2012

310520131147

31 Mei 2013

Op de foto links zie je al resultaat van de zes weken cyproteronacetaat, het ontbreken van testorsteron heeft al behoorlijk invloed op mijn huid die behoorlijk zuiverder is geworden. Rechts een jaar later, behalve testosteronblockers heb ik er nu zo’n 9 maanden oestrogeen bij. Opvallend is vooral de haarlijn die terug is gekropen en mijn inham een aardig stuk heeft opgevuld. Ook langs de kaaklijn is er wel wat veranderd.

Helemaal mislukt wil ik het experiment niet noemen. Maar echt tevreden ben ik ook  niet. Bewust poseren is verdraaid moeilijk, zeker als je een foto na wil maken en nog wat technische hindernissen hebt. Nou ja, genoeg externe attributies. Hier het bewijs dat ik best leuk op de foto kan. Een foto die ook nog eens alle veranderingen van het afgelopen jaar veel beter tot zijn recht laten komen. Ook al is het een snelle snapshot met de webcam van mijn laptop die ik nog vlug maakte voor ik de deur uitging.

Snapshot 31 mei

Ik voel me toch beter met meer kleur.

En nu ga ik een afspraak maken met een schoonheidsspecialist. Die wenkbrauwen van me kunnen wel weer bijgewerkt enorm gewied worden. Som’s lijkt het ook echt net onkruid.

Precies een jaar verschil

Bladerend door mijn blogs stuitte ik op een foto die ik vorig jaar van mijzelf maakte. Het bracht mij op het idee om precies een jaar later dezelfde foto opnieuw te maken voor een goed vergelijk om te laten zien hoeveel verschil een jaar kan maken. De datum, 31 mei heeft is dan ook al weken lang gemarkeerd in mijn agenda.

Op minder dan een half uur na zijn deze foto’s exact een jaar na elkaar gemaakt. Poseren is niet mijn sterkste kant, helemaal niet met een paar kilo camera balancerend op een uitgestrekte arm. Ik heb geprobeerd het origneel zoveel mogelijk te benaderen: met hetzelfde T-shirt en hetzelfde vestje en gestijled haar. In mijn gedachten had ik een iets andere tweede foto en ik zou ‘m over kunnen doen. Maar in dit experiment gaat het mij juist om het exact een jaar later principe. Aangezien ik altijd roep dat een mislukt experiment ook geslaagd is heb ik niet gesjoemeld met nieuwe foto’s maken op een andere dag.

That's me! Na zo'n zes weken cyproteronacetaat.

31 Mei 2012

310520131147

31 Mei 2013

Op de foto links zie je al resultaat van de zes weken cyproteronacetaat, het ontbreken van testorsteron heeft al behoorlijk invloed op mijn huid die behoorlijk zuiverder is geworden. Rechts een jaar later, behalve testosteronblockers heb ik er nu zo’n 9 maanden oestrogeen bij. Opvallend is vooral de haarlijn die terug is gekropen en mijn inham een aardig stuk heeft opgevuld. Ook langs de kaaklijn is er wel wat veranderd.

Helemaal mislukt wil ik het experiment niet noemen. Maar echt tevreden ben ik ook  niet. Bewust poseren is verdraaid moeilijk, zeker als je een foto na wil maken en nog wat technische hindernissen hebt. Nou ja, genoeg externe attributies. Hier het bewijs dat ik best leuk op de foto kan. Een foto die ook nog eens alle veranderingen van het afgelopen jaar veel beter tot zijn recht laten komen. Ook al is het een snelle snapshot met de webcam van mijn laptop die ik nog vlug maakte voor ik de deur uitging.

Snapshot 31 mei

Ik voel me toch beter met meer kleur.

En nu ga ik een afspraak maken met een schoonheidsspecialist. Die wenkbrauwen van me kunnen wel weer bijgewerkt enorm gewied worden. Som’s lijkt het ook echt net onkruid.

Wachttijdverkorting & Angst

Ik had dit weekeinde een ander blogje in de planning maar dat behoeft even uitstel. Gisterochtend kwam ik in een topic over de wachttijden de link naar het actuele wachttijdendocument dat het Genderteam maandelijks op de site van het VUmc publiceert. Omdat die wachttijden zo lang zijn keek ik er eigenlijk nooit. De vorige keer dat ik er keer was het voor mijn blogje ‘Kopie van het briefje van de dokter‘. Toen had ik net te horen gekregen dat ik in voorbereiding alvast moest beginnen met de permanente ontharing van het operatiegebied. De 12-18 maanden die er toen stond voor de operatie was ergens wel geruststellend, omdat het me ineens wat te snel ging. Maar gisterochtend zag ik dit:

Wachttijd april

Dat was even schrikken. De knoop over operatie heb ik nog steeds niet definitief doorgehakt. Ik was blij dat ik daar nog wel even bedenktijd voor had vooral om het idee op me te laten inzinken. Met de 12-18 maanden wachttijd die ik in februari zag had ik daar ook ruimschoots tijd voor. Eén van die gestelde voorwaarden is het doorlopen hebben van de reallife fase, voor mij is dat in augustus. Persoonlijke omstandigheden in acht nemend zou dan voorjaar 2015 de eerste mogelijk heid zijn. Nu staat die wachttijd op zes maanden, als dat zo blijft dan is voorjaar 2014 al een optie.

Een heel jaar eerder, daar had ik nog niet op gerekend. De gedachten aan dit document en die flink kortere wachttijd hebben ook de hele dag rondjes door mijn hoofd gerend. Ik had ingecalculeerd nog tot zeker een jaar bedenktijd te hebben, om dan een beslissing te gaan nemen.  Het lijkt me nu wijs om mijn denkproces en bewustwording een tandje bij te zetten. Het fysieke proces gaat zo ook ineens een stuk sneller.

Mijn bezwaren tegen de operatie is niet zozeer twijfel of ik het wel wil, het is angst. Gewoon simpel angst. Ik vind het eng en ik ben bang. Ik heb gewoon net iets te vaak verhalen gehoord over de nasleep en hoe vreselijk veel pijn het doet en de complicaties die op kunnen treden. Die pijn is een prijs die ik best bereid ben om te betalen, maar als je dan weer eens hoort dat het dwars door de morfine heen hakt, dan is dat echt niet bemoedigend. Ik heb gister de hele dag een knoop in mijn maag gehad, hopelijk dat het vandaag beter zal gaan en ik het het een beetje los kan laten.