Van de hak op de tak: Daily Oaks

“I am Daniëlle, first of her name, writer of blogs and mother of Oaks.” Ik zou een heraut moeten hebben om mezelf aan te kondigen. Zo af en toe heb ik inspiratie om iets compleet ongerelateerds te schrijven. Iets dat niets van doen heeft met de gebruikelijke gender, seksualiteit, maatschappelijke onderwerpen. Daarvoor heb ik ‘van de hak op de tak’ als categorie in het leven geroepen. Het is tenslotte mijn eigen blog en ik mag doen wat ik wil. “It is known!”

Ezri Oak

Als je me persoonlijk kent weet je het waarschijnlijk al, ik praat er nogal veel over: ik heb al twee jaar een eik als huisdier. Een kat of een hond vind ik teveel gedoe, vogels maken me teveel herrie en goudvissen doen me ook weinig. Dus ik heb Ezri Oak, opgekweekt uit een eikel gevonden in de tuin van mijn ouders. En ja, mijn eik heeft een naam in mijn verzorging ervan ga ik zover dat ze tijdens mijn laatste vakantie een weekje bij mijn ouders heeft gelogeerd. De bedoeling is om Ezri als een bonsai op mijn balkon te houden.

Tijdens een wandeling over de heide in de buurt deze week heb ik rondom de vele eiken die daar staan wat rond gescharreld. Ik was benieuwd of er nu het lente wordt ontkiemende eikels te vinden zijn. Met een kwartiertje had ik bij twee verschillende bomen elk drie eikels gevonden die aan het opengebarsten waren en waar een kiem zichtbaar was. Zoeken hoefde ik er niet naar, er lagen er genoeg en ik had makkelijk een paar handen vol mee kunnen nemen.

Maar zes nieuwe bomen leek me al wel genoeg, zo groot is mijn balkon ook niet. Er staan immers al een eik, vier appels en een pas gezaaide esdoorn. Dan heb ik ook nog Plantnonymous the anarchy tree, die ik cadeau kreeg van een speciaal iemand en waarvan ik nog steeds niet weet wat het is. Eenmaal thuis bedde ik de zes in potgrond in om ze bij mijn balkonboomgaard te zetten.

De volgende ochtend voelde ik me Graaf Tel. Met een blik op mijn balkon telde ik 1, 2, 3, 4, 5, … vijf eikels.  Vlak voor ik richting mijn werk vertrok later telde ik opnieuw: 1, 2, 3, 4, … vier eikels? Van de zes waren er nu nog maar vier over, dat en twee vogels met een volle maag. Om de eikjes wat meer kans te geven heb ik ze nu maar binnen op de vensterbank staan tot ze geen vogelvoer meer zijn. Feeder of birds  hoeft niet op deze manier aan mijn titels toegevoegd te worden. 

Met de hashtag #DailyOaks kan je het welzijn van de vier op Instagram gaan volgen, ik zal vanaf nu dagelijks een foto plaatsen.

The Daily Oaks, day 1: Six sprouting acorns that I’ve found on a short walk. #oak #treesofinstagram #DailyOaks

Een bericht gedeeld door Daniëlle (@fadinggender) op

Battle of the brain

Geen gevecht met Scumbag Brain dit keer, daarmee heb ik vrede gesloten en leef ik op voet van vriendelijke vijandigheid. Hij valt mij niet lastig en ik hem niet. Mijn strijdtoneel ligt momenteel op het fysieke vlak. Al zeker 20 jaar kamp ik met hoofdpijnklachten. De intensiteit en regelmaat variëren. Soms heb ik er lange tijd niet of nauwelijks last van en soms heb ik perioden waar het vaker voorkomt. Het afgelopen jaar begon het mijn levenskwaliteit zodanig te beïnvloeden dat ik vorig jaar naar de huisarts ben gestapt. Die gaf een vermoeden van een mix tussen spierspanningshoofdpijn en migraine.

Het gevreesde M-woord was gevallen. Ik had tot die dag voor mezelf altijd ontkent dat ik migraineklachten had. Ik heb geen aura’s, ben zelden echt misselijk en kan doorgaans nog enigszins functioneren. Over het algemeen voel ik me zelfs het beste als ik nog een beetje bezig blijf in plaats van stilzitten. Alleen bij zware aanvallen ben ik echt uitgeschakeld, meestal ga ik op halve kracht verder. Ondersteund door de nodige pijnstillers om het scherpe kantje eraf te halen.

De huisarts zond me heen met het advies naar de fysiotherapeut te gaan om mogelijke spierspanningen te bestrijden alvorens naar medicatie te grijpen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik werd gemasseerd, kreeg wat oefeningen en ben gekraakt. Behalve dat ik het kraken van mijn nek en schouders een uiterst naar gevoel vind merkte ik ook geen significante verschillen. Na weer een zware episode toog ik terug naar mijn nieuwe huisarts.

Deze hoorde mijn verhaal aan en zond me heen met twee dingen: een recept voor medicijnen die een aanval moeten onderdrukken en de opdracht om “Te mediteren over de boodschap die je lichaam je wilt vertellen met de pijn. Want het lichaam liegt nooit.” Mijn huisarts is nogal een holist en alternatief en over nooit liegende lichamen heb ik een mening. 😉 Maar ik snap zijn boodschap: probeer te achterhalen waar de hoofdpijn door veroorzaakt wordt en wat ik eraan kan doen om het te voorkomen.

Van de pillen die ik voorgeschreven kreeg ben ik nog niet uit of ze nu wel of niet erger dan de kwaal zijn. Het is naar spul met bijwerkingen. Mijn spijsvertering is er 2 dagen van slag van. Ik heb het gevoel alsof mijn bloeddruk naar een dieptepunt keldert. Mijn concentratie lijdt eronder. En ik heb niet het idee dat het tegen de hoofdpijnklachten iets uithaalt.

Ondertussen ben ik ook andere dingen gaan afstrepen. Mijn brilsterkte is nog wat het moet zijn. De tandarts kon geen duidelijke oorzaken ontdekken in mijn gebit. Ergens hoopte ik dat er gewoon een gaatje in een kies zou zitten dat nog geen pijn deed maar wel voor irritatie zorgde. Sterker nog: ik had zelfs geen gaatjes, dat was ook een eerste keer in lange tijd. Ik stond na 10 minuten alweer buiten met verwijsbrieven voor kaakchirurg en orthodontist – Nu ik er toch was gelijk maar stappen zetten om mijn voortanden recht te krijgen.- en geen ander oordeel dat mijn nekspieren ‘wel wat stijf” zijn.

Dus ik was weer terug bij het advies van de huisarts: mediteren. Nu mediteer ik door te gaan schrijven, het helpt me om mijn gedachten te ordenen. In zekere zin is mijn blog een kijkje in mijn meditatiesessies. Ook dat ging maar erg moeizaam, ik heb de afgelopen maanden weinig geschreven. Mijn werk eist momenteel veel concentratie achter een beeldscherm en had ik niets meer over om thuis achter mijn laptop te gaan schrijven. Ik heb wat offline vermaak erbij gepakt: verder gaan breien aan mijn nadenksjaal, papieren miniatuurkasteeltjes bouwen en afgelopen week een Strandbeest in elkaar gezet. Bezig zijn met fysieke objecten in plaats van letters op een scherm is een welkome afleiding, maar lost mijn problemen niet op.

wp-1486314109945.png

Migraine Buddy

De hoofdpijnklachten beginnen mijn kwaliteit van leven steeds meer te beïnvloeden.Bijna dagelijks heb ik een vage achtergrondhoofdpijn en ik merkte laatst dat ik bepaalde plannen niet wilde maken. Bang was dat ik een aanval zou krijgen en daardoor teleurgesteld zou zijn als ik mijn plannen niet kon uitvoeren. Ik ben sneller geïrriteerd en vind mezelf daardoor een minder prettig mens. Ook mijn dagelijkse routine leidt eronder, de kleine dingen waar ik normaal plezier uit haal zoals koken, doe ik minder. Dat heeft helaas weer andere gevolgen, ik eet een stuk ongezonder en krijg problemen als niet meer in kleding passen.

Dus nu ben ik aangekomen op een punt dat ik mijn volgende stappen moet gaan overwegen. Deze post is alvast een manier om de mogelijkheden op een rijtje te hebben, zodat ik middelen heb om dit alles te doorbreken. Terug naar de huisarts is alvast één. Al ben ik ergens bang dat die ook geen makkelijke oplossing gaat hebben. Andere dingen zijn meer bewegen: om mijn bureautijd op werk te compenseren en om de spieren in mijn nek, schouders en rug losser te maken. Ik voel namelijk wel wat mijn tandarts bedoeld met stijve spieren. Opnieuw fysiotherapie, met een andere insteek, kan daar wellicht ook bij helpen.

Het ‘meer bewegen’ ding zal ik toch echt zelf moeten doen. Een collega merkte laatst al op dat ik de afgelopen maanden nauwelijks ben gaan wandelen. Dat klopt ook, ik zit meer binnen. De ene keer met een aanval, de andere keer vermoeid ná een aanval, de derde keer bijna bang om naar buiten te gaan. Het zal ook goed voor me zijn om weer socialer te worden, want elke keer als ik weer de tijd neem om wat vrienden te zien voel ik me naderhand beter. In de meeste gevallen levert de sociale interactie me meer energie op dan het heeft gekost. Groeps- of teamsporten zijn een mogelijkheid. (Het rollerderbyplan is echter te onpraktisch, helaas). Yoga staat op de shortlist met mogelijkheden, net zoals dans. Ik probeer een beetje voorbij de standaard sportschool te denken en sta open voor suggesties.

Fading Gender is verhuisd!

Ik heb er al een tijdje over gedacht een eigen site en toen .blog als top level domein beschikbaar kwam heb ik het doorgezet: mijn blog is voortaan te vinden op fadinggender.nl. Met dank aan eMendo-IT dat de hosting en domeinnaam heeft gesponsord. Dat het een .nl en geen .blog is geworden heeft vooral te maken met herkenbaarheid. Noem me conservatief, ik heb niets met vanity-urls als .blog of .amsterdam. Ik vind .nl veel herkenbaarder. En ik heb zo meer ruimte om mijn site een andere richting op te sturen als ik dat in de toekomst zou willen.

Verhuisbericht

Behalve dat je voortaan fadinggender.nl in de adresbalk van je browser ziet staan veranderd er voor jou als gebruiker weinig. Alle abonnementen en volgers heb ik gelukkig gewoon kunnen meeverhuizen naar mijn nieuwe domein. Ook alle links die verwijzen naar mijn oude blog worden automatisch doorgestuurd.

Ik ben nog op zoek naar een mooier WordPress thema, ik draai nu nog steeds met het Twenty-Eleven jaarthema en ik ben toe aan wat moderners. Dat zal een project voor januari worden, want ik weet ook nog niet wat ik dan wél wil.

Borsthaar

Zomaar een gesprek op kantoor:

“Ben je eigenlijk nog bezig met ontharen?”
“Ja, heb nu zo’n 15 behandelingen gehad in mijn gezicht en 3 op mijn borstbeen.”

Waarop we wat verder praten en ze opmerkt dat ik vast niet heel zware lichaamsbeharing had voor ik aan mijn transitie begon, aangezien mijn eigen haar blond is.

“Donkerblond.” Verbeter ik, en laat de binnenkant van mijn elleboog zien. “Op mijn borst ook, het is zo erg dat ik al de hele dag de hals van mijn jurk omhoog trek omdat er een paar haren zitten.”
“Ik zie niks.”
“Kijk, daar!”
“Ik zie nog steeds niets.” Ik draai de bureaulamp om en schijn deze vol in mijn decolleté.
“Helemaal niets…”
“Over dat soort dingen ben ik hyperzelfbewust, ik kan die paar haren zelf gewoon niet negeren en zie ze de hele dag.”

Zie maar ze zitten er echt! Ik hoefde alleen maar een beetje moeilijk te doen met een felle lamp, de macrofunctie op mijn telefoon en schuiven met contrast om ze op de foto te krijgen. 😀

wp-1467405504475.jpg Voor een idee van schaal: die stippen zijn 2 mm groot. Het valt allemaal wel mee.

De jaardoelen voor 2016

Al een paar jaar stel ik mij rondom oud-en-nieuw concrete doelstellingen voor het komende jaar. Algemene goede voornemens werken bij mij nooit goed, die zijn te vaag. Een concreet doel dat uitdagend, maar haalbaar is werkt heel veel beter. Voor komend jaar kwam ik op onderstaand lijstje:

Zelfacceptatie
❏ Fotoshoot doen
❏ Lingerie kopen én dragen
❏ Meer/vaker make-up gebruiken
❏ Wear ALL the pencilskirts!

Lief zijn voor mezelf en mijn lichaam
❏ Tweemaal naar de sauna
❏ Minstens één goede massage
❏ Uitgebreide pedicurebehandeling
❏ Dagelijks een paar minuten besteden aan mijn nagels en nagelriemen
❏ Tattoo uitbreiden
❏ Nieuwe bril uitzoeken
❏ Mijn eigen haar leren vlechten

Persoonlijke ontwikkeling
❏ Leven met aandacht voor het leven
❏ Pot vullen met mooie herinneringen
❏ Minstens zes keer mensen thuis uitnodigen for a candelight supper
❏ Een three beat weave leren poien
❏ Uitzoeken hoe dat boek uitgeven werkt
❏ Minstens 10 boeken lezen
❏ Een uur per week tijd nemen om van muziek te genieten
❏ Bijzonder uit eten gaan
❏ Eén buitenlandse stad bezoeken voor een paar dagen
❏ Iedere maand een serie foto’s maken

Gezondheid
❏ Mijn verstandskiezen laten trekken
❏ Met tandarts overleggen wat ik aan mijn voortanden kan doen
❏ Naar de huidtherapeut voor laserbehandelingen

Ik geef toe, sommigen zijn niet heel concreet en toch meer een goed voornemen dan een doelstelling. Maar deze manier werkt voor mij. Ik doe het nu al drie jaar zo en telkens kon ik aan het einde van het jaar zeker driekwart van mijn doelen afvinken. Terwijl anderen een carry-over doen naar het volgende jaar, of worden uitgebreid. Het zijn geen keiharde targets die ik van mezelf moet halen. Als ik er een paar niet haal voelt dat niet als een mislukking.

Hoe goed deze methode werkt? Ik roep al jaren dat ik wel dat ik wel eens een stedentrip wil maken. Eens, ergens, ooit, misschien, wellicht. Dat heb ik vorige week omgezet in het: ‘Bezoeken van een buitenlandse stad.’ Inmiddels ben ik een week Londen aan het plannen voor deze zomer.

Behalve bovenstaande lijst heb ik nóg een rijtje met doelen, die zijn zó persoonlijk: daar mag je enkel naar gissen.

Brilvolutie

Na 3,5 jaar was het wel weer eens tijd voor een nieuw referentiekader. Mijn laatste brillen heb ik uitgezocht voor ik daadwerkelijk aan mijn transitie begon. In de tussentijd heb ik wel een paar keer mijn glazen laten vervangen maar niet mijn montuur gewisseld. Onder het mom van te druk/geen zin/geen tijd. Sowieso heb ik met een bril uitzoeken liefst iemand mee die mij en mijn stijl een beetje kent. Die opticientypes vinden bijna alles leuk staan. Aan samen met iemand moeten plannen om een bril uit te gaan zoeken had ik altijd een goede uitstel smoes. Tussendoor heb ik enkel de glazen laten vervangen door andere sterkte.

Ik heb ze eens op een rijtje gelegd: mijn brillen van de afgelopen vijf of zes jaar. Van het behoorlijk strakke en mannelijke halve montuur met aluminium pootjes van Mexx, de bril waarmee ik zo’n 5 jaar geleden voor het eerst het VUmc binnenstapte. Ik herinner me nog de aantekeningen die de psycholoog bij mijn intake destijds maakte, er stond iets mij als ‘mannelijke bril’ – Mijn vaardigheden om ondersteboven handschrift te kunnen lezen is sindsdien alleen maar beter geworden. – Daarna kwamen de twee middelste, een frivole Elizabeth Arden en een tweede brilletje uit de budgetcollectie ‘voor erbij’. Uitgezocht toen ik bezig was met mijn diagnose. Met de uitroep van de verkoopster: “Die zijn wel uit de damescollectie hoor!”

Brilvolutie

Brilvolutie

Al snel werd dat tweede brilletje mijn standaard montuur, behalve ik en mijn toenmalige partner vond niemand dat montuur met opengewerkt bladmotief echt mooi. Te tuttig hoorde ik vaak, waardoor ik dus terugviel op de bril die ik er eigenlijk voor erbij had: mijn censuurbalkje. Op zo’n beetje alles foto’s die heb met die bril op kijk ik tegen het montuur, of overheen. Als ik mijn haar nu nog in een knot zou doen zou ik zo door kunnen voor een strenge schooljuf kijk maar. Zo schuin over mijn bril heen kijken was mijn blue steel, kijk maar:

Blue steel

Blue steel

Tijd voor wat nieuws dus. Mijn moeder heeft ook al een paar keer gehint dat bij mijn transitie ook echt wel een nieuwe bril hoorde. De foto meest links hier boven is al van ruim twee jaar terug, de meest rechtse van een paar weken geleden. Is gelijk te zien hoeveel mijn haar in die tijd gegroeid is. Ze had gelijk ook, in de afgelopen jaren is mijn uiterlijk behoorlijk veranderd. Net als mijn kledingstijl, ik ben ineens kleuren gaan dragen bijvoorbeeld, in plaats van de grauwe en onopvallend muis uit te hangen. Alles werd anders, behalve mijn bril. Dat kadertje rond mijn ogen bleef maar hetzelfde

Het was een van de eerste monturen die ik op had en het beviel mij, en mijn shopgezelschap al snel. Nadat ik het montuur opzij had laten leggen nog even verder gekeken bij andere opticiens, maar dit bleef toch mijn favoriet. Die smartphones zijn toch verdraaid handig met dit soort dingen, want je kan zo heel snel en makkelijk monturen vergelijken. Ik moet nu wel gaan werken aan mijn magnum, want blue steel kan echt niet meer.

wpid-wp-1414436882909.jpeg

 

Pijnlijk leermomentje

Sommige dingen wordt je door schade en schande wijs. Dit was er zo eentje met weinig schande maar vooral heel veel schade. Er zijn zo van die dingen die je niet meekrijgt in je jeugd als je opgroeit als een ander gender. Van die kleine dingetjes die toch best wel het verschil kunnen maken. Zoals voorzorgsmaatregelen bij nieuwe schoenen.

Ik heb nooit last van nieuwe schoenen, nooit meer dan wat extra vermoeide voeten omdat de schoenen nog stijf zijn. Het aantal blaren dat ik mijn leven heb opgelopen kan ik op één hand tellen. Brandblaren niet meegerekend trouwens, om die te tellen heb ik de handen van een heel peleton nodig. Het aantal blaren dat ik heb overgehouden van schoen is echt niet meer dan een handje vol. Althans tot een paar weken terug.

In mijn vakantie een paar weken geleden heb ik een fijne shopmiddag gehad, die me behalve de openbaring dat ik geen enorme vierkante man-shoulders heb, ook twee paar nieuwe schoenen heeft opgeleverd. Nieuwe schoenen moeten natuurlijk worden geshowed. Dus heb ik een paar aangehad. De hele dag. Met veel lopen door de stad (’t was tijdens Summer Darkness in Utrecht). Terwijl het ook nog eens behoorlijk warm was. Zonder enige vorm van sokken of kousen. En zonder een paar reserveschoenen mee te nemen. Heb je meegeteld, de fouten die ik heb gemaakt? Dit was het resultaat, althans de helft ervan, mijn andere hiel zag er net zo uit. Dan is dit ook nog eens een paar dagen genezen verder.

image

Wat hebben we hier van geleerd Mevrouw Stemband Danielle? Juist, nieuwe schoenen vragen de nodige voorzorgsmaatregelen. De onbezorgdheid waarmee je een paar nieuwe gympen of Dr Martens aantrekt, over een paar sokken, dat werkt niet voor nette damesschoenen. Voor de bruiloft die ik een week later had heb ik maatregelen genomen in de vorm van blaarpleisters én een paar extra schoenen in mijn tas. Al heb ik die laatste heb ik niet eens nodig gehad, ondanks het springen op de dansvloer.

Pijnlijk leermomentje

Sommige dingen wordt je door schade en schande wijs. Dit was er zo eentje met weinig schande maar vooral heel veel schade. Er zijn zo van die dingen die je niet meekrijgt in je jeugd als je opgroeit als een ander gender. Van die kleine dingetjes die toch best wel het verschil kunnen maken. Zoals voorzorgsmaatregelen bij nieuwe schoenen.

Ik heb nooit last van nieuwe schoenen, nooit meer dan wat extra vermoeide voeten omdat de schoenen nog stijf zijn. Het aantal blaren dat ik mijn leven heb opgelopen kan ik op één hand tellen. Brandblaren niet meegerekend trouwens, om die te tellen heb ik de handen van een heel peleton nodig. Het aantal blaren dat ik heb overgehouden van schoen is echt niet meer dan een handje vol. Althans tot een paar weken terug.

In mijn vakantie een paar weken geleden heb ik een fijne shopmiddag gehad, die me behalve de openbaring dat ik geen enorme vierkante man-shoulders heb, ook twee paar nieuwe schoenen heeft opgeleverd. Nieuwe schoenen moeten natuurlijk worden geshowed. Dus heb ik een paar aangehad. De hele dag. Met veel lopen door de stad (’t was tijdens Summer Darkness in Utrecht). Terwijl het ook nog eens behoorlijk warm was. Zonder enige vorm van sokken of kousen. En zonder een paar reserveschoenen mee te nemen. Heb je meegeteld, de fouten die ik heb gemaakt? Dit was het resultaat, althans de helft ervan, mijn andere hiel zag er net zo uit. Dan is dit ook nog eens een paar dagen genezen verder.

image

Wat hebben we hier van geleerd Mevrouw Stemband Danielle? Juist, nieuwe schoenen vragen de nodige voorzorgsmaatregelen. De onbezorgdheid waarmee je een paar nieuwe gympen of Dr Martens aantrekt, over een paar sokken, dat werkt niet voor nette damesschoenen. Voor de bruiloft die ik een week later had heb ik maatregelen genomen in de vorm van blaarpleisters én een paar extra schoenen in mijn tas. Al heb ik die laatste heb ik niet eens nodig gehad, ondanks het springen op de dansvloer.

Vakantie

De reden waarom ik mijn gebruikelijke wekelijkse blogritme onderbreek? Ik heb vakantie!

image

Roze Maandag 2013

Begin Augustus ben ik er weer.

Sauna

Aankomend weekeinde heb ik een dagje sauna geboekt met vrienden. Zin in! Het is lang geleden dat ik naar een sauna ben geweest. Een dagje ontspannen, zweten, bubbelen, scrubben en weken, ik kijk er echt naar uit. Tijdens het reserveren zag ik op de site van de sauna ook iets over badkledingdagen, een collega hoorde ik er laatst ook over.

Van badkledingdagen heb ik het nut niet zo heel erg ingezien. Ik ben altijd naar gewone naaktsauna’s geweest. De enige keren dat ik met enige vorm van bedekking in een sauna heb gezeten was tijdens mijn stage, waar personeel gebruik mocht maken van wat heette de ‘Leisure Club’. Ik heb daar nogal wat uren na het werk in bubbelbaden gezeten, tot het moment dat ik er zelfs spierpijn aan over hield. Ook in het minuscule zweethokje dat voor sauna doorging heb ik aardig wat tijd doorgebracht. Daar wel in een zwembroek en echt lekker vind ik het niet met iets aan. Ik heb ook gehoord van sauna’s waar de sauna naakt is en de baden gekleed. Moet je steeds je natte zwemkleding aan het aantrekken. *ril*

Badkleding brengt nog een boel andere vragen met zich mee. Ten eerste: wat trek ik dan aan? Het type lange zwembroeken wat ik droeg voel ik mijzelf niet prettig bij. Ieniemienie bikini’s zullen ‘m ook niet worden. Wat ik dan ook kies, mijn fysiek is momenteel gewoon raar. Mijn lichaamsvet is zich aan het verplaatsen. Borstgroei is zichtbaar maar stelt nog niet veel voor. Als mijn haar nat is vallen mijn inhammen extra op. Badkleding maakt de boel alleen maar gecompliceerder, ik ga gewoon naakt. Stuk eenvoudiger en comfortabeler. Wat anderen denken zal mij echt totaal niets uitmaken.