#MissingType

Deze week lanceerde bloedbanken in de wereld de hashtag #MissingType. Ze zijn op zoek naar meer bloeddonoren met de specifieke bloedgroepen A, B en O. Er is in de afgelopen 10 jaar een daling van 30% in de donoren te zien, in Nederland blijft die daling volgens de NOS en bloedbank Sanquin beperkt tot 20%. Vooral onder jonge donoren hebben vrouwen de overhand en zijn ze opzoek naar mannelijke donoren. Want mannen mogen 5 keer per jaar doneren, in tegenstelling tot vrouwen die slechts 3 maal in een jaar een halve liter mogen aftappen.

Waar die schifting vandaan komt? Ik heb geen idee. Sanquin heeft mij al eerder laten weten een definitie van geslacht uit het jaar kruik te hanteren. Zo mocht ik voor mijn transitie geen seks hebben gehad met een man, maar na mijn geslachtswijziging was dat geen probleem. De bepalende factor is? De Basisregistratie Personen: het lettertje achter geslacht op je identiteitskaart bepaald of de bloedbank je behandeld als man of vrouw. Volstrekt arbitrair en in geen enkele wijze onderbouwd door medische of biologische factoren.

Van een vrouwelijke bloeddonor hoorde ik dat vrouwen minder vaak zouden mogen doneren omdat na een menstruatie de hemoglobinewaarde lager zou zijn. Maar als dat zo is, dan is het criterium niet een letter op je ID-kaart, maar ‘x dagen geleden ongesteld’. Ik ken een boel vrouwen, niet alleen transvrouwen die nooit menstrueren. Daarentegen ken ik ook voorbeelden van mannen die dat wel doen.

Zou het soms lichaamsmassa zijn, omdat je teveel volume kwijt raakt in een jaar? Ik ben prima materiaal voor full-contact sporten als rugby of roller derby en verplaats meer water dan menig man die vaker mag doneren dan ik. In dat geval zou het criterium gebaseerd moeten zijn op lichaamsgewicht, of -omvang.

Of het voor het bloed daadwerkelijk uitmaakt weet ik niet. Maar ik kan me voorstellen dat het in bepaalde gevallen nodig is om te weten of de bloeddonor XX of XY chromosomen heeft. Of dat het bloed is gegeven door iemand met testikels en prostaat, of juist met baarmoeder en eierstokken. Zulke dingen zouden een verschil kunnen maken, al rijkt mijn medische kennis over geslachten niet ver genoeg om daarover te oordelen. Daar vraagt Sanquin niet naar, enkel het juridische geslacht is naar eigen zeggen van belang.

Een opmerking die ik op Twitter maakte hierover kwam niet een duidelijk antwoord op. Op doorvragen van mijn kant heeft Sanquin niet meer gereageerd:

Ik ben trouwens blij dat ik de Social Media persoon van Sanquin niet ben. Ze hebben de nodige hoon over zich uitgestort gekregen over het uitsluiten van homo’s die in het afgelopen jaar seks hebben gehad met een andere man. Opmerkingen daarover werden door Sanquin vanuit een ivoren toren beantwoord. Dat ze internationaal geldende regels toepassen snap ik, maar de empathie met welwillende potentiële donoren die op basis van hun geaardheid worden uitgesloten was ver te zoeken. Zoals Fleur het op Twitter zegt:

Ik snap dat beleid eerlijk gezegd niet meer zo goed. Het is een regel die stamt uit de tijd dat HIV/Aids nog de mysterieuze homoziekte was. Toen men nog niet goed begreep wat het was en hoe de verspreiding kon worden voorkomen.

Anno 2016 is het zo dat je als monogame homo minstens een jaar geen seks meer mag hebben gehad met een man. Ben je een heteroseksuele man en heb je vorige week een onbeschermde one night stand gehad met een vrouw? Dan telt dat niet als een riscocontact volgens deze vragenlijst (.pdf) van Sanquin. Zolang je er maar niet voor hebt betaald, mag je bloed doneren. Ben je als man al jaren met je mannelijke partner samen, zijn jullie strikt monogaam en regelmatig getest op o.a. HIV en hepatitis C en vrij van deze ziekten? Dan ben je nog steeds een onacceptabel risico volgens de bloedbank.

Het beleid van Sanquin is weliswaar al soepeler dan in veel andere landen, daar geld vaak nog de levenslange uitsluiting van homo’s als donor. Het is echter gewoon niet meer van deze tijd om mensen op basis van geaardheid uit te sluiten als donor. Helemaal als je bedenkt dat bij het bepalen van geaardheid wordt uitgegaan van een arbitrair (en achterhaald) gegeven als juridisch geslacht. Het wordt tijd dat de bloedbanken hun denkbeelden bijstellen aan de moderne tijdsgeest, daarbij archaïsch seksisme loslaat en daarbij de donoren gaat behandelen als individu in plaats cliché.

 

Chirurgie: noodzakelijk of verfraaing?

De grens tussen noodzakelijk aanpassingen aan mijn lichaam en optionele verfraaiing is slechts een heel dun stippellijntje en omgeven voor door een groot grijs gebied. Wat is de grens, wanneer is het genoeg?
Een maand of wat geleden vroeg iemand me of ik nog wel eens dysfore gevoelens had. “Nee, al een tijd niet meer.” Was mijn antwoord. En het as alsof ik een tweede keer Beetlejuice had gesproken en het in de periode daarna nog een derde maal over mijn lippen is gekomen. Want dit voorjaar sluimerde het weer. Onvrede en vooral onzekerheid over mijn lichaam.
Ik ben me inmiddels heel erg bewust van hoe erg je gemoedstoestand je zelfbeeld kan beïnvloeden. Als ik me goed voel kost het me moeite om de mannelijke trekken in mijn spiegelbeeld te zien. Als ik me slecht voel is het alsof iemand (laten we hem even Scumbag Brain noemen) met fluoriderende stift alles waarover ik me onzeker over voel op de spiegel even uittekent Het klinkt misschien raar, of juist bekend, maar ik zie mijzelf écht anders in de spiegel naar gelang mijn stemming is.
Onlangs kwam ik wat berichten tegen over Facial Feminisation Surgery ofwel plastische chirurgie om het gelaat te vervrouwelijken. In de transwandelgangen wordt deze ingreep meestal aangeduid met de Engelse afkorting FFS. Dingen die in een dergelijke operatie veel worden aangepakt zijn de neus, een kaakversmalling en het wenkbrouwbot. De het verkleinen van de neus en versmallen van de kaak liggen voor de hand. Het wenkbrouwbot heeft in het Engels een toepasselijke naam: de brow ridge, deze rand steekt bij mannen verder uit dan bij vrouwen.
Als je mijn blog de laatste maanden een beetje hebt gevolgd zal je het weten: er is momenteel het nodige te doen over het opnieuw onder de basisverzekering laten vallen van borstvergrotingen bij transvrouwen. -Meer daarover kan je in mijn blogreeks over dit onderwerp lezen.- De FFS is daarentegen al die jaren gewoon vergoed geweest, althans onder voorwaarden. Je moet er onder andere een verklaring van een psycholoog voor hebben dat de ‘misvorming’ ernstig genoeg is en de zorgverzekeraar verlangt foto’s. (Dit is zo’n geval waar zorgverzekeraars graag op de stoel van de behandelaar gaan zitten.
Zo’n operatie aan mijn gezicht zie ik niet zo zitten. Ik heb geen super vrouwelijk gezicht, maar ook eer geen super mannelijk. Ik vraag me af of ik überhaupt voor vergoeding in aanmerking zou komen. Zo nodig vind ik het zelf al niet, laat staan dat een verzekeringsarts dat gaat vinden. Als ik dan iets aan mijn gezicht zou laten doen, dan vind ik het naar voren halen van mijn haarlijn nog het meest waarschijnlijke.
Ook vind ik het gewoon lastig: want een gezicht veranderen is toch behoorlijk anders voor je identiteit. Niet alleen lijk je in één klap minder op de pasfoto in je paspoort. Je lijkt ook minder op je eigen jeugdfoto’s. Een FFS is wat anders dan een scheve neus rechtzetten of hangende oogleden laten liften. Met zulke ingrepen blijft je gezicht grotendeels hetzelfde en herkenbaar. Maar een FFS kan echt een grote ingrijpende verandering van je uiterlijk zijn. Ik durf zelfs te zeggen een grotere verandering dan degene die ik met mijn sociale en hormonale transitie al heb doorgemaakt.
Na het lezen van dit artikel op The Huffington Post ben ik al helemaal terughoudender met nadenken over de noodzaak tot meer ingrepen. In het artikel verteld een deelneemster van The Swan, een make-overprogramma waarin plastische chirurgie een belangrijke rol speelt, over de nasleep van ingrijpende veranderingen aan haar lichaam en gezicht. De chirurgische ingrepen bleken achteraf toch niet de oplossing voor haar onzekerheden. Ze is eigenlijk alleen nog maar in een dieper mentaal dal terecht gekomen.
Zelfverzekerdheid krijg je niet van alleen maar een scalpel en wat hechtdraad, daar is veel meer voor nodig. Twee jaar geleden, in de herstelperiode na mijn operatie heb ik daar ook al over geschreven in Overschat. Als ik dat nu zo teruglees heb ik duidelijk een paar enorme stappen voorwaarts gemaakt in mijn zelfbeeldproblemen. Inmiddels ben ik er achter dat die geslachtsoperatie absoluut het juiste pad is geweest om te volgen en dat het me toch echt wel meer opgeleverd als dat ik toen durfde te zeggen. Dat blog van destijds is ook gewoon een reality check: zelfverzekerdheid en een positief zelfbeeld moeten van binnenuit komen. Medisch ingrijpen is daarbij een hulpmiddel, geen oplossing.
Door recente ontwikkelingen in mijn persoonlijke leven zijn ook de  overwegingen over het formaat van mijn borsten is de laatste tijd in een wat ander licht komen te staan. Kort gezegd: ik vind ze gewoon te klein, maar ik ben er nog steeds niet over uit of ik het de moeite vind om een vergroting te laten doen.  Maar sinds een tijdje is er iemand in mijn leven die er een duidelijke mening op na houdt: “Je boobs zijn prima. Niet groot, maar wel van jou!” Als we samen zijn vraagt ze me ook bijna resoluut om de vullingen uit mijn BH te halen. En ja, ik ben gevoelig voor dat soort meningen. Ondanks dat die vullingen een belangrijke pijler van mijn zelfverzekerdheid. Al kan je je afvragen hoeveel draagkracht schuimrubber heeft als fundering.
Waar voor mij de grens ligt tussen noodzaak en verfraaien van mijn lichaam is gewoon niet duidelijk te bepalen. Vooral niet omdat die grens, afhankelijk van mijn gemoedstoestand, heen en weer schuift. Dat is ook precies de reden waarom ik geen concrete stappen heb gezet in de aanloop naar een eventuele borstvergroting en aangezichtschirurgie.
wp-1469289653434.jpg

Mijn schuimrubberen zelfverzekerdheid

Politieke hoop

Er is toch weer een sprankje politieke hoop voor vergoeding van borstvergrotingen. Over het onder strikte voorwaarde opnieuw opnemen van borstvergrotingen in de basisverzekering heb ik al het nodige geschreven. Het laatste nieuws was een paar weken terug toen de minister aangaf het advies van het Zorginstituut één-op-één over te nemen. Inclusief de zeer strenge eisen voor trans- én cisvrouwen. Deze week heeft de tweede kamer hierover haar zegje kunnen doen en hun woorden stemmen hoopvol.

Sinds de laatste nieuwsberichten hebben belangenorganisaties Transgender Netwerk Nederland, Transvisie en het COC niet stil gezeten. Zij hebben verschillende kamerleden weten te bereiken met hun boodschap. Inmiddels zijn D66, Groen Links, SP en PvdA het niet eens met het besluit van Minister Schippers. Twee mogelijkheden liggen nu op tafel: een mogelijke motie van de SP om borstvergrotingen bij transvrouwen in het basispakket voor 2017 te voegen of een speciale subsidieregeling als proef. De Minister heeft aangegeven alsnog open te staan voor overleg over dit onderwerp. Dit overleg staat in de agenda voor september. In het najaar zullen we meer gaan horen.

De nieuwsberichten hierover druppelden gedurende de dag binnen, vanuit diverse bronnen. Het nieuwsbericht van het Algemeen Dagblad viel op met deze alinea:

Transgender Eveline van den Boom, voorzitter van patiëntenorganisatie Transvisie, denkt er anders over: ,,Een borstvergroting is een onlosmakelijk onderdeel van de totale transitie. Als je een sauna binnenloopt, mag niemand eraan twijfelen dat je een vrouw bent.” Het gaat om ruim honderd mannen per jaar. Volgens de briefschrijvers kost de vergoeding ‘slechts’ 250.000 euro op jaarbasis.

“Ruim honderd mannen per jaar.” Het stijlhandboek van het AD mist blijkbaar nog een hoofdstuk LGBT-vriendelijk schrijven. Dat of mijn transitie is blijkbaar voor niets geweest volgens de krant. In elk geval heeft journalist Edwin van der Aa nog wat te leren.

Dit artikel is onderdeel van een reeks blogs over mijn persoonlijke issues met mijn cupmaat en de verzekeringstechnische aspecten van borstvergrotingen. Lees hier de rest van de artikelen. 

11 staten klagen Obama aan om toiletwet

genderneutralIn navolging van de staat Texas hebben nu nog 10 andere staten zich gevoegd bij de aanklacht tegen de regering Obama en haar richtlijn om transgenders toegang te geven tot het toilet van het gender waar ze zich mee identificeren.

Vorige week vergeleek Attorney General Loretta Lynch de zaak die speelt rondom de Bathroom Bill in North Carolina als met Brown v. Board of Education. Dat klonk toen nog als een  grootspraak. Grote woorden door een vergelijking maken met een van de meest iconische rechtzaken uit de geschiedenis van de VS. Het was immers de zaak die een einde maakte aan rassenscheiding in het Amerikaanse onderwijs. Maar nu lijkt Lynch gelijk te krijgen.

Eerder deze maand heeft de federale regering een richtlijn uitgegeven die scholen opdraagt transgenderleerlingen zelf het toilet te laten kiezen. Vrijblijvend is die richtlijn niet, wanneer staten hier niet aan meewerken kan de federale geldkraan dichtgedraaid worden. Woensdagmiddag werd bekend dat de staat Texas een rechtzaak aanspant tegen de federale overheid, later op de dag hebben zich nog 10 staten bij deze zaak als klager laten toevoegen: Alabama, Wisconsin, West Virginia, Tennessee, Oklahoma, Louisiana, Utah, Georgia, Arizona Department en de gouverneur van Maine.

Zoals het er nu uitziet gaan de toiletwetten, de zogenaamde Bathroom Bills in de VS inderdaad het volgende grote burgerrechtending worden. Ze zijn er nog maar amper bekomen van de uitspraak van het Hooggerechtshof over het homohuwelijk vorig jaar. Ik ga dit op de voet volgen.

Waar aanvankelijk nog de LGBT-georienteerde media dit oppakten. Nu bericht ook de NOS erover en is dit de Headline van The Huffington Post Politics:

huffpostpolitics

 

 

 

 

Kalmte ná de storm

Nu de scherpe kantjes van het verdriet af zijn en ik weer tot rust begin te komen merk ik wat anders: namelijk dat ik weer tot rust begin te komen. Nee, dat is geen typfout.

In mijn blog over de intrigant die ik toeliet in mijn leven, zei ik al dat best wel geschrokken ben van wat er met mij is gebeurd. Maar nu ik ook voorbij het verdriet kan kijken merk ik dat het nog groter was dan ik eerder al dacht. Nu ik de katalysator, een deel van mijn medicatie, van mijn depressie kwijt ben begint de storm in mijn hoofd te luwen, de zon prikt her en der al door de wolken en ik voel een kalmte op mij neerdalen. Het is de zen, de rust, de balans in mijzelf die ik heel erg lang kwijt ben geweest.

Een wijs iemand zei me altijd dat ze haarzelf moest voelen, als een bolletje in haar buik. Dat bolletje dient verzorgd en gekoesterd te worden. Zelf ben ik dat bolletje lang kwijt geweest, dat ik het überhaupt niet kon vinden. Eigenlijk kon ik me bij die beeldspraak niet eens een goede voorstelling maken. Inmiddels snap ik het wel, al ben ik nog zoekende naar dat bolletje. Dat stuitert nog stevig rond en moet nog innestelen, maar ik zie het al wel.

Zo terugkijkend op de afgelopen maanden ben ik heel erg mijzelf kwijt geweest, zonder door te hebben wat er precies gaande was en vooral zonder de ernst van de situatie in te zien. Ik krijg nu het gevoel weer mijzelf te worden. Mijn emoties kan ik weer steeds beter kanaliseren en op een gezonde manier uiten. Mijn energieniveau klimt gestaag omhoog. Maar bovenal voel ik me kalmer en gebalanceerder worden.

Gisteren durfde ik voor het eerst sinds een paar weken weer mascara op te doen. Dat was niet zo’n heel goed idee. In mijn lunchpauze kwamen de tranen alsnog. Ditmaal door het beseffen van mijn innerlijke kalmte, dat ik wakker ben geschud en mijzelf weer terug heb gevonden. Het waren tranen van geluk. Mijn weg gaat heuvelopwaarts in alle betekenissen van dat woord. Het is nog moeilijk en zwaar, maar het voelt ook als uit een dal klimmen.

image

Mijn volgende uitdaging: dit vasthouden en niet opnieuw afglijden, niet opnieuw over dezelfde steen struikelen. Hoe ik dat ga bewerkstelligen weet ik nog niet zo goed, zonodig zoek ik daar weer professionele hulp bij. Binnenkort heb ik een weekje vakantie, dan wil ik ruim tijd nemen voor zelfreflectie.

Intrigant

Het sloop erin zonder dat ik het doorhad, ook al merkte ik wel de effecten, ik had niet door wat er precies gebeurde. Als een intrigant gaf het mijn duisterste gedachten weer voet aan de grond. Een interventie kwam helaas te laat. 

Ik dacht het voor elkaar te hebben. Mijn problemen onder controle en kunnen werken aan de toekomst. Een therapie-serie bij de psycholoog inmiddels afgesloten. Ik was nog niet klaar-klaar, maar had de middelen om zelf verder te gaan. Echter onder dat ik merkte gleed ik echter af in somberheid en smolt mijn eigenwaarde. Zover en zo diep dat ik er mensen om me heen pijn mee heb gedaan en zelfs weggeduwd.

Het is niet doelbewust geweest, maar ik voel mezelf verantwoordelijk voor de pijn en verdriet. Ik heb er een hand in gehad en het voelt alsof ik had kunnen voorkomen wat er nu is gebeurd. Als het maar eerder tot mij doorgedrongen was dat het de verkeerde kant op ging. Helaas was het too little too late.

Ik had door moeten hebben dat ik te veel met mijn onderliggende problemen worstelde. Ik had moeten snappen dat ik niet mijn ijdelheid boven mijn gemoedstoestand moest stellen. Ik had kunnen weten dat de bijwerkingen erger waren dan de kwaal die ik ermee op wilde lossen, Het is niet dé oorzaak van mijn problemen, die intrigant, maar heeft me wel verzwakt in mijn gevecht ertegen. Een gevecht dat nu voelt als verloren. Een intrigant die ik zelf heb binnengelaten. Of het zonder die intrigant anders zou zijn verlopen? Ik weet het niet, zelfs achteraf is dat moeilijk te zeggen. In elk geval heeft hij me verzwakt. 

Ik sta nu op een kaal slagveld. Maar mijn gevecht gaat door, ik voel me ondanks alles sterker. Een zwakke plek in mijn pantser is nu afgedekt en de opgelapte plek zal me blijvend herinneren aan deze valkuil. Ik voel me in staat om opnieuw aan mezelf te kunnen werken. Verder te gaan. Een beter mens te worden. Van mezelf te leren houden. Weer mensen toe te kunnen laten om van mij te houden.

De wolken zijn donkerder dan ooit. Maar deze keer ben ik doordrongen van het besef dat achter die wolken de zon schuil gaat en dat ik die in de toekomst weer op mijn huid zal voelen. 
image

Callcenterblues

Update: NRC heeft op nette wijze inhoudelijk gereageerd op dit voorval. Onderaan lees je daar meer over.

De nrc.next heeft nu een nieuw abonnement, met een Iphone 6+ en een bijpassende speciaal op dat toestel afgestemde editie van de krant. Dat willen ze natuurlijk aan de man (m/v/o) brengen, en wie bel je dan: juist zij die eerder een abonnement hebben gehad. Bij het callcenter kunnen ze niet ruiken dat ik een verstokte Google fangirl ben en eerder op Windows Phone overstap dan op iOS. Na een paar mislukte pogingen (als je mij wilt berijken is een e-mail of IM toch echt het snelst) nam ik eindelijk mijn telefoon op. Dat gesprek ging ongeveer zo:

“Spreek ik met de heer D.F. Gender?”
“Nee.”
“Is meneer D.F. Gender bij u bekend?”
“Ja.”
“Leeft meneer D.F. Gender nog?”
“Leven is een groot woord.”
“Bent *u* meneer D.F. Gender?”
“Ik ben *mevrouw* D.F. Gender.”
“Tuut, tuut, tuut, tuut…”

Hij hing zomaar op, zonder het gesprek af te sluiten of zich te verontschuldigen was de verbinding verbroken. Vind ik nogal een lompe reactie van callcentermedewerker. Ik kan niet helpen dat hij alleen maar gesloten vragen stelt. Bij mijn communicatietrainingen leerde ik het al: gesloten vragen resulteren in gesloten antwoorden. Natuurlijk wel reuze handig als je een vooraf opgesteld script of stroomdiagram moet volgen. Dan zijn open vragen ineens heel moeilijk en lastig. Als je een antwoord krijgt dat niet in je script past moet je na gaan denken. Blijkbaar was dat té moeilijk en brak bij de callcenter medewerker in kwestie dusdanige paniek uit dat hij iets deed dat hij als het goed is geleerd heeft nooit te mogen doen: ophangen.

Dat je dan niet weet hoe te reageren vind ik niet zo erg. Ik maak dat wel vaker mee, die onzekerheid bij gesprekspartners. Je hoort de aarzeling in hun stem of de nerveuze blik in hun ogen. Maar meestal proberen ze er een beetje omheen te praten of laten een ongemakkelijke stilte vallen. Ik ben inmiddels zeer bedreven om mensen in die situaties op hun gemak te stellen. Openheid en er zelf relaxed mee omgaan helpen daar goed bij. Nu geef ik toe dat ik in dit geval ook niet op mijn liefst ben geweest. Maar die callcentermedewerker had zich op zijn minst kunnen verontschuldigen of het gesprek afsluiten.

Het voorval leverde op mijn Facebook al het nodige gegrinnik op van vrienden en collega’s. Normaal gesproken moet je best moeite doen om van telemarketeers af te komen en zelf ophangen doen ze helemaal zelden. Na van het voorval gewag te maken op twitter (en wat retweets en bijval) kreeg ik vanmiddag een soort van verontschuldiging namens de nrc.next redactie.

 

Update 7 november:
De klantenservice van NRC heeft ook gereageerd op mijn tweets:

Hierop volgde een vriendelijk en sympahtiek e-mailtje in mijn inbox. In dat mailtje krijg ik een net excuus aangeboden. Daarbij nog een gratis weekje krant, op papier of op mijn telefoon. Want een Android app hebben ze ook bij de nrc.next.

De excuses zijn aanvaard. Nu bedenken of mijn weekje duiding en achtergronden digitaal of op papier wens te ontvangen.

Metamorphose

Toen ik nog in de Binnenstad van Den Haag woonde vond ik het nooit erg om te moeten wachten als ik in het postkantoor was. Om een pakketje af te geven, het ophalen van mijn OV-Studentenkaart of voor een velletje postzegels. Voor dat laatste ging ik nooit naar de kantoorboekhandel verderop, ook al was de wachttijd daar aanzienlijk korter. In het postkantoor aan het Kerkplein hing toen nog Metamorphose III van M.C. Escher. Nooit raakte ik uitgekeken op dat werk, ook niet verwonderlijk, het is bijna 50 meter lang.

Opening van Metamorphose III - M.C. Escher

Opening van Metamorphose III – M.C. Escher

 Het schilderij begint met haar eigen titel: ‘Metamorphose’ dat via een soort stratenpatroon overgaat in een schaakbord. Vervolgens vervormt het patroon tot onder andere hagedissen, vogels, boten vlinders, vissen, een stad en uiteindelijk een schaakspel. Om uiteindelijk weer te eindigen zoals het was: één woord ‘Metamorphose. Ondanks de vele transformaties en tussenstappen die het patroon ondergaat blijft het ook hetzelfde.

Daarin zie ik vergelijkingen met mijn eigen metamorfose. De veranderingen die mijn transitie maken zijn soms klein en subtiel, soms groots en plotseling. Maar uiteindelijk blijf ik toch gewoon wie ik ben: mijzelf. Ik ben begonnen als mijzelf en zal eindigen als mijzelf. Al zijn er toch veel dingen veranderd. Ik voel me niet wezenlijk anders dan voor mijn transitie, maar ik voel me wel veel meer mezelf. Steeds meer en het einde van dat proces heb ik nog niet in zicht.

Mijn operatie heeft wel meer teweeg gebracht dan ik had verwacht. Uiteraard heb ik er vooraf lang en veel over nagedacht. Mijn uiteindelijke conclusie was dat die operatie het juiste pad zou zijn om te volgen. Maar dat het zo snel, zo goed zou gaan voelen, ondanks de pijn had ik niet verwacht. Al na een week voelde ik me comfortabel om mijn anatomie te benoemen volgens de nieuwe set termen. Nu het genezen langzaam vordert voel ik me meer en meer thuis in mijn lichaam, echt thuis. Dat is voor mij een nieuwe ervaring.

 ‘Well, perhaps you haven’t found it so yet,’ said Alice; ‘but when you have to turn into a chrysalis—you will some day, you know—and then after that into a butterfly, I should think you’ll feel it a little queer, won’t you?’ 

‘Not a bit,’ said the Caterpillar.

De rups had gelijk, het voelt geenszins queer, of vreemd, het voelt goed. Het fragment komt uit Alice’s Adventures in Wonderland en is ook afgedrukt op de geboortekaartjes die ik rondstuurde.

Nu ik me steeds meer thuis begin te voelen in mijn lichaam voel ik ook veel meer de behoefte om er beter voor te zorgen, er lief voor te zijn en het te versieren. Eigenlijk precies wat je doet om van een huis een thuis te maken. Het idee om mijn operatie te markeren met een tattoo heeft de kop weer opgestoken. Ook al zal ik de rest van mijn leven de zichtbare sporen bij me dragen in de vorm van littekens, die zal ik niet zomaar met trots aan iedereen laten zien. Ik heb bedacht dat ik deze stap in mijn metamorfose wil markeren.

De tattookriebels zijn terug en in die kriebels onderscheid ik twee plannen: Groot Plan, een groot bloemmotief over mijn flank en Klein Plan. Voor Groot Plan staan er nog heel veel vragen open: soort bloemen, stijl van de tattoo, exacte formaat, artist. En het is nogal een groot plan, met ook het bijbehorende grote prijskaartje. Het is iets voor de langere termijn waar ik nog wel even mee bezig zal zijn. Ook de ontwikkeling van mijn lichaam onder invloed van de hormonen speelt hier nog een rol in.

Klein Plan is al iets concreter. Om mijn unbirthday en sociale transitie te markeren en kenbaar te maken heb ik anderhalf jaar geleden geboortekaartjes verstuurd. De afbeelding, speciaal voor mij ontworpen door Mapije, verbeeld een rups die veranderd in een vlinder. Op de kaartjes met beterschaps- en gelukswensen die ik afgelopen weken heb gekregen komt het thema vlinder regelmatig terug. Vlinders zijn een thema geworden dat vaker terug is gaan komen in mijn leven en maken inmiddels deel uit van Klein Plan.

Kaartje web 2De rups op het kaartje kreeg vleugels, en ontpopte tot vlinder. Voor mij is het nu tijd om ook te kiezen voor vleugels. Hoe ik dat precies doe ben ik nog niet over uit. Eén van mijn ideeën is om alleen de vleugels in een gestileerde versie te laten tattooëren. Daarin ben ik geiïnspireerd door het logo van het VUmc. De griffioen die het originele logo vormt van de Vrije Universiteit is tegenwoordig teruggebracht tot een paar abstracte strepen die de vleugels van het mythologische dier verbeelden.

Nu zal ik het voor mezelf minder gestileerd houden, herkenbaarder. Hoe stilistisch of abstract dan wel ben ik nog niet uit. Sowieso moet ik hierover ook nog eerst overleggen met de ontwerpster zelf. Als er een tattoo komt gebaseerd op haar ontwerp dan zal ik haar daar ook zeker in betrekken.

Voorlopig zijn beide tattooplannen voor later zorg. Mijn eerste prioriteit ligt nu echt bij de genezing. Dat gaat langzaam vooruit, maar ik ben nog lang niet de oude. Ik heb vanmiddag mijn moeder vol trots kunnen mededelen dat ik zélf mijn schoenveters heb vastgemaakt, voor het eerst in 4 weken. Nooit gedacht dat ik dát op mijn leeftijd zo blij kon verkondigen, sommige van mijn standaarden liggen een beetje anders dan normaal.

Auw!

Het is de ochtend  na de operatie en het doet auw met een w.  Ook al is dat eigenlijk geen correct  Nederlands,  maar au zonder werk dekt de ladingniet niet. Dat was gisteren helemaal zo.  Tijd voor een updaten,  die ik overigens half naakt in bed schrijf, dat opertiejasje wat ik nog draag is los gegaan.  Vind het wel best zo. Overigens  heb ik sinds begon met schrijven  ontbeten, een flinke dosis pijnstillers gehad,  ben ik gewassen en een beetje fatsoenlijk aangekleed. 

Terug naar de operatiedag. Ik zou rond het middaguur geopereerd worden. Voor de ochtend  had ik nog bezoek van een zeer bijzondere vriendin met haar partner die me afleiden met een spelletje ‘Ticket to Ride’ ,  knuffel en het kammen van mijn haar. Dat laatste is iets waar ik makkelijk  van ontspan. Tegen één  uur werd ik eindelijk opgehaald om naar de operatiekamer te gaan.  De verpleegsters die mijn bed reden wisten  me prima af te leiden en me op mijn gemaakte stellen met smalltalk ove 

mijn werk.  En ze wisten me wijs te maken dat het groen van mijn haarnetje  me goed stond. 

In het operatiecomplex werd ik ontvangen door een Duitse anesthesist,  met een charmant en rustgevend Duits accent,  en zijn team.  In de Op zelf moest ik verschuiven van mijn bed naar de operatietafel en begroette de chirurg met warme dekens.  Nadat het infuus was geplaatst heb ik nog een paar keer ademgehaald door een zuurstofkapje en daarna weet ik niets meer.  Het was me al gezegd en inderdaad voelde het maar als vijf minuten. Eenmaal wakker op de uitslaapkamer voelde ik me gedesoriënteerd en eenzaam.  Dat geen bril op had hielp ook al niet.  Maar vooral had ik pijn,  veel pijn.  Om die reden hebben  ze mij ook langer op de verkoever gehouden om meer pijnstillers te kurnen geven. 

 

 

Pas om half acht ’s avonds ben ik teruggebracht naar de zaal.  Daar werd ik al opgewacht door mijn ouders en het bezoek van eerder die ochtend.  Ik was blij hen te zien. Na de eenzame  uren op de verkoever had ik heel erg behoefte aan gezelschap van geliefden.  En nu ik dit schrijf wordt ik weer emotioneel. Mijn ouders zijn nog  een  uurtje gebleven en ik heb wat gepraat.  Al weet ik niet of ik veel zinnigs heb gezegd. Ik was behoorlijk van de kaart door de pijn en pijnstillers. 

De nacht was zwaar.  Ik had vooral veel last van inwendige  pijn,  door de druk van de tampon die nu in mijn lijf zit die mijn organen  opzij duwt. Ik heb vannacht ook maar gevraagd  om extra pijnstillers. Dat hielp, al heb ik niet heel goed geslapen. 

 

 

Vanmorgen voelde het al beter en had ik ook weer trek. Gisteren heb ik helemaal niets gegeten en pas ’s avonds wat gedronken.  Vooral water en voorzichtig een bekertje sap. Ik was niet misselijk van de narcose maar had ook geen zin dat alsnog te worden. Gelukkig heeft mijn maag zich rustig gehouden. 

 

 

Na het ontbijt tijdens het wassen een eerste blik geworpen op wat de chirurg ervan gemaakt heeft. Ik zag alleen maar een grote beurse  zwelling. Volgens de verpleegster viel het nog wel mee. In elkgeval zal ik mijn lijf opnieuw moeten leren kennen. Want ik voelde gisteren al pijn  op plaatsen die nu ergens anders zitten. Dat is best een vreemde gewaarwording.  Ik heb al een tweede pubertijd doorgemaakt, nu moet ik ineens de connectie tussen gevoel en de plek waar het vandaan komt leren leggen. 

Unmentionables

Weer een blogje met gedachten over de operatie, en factoren die meewegen in de hele afweging die eromheen hangt. Dit keer een thema dat ook raakt aan seksualiteit. Ik vind dat een gewoon deel van het leven en iets wat vaak onderbelicht blijft in transities. Maar mocht je het te veel informatie vinden, sla deze dan gerust over. 

In mijn lade met unmentionables vind je alleen maar Tupperware. Alles is vooral functioneel en praktisch. En ook alleen maar dat. Het is als met de plastic opbergdoosjes: ze zijn werkelijk superhandig, maar al het mooie is opgeofferd aan functionaliteit. Mijn ondergoedlade is dus net zo: vol met functioneel, leeg van mooi.

In mooie BH’s heb ik nog steeds niet niet geïnvesteerd. Mijn borsten zijn na ruim een jaar hormonen net aan een cup AA. Veel moois is daar niet voor en omdat ze nog  volop in ontwikkeling zijn heb ik er nog niet te veel geld aan uit willen geven. Mijn dagelijkse bh’s is een sportbh’s. Zonder beugels en sluiting, wel comfortabel, praktisch, berekend op groei en met wat vulling. Ik wil graag wel wat mooiers maar m nu een Marlies Dekkers op de groei te kopen vind ik ook maar zowat. Vooralsnog houd ik het bij wat ik heb, in de toekomst zal er wel wat meer moois in mijn la verschijnen.

Qua broekjes ben ik slechter af. Ik heb er eigenlijk geen keus in omdat ik nog wat te verbergen heb. Shoppen in de lingeriewinkels heb ik tot nu toe nog steeds niet gedaan, wat ze daar verkopen zijn nu eenmaal niet berekend op mijn anatomie. Ik heb wel een aantal redelijk comfortabele broekjes die de ongewenste delen behoorlijk weten te verbergen. Maar echt mooi vind ik ze niet leuk of sexy nog veel minder. Het comfort is ook niet meer dan redelijk. Weinig stoffen zijn sterk en rekbaar genoeg om een penis te doen verdwijnen, je komt uit bij heel erg synthetisch. Vooral op warme dagen minder prettig.

Dan nog weten die broekjes niet alles volledig te verbergen. Daar kwam ik achter toen ik onlangs een tof kokerrokje paste bij mijn favoriete kledingwinkel. Soepele stof die alle rondingen (ja, ik heb daar inmiddels de heupen voor :P) perfect uit liet komen. Helaas was er één ronding teveel, zo in het midden vooraan. Juist. Ik baalde, ik voelde me op mijn plek gezet door mijn lichaam, beperkt in mijn doen en laten.

Het volledig onzichtbaar verstoppen van mijn penis ‘tucking’ heb ik wel eens geprobeerd. Als je het niet kent: het is een methode om met tape of pleister (ik heb wel eens gehoord van dutape) de boel naar achter te plakken, daar zijn wat verschillende varianten van.De resultaten zijn soms erg overtuigend. Bij mijn eerste en enige poging ben ik afgehaakt bij de eerste stap. Je moet weten ‘To Tuck’ betekent in het engels “To put in a snug spot.” In een knusse plek stoppen. Stap 1, waar ik ben afghaaakt na een halve poging: Duw je ballen een voor een terug in je buikholte.’ Het is niet oncomfortabel, helemaal niet zelfs, het is gewoon ronduit pijnlijk. Ik snap niet hoe sommigen dat hele dagen volhouden.

Als ik dan eens uit ga en wat leuks aan wil, dan baal ik. Wat bovenkleding betreft heb ik weinig te klagen. Behalve dat lange mouwen standaard te kort zijn, daar had ik toen ik nog als jongen leefde ook al last van. Niets nieuws. Maar iets leuks voor eronder, gewoon voor mezelf, of waar er ergens een randje kant te zien is in een decolleté. Daar ontbreekt het me nog aan. Net zoals leuke broekjes. Ik weet dat er websites zijn waar je vrouwelijke lingerie kan kopen die ruimte bied voor een penis. Maar dat staat me tegen. Met die dingen wordt er juist nog meer aandacht gevestigd op de aanwezigheid van dat ding, ook al is dat onder kleding en ben ik de enige die van zijn bestaan weet. Ik vind dat nog veel vervelender dan mezelf gewoon naakt zien.

Voor mijn onjaardag heb ik een eerste stap gezet om van de tupperware af te komen en mijzelf getrakteerd op een mooie vintage-y jarretelgordel. Heel klein beetje uit nood geboren, want ik schijn allergisch te zijn voor de plakranden van hold-ups. Twee nachten slecht slapen van de jeuk is mezelf sexy voelen me niet waard. Want daar gaat het om: mezelf sexy voelen en bovenal mijn lichaam en mijzelf waarderen. Het gebrek aan mooie lingerie vind ik dan ook een gemis. Met sterk het gevoel dat een deel van mijn lichaam me weerhoudt in mijn vrijheid om te voelen wie ik daadwerkelijk ben.