Kaal, alsnog

De vermoedens waren er alweer een poosje. Met het loshalen van een elastiekje trok ik al een noemenswaardige pluk mee. Mijn borstel zag er vanmorgen na één beurtje borstelen zo uit:

Opbrengst van één keer uitborstelen.

Mijn haar valt weer meer uit dan toe te schrijven is aan een voorjaars-rui die ik nog vermoedde. Ik heb net de waarheid, en de spiegel, onder ogen gezien en mijn inhammen zijn duidelijk groter en meer aanwezig dan een paar maanden terug.

Mijn haar verliezen hoort tot mijn grote angsten, ik haal een groot deel van mijn zelfbeeld uit mijn haar. Het lijkt voor jullie misschien wat triviaal, voor mij is het echt een groot ding. Het idee kaal te worden is een bron van wanhoop en onzekerheid. Mijn lange haar is een van de factoren die ik in de hand dacht te hebben voor mijn passabiliteit als vrouw.

Over twee weken zit ik bij de endocrinoloog, dan vraag ik wel om advies. Ik vermoed dat het met mijn migrainemedicatie te maken heeft. Haaruitval staat met een frequentie van 1:1000 tot 1:10.000 bij de zelden voorkomende bijwerkingen, zoveel geluk heb ik nou nooit in de staatsloterij. Dat zal wel schipperen gaan worden tussen endocrinoloog en neuroloog om hier wat aan te doen.

Ondertussen kan ik gaan bedenken hoe ik een haar transplantatie kan financieren. Dat staat nu hoog op mijn prioriteitenlijstje. Zelfs nog boven de boob-issues.

 

Plastische twijfels

Er pruttelt al een paar weken iets in mijn hoofd: gedachten over plastische chirurgie en de twijfels die ik daarover heb. Door dingen die zijn gebeurd en ook de ervaringen die lotgenoten met me deelden ben ik toch wat verder gaan denken dan mijn neus lang is. Behalve de borstvergroting waar ik al vaker over heb geschreven. denk ik ook over gezichtschirurgie. Ondanks alles wordt ik nog regelmatig met meneer aangesproken, bijvoorbeeld op mijn werk. Ook als ik daar in een jurk op de werkvloer sta, met make-up en mijn haar in een nette krul.

Ik dacht altijd dat Facial Feminisation Surgery (FFS) voor mij onbereikbaar was. Want duur! Maar onlangs zag ik van een andere transvrouw de resultaten van een kleine neuscorrectie die al een behoorlijk verschil maakte in de vrouwelijkheid van haar gezicht. Ondanks dat het de verandering heel subtiel waren. Want dat is waar ik bang voor ben, dat ik niet meer op mezelf lijk na zo’n ingreep. Wat me nog meer verbaasde: ze kreeg het vergoed door haar zorgverzekeraar, die was het er blijkbaar mee eens dat ze een te mannelijk gezicht had. -FFS valt onder de basisverzekering als je daarvoor een positief oordeel van drie individuen én je zorgverzekeraar (ze willen vaak foto’s zien) hebt- Terwijl ik haar gezicht helemaal niet zo mannelijk vond, qua mannelijkheidsgehalte vergelijkbaar met dat van mijzelf. Sterker nog ik vond haar zelfs een vrouwelijker gezicht hebben dan ik.

Waar het in mijn gezicht precies aan ligt durf ik niet te zeggen. Ik heb niet een enorm voorhoofd, de zogenaamde brow ridge steekt bij mij nauwelijks uit. Mijn neus is niet klein, maar naar mijn idee prima in verhouding met mijn gezicht. Ik heb ook geen enorme vierkante Superman kaak. Toch viel het me laatst op, toen ik op het balkon zat met mijn laptop op schoot. In mijn scherm zag ik een reflectie van de onderste helft van mijn gezicht, van jukbeen tot hals. Wat ik zag kon ik toch niet anders dan als ‘mannelijk’ typeren, maar ik kan nog steeds niet de vinger leggen waar dat door komt.

Een paar weken terug zag ik per toeval Louis Theroux: Under the Knife, de documentaire van de de bekende interviewer over plastische chirurgie in Los Angeles. Dat keek als een 60 minuten lange anti-reclame om maar vooral géén ingrepen aan mijn ‘secundaire geslachtskenmerken’ te laten doen. Programma tot de rand toe gevuld met patiënten en artsen die het gevoel voor realistische en ethische esthetiek al lang kwijt waren. Ik had na het zien van die show gelijk veel minder behoefte aan aanpassingen.

Zachte buik

Aan de andere kant: de afgelopen paar keer dat ik bij de huidtherapeut voor een lasersessie zat heb ik behalve mijn gezicht ook twee andere delen van mijn lichaam laten behandelen, mijn decollete en mijn buik. Op eigen kosten, welteverstaan. De kliniek waar ik kom heeft de regel dat je bij een gewone behandeling een klein gebied tegen een gereduceerd tarief kan laten meebehandelen. Dat ik het haar op mijn borstbeen laat weglaseren zal je vast niet zo verrassend vinden. Ik heb genoeg tops met een lage hals en dat er dan geen donkere haren zichtbaar zijn vind maakt me wel een stuk zekerder.

Dat ik mijn buik laat laseren is niet voor mijn zelfverzekerdheid, maar voor mijn zelfbeeld. In het gebied rond en net onder mijn navel heb ik van nature dikke donkere en vooral stugge haren zitten. Hoe goed ik die ook wegscheer ze blijven duidelijk voelbaar, dat verstoorde enorm mijn zelfbeeld. Nu dat gebied en paar keer behandeld is, is de haargroei significant minder. En dat heeft enorm geholpen met hoe ik mij voel over mijn lichaam.

Het klinkt vast heel suf dat ik me druk maak om zo´n klein detail. Maar dat gladde(re) zachte stukje buik rond mijn navel maakt dat mijn lichaam veel meer in sync voelt met mijn zelfbeeld. Niemand die het ziet, en als ze het zien zal het ze niet eens opvallen. Maar ik voel me er een stuk beter door. Het is dat gevoel dat me de laatste tijd wat positiever doet denken over wat plastische ingrepen zouden kunnen betekenen.

Compatible?

Dan is er dat terugkerende punt van mijn borstomvang. De mensen om me heen vragen me soms waar ik me zo druk om maak. Want het valt onder kleding toch niet op en het is prima te faken. Op dat soort momenten overweeg ik om gewoon een topless foto online te zetten en de Facebook-Female Nipple-Test te doen. -Facebook staat niet toe dat er vrouwelijke ontblote tepels te zien zijn op foto’s, mannelijke tepels zijn echter geen probleem.- Om te laten zien wat me zo dwars zit. Daar heb ik me altijd van weerhouden, maar er deed zich een gelegenheid voor.

Ik kreeg een Gay Pride t-shirt cadeau. De maat bleek niet helemaal compatible met mijn systeemeisen. Aanvankelijk ik wilde ik enkel voor de grap een foto maken om de gever te laten zien hoeveel die maat medium te klein is. Ik zag er echter in een mogelijkheid in om duidelijk te maken wat me dwars zit:

Dit is waar het me nou om gaat. Ik ben nooit erg gespierd geweest, en als ik niet zou weten dat ik dit zelf ben op de foto. Dan zou ik zeggen dat dit de borstkas is van een man die nog wel een uurtje in de week extra naar de sportschool moet omdat die borstspieren nog een beetje magertjes zijn.

Ik ben weer een stap verder in mijn denkproces. Zover dat ik nu de mogelijkheden wil gaan onderzoeken. Tot op heden heb ik geen goed beeld van wat er mogelijk is met borstvergrotingen. Bijvoorbeeld of er aan mijn wensen voldaan kan worden. Een realistisch resultaat dat er niet alleen goed uitziet maar ook goed aanvoelt. Want ik weet nu al dat overduidelijke nepborsten me niet verder gaan helpen. Dan kan ik net zo goed verder op de huidige voet, met schuimrubbervullingen in mijn BH.

Of ik wat ga laten doen, ik ben er nog steeds niet uit voor mezelf. In elk geval ga ik informatie inwinnen voor een borstvergroting. Zodat ik een reële van een mogelijk resultaat. En ook een goed beeld heb van alle nadelen en risico’s die aan zo’n ingreep zitten. Dan kan ik van daaruit verder. Wat betreft ingrepen aan neus, kin of kaak. Dat zie ik vooralsnog niet gebeuren. Wellicht als ik iemand vind die daar een objectief en goed geïnformeerd oordeel over kan geven.

De wetenschap van laserontharing

Eén van de Youtubers die ik volg, Veritasium, heeft een video gepost met close-up en slowmotion beelden van laserontharing.

In de video zie je beelden van wat er gebeurd met een haar die wordt geraakt voor een laserpuls: De melamine absorbeert de energie in de vorm van warmte. De temperaturen lopen zo hoog op dat het water in de haar in een fractie van een seconde verdampt. Die warmte zorgt er ook voor dat de stamcellen die verantwoordelijk zijn voor het aanmaken van nieuwe haarwortels als de oude haar is uitgevallen beschadigen. Dat is het doel van laserontharing: de haarzakjes zo verzwakken dat ze geen nieuwe haren meer kunnen produceren.

Kijk zelf maar, alles ziet er tof uit in slowmotion:

In de video laten ze de effecten zien op lange haren. Maar bij een daadwerkelijke ontharingssessie gebeurt alles wat je ziet ín de huid. energieabsorptie, opwarmen, verdampen van water en denatureren van stamcelwanden. Dat voelt ongeveer even pijnlijk zoals het klinkt. Hierom wordt er ook lucht van een graad of 20 onder nul tegen je huid geblazen om het gebied te koelen, dat scheelt al behoorlijk.

Ik heb zelf een een vrij hoge pijngrens voor dit soort dingen en doorsta een sessie met op mijn tanden bijten en ademhalingsoefeningen. De daadwerkelijke behandeling van het baardgebied duurt hooguit 10 minuten en dat vind ik nog vol te houden, al kan je bij de huisarts vragen om verdovende Emla crème.

Na zo’n sessie voelt het alsof je wat te lang in de zon hebt gezeten en dat gevoel trekt met een paar uur weg. Extra koelen met een koud washandje, icepack of aftersun geeft verlichting van de napijn.

Mocht je je nog afvragen waarom mijn sociale media altijd vol staan met ‘troosttaart’ als ik weer eens een afspraak bij de huidtherapeut heb. Dat is dus hierom.

Coffee and cake after being shot in the face and belly with lasers. #laserhairremoval

A post shared by Daniëlle (@fadinggender) on

Small boob sexyness?

Acceptatie van je eigen lichaam is een raar iets. Op het ene moment ben ik helemaal tevreden en kan ik door de dingen waar ik niet helemaal blij mee ben heen kijken. Op het andere moment zijn het enorme obstakels voor mijn zelfbeeld.

Een berichtje van een vriendin met de tip naar de Hunkemöller te gaan gaf me te denken. Mijn plannen richting een borstvergroting zijn toch minder ver gevorderd dan ik dacht. Normaal gesproken komt de nationale lingerieleverancier niet op mijn radar voor, ze hebben er toch mijn maat niet. Leuk al die push-up’s, maar dan moet er wel iets zijn om up te pushen en zoals ik al vaker heb geschreven heb ik daar niet zoveel van. Gisteren werd ik gewezen op het bestaan van bralettes. Veel meer dan wat kant is het niet, maar het is iets. Het is vieren van wat je hebt, het is small boob sexyness.

Dit gaat een lakmoesproef worden, erachter komen waar de zere plek nu precies ligt. Ben ik écht ontevreden over mijn lichaam en ondermijnt de grootte van mijn borsten mijn zelfverzekerdheid en zelfbeeld óf is het simpeler op te lossen met de juiste keus in kledingstukken en unmentionables.

In tegenstelling tot eerdere medische stappen in mijn transitie heb ik hierin het gevoel wél een keuze te hebben. Dat is niet iets waar ik lichtzinnig over denk en zeker niet iets waar ik voor over één nacht ijs ga. Het is een proces en het erover schrijven helpt me mijn gedachten op een rij te zetten.

Hoe dan ook: binnenkort wordt mijn volgende drempel geslecht en wordt het tijd om weer één van mijn jaardoelen te kunnen afvinken. (En ja, dat voelt nog als een behoorlijke drempel, gaat me nog moeite kosten om die zaak binnen te stappen :$) Hoewel mijn plannen voor meer vorm toch steeds meer vorm beginnen te krijgen is dat ook niet morgen gedaan. Niets houdt me tegen om in de tussentijd wat sexy unmentionables te kunnen hebben. Wie weet voel ik me daarmee al happy genoeg.

Wordt vervolgd. For science!

Dit artikel is onderdeel van een reeks blogs over mijn persoonlijke issues met mijn cupmaat en de verzekeringstechnische aspecten van borstvergrotingen. Lees hier de rest van de artikelen. 

Inflate the deflatedness?

Bladerend door mijn foto’s op zoek naar een bepaalde foto om te zien hoelang dat ook weer geleden was, stuitte ik in datzelfde rijtje ook op een toplessfoto van mezelf. Bij het zien daarvan drong het tot me door hoeveel mijn borsten zijn geslonken sinds ik in september ben gestopt met de cyproteronacetaat. Leeggelopen als een fietsband waarvan het ventiel stuk is. Ik mis de bouncyness die ik ooit voelde bij hardlopen, de zachtheid bij het aanraken, de rondingen in het silhouet in de weerspiegeling op een natte douchevloer. Precies de reden waarom ik na mijn operatie op eigen houtje weer die testosteronblokker ben gaan slikken, terwijl het medisch gezien gewoon niet nodig was. De testosteronfabriekjes zijn er immers niet meer.

De leegheid van mijn blouse en de volheid van mijn huid met vettigheid en acne. Dát was wat me dreef om die pilletjes in vieren te gaan snijden en er dagelijks een puntje van te nemen. Lang leve de progestagene bijwerkingen van die tabletjes. Ik moet bekennen: dat weer opnieuw gaan doen, ik heb nog zat van dat spul in huis, kwam gisteren opnieuw bij mij op.

Mijn bosje twijgjes holt mijn zelfverzekerdheid nogal uit, zeker nu het weer snel lente gaat worden en de zomerjurken alweer lonken. Het voedt mijn body consciousness en staat body acceptance in de weg. Ik ben er al een goede week erg hard aan het over nadenken. Deels aangeslingerd door de laatste aflevering Hij is een Zij waar het onderwerp borstvergroting aan bod kwam.

De keuze tussen vollere boobs of niet-depressief zijn werd gisteravond bijna een reële keuze. Een dilemma waarin ik bijna zou kunnen kiezen voor de boobage ten koste van mijn emotionele gesteldheid. De optie om weer opnieuw met pilletjes te gaan prutsen heb ik kort overwogen, 0.68 seconden om precies te zijn. Tot ik me besefte wat de nadelen ook weer waren, wat het me gekost heeft en tot ik me besefte dat er een optie is waar ik niet hoef te kiezen tussen een echt bestaande cupmaat en emotionele baseline boven neutraal. I can inflate my deflatedness.

In de twitterdiscussie die volgde op de laatste Hij is een Zij werd me ook gevraagd waarom ik er niet gewoon iets aan deed als ik er zo mee zat. Een inhoudelijk antwoord kon niet geven, ik kon zo geen bezwaren aandragen, behalve financiële. Als het gaat om body-modification ben ik geen groentje meer. Ik weet wat zo’n ingreep kan brengen. Wat het toevoegt in zelfbeeld en zelfverzekerdheid. En dan is het resultaat van die eerdere operatie voor de buitenwereld zo goed als onzichtbaar. Terwijl een borstvergroting veel zichtbaarder is.

Dat dit onderwerp al even in mijn hoofd zit blijkt wel. Uit een van mijn vorige blogs: toch niet klaar? Toen kwam ik er al achter dat dit in mijn hoofd nog echt wel een ding is. Ook toen iemand me laatst vroeg hoe ik dat dan deed in het zwembad of op het strand: simpel: daar ga ik niet heen, ik zwem niet. Alleen op plekken waar ik me veilig genoeg voel zal je een glimp van mijn ware grootte kunnen zien, de rest van de tijd doe ik alsof. (Mocht je het je afvragen: het is grotendeels nep wat je ziet.)

Ik heb nog wel even te gaan in dit proces, voor ik er klaar voor ben. Niet alleen mezelf verdiepen in de opties en mogelijkheden. Ook emotioneel moet het idee nog rijpen. Dat ene financiële bezwaar vind ik ook nog wel een oplossing voor: waar een wil is, is een weg.

Dit artikel is onderdeel van een reeks blogs over mijn persoonlijke issues met mijn cupmaat en de verzekeringstechnische aspecten van borstvergrotingen. Lees hier de rest van de artikelen. 

Nog een briefje van de dokter

Al een tijd geleden kreeg ik van mijn zorgverzekering een brief over de vergoedingen voor de laserontharing van mijn gezicht. Ik had niet enkel mijn 10 toegestane behandelingen gehad, ik had er meer gekregen. Zelf heb ik de tel niet nauwkeurig bijgehouden. Ik diende de rekening in en kreeg mijn declaratie uitbetaald, of ik kreeg een brief dat ze het bedrag dat ik had voorgeschoten werd verrekend met mijn eigen risico. Vaak dat laatste, die laserbehandelingen waren meestal in het vroege voorjaar.

Maar na de 13e declaratie kwam er commentaar uit verzekeringsland. De 13e zou uit coulance worden vergoed. (Lees: van mijn eigen risico afgetrokken.) maar voor meer vergoedingen moest er toch echt een nieuwe beoordeling van een medisch specialist komen. Al kan ik van het tarief voor een consult bij de endocrinoloog een of twee behandelingen bij de huidtherapeut financieren. Dat is verzekeringswiskunde, ze willen nóg een briefje van de dokter.

Ik dook nu dus weer het medische en bureaucratische circus in. Als je hier al wat langer meeleest weet je vast dat een afspraak boeken bij het genderteam niet zomaar gedaan is. Het kan niet per mail, en de tijden dat je kan bellen zijn beperkt. Als je dan contact hebt gelegd dan ben je afhankelijk van de beschikbaarheid van de arts die je moet hebben. In mijn geval een arts die maar één dag per week beschikbaar is, eerste plekje op de agenda was acht weken later.

Die acht weken later was vanmorgen, een consult van 10 minuten. Veel had het niet om het lijf, precies zoals ik al verwachtte: paar vraagjes, even kijken naar mijn kin en wat formulieren invullen.  Eigenlijk had ik een stukje baardgroei drie dagen niet mogen scheren voor de beoordeling. Dat waren ze me bij het maken van de afspraak vergeten te vertellen. Gelukkig *kuch* was er genoeg haargroei zichtbaar om een aanbeveling voor 10 extra laserbehandelingen uit te schrijven. Ik vermoed dat ik met minder toe kan gezien het verschil dat ik nu al zie, maar we nemen het ruim.

Van dat alles gaat er nu eerst een brief naar mijn zorgverzekering, die moeten de aanvraag beoordelen. Dan krijg ik hopelijk vlug bericht dat mijn huidtherapeut binnenkort weer stormtrooper-die-wel-kan-richten mag spelen met haar laserkanon. Het is dus even afwachten of mijn verzekering écht vind dat ik zelf kan bepalen wat goed voor me is.

Mijn haaruitval kwam ook nog ter sprake, ik zat nu toch bij de specialist. Daar werd ik niet echt veel wijzer van. Alle behandelingen die kaalheid tegen gaan zijn gericht op bestrijden van testosteron, en de gevolgen daarvan. Een poosje terug schreef ik daar ook al wat meer over. Maar mijn testosteronspiegels zijn zo laag als ze moeten zijn. Als het echt nodig zou zijn dan was een lage dosis androcur een mogelijkheid zijn. Dat gaan we dus niet doen, die intrigant blijft buiten de deur. Aan de gevolgen, en vooral de bijwerkingen, van androcur heb ik mijn laatste vier blogs gewijd. Als ik mijn haar echt dreig te verliezen, dan ga ik op zoek naar andere oplossingen.

 

Als kammen een nachtmerrie wordt

Plukken in het douche putje, mijn borstel iedere ochtend twee keer schoon moeten maken.

Mijn grootste angst, eenzaamheid, kan ik steeds beter een plek geven in mijn leven op een manier en plaats waar deze geen onnodig pijn meer doet. Dat heeft de nodige moeite en hulp gekost. Maar het voelt nu alsof ik nummer twee op het lijstje met mijn grootste angsten onder ogen moet gaan zien: mijn haar verliezen.

Mijn haar is een bepalende factor in mijn zelfbeeld, het weegt  zwaar mee in mijn passabiliteit. Is het niet naar de buitenwereld toe dan is het wel naar mijzelf. Het heeft jaren geduurd voor ik mijn haar in een staart durfde te dragen. Omdat ik bang was dat mijn aangezicht te mannelijk zou worden als er niet die enorme bos krullen langs mijn hoofd hing. Pas sinds deze zomer doe ik het regelmatig en dan eigenlijk altijd nog met een gekleurd lint erin om maar de aandacht van de haarlijn op mijn voorhoofd af te leiden.

Al een flinke periode, maanden, heb ik het idee dat mijn haar weer meer en meer aan het uitvallen is. Toen ik het vanmorgen in een staart deed voor mijn hardlooprondje viel me op dat de bos haar in mijn hand dunner was dan voorheen. De hoeveelheden die ik ’s morgens uit mijn doucheputje en borstel vis lijken dan weer steeds groter. En dat komt niet  alleen maar omdat mijn haar langer is dan ooit te voren.

Ik kom nu op het punt van wanhoop en heb de afgelopen maanden al semi-clandestien weer cyproteron-acetaat geslikt in de hoop dat het zou helpen. Semi omdat het gewoon oude voorraad van mezelf is. Kort voor de operatie had ik nog een receptje opgehaald bij de apotheek. Als je van die twee pillen per dag maar een kwart pilletje per dag neemt, strekt zo’n voorraad van drie maanden ineens anderhalf jaar.

De medicatie lijkt echter niet te helpen. Want ik heb niet het idee dat ik minder haren in mijn borstel vindt. Ergens had ik dit ook wel verwacht, bij mijn laatste controle (vóór ik weer begon met de cyproteron), was mijn testosteronspiegel onmeetbaar laag. Terwijl je toch echt testosteron en het daaruit aangemaakte dihydrotestosteron nodig hebt om je kaalheidsgenen tot uiting te laten komen. Maar in het verleden heb ik duidelijk resultaat gemerkt waar het om mijn haar ging. Het was de moeite waard om te proberen.

Inmiddels ben ik ook maar weer begonnen met het gebruik van speciale shampoo die belooft kaal worden af te remmen en haar groei te bevorderen. Ik ben altijd sceptisch tegenover dat soort producten. Altijd beloftes en mooie reclame, maar nauwelijks wetenschappelijk onderzoek dat de marketingclaims onderbouwd. Ik had het al een tijdje in huis, echter sinds mijn vakantie niet meer gebruikt ten faveure van mijn gebruikelijke John Frieda. Vooral omdat mijn haar er nog droger en pluiziger van leek te worden dan het toch al is. Nu ga ik het toch maar weer een kans geven, want liever droog en pluizig haar dan géén haar. Borstel

Een week verder

Een week geleden lag ik zwaar gedrogeerd net terug op zaal. In het bijzijn van mijn ouders en dierbare vrienden. Helder was ik niet, maar ik was wel heel blij bekende gezichten te zien. De uitslaapkamer waar ik daarvoor verbleef vond ik maar een vervelende omgeving. Dat de operatie al een week geleden is kan ik nauwelijks bevatten, de tijd gaat heel snel.

Afgelopen donderdag mocht ik het ziekenhuis verlaten. Na een behoorlijk heftige ochtend. De avond ervoor bood de verpleging al wat extra’s aan om goed te slapen en voor de volgende ochtend iets om te ontspannen tijdens de medische handelingen. Ik heb daar gebruik van gemaakt, want ik was best nerveus, zeg maar gerust enorm. Behalve de standaard pijnstillers vond ik die avond en ochtend ook de nodige pammetjes in het bekertje met pillen dat naast mijn bed werd gezet.

De donderdagochtend begon vroeg. Gelijk na het ontbijt begon de verpleging met het klaarzetten van alle benodigdheden en al snel meldden de nodige witte jassen zich op de zaal. Mijn eigen chirurge en de physician-assistant doken door het gordijn om de hechtingen van de tampon en de tampon (een heleboel gaasverband) in een condoom gepropt) zelf te verwijderen. Ik zal de verdere details besparen, maar ik kan je zeggen dat vooral een heel raar gevoel was. Het verwijderen van de katheter vond ik een heel stuk vervelender. Daarna is er geoefend met dilateren en spoelen.

De rest van de ochtend stond vooral in het teken van plassen. Pas na twee keer je blaas goed leeg geplast te hebben mocht je gaan. Dat werd ook gecontroleerd met een echo. De eerste keer plassen was moeilijk. Al sinds zaterdag had ik een katheter, en hoewel  ik maandag uit bed kon heb ik nog wel een paar dagen moeten prutsen met een kraantje. Al vijf dagen had ik al niet meer gewoon geplast. Als dan ook nog eens je anatomie die je ervoor gebruikt ingrijpend veranderd is… Wordt het niet makkelijker van. Maar het is gelukt en ik mocht na nog een keer onder toezicht zelf inwendig spoelen naar huis.

De middag en avond heb ik een stapje terug moeten doen. Veel last van buikkrampen en een spijsvertering de grondig ontregeld was door alle stress. Die eerste nacht thuis heb ik ook gewoon niet geslapen. Pas in de ochtend ging het beter. Gedurende de  vrijdag knapte ik weer op, al zij het vermoeid door de gemiste nacht. Een middagdutje hielp behoorlijk.

De nacht van vrijdag op zaterdag heb ik gelukkig wel goed kunnen slapen. Dat heeft me goed gedaan. Mijn spijsvertering lijkt zich ook weer te normaliseren en ik voelde me fitter, niet meer de uitgewrongen dweil van vrijdag. De pijn en fysieke ongemakken zijn dragelijk. De vermoeidheid heb ik wel onderschat. Dat genezen kost een boel energie, ik ben snel moe en heb echt behoefte aan een middag slaapje.

Wat dat betreft ben ik heel blij dat ik logeer bij mijn ouders die me liefdevol verzorgen en dat ik een broer heb die komt oppassen bij hun afwezigheid. Want ik zou niet weten hoe ik het zelfstandig thuis zou moeten redden. Daar is die ingreep toch echt te zwaar en belastend voor.

Nauwelijks blauw

Het is nu de derde dag na de operatie en ik voel me een stuk beter dan die zondagochtend van mijn vorige blog. Ook een heel stuk helderder, ik heb wat commentaar gekregen dat het leest alsof ik nogal gedrogeerd was toen ik het schreef. Klopt ook wel, narcose nog niet uit mijn lijf, een dag niet gegeten en ook het nodige aan extra pijnstillers gehad.

Gisteren ben ik voor het eerst weer uit bed geweest, rondje ijsberen op de kamer en lopen naar het toilet. Daar is het wel bij gebleven ook. Na een een paar dagen in bed liggen was ik behoorlijk stijf en wankel. Vanmorgen voelde ik al een stuk fitter en mocht ik douchen. Dat zo’n klein comfort zo’n enorme weldaad kan zijn. Niet dat de verpleging niet hun best doet, maar een nat washandje over je rug terwijl je moeizaam voorover hangt is toch minder fijn dan een fatsoenlijke douche.

Behalve de zaalarts heb ik vanmorgen ook mijn eigen chirurge gesproken. Die merkte ook al op dat ik zaterdagavond op de uitslaapkamer niet zo helder was. Joh… De operatie zelf was prima en het resultaat voor zover het er nu al uitzag zeer goed. Ik vind zelf dat ik behoorlijk bont en blauw ben. Maar volgens de chirurg valt het mee en is het naar hun maatstaven “nauwelijks blauw”. Ik heb in mijn leven de nodige blauwe plekken gehad en vind de classificatie ‘nauwelijks blauw’ toch niet helemaal passen, zo beurs ben ik mijn leven nog niet geweest. Het is maar welk referentiekader je hebt natuurlijk.

Belangrijkste is dat het herstel goed gaat. En ik me beter voel dan ik vooraf had verwacht. Ik ben eerder uit bed en voel me een stuk fitter dan verwacht. Wat me wel opvalt is dat ik veel slaap. Na de laatste ronde medicatie rond tien uur gaat bij mij wel het licht uit. Ze maken je hier toch tussen zes en zeven uur weer wakker. Tussendoor doe ik ook nog wel een dutje. Ik merk dat het genezingsproces toch behoorlijk wat energie vergt.

Opnamedag

Dan is het eindelijk zover, dat wat vierenhalf jaar geleden echt begon met een telefoontje naar het Genderteam om me aan te melden. Later vandaag zal ik me melden op de afdeling plastische chirurgie van het VUmc voor opname. Morgen is dan echt de grote dag dat die operatie gaat plaatsvinden. Dat het zolang heeft geduurd maakt toch wel duidelijk dat de daadwerkelijke geslachtsveranderende operatie toch echt slechts een klein deel is van mijn hele transitie. Want ook aan dat telefoontje waar mijn traject bij het Genderteam mee begon is het nodige vooraf gegaan.

Inmiddels moet ik wel toegeven dat die operatie veel meer voor me betekent dat ik aanvankelijk dacht. Het is niet zomaar de kers op de slagroom, zoals ik me lang heb voorgehouden.De zenuwen van de afgelopen weken hebben me dat wel duidelijk laten merken Niet alleen was ik nerveus voor de ingreep zelf. Ik was ook gewoon nerveus en blij dat dit nu eindelijk ging gebeuren. Hoe dichterbij de datum was, des te nerveuzer ik werd. Ik vind het nog steeds knap van mezelf dat ik nog een beetje rechtuit kon denken. Het was ook zo erg dat ik er slecht van sliep, terwijl slapen voor mij nooit een probleem is. Als ik slecht slaap, dan is er ook echt iets aan de hand. Voor de afgelopen dagen heb ik maar wat hulp gezocht van over-the-counter melatonine en valeriaan om beter te slapen en wat meer rust te hebben. Dat hielp redelijk, vooral de valeriaan wist het scherpe kantje er een beetje af te halen. Van de melatonine ben ik niet zo onder de indruk.

Gisteren had ik een vrije dag, mijn laatste reguliere. Ik had de dag vrij gemaakt om nog de nodige dingen te doen in huis. Dat het opgeruimd is als ik weer terug kom. Alle was weggewassen, nog een keertje gestofzuigd, de koelkast ontdaan van bederfelijke waar, en nog een paar boodschappen. Zorgen dat alles in orde is, vond ik erg belangrijk.

Opmerkelijk genoeg voelde ik mezelf opvallend kalm en rustig. De pilletjes heb ik links laten liggen en heb op mijn gemak gedaan wat ik moest doen. Het zal vast ook geholpen hebben dat niet iedere vijf minuten iemand aan me vroeg of ik al nerveus was. Mijn collega’s zijn echt geweldig en leven enorm mee. Maar soms had ik zo het idee dat zij nerveuzer waren dan ik. Nooit zag ik zoveel gekruiste benen bij elkaar. Ik heb in elk geval veel steun aan ze. De kaart die ik op mijn voorlopig laatste werkdag kreeg staat ook vol met lieve, mooie en originele gelukswensen. Ik heb het met mijn werkomgeving best wel getroffen.

De kaartjes beginnen trouwens al langzaam binnen te druppelen. Van vrienden, van mijn werk. Maar ook de collega’s van mijn moeder stuurden er eentje. -*Zwaait* Ik weet dat jullie meelezen.- Het is een fijn gevoel om te merken dat er mensen zo meeleven met alles wat me gebeurt. Dat maakt het echt een stuk dragelijker.

Ik ga zo maar eens richting Amsterdam, om in te checken en mijn balansdag (na de lunch moet ik nuchter blijven tot zaterdagochtend) te doen. Hoe het verder verloopt; ik laat het gewoon over me heen komen. Als het lukt doe ik verslag.