Hand in Hand

Het land is nationaal geschokt door het nieuws van twee mannen die in elkaar geslagen zijn door een groep jongeren omdat ze hand in hand liepen. Als ludieke protestactie staan social media vandaag vol met foto’s van mannen die hand in hand poseren, in navolging van Barbara Barend en haar hashtag #allemannenhandinhand Van voetbalteams en radio-dj’s tot politieagenten en lijstrekkers op weg naar formatieonderhandelingen.

Aan de ene kant juich ik deze actie van harte toe en vind ik het een positief signaal. Maar het steekt me ook wel, bang dat het bij een eenmalige actie blijft. Even hand in hand poseren voor de foto is leuk en aardig. Maar zo’n actie is over een paar weken weer vergeten. Of weet jij nog wie er allemaal een fransvlaggetje in hun facebookprofiel had na de aanslagen in Parijs, of een regenboogvlag na Orlando.

We leven 48 jaar na de Stonewall rellen, waarmee de homorechtenbeweging begon, en we zijn ver gekomen in dit land. Maar geweld tegen homo’s en discriminatie van transgenders is helaas nog altijd aan de orde van de dag. Ik keek net op de site van de NOS en zie daar nog meer nieuwsberichten over agressie gericht op homo’s.

Belangrijk is dat er duidelijk wordt opgetreden tegen homohaat – ik gebruik dat woord hier als samenvattende term voor alle vormen van agressie tegen mensen uit de LGBTQIA-gemeenschap-. Want homo en gay worden nog steeds als scheldwoord of in een andere negatieve context gebruikt. “Oh man, dat is zoooo gay, dat doe ik niet…” of “Nee, ik ben geen homo!” Ook over transgender hoor ik nog regelmatig grappen en opmerkingen waarvan de maker vaak niet eens doorheeft dat deze kwetsend of transfoob zijn. Daarin spelen vervoegingen van het woord ‘ombouwen’ opmerkelijk vaak een rol in. Zolang dat nog normaal gevonden en geaccepteerd wordt zullen dingen als homohaat, transgender-discriminatie en het daarbij horende geweld ook niet verdwijnen. Als je vrienden of familie zo’n uitspraak hoort doen: zeg daar iets van. Ook al lijkt het ogenschijnlijk onschuldig of grappig bedoelt het is normalisering van homohaat.

In het onderwijs is het ook nodig om aandacht te besteden aan deze onderwerpen. Door kinderen al vroeg bij te brengen dat homoseksualiteit een normaal en geaccepteerd onderdeel van de maatschappij is. Net als het aan de media is om positieve rolmodellen te laten zien. Er zijn tegenwoordig steeds meer homo-karakters in series en films, maar in de regel zijn dat over de top typetjes van het Will & Grace niveau. In plaats van karakters die toevallig ook als homo, lesbisch, trans of een andere variant op de LGBTQIA identificeren.

Poseer je ook hand in hand? Go jij! Want iedere medestander is er één. Maar alsjeblieft: laat het niet bij dat ene momentje voor de camera. Wees ook een medestander op school, in de kleedkamer, op werk of aan de eettafel. Vandaag, morgen en alle dagen daarna.

Had ik al een vrije zaterdag aangevraagd en een plekje op een boot geregeld voor de Canal Pride dit jaar? Volgens mij niet, morgen maar eens gaan doen.

Grey Rainbow: sex positive & slut shaming

Dus, blijkbaar is er een filmpje het internet op gelekt waarin te zien is dat Patricia Paay seks heeft, met het licht aan. Dat is voor zover ik het heb meegekregen, ik houd me niet erg bezig met glamournieuws. Maar mijn twitter timeline had het er druk mee, vooral met bepaalde gedragingen van nieuwsmedia als NPO Radio 1, andere bekende Nederlanders die er vooral een afkeurend oordeel over hebben en radio DJ’s die het aangrijpen voor een lekker potje slut shaming ter meerde eer en glorie van henzelf.

Om te beginnen is het gewoon een rotstreek om iemands home video’s of foto’s ongevraagd te verspreiden. Ongeacht of daar seks op te zien is of iemands eerste pogingen tot jongleren. In dit geval ging het blijkbaar om seks, seks bedreven door een vrouw die ouder is dan 25 (en daarom als ‘over datum’ wordt beschouwd), en vooral seks bedreven voor een vrouw. Want vrouwen mogen niet seksueel actief zijn: dan worden ze beschouwd als losbandig, hoer, slet, afgelebberde boterham en nog meer van die nare termen die mannen ervoor bedacht hebben. Mannen ja, ik ben hier even op mijn genderbinairst. Dat heet slut shaming, en dat is gewoon onacceptabel.

Hugh Heffner vs. Patricia Paay

Als je het afzet tegen een man die seksueel actief dan zie je waar het mis gaat. Ergens zag ik een vergelijking tussen Playboy tycoon Hugh Heffner tussen tientallen schaars geklede vrouwen en Patricia Paay. Heffner is altijd een symbool geweest van mannelijkheid en gezien als een positief rolmodel. Juist omdat ‘ie zich op hoge leeftijd omringt met (volgens media-maatschappij maatstaven) mooie jonge vrouwen en naar verluidt op zijn 90e nog seksueel actief is. Maar nu het om een vrouw gaat spreekt het roddelcircuit er ineens schande van en doet haar leeftijd er niet eens zoveel toe.

Herinneren jullie nog de gelekte seksvideo van Tommy Lee in de jaren ’90? Waarschijnlijk niet. Je weet mogelijk niet eens dat hij de drummer is van Mötley Crüe. Je zal je vast wel de gelekte seksvideo van Pamela Anderson herinneren. Gaat om het zelfde filmpje, maar waar hij opgehemeld werd als stoer, werd zij ervoor verguisd als slet.

Het moedwillig vernederen van seksueel actieve vrouwen door de maatschappij en de media is een van de redenen waarom feminisme nog altijd actueel en relevant is. Zolang 3FM DJ’s er nog flauwe grappen over maken en voetbalcommentators en tv-presentatoren van showbizz programma’s zichzelf superieur kunnen voelen tegenover hun publiek door iemand als Paay zo hard mogelijk de grond in te trappen blijft het nodig om tegen seksisme te strijden.

Sex Positive

Zelfs toen ik mijzelf nog als volledig aseksueel identiceerde had ik een sex positive instelling. Ook al had ik zelf dan liever een stuk taart. Maar ik begreep wel dat seks gewoon iets leuks is, iets dat lekker voelt, iets dat je dichter tot je partner kan brengen. Seks is belangrijk en daar mag je van genieten: ongeacht het gender waarmee je identificeert, ongeacht je 25 of 75 bent.

Het idee dat blijkbaar alleen maar mannen mogen genieten van seks zit ook in de westerse maatschappij heel erg diep. Terwijl er neergekeken wordt op culturen waar vrouwen en meisjes worden besneden zodat ze geen plezier aan seks kunnen beleven. Doet men hier exact hetzelfde, alleen niet met een roestig scheermesje in een donkere hut: vrouwen worden hier besneden met woorden. Ze mogen geen plezier hebben aan seks en al helemaal niet erover vertellen, dat vindt de westerse maatschappij een voorrecht voor mannen. Tijd dat we daar een einde aan maken.

 

Deadnaming

Onlangs kreeg ik van mijn ouders een vondst die mijn moeder had gedaan bij het opruimen. Het zilveren armbandje met mijn naam dat ik als kind zijnde droeg. Mijn oude naam, van vroeger, toen ik nog een jongetje was.

Zilveren armband

Mijn oude naam

Mensen die me in de afgelopen jaren hebben leren kennen vragen me er wel eens naar: hoe ik vroeger heette. Best raar eigenlijk die interesse naar iets wat voor hen niet relevant is. Dat iemand vraagt naar hoe ik aan mijn huidige voornaam ben gekomen vind ik veel interessanter: niet iedereen krijgt de kans zelf een voornaam en roepnaam te bedenken. Ik herinner me nog de aangifte van mijn nieuwe naam bij de gemeente: De ambtenaar backspacede het voornaamveld leeg, draaide het scherm nog iets verder naar me toe en keek me met een grote grijns aan. “Wat mag ik voor je invullen?”

Als je me vraagt hoe ik aan mijn huidige naam kom, dan zal ik je ook gewoon vertellen dat het gebaseerd is op de naam die ik met mijn geboorte meekreeg. Ik vindt het een mooie naam en ben er blij mee. Maar als je me direct vraagt naar mijn oude naam gaan de hakken in het zand.

Deadnaming heet dat in het Engels: een transpersoon bij de oude naam noemen. Dat iemand die me voor mijn transitie heeft leren kennen zich verspreekt vind ik niet erg. Maar iemand die bewust mijn oude naam gebruikt, terwijl deze beter weet, ervaar ik als een grove belediging. Dan respecteer je mij als persoon niet. Het argument dat het te moeilijk is gaat niet op, elke keer dat Prince zijn artiestennaam veranderde ging de wereld daar zonder slag of stoot in mee.

Daarom viel me de berichtgeving rondom de gratie Chelsea Manning me vorige week ook zo op. Alle nieuwsoutlets maakten er een punt van om niet alleen te berichten over de mensonterende omstandigheden van haar gevangenschap maar ook wat haar oude naam was. De NOS ging zelfs zover om in het nieuwsbericht een keer het woord hij te gebruiken. Na deze tweet van mij en de nodige retweets daarvan is het bericht later aangepast.

Benoemen dat Manning een transvrouw is, vind ik voor het nieuwsbericht relevant. De weigeringen van de Amerikaanse Defensie om haar in gevangenschap toegang te geven tot noodzakelijke medische bijstand is een aantal keren in het nieuws geweest. De rechter bestempelde die weigeringen als onrechtmatig en oordeelde dat Manning ook in gevangenschap haar in transitie moest kunnen gaan. Ik snap dus dat de genderdysforie van Manning in de berichten werd genoemd. Echter zag ik in alle nieuwsberichten haar deadname genoemd worden. Waarom? Ik heb geen idee.

Het blijft een terugkomend thema hier: dat ik open ben over mijn transitie is een bewuste keuze geweest. Ik kan het me permitteren en zet dat graag in om de mensen om me heen voor te lichten. Zodat de maatschappij voor lotgenoten die nog wel in de kast zitten uit angst voor de gevolgen het iets makkelijker krijgen.

Als je mij er op een nette manier naar vraagt dan krijg je gewoon antwoord op de vraag wat mijn vroegere naam is. Voor mezelf gebruik ik de term deadname niet, ik heb vrede met alles wat er voor mijn transitie is gebeurd en accepteer mijn oude naam als deel van mezelf. Trek dat echter niet zomaar door naar andere transgenders. Als ze willen dat je hun vroegere naam of deadname weet dan vertellen je ze het zelf wel.

Mocht je je nieuwsgierigheid echt niet kunnen bedwingen; vraag dan eerst of die persoon die informatie met je wilt delen en respecteer een negatief antwoord. “Zou ik mogen weten bij welke naam je vroeger werd genoemd?” komt heel anders over dan “Hoe heette je voor je transitie?” Met die eerste variant laat je het aan de persoon zelf veel meer ruimte om zelf te bepalen of ze hun oude naam te delen. Accepteer ook een nee als antwoord, als iemand een deadname niet wil geven, dan hebben ze daar vast een goede reden voor. Kleine moeite, groot gebaar.

Ben ik mijn plek wel waard?

De reacties onder nieuwsberichten over transgender gerelateerde onderwerpen, ik probeer ze niet te lezen. Maar soms, soms is mijn nieuwsgierigheid sterker dan goed voor me is. Zoals ook afgelopen week onder een nieuwsbericht over Chelsea Manning, die in hongerstaking is geweest om medische transitie af te dwingen.

Even in het kort wat context: Chelsea Manning is een klokkenluider die via Wikileaks een groot aantal militaire documenten naar buiten bracht. Daarvoor heeft ze terecht gestaan voor landverraad en zit ze in de gevangens. Daar heeft ze recht op medische bijstand bij haar transitie. Dat is haar onthouden, ze is ervoor naar de rechter gestapt en die rechter stelde haar in het gelijk. Vervolgens is de medische zorg haar alsnog geweigerd waarna ze in hongerstaking ging.

Onder dat nieuwsbericht een aantal reacties, waaronder deze twee:

“Doe dat maar als hij uit de bak komt”
“Op eigen kosten”

Ik zou graag zeggen dat dit me koud laat. Dat ik weet dat dit toetsenbordhelden zijn die bij wijze van hobby dit soort teksten onder nieuwsberichten plaatst. Ik stel me zo voor dat het 16 jarige pubers zijn die net het concept van een mening leren kennen. Of verzuurde nimby’s. Ik zou graag vol overtuiging kunnen zeggen dat dit maar een kleine hard schreeuwende minderheid is. Ik zou graag zeggen dat het van me afglijdt alsof ik dagelijks baad in Teflon. Maar het laat me niet koud, het raakt me wél en ontlokte deze drie tweets:

waarde.PNG

Het voelt als een niet aflatende stroom van haat en van pesten die op mij wordt afgevuurd. Ook al is het niet direct aan mij gericht. Keer op keer zie ik onder nieuwsberichten dit soort opmerkingen verschijnen. Dat raakt me. Zeker in deze tijden waar er zoveel maatschappelijke en politieke discussie over zorgkosten wordt gevoerd. Ik vrees gewoon weg dat de onderbuik van het internet zijn zin krijgt en dat de vergoedingen voor genderdysforie nog verder worden beperkt. De ‘reaguurders’ lijken maar vaak te denken dat het een soort luxe kwaaltje is. Ze zien in de regel liever dat transgenders met een dosis antipsychotica en een spuit Haldol in hun donder worden opgesloten in een kamertje met zachte muren. -Daarbij even niet beseffend hoe duur zulke psychiatrische zorg is.-  En als je dan wel een transitie wil: betaal maar lekker zelluf.

Dat soort reacties laten me niet koud en doen me serieus afvragen of ik echt zo ongewenst ben in deze maatschappij. Gelukkig zijn er dan altijd mensen om me heen om mijn vertrouwen in de samenleving weer een beetje terugbrengen. Die me in laten zien dat ik niet ongewenst ben en niet iemands plekje inneem. Zoals Humon in een van haar recente cartoons ook wist te tekenen.

spacehumon

Room for you too – Humon Comics

– Ik kan Humon erg aanraden, ze publiceert ook het geweldige (en soms onnavolgbare, want context) Scandinavia and the world. Steun haar door het kopen van merchandise of door haar te volgen via Patreon. – 

Mocht je nou een keer iemand zo’n opmerking als hierboven zien of horen maken, spreek hen erop aan. Want als ik dat doe heeft dat geen zin. Ze zullen vast zeggen dat het onschuldig is zo op internet, of tijdens de kringverjaardag. Ze zullen zeggen dat het niemand schaad, of dat ze het niet zo bedoelen. Maak hen duidelijk dat dat niet zo is en dat ze er wel mensen pijn mee doen. Dat ze mensen zoals ik ongewenst doen voelen, of tot last van hun naasten. Zeg hen dat dergelijke uitspraken schade aanrichten en zeker wel gevolgen kunnen hebben.

 

 

#MissingType

Deze week lanceerde bloedbanken in de wereld de hashtag #MissingType. Ze zijn op zoek naar meer bloeddonoren met de specifieke bloedgroepen A, B en O. Er is in de afgelopen 10 jaar een daling van 30% in de donoren te zien, in Nederland blijft die daling volgens de NOS en bloedbank Sanquin beperkt tot 20%. Vooral onder jonge donoren hebben vrouwen de overhand en zijn ze opzoek naar mannelijke donoren. Want mannen mogen 5 keer per jaar doneren, in tegenstelling tot vrouwen die slechts 3 maal in een jaar een halve liter mogen aftappen.

Waar die schifting vandaan komt? Ik heb geen idee. Sanquin heeft mij al eerder laten weten een definitie van geslacht uit het jaar kruik te hanteren. Zo mocht ik voor mijn transitie geen seks hebben gehad met een man, maar na mijn geslachtswijziging was dat geen probleem. De bepalende factor is? De Basisregistratie Personen: het lettertje achter geslacht op je identiteitskaart bepaald of de bloedbank je behandeld als man of vrouw. Volstrekt arbitrair en in geen enkele wijze onderbouwd door medische of biologische factoren.

Van een vrouwelijke bloeddonor hoorde ik dat vrouwen minder vaak zouden mogen doneren omdat na een menstruatie de hemoglobinewaarde lager zou zijn. Maar als dat zo is, dan is het criterium niet een letter op je ID-kaart, maar ‘x dagen geleden ongesteld’. Ik ken een boel vrouwen, niet alleen transvrouwen die nooit menstrueren. Daarentegen ken ik ook voorbeelden van mannen die dat wel doen.

Zou het soms lichaamsmassa zijn, omdat je teveel volume kwijt raakt in een jaar? Ik ben prima materiaal voor full-contact sporten als rugby of roller derby en verplaats meer water dan menig man die vaker mag doneren dan ik. In dat geval zou het criterium gebaseerd moeten zijn op lichaamsgewicht, of -omvang.

Of het voor het bloed daadwerkelijk uitmaakt weet ik niet. Maar ik kan me voorstellen dat het in bepaalde gevallen nodig is om te weten of de bloeddonor XX of XY chromosomen heeft. Of dat het bloed is gegeven door iemand met testikels en prostaat, of juist met baarmoeder en eierstokken. Zulke dingen zouden een verschil kunnen maken, al rijkt mijn medische kennis over geslachten niet ver genoeg om daarover te oordelen. Daar vraagt Sanquin niet naar, enkel het juridische geslacht is naar eigen zeggen van belang.

Een opmerking die ik op Twitter maakte hierover kwam niet een duidelijk antwoord op. Op doorvragen van mijn kant heeft Sanquin niet meer gereageerd:

Ik ben trouwens blij dat ik de Social Media persoon van Sanquin niet ben. Ze hebben de nodige hoon over zich uitgestort gekregen over het uitsluiten van homo’s die in het afgelopen jaar seks hebben gehad met een andere man. Opmerkingen daarover werden door Sanquin vanuit een ivoren toren beantwoord. Dat ze internationaal geldende regels toepassen snap ik, maar de empathie met welwillende potentiële donoren die op basis van hun geaardheid worden uitgesloten was ver te zoeken. Zoals Fleur het op Twitter zegt:

Ik snap dat beleid eerlijk gezegd niet meer zo goed. Het is een regel die stamt uit de tijd dat HIV/Aids nog de mysterieuze homoziekte was. Toen men nog niet goed begreep wat het was en hoe de verspreiding kon worden voorkomen.

Anno 2016 is het zo dat je als monogame homo minstens een jaar geen seks meer mag hebben gehad met een man. Ben je een heteroseksuele man en heb je vorige week een onbeschermde one night stand gehad met een vrouw? Dan telt dat niet als een riscocontact volgens deze vragenlijst (.pdf) van Sanquin. Zolang je er maar niet voor hebt betaald, mag je bloed doneren. Ben je als man al jaren met je mannelijke partner samen, zijn jullie strikt monogaam en regelmatig getest op o.a. HIV en hepatitis C en vrij van deze ziekten? Dan ben je nog steeds een onacceptabel risico volgens de bloedbank.

Het beleid van Sanquin is weliswaar al soepeler dan in veel andere landen, daar geld vaak nog de levenslange uitsluiting van homo’s als donor. Het is echter gewoon niet meer van deze tijd om mensen op basis van geaardheid uit te sluiten als donor. Helemaal als je bedenkt dat bij het bepalen van geaardheid wordt uitgegaan van een arbitrair (en achterhaald) gegeven als juridisch geslacht. Het wordt tijd dat de bloedbanken hun denkbeelden bijstellen aan de moderne tijdsgeest, daarbij archaïsch seksisme loslaat en daarbij de donoren gaat behandelen als individu in plaats cliché.

 

Algemeen Dagblad: transvrouwen zijn mannen

Noemde ik gisteren het nieuwsbericht in het AD waarin transvrouwen met ‘mannen’ werden aangeduid. Nou, daar mag ik niet over klagen. In een korte uitwisseling op Twitter met journalist Edwin van der Aa kreeg ik te horen dat ik ‘te streng ben‘ en dat wordt me ‘geluk in het leven ondanks mijn boosheid gewenst’. Het is Philippe Remarque all over again.

Ik moet maar blij zijn dat meneer de journalist medelijden heeft met mannen die doen alsof ze vrouw zijn, want dat ben ik in zijn ogen. Ik moet blij zijn dat hij überhaupt mijn kant op kijkt. Dat hij woorden aan mij vuil maakt.  Blijkbaar moet ik nu zijn voeten kussen en hem vereren als mijn grote redder. Om de een of andere reden begint het woord privilege in me te dagen.

Om het risico van verwijderde tweets te voorkomen heb ik maar even een screenshot van de conversatie gemaakt.

Vanderaaconvo

De stoomcursus schrijven over transvrouwen en transmannen van Asha ten Broeke vind je op haar eigen site: ‘Zes spelregels: hoe schrijf je over een trans vrouw of trans man?’ Ook al ben ik het niet helemaal met haar eens, vooral als het om de spatie tussen het voorvoegsel en zelfstandig naamwoord gaat. Het is wel het beste stijladvies dat ik ken.

Toevoeging:
Inmidddels heeft Van der Aa toch nog een excuus gemaakt. Niet naar mij, wel in een meer algemene zin in een tweet gericht aan Eveline van den Boom:

De dooie mus van Minister Schippers

Er was even hoop, maar dat bleek een dooie mus te zijn, gepresenteerd door Minster van Volksgezondheid; Edith Schippers. Via het ANP heeft de minister laten weten dat de ze de aanbevelingen van het Zorginstituut voor het vergoeden van medisch noodzakelijk geachte cosmetische ingrepen één-op-één zal overnemen. Het persbericht zelf is op de site van het VWS nog niet te vinden, wel via de nieuwssites die berichten van het ANP publiceren. Minister Schippers blijkt erg goed in het uitdelen van dode vogels. Vorige week bleek haar dat de dexamfetamine-mus ook al te lang in het doosje heeft gezeten.

Een jaar geleden gaf ze nog aan dat ze ervoor open stond om de vergoedingsmogelijkheden van borstvergrotingen bij transvrouwen te verruimen. Maar nadat het Zorginstituut verklaarde dat ze het teveel moeite vonden om daar goed over na te denken is de deur weer net zo hard dicht gegooid. De bedragen die in het nieuwsbericht worden genoemd, zijn exact dezelfde als die in het concept-advies worden genoemd.

Voor vrouwen, zowel cis als trans, staat er in dat advies dat er met een echo moet worden aangetoond dat ze minder dan 1 cm borstklierweefsel hebben. Ik ben geneigd om mezelf wel een meting cadeau te doen maar ik heb weinig hoop. Eén centimeter is weinig, de gemiddelde man heeft grotere moobs dan dat. En hoewel de adviescommissie van het Zorginstituut zélf al aangeeft dat te weinig borstgroei de medische transitie feitelijk zinloos maakt, zeggen ze een paar zinnen later dat ze tégen uitbreiden van de vergoeding adviseren. Waarom? Ze vinden de groep ‘vrouwen met een diagnose van genderdysforie’ te moeilijk om af te bakenen.

Ik ben benieuwd of deze zaak nog behandeld gaat worden in het parlement en als dat zo is, wat dan de uitkomst wordt. De nieuwsberichten zijn summier en geven allemaal dezelfde 4 alinea’s van het persbureau. De minister belooft in Juni met een duidelijker geformuleerd standpunt te komen. Maar nu ze exact dezelfde drie bedragen noemt die uit het eerder uitgelekte conceptadvies ook al naar voren kwamen, ga ik ervan uit dat ze inhoudelijk het advies tot op de letter volgt.

Toevoeging: Op 20 mei heeft Minister Schippers in de ministerraad bekendgemaakt dat ze het advies inderdaad in ongewijzigde vorm zal overnemen.

Dit artikel is onderdeel van een reeks blogs over mijn persoonlijke issues met mijn cupmaat en de verzekeringstechnische aspecten van borstvergrotingen. Lees hier de rest van de artikelen. 

Geen porno voor jou!

“Als je tegen het homohuwelijk bent, dan mag je ook geen lesbische porno meer kijken!” Het is een grapje dat in de campagnes rondom het homohuwelijk vaak wordt gemaakt op het internet. De FCKH8 campagne heeft er ook een poster van. Pornosite xHamster gaat zelf een stapje verder: in North-Carolina is de site geblokkeerd. In reactie op de jongste pro-discriminatie- en anti-transgenderwet in die staat heeft het bedrijf besloten hun diensten niet meer in deze staat aan te bieden.soupnazi

xHamster is daarin niet het enige bedrijf dat reageert op de wet. Eerder al zeiden Bruce Springsteen en Ringo Starr hun concerten in de bewuste staat af. Terwijl betaaldienst Paypal de door hen geplande uitbreiding in de staat heeft geannuleerd. Een grote pharmaceut bezint zich nog op hun plannen om een nieuw laboratorium en productielocatie in North Carolina te vestigen. Zo zijn er nog een tal aan bedrijven en instellingen die de staat duidelijk maken dat ze het niet met de wet eens zijn.

Bathroom Bill

Waar gaat het nou eigenlijk om? De Public Facilities Privacy & Security Act die recent is ondertekend door de gouverneur van North-Carolina is een zogenaamde Bathroom Bill. Een wet die dicteert dat je alleen naar het toilet dat past bij het geslacht op je geboorte akte staat vermeld mag gaan. Met andere woorden: als transman mag je alleen het damestoilet gebruiken en als transvrouw alleen het herentoilet.

Tevens schaft de wet alle anti-discriminatiebescherming op LGBT-gronden af. Als je vanwege je geaardheid wordt gediscrimineerd in North-Carolina, bijvoorbeeld een huis niet mag huren omdat je homoseksueel bent, dan kan je daarvoor niet naar de rechter stappen. Ook is het gemeenten in de staat verboden om op lokaal niveau wel anti-discriminatie maatregelen voor LGBT-ers te nemen.

De bathroom bills zijn een onderwerp die ik veel tegenkom op de LGBT-nieuwssites, zoals de Huffington Post Queer Voices. Het is iets dat me boos en bang maakt tegelijk. Het belangrijkste argument dat wordt aangedragen voor deze wetten: als je geen duidelijk wettelijk onderscheid maakt tussen de geslachten die van een toilet, en vaak ook kleedkamers, gebruik mag maken, dan zullen transvrouwen zo kans zien om vrouwen te begluren, aan te randen of zelfs te verkrachten. Het argument komt uit conservatieve hoek, maar wordt opvallend vaak gesteund door radicaal feministen als Julie Bindel, die de ‘eens een vent, altijd een vent’ gedachte erop na houden.

Het is een argument dat mij raakt. Blijkbaar ben ik een sexual predator. Blijkbaar ben ik erop uit om cisvrouwen op zijn minst te gaan begluren en mogelijk zelfs aan te randen. Weet je, het doet pijn om voor potentiële verkrachter versleten te worden. Dat ik hier zo regelmatig over lees maakt dat ik me minder zelfverzekerder voel. Ondanks dat het vooral over de Verenigde Staten gaat. Soms ben ik gewoonweg bang. Angst om met verbaal of zelfs fysiek geweld te maken te krijgen omdat ik alleen maar naar het toilet wil. In sommige gevallen vermijd ik daarom ook echt het toilet. Ik houd het langer op dan goed is om elders, of pas thuis, te kunnen plassen.

Wat nog het meest bizarre aan het seksueel geweld in het toilet argument is: er is geen enkele empirische onderbouwing voor. Er zijn in de VS geen gevallen geraporteerd van transgenders die zich onbehoorlijk hebben gedragen in het toilet. Daarentegen zijn er wel drie republikeinse politici voor sexuele vergrijpen in openbare toiletten gearresteerd. Als je dan echt een zinvolle bathroom bill in het leven wil roepen, maak dan een wet die politici gelieerd aan de GOP de toegang tot openbare toiletten ontzegt.

Tenslotte herhaal ik mezelf nog maar eens: gescheiden toiletten vind ik niet meer zo van deze tijd. Plassen kunnen vrouwen én mannen prima in een eigen hokje. Waarom zouden we dan niet gemengd onze handen kunnen wassen?

Gaymarriage porn

De Wachowski sisters

Ik werd vanmorgen wakker met een tweet dat één van de Wachowski’s gisteren, uit de kast gekomen is als transgender. Merkwaardig vond ik dat, Lana Wachowski is al jaren uit de kast. Heb ik zelfs al eens in een blog over geschreven. Maar de tweet ging niet over Lana, maar over Lilly Wachowski. Voor de zekerheid maar even gegoogled, om te zien of het geen hoax was. De grote betrouwbare nieuwsoutlets als The Huffington Post, Rolling Stone, The Guardian en de Washington Post berichtten erover. Dit was de headline op Huffington Post Queer Voices:

wp-1457549739007.png

Het blijkt dus waar te zijn. De tweede helft van het duo dat ooit als The Wachowski Brothers de Matrix maakten is uit de kast als transgender, haar zus ging haar een paar jaar geleden al voor. Haar eigen keus om publiekelijk uit de kast te komen wast het helaas niet. Ze is min of meer gedwongen door de boulevardkrantjes, in het bijzonder de Daily Mail. Zoals ze het zelf schrijft in een verklaring

Then last night while getting ready to go out for dinner my doorbell rang. Standing on my front porch was a man I did not recognize.

[…]

He proceeded to explain he was a journalist from the Daily Mail, which was the largest news service in the UK and was most definitely not a tabloid. And that I really had to sit down with him tomorrow or the next day or next week so that I could have my picture taken and tell my story which was so inspirational! And that I really didn’t want to have someone from the National Enquirer following me around, did I? BTW—The Daily Mail is so definitely not a tabloid.

Lees Lilly’s complete verklaring op de site van The Windycity Media Group.

Het was kiezen: ofwel ge-out worden door een of ander roddelblad en zodat types als Albert Verlinde weer een stijve plasser kunnen hebben. Of het heft in eigen hand nemen en zelf voor het grote publiek uit de kast komen. Daar is een woord voor: chantage. Overigens: voor haar naaste omgeving was ze al wel uit de kast.

Hoe onwenselijk het is dat LGBT’ers zomaar worden ge-out illustreert ze met de gebeurtenissen rondom Lucy Meadows, de transvrouw en basisschoollerares die door de Daily Mail is ge-out en door Richard Littlejohn beschreven als: “Een schadelijke invloed op onschuld van kinderen.” Met daarbij ook nog bewust en kwetsend verkeerd gebruik van voornaamwoorden. Drie maanden na de gewraakte publicatie in de Daily Mail pleegde Lucy zelfmoord.

Lilly Wachowski beschrijft het geluk dat ze heeft gehad met de acceptatie door haar directe omgeving als een privilege. Ze benadrukt hoeveel verschil dat maakt: ze wordt geaccepteerd door familie, vrienden en collega’s en heeft toegang tot psychische en medische bijstand. Iets dat voor veel transgenders helaas niet zo is. Overigens geldt dat niet alleen voor de VS waar hoge zorgkosten een drempel opwerpen. Ook hier in Nederland is acceptatie nog altijd een probleem. Ik voel mijzelf ook enorm geprivilegieerd dat ik het zo goed getroffen heb met mijn omgeving.

Mijn lijstje met positieve transgender rolmodellen is weer een naam langer geworden. Ook al vind ik de reden waarom Lilly haar coming out heeft gedaan jammer. Ik blijf wel van de films die ze samen met haar zus maakt. Binnenkort eens vlug Cloud Atlas kijken, die moet ik nog steeds zien.

The Danish Girl

Komende nacht worden de Oscars uitgereikt. The Danish Girl, de film over Lili Wegener eerste transseksuelen die een geslachtsaanpassende behandeling onderging is genomineerd voor vier Oscars: beste acteur, beste bijrol, beste kostuumontwerp en beste productie-ontwerp.

Update: Alleen Alicia Vikander heeft een van de vier nominaties te gelde gemaakt. Zij won de Oscar voor beste beste bijrol.

Ik ben zelf pas laat, als in een week geleden, pas naar deze film geweest. Deels omdat ik wars was van de controverse. Deels omdat ik het boek eerst nog uit wilde lezen.

danish

Controverse

Controverse? Ja, een boel controverse! Waar iedereen om me heen die de film heeft gezien deze prees en me vooral aanraadde om ‘m te gaan zien was er in de transscene er nogal wat te doen over deze film. Niet zozeer om het verhaal van een van de pioneers van transseksualiteit, of omdat de werkelijkheid behoorlijk geromantiseerd is. Nee, de furie richt zich op het casten van Eddy Redmayne voor de rol van Lily/Einar. Dat er alweer een cisman een transvrouw speelt is een van de sentimenten en het schopt bij velen nogal tegen het zere been.

Aan de ene kant snap ik het wel. Je wilt natuurlijk dat een acteur zo trouw mogelijk aan het karakter blijft en de rol geloofwaardig over kan brengen. Er is een reden waarom Morgan Freeman altijd wijze oude mannenrollen speelt, Matt Damon alsmaar gered moet worden, en Arnold Schwarzenegger mensen altijd maant om in helikopters te stappen. Het zou inderdaad een beetje raar zijn om Malcolm X door een blanke acteur te laten spelen. (Al heeft de wereld dan geen enkele moeite met een blanke Noach of Jezus). Mijn eerste keus voor een acteur die een transvrouw speelt zou ook een transvrouw zijn, maar dan moet er wel een geschikt iemand beschikbaar zijn voor de rol.

Om even een beeld te schetsen wat er in dit geval werd verwacht:

  • Een transvrouw die uit de kast is
  • Een transvrouw die een flink deel van de film een mannelijke rol wil/kan vertolken.
  • Een transvrouw die fysiek past in de rol van Lily

De meeste transseksuelen willen vooral niet als zodanig herkend worden. Ze gaan stealth en hoe minder mensen weten van hun geboortegeslacht, hoe liever het ze is. Dat is hun goed recht. Er zijn maar weinig die zo out-and-proud zijn als ik. Al ben ik blij dat er een paar high-profile transgenders zichtbaar zijn die succesvol zijn in het leven. Denk aan Laverne Cox en Lana Wachowski.

Dan die mannelijke delen van de rol. Er is een reden waarom Laverne Cox aan haar tweelingbroer een stand-in heeft. De scenes in Orange is the new Black die terugblikken op het pre-transitie leven van Sophia worden niet door Laverne zelf gespeeld, maar door haar tweelingbroer. Als je Laverne ooit eens gezien hebt, in Orange is the new Black of interviews dan zal je wel snappen dat het voor haar moeilijk is om nog even een stoere brandweerman te spelen.

The Danish Girl is een vertelling losjes gebaseerd op een waargebeurd verhaal en gaat over iemand die echt bestaan heeft. Voor de geloofwaardigheid van zo’n film vind ik het prettig als de acteur een beetje gelijkenissen vertoont met de persoon in kwestie. Gezien de film speelt in de jaren

Van Lili Wegener wordt vermoed dat ze het Syndroom van Klinefelter had, een chromosomale afwijking waarin iemand xxy-chromosomen. (of zelf meer dan 2 x-jes) heeft. Echter werd dit Syndroom pas in 1942 beschreven in de medische literatuur, zo’n 10 jaar na Lili’s dood. Er wordt ook gespeculeerd dat Lili een intersekse-conditie (kenmerken van beide geslachten) had. In de roman wordt daar meer over geschreven dan uit de de film duidelijk wordt. Ze zou geboren zijn met uitwendig mannelijke geslachtsdelen, maar bij een van de operaties die ze heeft ondergaan zou een rudimentaire eierstok in haar buik zijn aangetroffen. Helaas zijn de operatieverslagen verloren gegaan en blijft het vooral gissen en speculeren op basis van de biografie Man into Woman.

Of het nu Klinefelter was, of een intersekse-conditie, of geen van beide. Einar Wegener was niet een zeer mannelijk uitziende man. Daar zijn genoeg beschrijvingen van te vinden. Van Lili zijn er behalve de vele portretten geschilderd door Gerda Gottlieb ook foto’s bekend. Het karakter van Einar/Lily zoals het in het boek wordt omschreven vertoont duidelijk de fysieke eigenschappen die passen bij Klinefelter. Lili komt goed uit de verf waarmee Redmayne haar schildert. Ik heb me heel niet gestoord aan het feit dat ze werd vertolkt door een cisman. Redmayne heeft een bepaalde jongensachtigheid in zijn gezicht waardoor hij dit goed kan vertolken.

Een film is meer dan de hoofdrolspeler

Veel belangrijker dan de keuze van een bepaalde acteur op bepaalde fysieke eigenschappen vind ik of deze de rol goed kan vertolken. Een film moet in eerste instantie toch een verhaal vertellen. Daarin slaagt Eddy Redmayne overduidelijk. Hij weet de moeilijkheden, gevoelens, de twijfels en angsten goed over te brengen. Ik vind het niet raar hij daarvoor een Oscarnominatie heeft gekregen. Hij is een acteur: de kern van zijn vak is zich voordoen als iemand die hij niet is.

Ook de aandacht die er in de film is voor Gerda Gottlieb, de vrouw getrouwd met Einar en levenspartner van Lili vind ik erg fijn. In de film, maar nog veel meer in het boek worden haar emoties behoorlijk uitgediept. Terwijl de partners vaak een beetje ondersneeuwen in een transitie. Terwijl zoiets voor een levenspartner ook een ingrijpende gebeurtenis is. Ik heb het Buck Angel al eens horen zeggen: “Doe het alleen.” De veranderingen zijn enorm voor een partner-van. Niet alleen omdat zijn of haar levensgezel veranderd, maar bijvoorbeeld ook omdat hun geaardheid ineens ter discussie staat.

Aanrader

Als ik me al ergens aan zou moeten storen is dat niet de casting van de hoofdrol. Maar aan de gehaastheid waarmee door het verhaal gesjeesd wordt. De karakters worden er oppervlakkiger van en het verhaal is nogal gesimplificeerd. Dat is jammer, het boek is daarin sterker. Maar als je een voorbeeld wilt van de moeilijkheden van een late onset developer wil zien of lezen. Dan zijn zowel boek als film een aanrader. De moeilijkheden en emoties zijn voor mij erg herkenbaar en realistisch gebracht, vooral in het boek maar ook in de film komt het naar voren.

Wees er wel op bedacht dat het verhaal flink geromantiseerd is. Over het leven van zowel Lili Wegener als Gerda Gottlieb is er de nodige speculatie. Onder andere dat Gerda lesbisch zou zijn. Dat Lili al veel eerder uit de kast was als transgender dan die keer dat ze inviel voor het model van Gerda. Die gebeurtenis zou in dat geval vooral als kapstok of excuus, zijn gebruikt voor de coming out van Lili.