Oestrogeen!

Dat zijn ze dan, twee doosjes met pillen die het grote verschil moeten gaan maken. Een maand of vier geleden ben ik al begonnen aan de opmaat met het onderste doosje, vanmiddag heb ik  na een bezoekje aan de endocrinoloog ook het recept voor dat tweede doosje gekregen. Natuurlijk ben ik dat bij de ziekenhuisapotheek gelijk gaan halen. Mijn eigen apotheek moet de cyproteronacetaat ook steeds bestellen. Het is ook wel een merkwaardige cocktail van pillen. Volgens de bijsluiters ben ik niet de doelgroep die de fabrikanten voor ogen hebben. Cyproteronacetaat wordt voorgeschreven bij bepaalde prostaatkankers en bij hyperseksualiteit (en ook gegeven aan seksdelinquenten). De Progynova (estradiolvaleraat) is iets voor vrouwen in de overgang.

Zo klein en zoveel effect.

Ik vind het nog wel een onwerkelijk idee. Ik heb natuurlijk al lange tijd naar vandaag toegeleefd, maar toch kan ik het niet bevatten dat deze pilletjes – ze zijn klein! Hiernaast een foto samen met een stuiver. – zo ingrijpend mijn lichaam zullen veranderen. Ook al heb ik door de cyproteronacetaat, die een omgekeerde puberteit teweeg bracht, al een voorproefje gehad. Het idee dat mijn vetverdeling veranderd, dat ik meer heupen ga krijgen en mijn borsten gaan groeien is toch moeilijk te bevatten. Ook al heb ik opgelet tijdens mijn biologielessen en mijzelf ingelezen in de mechanismen die in gang worden gezet.

Net zoals na de operatie, waar ik waarschijnlijk wel voor ga. Dat er zo’n plastisch chirurg aan de gang gaat met allerlei enge instrumenten en dat als je uit die operatiekamer komt niet meer staand kan plassen. Maar dat je dan ook op een andere manier seks kan gaan leren hebben, dat is dan ook gewoon mogelijk inclusief orgasmes (als ze tijdens de operatie de zenuwen niet teveel beschadigen). Dan ik kan ik ook zeggen dat ik weer maagd ben.

Het bezoekje aan het VUmc was kort en zonder omhaal. De endocrinoloog vroeg naar wat dingen, zijn co-assistente nam mijn bloeddruk en gewicht. Overigens heb ik liever dat een arts handmatig de bloeddruk meet, dat is toch heel wat comfortabeler dan die automatische apparaatjes. Ik kreeg een contract, zoiets had ik de vorige keer bij de endocrinoloog ook al gehad. Dat ik me bewust ben van de gevolgen die de medicatie hebben: dat ik er definitief onvruchtbaar van zal worden en dat bepaalde lichamelijke veranderingen onomkeerbaar zullen zijn. Als ik dan ooit spijt zou krijgen zouden borsten enkel operatief kunnen worden verwijderd. Contract ondertekend en ik kreeg een recept in mijn handen gedrukt. Bij het secretariaat kreeg ik van genderteamcoördinator Jos Megens nog een felicitatie en een handdruk en ik kon weer gaan. Het ophalen van de medicijnen bij de ziekenhuisapotheek meegerekend ben ik zo’n 20 minuten binnen geweest.

Ik zal de komende maanden wel uitvinden of dat extra harde matras wat ik voor mijn nieuwe woning heb gekocht wel zo’n goed idee was, ik ben een buikslaper. En ja, het gaat bij mij straks net zo als bij alle meisjes in de puberteit: dat groeien gaat pijn doen. Lichamelijk gezien ga ik gewoon een tweede puberteit in, ietwat opgejaagd doordat ik gelijk met hoge doses hormonen begin en de aanmaak ervan niet langzaam op gang kom. Verder is het vergelijkbaar met het gewone natuurlijke proces, minus de menstruatie dan. de pijn en krampen en ongemakken die ik daarvan misloop krijg ik dan nog wel terug na die operatie.

Tweemaal daags na de maaltijd

Eerste tabletten zijn genomen.

Na een derde en laatste bezoek aan de fertiliteitskliniek ben ik eindelijk aan de hormonen begonnen! Een moment waar ik inmiddels al jaren op wacht en waar ik ook lang naar uitkeek. Al zo’n drie weken had ik die tabletjes in huis klaarliggen. Ook al weet ik zeker dat ik géén kinderen wil, kon ik die keus nog niet definitief maken (van deze medicatie wordt je onvruchtbaar) en dus moest ik nog wachten tot er genoeg genetisch materiaal was verzameld. Nu dat veilig rondzwemt in een badje met vloeibare stikstof is er niets meer wat me tegenhoudt om te beginnen met de pillen. Ik deed dat niet, zoals een vriendin het uitdrukte; “Met drumroffel, slingers en confetti?” maar met een broodje rosbief van de Hema en een glas water. De tabletjes dienen na de maaltijd ingenomen te worden, vandaar.

Wat kunnen jullie nu verwachten? De meeste veranderingen zal ik zelf gaan merken. De lichamelijke verandering veroorzaakt door anti-androgenen (anti mannelijke hormonen) alleen zijn niet heel groot, het is vooral een fundering waarop de oestrogenen verder kunnen bouwen. Lichaamshaar dat minder wordt, een eerste bescheiden aanzet tot borstgroei is waarschijnlijk. Er zal meer vet bijkomen en ook al op andere plekken, ik moet op mijn voeding gaan letten. Maar dat valt niet zoveel op.

De emoties, die zullen wel opvallen.  Testosteron is een grote drijfveer achter agressie en stoerheid, nu dat wordt geblokkeerd kan ik emotioneler gaan reageren op dingen voor de gevoeliger zaken. Nu is dat naar mijn idee niet zo erg, ik ben meer dan eens verweten een ijskonijn te zijn als het om schattige, verdrietige en romantische dingen gaat.  Mischien is over een week of wat wel een mooi moment om te testen of mijn resistentie tegen romantische films te al tanende is door dan eindelijk Titanic kijken. Ik heb ‘m nog nooit gezien.

Ondertussen zit ik ook niet stil. Vorige week zei ik al dat ik ben begonnen met het laten weglaseren van mijn baardhaar. Dat zal nog de nodige tijd in beslag nemen en ik ben nu ook op zoek naar een ervaren logopedist om aan stemtraining te  gaan beginnen. Dat laatste wil ik later gaan uitbreiden met zangles, om het nuttige met het aangename te verenigen, ik denk al langer na over een muzikale tijdsbesteding erbij.

Bij dit beschuit-met-muisjes moment, zoals ik mijn mijlpalen noem, wil ik even stilstaan bij de afgelopen maand. Sinds ik voor het eerst dit blog aan mijn facebook koppelde heb ik een enorme berg hele goede, leuke, lieve en steunende reacties gehad. In mijn omgeving merk ik dat het makkelijker wordt om over dingen te praten en dat iedereen er gewoon mee omgaat. Ik vind het echt geweldig om te zien hoe accepterend de wereld kan zijn, vooral na de vele horrorverhalen die ik eerder hoorde. Ik heb het wel getroffen met mijn omgeving denk ik zo.

Tenslotte, naar aanleiding van iemand die mij het weer eens vroeg, je mag me bij mijn meisjesnaam noemen. Graag zelfs! Maar ik schreef al in de veel gestelde vragen: ik maak er geen heet hangijzer van als je het niet doet.

Twee doosjes en een dilemma

Twee doosjes met kleine witte tabletjes. Ze zien er zo onbenullig uit. Dat tweemaal daags zo’n klein pilletje zoveel verschil kan maken. Met het slikken ervan moet ik nog even wachten. Ik heb nog een fijn dilemma om komend weekend over na te denken: Wil ik ooit nog kinderen? 

Het bezoek aan de endocrinoloog van vandaag stelde weinig voor. Korte anamnese: “Rook je? Ben je ergens allergisch voor? Heb je ergens last van? Gebruik je nog andere medicijnen? Zijn er tromboseklachten in de famillie?” Even op de weegschaal, bloedruk meten, naar mijn hart en ademhaling luisteren. Vervolgens nog even de bloedwaarden doorgenomen van het bloed dat ik een paar weken terug heb achtergelaten. Hormoon- en stollingswaarden zijn normaal en mijn lever en nieren werken uitstekend.  Fysiek stelde het dus allemaal weinig voor. Daarna nog wat uitleg gehad over de medicatie. Wat de gevolgen en bijwerkingen van zijn.

Het gesprek werd vervolgd met een verklaring. Een soort contract dat ik heb moeten ondertekenen waarin te kennen geef wat voor gevolgen de medicatie zullen gaan hebben. Dat ik goed heb nagedacht over deze stap en dat ik besef dat ik voor verdere behandeling aan eisen van het VUmc genderteam moet voldoen. Netjes in drievoud ondertekent en voila: een recept, te verzliveren bij de ziekenhuisapotheek naast de ingang. Daar kreeg ik de twee doosjes met pillen.

Als ik de vraag of  ik ooit nog kinderen wil met “Nee” beantwoord kan ik vanavond na de maaltijd mijn eerste tabletje slikken.  Maar is het antwoord “Ja” of “Misschien” dan moet ik wachten tot het nodige genetisch materiaal is veilig gesteld. Als ik die medicatie eenmaal gebruik dan zal de kwaliteit en productie ervan in een zeer rap tempo achteruit gaan. Ik ben behoorlijk overtuigd dat ik géén kinderen wil. Tijdens mijn vorige relatie overwoog ik al sterilisatie omdat dat het meest betrouwbare voorbehoedsmiddel is. Maar contact met iemand die draagmoeder wil worden hebben me aan het denken gezet om een en ander eventueel te doneren. Volgens mijn eerste ingeving kon ik het beste het zekere voor het onzekere nemen. Maar dat is helaas niet kosteloos. Het invriezen van sperma valt niet onder de basisverzekering, de initiële kosten van zo’n € 400,- dienen uit eigen zak voldaan te worden. Plus de jaarlijkse bijdrage (ongeveer € 30,- om het vat met vloeibare stikstof te vullen). Als ik er gebruik van maak is dat natuurlijk een kleine prijs voor een boel geluk. Maar de ervaring bij het genderteam is dat uiteindelijk maar weinigen (als in één persoon in de afgelopen paar jaar) ook daadwerkelijk het materiaal weer opvragen voor gebruik.

Ergens in de loop van de week volgt er ook nog een stapel papierwerk. Een brief om naast mijn paspoort te houden en om bij instanties mijn situatie te kunnen uitleggen en wat informatie over doorverwijzing naar huidtherapeuten en logopedisten. Dan kan ik gaan beginnen met een volledige aanpak van mijn probleem.

Diagnose

Vandaag heb ik te horen gekregen dat mijn diagnose offcieel is! De psychologen hebben mijn gevoelens bevestigt.

Ik had natuurlijk al wel een heel sterk vermoeden, toen ik twee weken terug vast even mijn naam en geslacht in de administratie van het VUmc mocht aanpassen. Maar toch, er had nog altijd een teambespreking roet in het eten kunnen gooien. Voor mij is het een mijlpaal, een beschuit-met-roze-muisjes moment. Er zullen meer van die momenten gaan komen. Morgen heb ik weer contact met het genderteam om een afspraak bij de endocrinoloog in te plannen.

Ik heb gelijk het moment gebruikt om dit blog uit te breiden. Bovenaan de pagina vind je nu een aantal tabbladen. Daar staan nu ook een open brief en de veel gestelde vragen tussen. Daar kan je in een notedop lezen waar ik nu mee bezig ben. Nu steeds meer collega’s op mijn werk er al van weten zal ik over niet al te lange tijd een link naar die twee documenten en dit blog op mijn Facebook gaan zetten.